#baczynski

[sibilia]

Których nam nikt nie wynagrodzi i których nic nam nie zastąpi, lata wy straszne, lata wąskie jak dłonie śmierci w dniu narodzin.

Powiedziałyście więcej nawet niż rudych burz ogromne wstęgi, jak ludzkie ręce złych demonów siejące w gruzach gorzką sławę.

Wzięłyście nam, co najpiękniejsze, a zostawiły to, co z gromu, aby tym dziksze i smutniejsze serca - jak krzyż na pustym domu.

Lata, o moje straszne lata, nauczyłyście wy nas wierzyć i to był kostur nam na drogę, i z nim się resztę burz przemierzy.

Któych nam nikt nie wynagrodzi i któych nic nam nie zastąpi, lata - ojczyzno złej młodości, trudnej starości dniu narodzin.

Bogu podamy w końcu dłonie spalone skrzydłem antychrysta, i on zrozumie, że ta młodość w tej grozie jedna była czysta.

24. III. 1944  ***(Których nam nikt nie wynagrodzi) Krzysztof Kamil Baczyński

[polandgallery]

■ Krzysztof Kamil Baczyński (code name "Jan Bugaj") - Polish resistance fighter and one of the greatest poets of his generation.

■ During the Warsaw Uprising he fought in the Parasol battalion of the Armia Krajowa and was killed in action by a German sniper at approximately 4pm on 4th August 1944. He was 23 years old.

[sidomira]

Pisać wiersze każdy może

Czasem trochę lepiej, czasem trochę gorzej

Nie mam ochoty czytać Norwida

Łechtać Morsztynem, Jasnorzewską kwitnąć

Rozczulać się nad Baczyńskiego losem

Czy ballad słuchać Mickiewicza

Nie chcę się w smutku pławić, depresji

Nie mam ochoty na oczy przeglądać

Ja już mam dość, ja siły nie mam

I na dodatek każdy mi się zwierza.

Krzyki rozpaczy, niemoc obłędna

Batem nauczyciela do przodu pędzona

Niewiedza i głupota - młodzież ta stracona

Nie ma wartości. Nie ma człowieka.

Rozsądek umarł! Wszystko trzeba trzebić

I bić, mordować, gnębić pseudobiedne

Poniszczone, w depresji zawzięte

Wymordować trzeba to postępu pokolenie

Zniszczyć i zmiażdżyć, poburzyć fabryki

I domy, szpitale, i bloki mieszkalne.

I zburzyć wieżę kanalii - chrześcijanina!

I dopiero kak umrze ostatnie dziecko

Ostatnie marazmu potomstwo - poczwara

Wtwdy odpocznie i dech weźmie szczęśliwa

Matka Stara Ziemia. Sprawiedliwa.

[lekpaniczny]

Nie kocham Cię wcale tylko moja dusza jakaś taka smutna kiedy przechodzisz obok obojętnie

K.K. Baczyński

[frenetyk]

Żyjemy na dnie ciała. Na samym dnie grozy. Rzeźbi nas głód cierpliwy - i tną białe mrozy. U okien przystajemy. Noc za oknem czeka gdy czuje człowieka, i śmierć się jeży cicho, I topniejemy z wolna. Nie patrzmy sobie w oczy na drugi dzień. Znów człowiek utopił się w nocy. To nie jest smutek wiary. To serca tak siwieją i stygną coraz, stygną, z miłością i z nadzieją. Wiemy tylko. To wiemy: w ostatnim śnie cierpienia jest dom rzeźbiony w słońcu, a pod nim ciepła ziemia, i tam strumieniem jasnym jak przezroczystym mieczem odbici rozpoznamy twarze ciągle człowiecze.

Krzysztof Kamil Baczyński, “Żyjemy na dnie ciała...”

[polandgallery]

Polish Literature: In Broad Daylight by Wisława Szymborska (recipient of the 1996 Nobel Prize in Literature)

[The poet Krzysztof Kamil Baczyński was killed in action in the Warsaw Uprising on 4 August 1944 at the age of 23].

He would have made trips to a mountain guesthouse and come down for dinner to the dining room; sitting at the table by the window, he would have looked at the four spruces, branch, by branch, not shaking off the newly fallen snow.

With his pointed beard, bespectacled, his hair going bald and grey, his facial features heavier and weary, with a wart on his cheek, and a wrinkled forehead, as if human clay had spoilt heavenly marble – but when it happened he wouldn’t have known himself because the price for not having died earlier goes up slowly, not rapidly, and he too would have paid it.

“I’ve been bloody lucky,” he would have said about his earlobe, barely grazed by a bullet when his head moved at just the right moment.

Waiting for broth to be served, he would have read the latest newspaper with its big headlines and the ad section, or drummed his fingers on the white tablecloth – his hands would have borne the marks of time, their skin coarse, showing the bulging veins.

Sometimes somebody would have called from the hall: “Somebody on the line for you, Mr Baczyński”, and there would have been nothing strange in that it was him and that he rose adjusting his sweater, and proceeded slowly towards the door.

Upon this sight no one would have frozen and broken off their conversations in mid-sentence as it would have been perfectly ordinary, a pity, a pity, it would have been a sight just like any other.

[cala-jaskrawoscc]

[monkey-network]