reminiscencja

"Ja lubię literaturę, bo dla mnie tam jest więcej życia niż w moim własnym. Jest ono tam w takiej kondensacji, w jakiej nie znajdę go w rzeczywistości nigdy."

[frenetyk]

Żyjemy na dnie ciała. Na samym dnie grozy. Rzeźbi nas głód cierpliwy - i tną białe mrozy. U okien przystajemy. Noc za oknem czeka gdy czuje człowieka, i śmierć się jeży cicho, I topniejemy z wolna. Nie patrzmy sobie w oczy na drugi dzień. Znów człowiek utopił się w nocy. To nie jest smutek wiary. To serca tak siwieją i stygną coraz, stygną, z miłością i z nadzieją. Wiemy tylko. To wiemy: w ostatnim śnie cierpienia jest dom rzeźbiony w słońcu, a pod nim ciepła ziemia, i tam strumieniem jasnym jak przezroczystym mieczem odbici rozpoznamy twarze ciągle człowiecze.

Krzysztof Kamil Baczyński, “Żyjemy na dnie ciała...”

[frenetyk]

czasoprzestrzen

czas empirycznie niepoznany nie jest jak woń kwiatów ojczystych to zapach świata niedoznawany   którego ludzie nigdy nie skażą choć ludzkie cząstki dotyka

świadczy o nim noc czekająca za drzwiami i dzień tańczący na horyzoncie i pory roku, liście na drzewach chmury nad ziemią się kołyszące razem z tęczą, rozmytym dzieckiem wichury

teraźniejszość, która reminiscencją się staje awantury rozmyte w dotyku chwili co przeminęły jak pył rzucony z wiatrem wszystko co ludzie utracili być w wirze sekund przestaje

jeżeli istnieją ludzie niewierzący to pokładać wiarę w czasie powinni lecz byt ten z nami egzystujący nie zasługuje na ufność człowieka za wszystkie wargi słodkością przetarte

czas nie jest samotny w swojej wędrówce towarzyszy mu ramię cielesnej kochanki którą przestrzenią cywilizacja nazywa ona z kwiatów ojczystych plecie wianki i ludzie ją skażyli

wiara w nią nie jest nakazana bo sama tworzy wszelkie więzy to ona śpiewa pieśni w góry i lasy by wyrastały ponad czasu horyzont ze słońcem, światłem najwyższej klasy

to ona świadczy o prawdzie i fałszu stanowi wszystkie znane nam prawa lecz zmysły jej nigdy nie doceniają dotknięta przestrzenią każda sprawa rozpływa się w czasie

w otchłani para ta walca tańczy ludzie próbują przeczytać ich księgi zapominając o tym co się w duszy ścieli myślą tylko o sekundach w materii jakby oni w miłości istnieli

ty i ja to czas i przestrzeń

[frenetyk]

mala improwizacja

i nie po to mam serce, by mi pękało na środku pustej ulicy milionowego miasta

i nie po to mam oczy, by deszcz snuły nawet gdy za oknem pogoda promienista

i nie po to mam dłonie, tak bezwładne, ciężkie by trzymać w nich wszystkie problemy wszechświata

i nie po to mam usta, by obcą skórę dotykały, gdy śmiercionośny romantyzm afekt zgniata

i nie po to mam uszy, by odbierać głuche telefony, gdy niema fala ciszy przebija pokoje

i nie po to mam stan rzeczy nienaruszony gdy widzę, że nic z tego nie jest moje

i już sama nie wiem dlaczego pierś kuje codziennie o czwartej, dwudziestej godzinie

dlaczego do drzwi przestano pukać i czy rodzice mają rację, że mi minie

dlaczego w świecie matematycznych głów, wydaje mi się, że ja jestem jedyna

że dostrzegam na niebie księżyca nów, gdy obok stoi awangardowa maszyna

że ten ekspres po torach szybko sunący nie nadąża z nalewaniem kawy do filiżanek

że gazetę człowiek przy tej kawie czytający wędruje oczami absurdalnych przesłanek

że głośne radio na kominku krzyczy nie Wagnera, a kolejny chłam zza wielkiej wody

że wszyscy razem mieszkamy w cywilizacji dziczy z paracetamolem i tytoniem zamiast zgody

że zapach książek tylko kurzem się ścieli gdy w telewizji kolejna poliyczna sprawa

i że pełno wokół konsensusu niszczycieli bo znowu wchodzi nowa ustawa

że znowu krwawa jest moja wiara bo już nie wierzę, że coś się tu zmieni

czy ta Ziemia to kolejna wszechświata pustka? czy naprawdę jesteśmy błogosławieni?

[frenetyk]

sekcja

monochromatyczne spojrzenia   w nich się nic nie zmienia przeszywają ludzkie dusze widząc brzmiące w nich katusze jak wystrzelone do nas kule budzą wszystkie krwawe bóle   tylko chwila, retrospekcja jak brutalna ciała sekcja dotyk, głos tak dobrze znany kiedyś mocno ukochany dzisiaj wnętrza jest skalpelem   staje się jedynym celem gdzie jest miłosierdzie boże   czy on kiedyś nam pomoże   czy to jego jest zasługa że zabija świata sługa krzyczą głośno nieme głosy   oni ciągną nas za włosy   już widzimy co jest na dnie zaraz nasze serce padnie i umrę z tobą przed oczami dwoma duszy szmaragdami choć nie myślę i nie wierzę   wiem, że je kochałam szczerze słowa cisną się na usta grzechy, czyny i rozpusta jestem z nimi tutaj sama wyśmiana, rozpruta dama moje błędy popełnione moje czyny zabronione czy ktokolwiek z was zrozumie że ta dama żyć nie umie rozgrzeszenie w rękach pana przyjdzie dama zakochana może chociaż on przebaczy i świat prawdy nie zobaczy

[frenetyk]

zamek ze szkla

w oddali od wszelkiego zła więc bardzo daleko stąd też za górami, za lasami leżał zielonych wzgórz ląd i zamek cały ze szkła

jego kryształowe ściany skąpane w cieple słońca, pozwalały tańczyć barwom tęczy dla błogiej ziemi bez końca, oświetlając szmaragdowe polany

w tym zamku jak ze snów mieszkały piękne panie i król, kwitnące w tęczy kwiaty rosnące wzdłuż serafickich pól i książe, księżyca nów

były tańce i bale do godzin późnej pory, majestatyczna szkła kraina grała wszystkie utwory, najczystsze świata wokale

mijały tak miesiące, kwiecistej wiosny, ciepłego lata i spadły jesienne liście, kolorów natury szata i smaczne owoce kuszące,

lecz przyszła mroźna zima i uschły wszystkie kwiaty, pękały pałacu ściany, utracono smak bogaty i nikt w nim nie wytrzymał

zniknęły lazurowe oczy, karmelowa skóra i płowe włosy, zamknięto główną bramę, rozdzielono ludzkie losy, nikt nie pielęgnuje miłości w nocy,

zagościły w zamku zmory, pozbawione ludzkich czułości, pocałunków, muzyki dotyku, mordują powab bez litości, nocne, senne upiory,

oto zamek szklany pęka za delikatny na takie mrozy, nie zima go zniszczyła lecz jego własne mimozy, i skażona samotnością męka

i znowu przyszła wiosna już o zamku zapomniano, zakwitły znowu kwiaty, światło zmory pokonało, tańczy pora radosna

a szkło z ziemią stopione to tylko bolesne wspomnienie zgaszone

[frenetyk]

Są takie chwile, gdy się nie śmie badać swej własnej duszy, bo się człowiek lęknie, że ani jednej nie znajdzie w niej struny, co potrącona, jeszcze czysto dźwięknie. Lecz trzeba tylko jednego spojrzenia pełnymi wielkiej miłości oczyma, by w akord związać wszystkie struny duszy... Potrzeba jednych oczu - - lecz ich nie ma!

Przerwa-Tetmajer Kazimierz, “Są takie chwile”

[frenetyk]

She shuts out the world she once knew, to love you.

Red House Painters, Medicine Bottle

[frenetyk]

Dwa światy

Wrócił. Obym i ja wróciła.

[frenetyk]

sentymenty

dlaczego póżnymi, mroźnymi nocami gościmy trwogą myśli przejęte

zamiast żyć chociaż w rozumie marzeniami absurdalne, poddane i nadpęknięte

ciernie, wbijamy w delikatną pamięci teksturę aż krew, różana łza po ustach cieknie,

pociera i pieści rozerwaną skórę, a serce uwłaczająco w piersi mięknie,

rozpływa się w rozkoszy reminiscencji, pod wpływem obłudnego pocałunku,

bo gdy egzystujesz na sentymentalnej emigracji, dla duszy obdartej nie ma ratunku

[frenetyk]

rozaniec

kiedyś wieczorna, obszerna modlitwa rutynę przecinała w ciche godziny

a dziś seks i zimne, obce nam usta tygodniową dawką dopaminy

kiedyś kościelne dzwony w niedzielę grały pieśń ducha ponad nasze zmysły

a dzisiaj jedyna, niebywała synestezja to samochody i krzyki na środku ulicy

kiedyś wdychane węglowe kadzidło powodem było stanu uświęcenia

zamieniliśmy je na dym tytoniowy palony codziennie od niechcenia

a ciało, niegdyś bezwładne w kaplicy proszące o łaskę nieczystą wiarą

dziś wieczór ponownie ginie w tłumie gdzieś pomiędzy barem, a nieludzi chmarą

cieknące łzy, dar wstydu i strachu karmiono chlebem w srebrzystym polu

a teraz giną tak celebrowane w kolejnej szklance alkoholu

pod tą skorupą zmęczonego ciała kryje się człowiek spragniony czułości

choć tak piękne, wrażliwe oblicze posiada próchnieją wewnątrz zatruwane kości

i nie ma, nie ma dla nas litości gdy Boga nie widzisz na horyzoncie

jest tylko słońce, tak ciepłe i jasne i serce z bólu w piersi krzyczące

Panie, miłości

[frenetyk]

porcelana

kochanie, kupmy nową porcelanę nieskazitelnie białą i piękną postawmy ją na na półce przy kominku i sączmy z niej letnią herbatę w zimę nikłą

i poszli na osiedle do starszego pana to z jego kolekcji wybrali filiżanki zapłacili sumę adekwatną nadal herbatę piją z taniej szklanki

droga porcelana kurzy się na półce jej piękne zdobienia w cieple blakną ależ jest dla herbaty zbyt delikatna to na cóż jej bycie taką przepiękną

[frenetyk]

alkoholizm

znudziło mi się picie autentycznie, ja nie kłamię  znudziło mi się ciągle chlanie ciągłe sentymentu zapijanie ciągłe teatralne wymiotowanie i ciągłe na podłodze kacowanie   i pusta kuchnia, niepotrzebne śniadanie papierosów ćpanie w cichych rozmowach tylko płakanie chroniczne wyczerpanie i uśmiechu zakłamanie   zapić, spalić, zniszczyć, chwalić tańczyć, ćpać, kolejka w kolejce a alkoholem żywione pęka serce gdzie te tańce, nasze ręce   splecionych razem ust dotykanie   tylko serca umieranie   wśród jesiennych liści nostalgia   z tęsknoty   za miłością z głupoty 

[frenetyk]

duchy

jechałam kiedyś pustym autobusem choć wokół mnie zaklęte chroniczne dusze utraciły w skutek wzrok swój nie mrawy teraz tak samo pusty, jak siedzenie z prawej ich krystaliczne już oczy obserwowały mnie bacznie otaczając otoczenie, czekając aż się zacznie by dłonią zakryć popękane usta i zdusić zamknięte w środku nowotworu gusta czy niegdyś demony nieczyste nie zdawały się być aż nad to przejrzyste nie nazywaliśmy się duszami bratnimi choć młode serca od śmierci dalekie? teraz prawda pod ziemią leży zakopana bardzo blisko zimnego, spragnionego ciała   które za wzrokiem podążając miłości pragnęło już nie czuję nic oprócz żądzy duszenia czas minął i ono od podróży oślepło. 

[frenetyk]

rozlana kawa

łamliwe, pajęcze stukanie, falanga, eksplozja jak zjawa, przyćmione okręgi na ścianie i mętna, rozlana kawa

pamiętam też zimne dłonie, wibrujące gdzieś wzdłuż mego ciała, oddaliśmy się nirwanie by być twardszymi niż skała

leżę pewną pościelą, znów bardzo boli mnie głowa, gorączka, wysokie atmosferyczne ciśnienie a może zaburzono rytm słowa, jałowe, łaknące przyjemności istnienie

nagle przybrały inny kształt serafickie wspomnienia choć nadal stare piosenki śpiewam, to tylko znowu dziadowskie marzenia, nienamacalna zdań linijka, gdzie fruwam

to tam zarzuciłam surową kotwicę, w melodiach zatrutych domysłów, a może choruję na nerwicę, i może mnie nawet kochasz

[frenetyk]

rok

już rok cię kocham, a może nawet dłużej, może już nawet wtedy, gdy przekwitły wszystkie róże,

tam, daleko na górze ziarno rzucono niedbale, a ono podarowało naturze wszystko albo wcale

dni płynęły niezmiennie, cudowna etapów stagnacja a ziarno rosło promiennie. najświętsza boża racja

miłość przynosi codziennie, ziarno, już nałogiem szaleje i wtedy odebrano narkotyk, gasną w drobinie nadzieje

namiętności pożądania żądza, dzień za dniem po ciele płynie, miłość powoli mnie kąsa, ziarno już nie istnieje,

istnieją tylko sekundy godziny i trzecia w nocy gdy wraca do ziarna miłość i ma błękitu oczy

i parzy mu słodką herbatę z najlepszym na świecie zbożem i nie mówią usta ich wcale za głodnym, sennym morzem

lecz potem wstaje kobieta ciągnie surowe uczuć więzy, zostały w trwającym sercu, tylko błękitne oczy nędzy

[frenetyk]

ładny pan

dnia stycznia pewnego parkiem przez śnieg szłam a przy ławce obok dębu stał pewien ładny pan

pan miał włosy płowe bujne, trochę kasztanowe oczy brązowe, świecące węgle w kominku żarzące

śmiech miał przeuroczy chociaż śnieg go zmoczył wtulił się w płaszcz swój w sercu już był mój

widziałam go sekund kilka i pewnie już nie zobaczę ta urocza, ciepła chwilka i spojrzenie nasze

skąd się wzięła w nim chemia czemu dzień mój zmienia myśl, że pan tu wróci ranne wtorki dusi

następnym razem pana już z samego rana zaproszę na słodkie kakao i rozmowy czar

słodkie platoniczne miłości znikną z biegiem lat pozbawione czułości zginą jak ten pan

bo jego już tu nie ma nic się nie zmienia śnieg zimny nadal pada gorzka czekolada

[frenetyk]

samobójstwo

czym bym była   gdybym się zabiła   gdybym nóż do ręki wzięła   i żyły metalem pocięła   uszy na ust śmiech szyderczy zamknięto   serce moje na części pocięto   krew moja się przetoczyła   i już bym nie żyła   a przecież byłam częścią twego świata   sam mi to mówiłeś zeszłego lata   przecież byłam uśmiechem słońca   też żyć chciałam dla ziemi bez końca   najpierw mocno by po mnie płakano   później by o mnie zapomniano   żałowalibyście mojej młodości trwalibyście w bezsilności celebrowano by tą głupotę samobójstwa na ochotę odebrania sobie bycia i absurdalny styl życia może byście żałowali żeście mnie nie poznali zostałam tu skreślona wasza kula wystrzelona potem byście nadal dźgali ostrza w ręce nam wtykali przecież najostrzejszym nożem są te czyste dzieci boże o mnie już nikt nie pamięta była kobieta nadpęknięta ale teraz jest już wolna gwiazda zgasła niewydolna niewydajna wieku machina lolitę trochę przypomina niewinna, lekka i lawendowa jednak dusza stara, kryzysowa choć nie przyszłam na wezwanie chcę zapytać ciebie Panie czym dla świata ja byłam skoro się zabiłam pisane frenetyczną nadzieją   że świat samobójców zmienią zostały by po mnie wiersze kwiaty kwitnące, najpiękniejsze