Fig & Rosemary

[figandrosemary]

Krem z białej czekolady

Niektóre desery bywają bardzo eleganckie i zmysłowe zarazem. To znaczy, że są takie jak ten: kwaśne owoce flirtują z szalenie słodką i charakterną białą czekoladą. Charakterną, bo z dodatkiem pieprzu i soli, które doskonale wydobywają z niej głębsze nuty. Całość zwieńczona jest skruszonymi niedbale migdałowymi ciasteczkami. A co jest w tym deserze najlepsze? To, że jest banalnie prosty, szybki i wymaga niewielu składników, chociaż sprawia wrażenie wysublimowanego. To taki deser na każdą okazję, chociaż mi najbardziej smakuje w ogrodzie, kiedy późnym popołudniem piję powolną kawę, patrząc jak złocą się promienie letniego słońca. 

Krem z białej czekolady z ciasteczkami Amaretti

200 g białej czekolady - najlepiej z wanilią 200 g śmietanki 30% 250 g sera mascarpone 100 g ciasteczek Amaretti (lub więcej) Kilka garści malin, jeżyn i porzeczek Szczypta soli i pieprzu (opcjonalnie)

Czekoladę łamię na mniejsze kawałki i wrzucam do małego garnuszka lub rondelka. Zalewam śmietanką i całość gotuję przez kilka minut aż czekolada się rozpuści. Ciągle mieszam trzepaczką, żeby czekolada się nie przypaliła. Dodaję szczyptę soli i pieprzu - jest to opcjonalne, ale naprawdę robi robotę! 

Kiedy czekolada całkowicie rozpuści się w śmietance, zdejmuję rondelek z ognia i odstawiam na bok na około 20-30 min, żeby mieszanka nieco przestygła. Co jakiś czas mieszam ją, żeby pozostała jednolita i płynna.

Kiedy czekolada ze śmietanką już są ostudzone, przekładam mascarpone do dużej miski. Blenduję go przez naprawdę krótką chwilę, aby nadać mu puszystości. 

Do mascarpone przelewam rozpuszczoną czekoladę i mieszam trzepaczką aż uzyskam kremową, gęstą masę. 

Owoce myję i wykładam na spód naczynia lub pucharków. Zostawiam garść do dekoracji. Na owoce przekładam krem, a następnie kruszę na niego ciasteczka.

Podpowiedzi:

Gotowy krem jest gęsty i można go jeść od razu. Aby miał jeszcze bardziej zbitą konsystencję, należy wstawić go do lodówki na około godzinę - wtedy zostawiamy go bez ciasteczek i posypujemy nimi deser tuż przed jedzeniem, aby nadal pozostały chrupiące. Zamiast soli i pieprzu można dodać odrobinę chilli - biała czekolada naprawdę się z nią lubi!

Pomysł na splot mojego deseru z obrazami abstrakcyjnymi może z pozoru sprawiać wrażenie nietrafionego. Ja jednak dostrzegam tu wiele paraleli, szczególnie jeśli chodzi o ten przypadkowy-nieprzypadkowy miraż kolorów (oraz  o zamiłowanie ich autorki do gotowania). I myślę, że to dobra okazja, aby przedstawić kolejną artystkę. 

Helen Frankenthaler (1928-2011) uznawana jest za jedną z najwybitniejszych amerykańskich artystek XX wieku, która nieustannie wywiera wpływ na współczesnych artystów. Jako przedstawicielka abstrakcyjnego ekspresjonizmu eksperymentowała z plamą barwną, zwracając uwagę na samą naturę farby na płótnie. 

Zainspirowana malarstwem Pollocka stworzyła w 1952 roku swoje pierwsze przełomowe dzieło ,,Góry i morze’’ (Mountains and Sea), w którym zastosowała autorską technikę wsiąkającej plamy (soak-stain). Jej oryginalność polegała na wylaniu rozcieńczonej farby olejnej bezpośrednio na surowe, niezagruntowane płótno rozłożone na podłodze swojego studia. Farba o konsystencji akwareli, zamiast gromadzić się na powierzchni płótna, była przez nie absorbowana. Delikatna równowaga pomiędzy rysunkiem a obrazem, świeże odcienie kolorów oraz przełomowa technika sprawiły, że jest to jedno z jej najbardziej znanych dzieł. Jej pozostałe prace można podziwiać tutaj: klik i klik.

Frankenthaler niestrudzenie eksperymentowała. Poza tworzeniem unikatowych obrazów na płótnie i papierze, zajmowała się także ceramiką, rzeźbą, projektowaniem tkanin i grafiką. Helen uwielbiała przyjmować gości - wspominała artystkę Marszandka i kolekcjonerka Ann Freedman - Uwielbiała karmić ludzi i prowadzić z nimi ożywione rozmowy. Lubiła tańczyć i przede wszystkim uwidaczniało się to w jej ruchach podczas pracy nad obrazami’’. Pasja do tańca przyniosła jej spełnienie w 1985 roku, kiedy została zaproszona na zorganizowaną na część księcia i księżnej Walii kolację w Białym Domu. Do tańca bowiem wziął ją partner taneczny księżnej Diany. Całe życie czekałam na taki taniec - wspominała - On był wspaniały! Jego nazwisko nic jej wtedy nie mówiło. Dopiero po powrocie do nowojorskiego studia pokazała asystentce jego wizytówkę, a na niej - John Travolta.

[figandrosemary]

Cytrynowe Spaghetti Aglio e Olio

Wywodzące się z Neapolu Spaghetti Aglio e Olio zachwyca swoją prostotą i wykwintnością zarazem i nie bez powodu funkcjonuje ono w świadomości kulinarnej jako jeden z symboli kuchni włoskiej. Przepis na to pięknie proste danie po raz pierwszy pojawił się w książce kucharskiej Guido Cavalcantiego Cucina Teorico Pratica z 1837 roku i powstał najprawdopodobniej jako skromna wersja linguine z małżami. Cavalcanti proponował użycie makaronu vermicellini, który przypomina nitki spaghetti, lecz jest cieńszy. W latach 60. XX wieku słynna neapolitańska szefowa kuchni Jeanne Carola Francesconi rozpowszechniła użycie w tym daniu makaronu linguine, czyli spłaszczonego spaghetti. Dziś Aglio e Olio najczęściej przygotowuje się, używając makaronu spaghetti, chociaż wpływ pani Francesconi widać nadal w wielu nowoczesnych przepisach.

Jak mówi Robert Makłowicz, Aglio e Olio to minimum składników i maksimum efektu. Ja jednak nie byłabym sobą, jeśli nie przetworzyłabym tego klasycznego dania na swój sposób. Twistem w moim Aglio e Olio jest dodatek skórki oraz soku z cytryny. Dzięki temu jest ono o wiele ciekawsze i orzeźwiające. Warto jednak pamiętać o pewnych zasadach, które zagwarantują, że ochom i achom nad tym daniem nie będzie końca.

Przygotowując każdy włoski makaron, należy wybierać tylko i wyłącznie ten z pszenicy durum, najszlachetniejszego surowca do produkcji pasty. Pomijając kwestie dietetyczne, makaron z pszenicy durum jest twardszy, o wiele bardziej sprężysty i wchodzi w doskonałą symbiozę z wszelkimi sosami w przeciwieństwie do makaronu z pszenicy zwykłej, który ma bladą barwę i po ugotowaniu jest kleisty i po prostu niesmaczny.

Woda, w której gotujemy makaron też nie jest tu bez znaczenia. Włosi bardzo często dodają jej do sosów, ponieważ dzięki skrobi, która wytrąca się z makaronu w trakcie gotowania, woda ta sprawia, że są one bardziej kremowe. Dodana do oliwy w Aglio e Olio nadaje pewnej głębi i sprawia, że z pozoru tak prosty sos okazuje się czymś tak ciekawym. Ważne też jest, aby wodę tę dobrze posolić - Włosi mówią, iż powinna być ona słona jak morze.

Kluczowym elementem Aglio e Olio jest oczywiście czosnek. Ja kroję go w cienkie plasterki i uważam, że w takiej formie smakuje w tym daniu najlepiej. Trzeba tutaj jednak pamiętać, aby oliwę tylko podgrzewać na małym ogniu. Inaczej czosnek spali się i nada makaronowi nieprzyjemnego posmaku gorzkiej spalenizny. Jeśli widzisz, że oliwa za bardzo bulgocze, a czosnek zbyt szybko się rumieni - zmniejsz ogień jeszcze bardziej. Czosnek powinien skarmelizować się w tej oliwie, nie sprażyć.

Cytrynowe Spaghetti Aglio e Olio 

(3-4 porcje)

500 g makaronu spaghetti 

3/4 szklanki oliwy

3-4 ząbki czosnku

1 duża cytryna

suszona papryczka peperoncino (można zastąpić papryczką chilli)

sól

grana padano - kilka garści startego sera

natka pietruszki

Cytrynę parzę za pomocą wrzątku, a następnie ocieram z niej skórkę i wyciskam sok z obu połówek.

Czosnek obieram i kroję na cienkie plasterki.

Makaron gotuję w dobrze posolonej wodzie.

Na patelnię wlewam oliwę, dodaję czosnek, startą skórkę cytryny i papryczkę peperoncino (ja dodaję łyżeczkę do herbaty i moje spaghetti jest wówczas dosyć ostre). Podgrzewam na małym gazie, tak aby oliwa powoli i delikatnie się gotowała, a czosnek i skórka cytryny nie spaliły się. Tuż przed przełożeniem makaronu na patelnię dolewam sok z cytryny.

Po około 10-12 minutach, kiedy spaghetti jest al dente przerzucam ja za pomocą szczypiec do makaronu z garnka, w którym się gotowało, na patelnię z oliwą. Ta woda, którą przenoszę wraz z makaronem na patelnię, sprawi, że całość nabierze kremowej tekstury, która otuli każdą nitkę makaronu.

Mieszam dokładnie i pozwalam, aby makaron doszedł jeszcze na tej patelnie, dlatego smażę całość jeszcze przez 2-3 minuty, dolewając 1 łyżkę wazową wody, w której gotował się makaron.

Spaghetti przekładam na talerze, posypuję grana padano i posiekaną natką pietruszki. Ciężko jest nie wrócić po dokładkę.

Giovanna Garzoni (1600-1670), której dwie cytrynowe martwe natury splatają się z moim przepisem, to pochodząca z Italii artystka doby baroku. Doceniana i bardzo popularna za życia, dziś niestety zapomniana. Być może gdyby była mężczyzną, jej nazwisko zachowałoby renomę sprzed czterech wieków. Garzoni była malarką jedyną w swoim rodzaju. Jako nieliczna z kobiet w tamtych czasach otrzymała bogate wykształcenie oraz odbywała częste podróże, także zagraniczne, dzięki czemu nieustannie poszerzała swoje horyzonty i poznawała coraz to nowych artystów, którzy niewątpliwie mieli wpływ na wykształcenie się jej unikalnego stylu. W swoich lekkich, przyjemnych dla oka martwych naturach często umieszczała owady, w figlarny sposób uwidaczniając swoją obecność. Garzoni zafascynowała była także kaligrafią, a do swoich potencjalnych klientów lubiła wysyłać ,,próbki’’, w których przepiękne litery ozdobione były naturalistycznymi rysunkami ptaków, kwiatów i owadów (klik).