Go F*ck Yourself, Brain Tumor

[gamzecita]

A Farewell to Arms

- İsminiz?

- Gamze

En az 4 farklı kriter sayıp verdiğim kahve siparişimin son aşamasında sorulan soruya son zamanlarda ilk defa yüksek sesle ve kendimden emin bir şekilde cevap verdim. Sanki kahveyi yetiştiği yerden kendim getirmişim, havanda dövüp öğütmüşüm gibi. Bundan bir kaç ay önce olsa, oyundan atılmış bir çocuk gibi ürkek, kırgın çıkardı bu ses.

Hastalığımı öğrendiğim 2019 yazından beri bedenim ve zihnim saydammış gibi hissettim. Kim gözlerime baksa, kiminle 2 dakika muhabbet etsem içimi görüyor, zihnimi okuyor, tüm yaşadıklarımı biliyor gibiydi. Bilmiyorlarsa da bilsinler istiyordum; herkes bilsin, herkes görsün hem kırıldığım hem güçlendiğim yerlerimi.

Son zamanlarda bu cam vazoymuş gibi yaşamaya duyduğum ihtiyacın giderek azaldığını hissediyorum. Ayaklarım yere daha sağlam basıyor. Beynimde yeşeren tümörün hikayesini kimseye anlatasım yok artık. "Sanki hiç yaşanmamış gibi" diyemem tabii; adını her duyduğumda hala irkiliyorum. Ama artık, onun bir parçam olduğunu yavaş yavaş kabulleniyorum. İçimde ayaklarını yere vura vura isyan eden, "Neden ben?" diyen kadın sakinleşti. Kafasının içindeki delinin her an her şeyi yapabileceğinin farkında ama meydanı ona bırakmıyor. Elinden gelen her ne ise onu yapıyor ve sonra evin en güzel köşesine geçip çayını yudumluyor. (Ki yeni evinde güzel bir köşe bulmak hiç zor değil :) )

İşte tüm bu nedenlerden ötürü bu blog'a bir son vermem gerektiğini düşünüyorum. Yazılarımdan kaçını okudunuz, kaçı uzay boşluğuna karıştı bilemiyorum. Ama yine de 1 kişiye bile ilham olmuşsa ne mutlu bana. Bu çılgın yolculukta yanımda olan herkese en kocaman sevgilerimle. Hoşçakalın...

Not: Çok yakında kimi kurgu, kimi kuruntu; hayatlarımızla ilgili düşüncelerimi paylaşacağım yazılarımın yer alacağı yeni bir blog yazmaya başlayacağım. Okusanız ne güzel olur!

[gamzecita]

Bir yer bulalım, dünyadan uzak

"Erkenden uyan, işe git, para kazan.

Kazandığın parayla işte giymek için yeni kıyafetler al.

İyi olmak için sağlıklı beslen, dışarıdan yemek söyleme.

İlaçlarını almayı ihmal etme.

Fit olmak için egzersiz yap, en azından yoga.

Hafızanı güçlendirmek için podcast dinle.

Güzel görünmek için önce sabahın köründe makyaj yap sonra temizle, sivilce yapmasın.

Maskeni değiştirmeyi, ellerini kolonyaya bulamayı unutma.

Neşeli ol, sosyalleşmeye çalış, arkadaşlarını ara, yalnız kalacaksın bak sonra.

Mesajlara, aramalara zamanında cevap ver.

Hala bir dansçı olduğunu kendine ve herkese kanıtlamak için at kendini kameranın önüne.

Bir kitap yazacağım deyip duruyorsun, başla artık.

Meditasyon yap, zihnini sakinleştir. Olumlu düşünemediğin için kendini suçla.

Kontrollerini aksatma, ya yine ... ?"

Hatırlar mısınız geçen sene bu zamanlar mutluluk perisi gibi "Nefes alıyorum çok şükür, bu yeterli" diye dolanıyordum ortalıkta :) Saçlarım çıkmaya başladığı için, yok efendim kemoterapim bittiği için çılgın ev partileri düzenlemiyor muydum? Nereden çıktı bu bezginlik? Kendimi neden duracell yerine çinko karbon pille çalışan oyuncak bir bebek gibi hissediyorum?

Bütün bu sorumlulukları bırakıp gidesim var. Kaybolayım mesela. Gözümü sabah bir açayım bambaşka bir dünyadayım. İş yok, makam mevki yok, mücadele etmek yok, kendini öne çıkarma çabası yok, kredi kartı icat edilmemiş, kira yok... Herkes özgürce, hoşlandığı şeylerle ilgileniyor, kimse kimseyi eleştirmiyor, hırpalamıyor. Sadece kendin olduğun için kabul görüyorsun. Hiçbir şey yapmana gerek olmuyor. Ve tüm sevdiklerin yanında.

Bir dakika.. Böyle bir yer olduğunu hatırlıyorum, adına cennet deniyor hani şu 4 büyük kitapta geçen.

Ah ne yazık ki oraya da girmenin bir sürü şartı, gereği, görevi var.İnsan olmak bazen ne zor...

[gamzecita]

Sor Bana Pişman mıyım?

Zaman zaman eski fotoğrafları karıştırmayı, özellikle de Google Fotoğraflar gibi uygulamalardan 1-2-3-5 sene önceki hallerimi görmeyi çok severim. Bugün yine uygulamanın içinde dolaşırken geçen sene bu zamanlar nasıl bir kabusun içinde olduğumu gördüm. Ne çok şey oldu son 1 yılda, ne zordu her şey ve aslında ne çabuk geçti. (çok şükür)

İnsan, acı ve travma ile mücadele ederken farklı farklı kimlikler edinmek durumunda kalıyor kendi kendine. Bazı insanlar içine kapanıyor ve dünya ile arasına kalın duvarlar örüyor. (Kendimin de böyle bir şey yapacağını düşünmüştüm.) Bazıları da acısını bir zırh gibi üstünde taşıyor, paylaşıyor, paylaştıkça zehir azalıyor, buharlaşıyor. 

Superman tişörtümü giyip, fotoğrafıyla bangır bangır kanser hastası olduğumu ilan etmemin ve bu blogu başlatmamın üzerinden neredeyse 1 yıl geçti. Hiç pişman olmadım üzerime aldığım “savaşçı kadın” rolünden. Çoğu zaman bu rolün hakkını verecek kadar güçlüydüm, ama bazen de sırf bu rolü üstlendim diye kendimi güçlü olmaya, ağlamamaya, sızlanmamaya zorladım. Yaptığım şey ne kadar sağlıklıydı bilmiyorum ama acı ve baskı ile mücadele etmek için bildiğim tek yol buydu. Kendimi çok kötü hissettiğim günlerde bile arkadaşlarım arayınca “Çok iyiyim.” dedim ve inanır mısınız böyle deyince daha iyi hissettim.

Son zamanlarda bu role olan ihtiyacımın azaldığını hissediyorum. Artık savaşmak, mücadele etmek istemiyorum. Hiçbir şey için koşturmak, kapanan kapıları zorlamak da... İyi ve sağlıklı olayım, sevdiklerim iyi ve sağlıklı olsun yeterli. Herkesten “Ya ne güçlü kadınsın, maşallah” iltifatını almak o kadar da çekici gelmiyor artık. Hayatıma bir prenses olarak devam edemeyeceğimi biliyorum, bünyeme ters, ama artık daha dingin ve huzurlu, kimseye hiçbir şey kanıtlamaya çalışmadan var olmak istiyorum.

O yüzden memleketim Kayseri’den Ankara’ya dönerken Superman tişörtümü özenle katlayıp dolabın en alt çekmecesinde bıraktım. Belki üniforma gibi giydiğim o şeyi artık giymezsem çok büyük savaşlar vermek zorunda kalmam diye...

NOT: Bakalım Kayseri'deyken yediğim mantılar bugün çektirdiğim kontrol MR’ında karşıma çıkacak mı? Üniformayı tekrar giymek de var :)

[gamzecita]

Dream On

Mart ayının ortasında eve kapandığımızdan beri, herkes gibi ben de online alışveriş tutkunu oldum. Bir iki hafta önceydi sanırım-artık zaman mefhumu kalmadı, bir kaç gün önce de olabilir- kullandığım online alışveriş uygulaması gazete hediye ediyordu. Manşete şöyle bir baktıktan sonra tabii ki magazin ekine yöneldim. Gördüğüm başlık nedense çok ilgimi çekti, hatta içime dokundu bile denebilir:

“Senelerdir istiyordum.” demiş. Şöyle bir düşündüm senelerdir istediklerimi. İsteyip isteyip olduramadıklarımı, istemeden olup beni çok üzen şeyleri. Hepsi bir bir gözümün önünden geçti. 10 yıldır türlü türlü felaketlerle ara verdiğim dans kariyerim, kaybettiğim ve yerine kimseyi koyamadığım insanlar ve hala savaştığım bir sürü şey. Evden çıkamamak iyice bunaltmıştı ve sanırım iyiden iyiye Çarkıfelek’in yeni yüzünü kıskanıyordum. Neden benim hayallerim bu kadar uzakken Onur Büyüktopcu’nun çark çevirme hayali gerçek olsun ki?

Habere yeterince hayal kırıklığı içinde baktıktan sonra aslında en güzel hayalimin gerçekleştiğini fark ettim. Şubat ayından bu yana her sabah oturup gözümde, kalbimde canlandırdığım bir hayal bu, hatta zaman içinde bir film sahnesine dönüştüğünü gözlemliyorum. Oyuncular değişiyor, bazen annem yanımda, bazen de en yakın arkadaşlarımdan birisi. Başrollerde ben - tabii ki - ve doktorum sayın Melih Bozkurt. Melih hoca’nın muayenehanesindeyiz. Mr görüntülerime bakıyor ve yüzü aydınlanıyor. “Harika!” diyor, “Endişe edilecek hiçbirşey yok.”

Şubat ayında çekilen Mr görüntülerimde minik bir nokta görünüyordu tümörün alındığı alanda. Doktorlarım “Ameliyat kalıntısıdır.” dese de ben tahmin edeceğiniz üzere çok endişeliydim. O zamandan beri her sabah o noktanın küçülüp yok olduğunu, anneme sarıldığımı, hoplayıp zıpladığımı, Melih hocanın Tunalı Hilmi'deki ofisinin önünde deli gibi dans ettiğimi hayal ettim. Ve inanır mısınız, gerçek oldu! 

Nefes aldığım sürece her hayalim hala gerçek olabilir diye düşünüyorum ben, çark her an dönebilir :)

NOT: Kıskançlığımdan gazete haberini neye dönüştürdüğümü görmek için aşağıdaki görsele bakınız.  

[gamzecita]

No There's No Sun Shining Through

Şuan yaşamakta olduğumuz süreç hepimize türlü türlü şeyler yaptırdı, üstelik öyle torunlarımıza anlatmak isteyeceğimiz türden şeyler değil. Ayna karşısında şarkı söylemeler mi dersiniz, kendi kendinle Zoom meeting düzenlemek mi? Bana neler yaptırdı diye sorarsanız, sanırım beni sivilceli ergen halime döndürdü bu akşam. Bir saattir ergenken en sevdiğim şey olan öfkeli şarkıları yeniden dinliyorum ve garip bir rahatlama hissi veriyor. 

Çoğu zaman huzurlu ve sakin olmakla birlikte bazı zamanlar annemin deyimiyle “delleniyorum”. Her şeye ve herkese karşı inanılmaz büyük ve açıklanamaz bir öfke duyuyorum. Kendime mi kızıyorum, virüse mi yoksa artık orada olmayan tümöre mi belli değil. Bu kadar zor bir şey yaşıyorken bir de salgın için endişelenince kendimi haksızlığa uğramış gibi hissediyorum. Oysa herkesin hikayesi kendisi için zor ve herkesin yükü kendince ağır. O yüzden bu öfke anlarımı çok uzun tutmuyorum ve hemen kendimi oyalayacak bir şey buluyorum.

Bu benim 3. evde karantinam, ilki 2018′de diz kapağı ameliyatımdan sonra, 2.si 2019′da beyin tümörüm alındıktan sonra. İkisinde de uzunca bir süre evden çıkamamıştım. Evet, karşınızda evde zaman geçirmek konusunda bir uzman var. O yüzden söyleyeceklerimi iyi dinleyin. Öncelikle benim gibi kemoterapi almıyorsanız halinize şükredin-sızlanıp durmayı bırakın. Hiç birimiz bu sürecin ne kadar süreceğini bilmiyoruz ama yine de rehavete kapılmadan günü verimli geçirebiliriz.Önerilerime göz atın-karantina queen konuşuyor:

*her gün için en az 3 tane görev belirleyin, bunu yapmak sabah uyanmak için size motivasyon verecektir.

*eğer haftanın 6 gününü böyle görevlerle geçirirseniz pazar gününü boş bırakın, pazar gibi pazar olur böylece.

*zaten yapmadıysanız evin her yerini güzelce temizleyin, giysilerinizi düzgünce katlayıp yerleştirin, annenizi gururlandırın.

*Netflix’i boşverin, Amazon’u da, kitap okuyun.

*Yoga mı istersiniz, Body Building mi? E artık düzenli egzersiz yapmaya başlayın. Unutmayın ki bu günler bitecek ve bittiğinde hala insanlar bizi tanıyabilsinler isteriz, değil mi?

*Çok sevdiğiniz bir filmin bir sahnesini canlandırın, sonra videosunu Instagram’a yükleyin ki biz de gülelim :)

*Bol bol dans challenge’lara katılın, dans etmek mutluluk hormonu salgılatır, çektiğiniz videolara gelen like’lar da cabası.

*Uzun zamandır aramadığınız bir arkadaşınızı arayın, onun da günü güzelleşsin.

*Yemek yapmayı öğrenin ya da zaten biliyorsanız yeni bir tarif deneyin-ama Instagramda paylaşmayın gözünüzü seveyim.

*Bilgeiş.net gibi onlarca ücretsiz online sertfika programı sağlayan websitesi var, eminim içlerinden biri ilginizi çekecektir.

*ve son olarak yeni bir dil öğrenmeye başlayın. İspanyolca öğrenmeye başlarsanız haber verin Dualingo’da kapışalım. 

[gamzecita]

Unutursam Fısılda

“Tony bana dünyadaki her şeyi Tanrı’nın inşa ettiğini söylediğinde, ona pis bir yalancı olduğunu söyledim, çünkü babam, evleri sadece duvar ustalarının yapabileceğini söylemişti ve Tanrı’nın duvar ustası olmadığını biliyordum.” Kafamı okuduğum kitaptan kaldırdığımda karşımda gözlerini şaşkınlıkla bana dikmiş olan annemi buldum. Gülümsedim. “En sonunda delirdi bizim kız.” diye düşünüyordu sanırım. Kendi sesimi duyacak şekilde kitap okuyordum çünkü bu sabah evde. Yine de hiçbir tepki vermedi annem bu davranışıma, sadece yazarı düzeltti: “Tanrı değil, Allah.”

Son zamanlarda benimle sohbet ettiyseniz belki fark etmişsinizdir, konuşurken kelimeleri, özellikle isimleri hatırlamakta çok zorlanıyorum. Böyle zamanlarda, başımın etrafında koyu renkli bir sis bulutu var da kelimelere ulaşmamı engelliyor gibi hissediyorum. Derdimi anlatamadığımda, özellikle karşımdaki kişi iyi bir dinleyici olup sabretmiyorsa, anlatmak istediklerim içimde sinir balonlarına dönüşüp patlıyor- ve vazgeçiyorum.

Ameliyatımın üzerinden neredeyse 5 ay geçti ama tuhaflıklarım maşallah öylece yerinde duruyor. Konuşmaları çok uzun süre takip edemiyorum mesela, dalıp gidiyorum. (Yüzümde hülyalı bir ifade varsa sizi dinlemiyorumdur, sorry.) Eşyalarımı hiçbir yerde unutmamak için gerçekten çok büyük gayret gösteriyorum ama yine de okuldaki akıllı tahtalarda flash diskimi günde en az 1 kere düzenli olarak unutuyorum-bıkmadan usanmadan unuttuğum flash diskimi ingilizce zümre’ye getiren minnoş öğrencilerim sağolun var olun :) Bazen de bir şeyi söylediğimi unutup tekrar tekrar aynı şeyi söylüyorum. Tabii bu meslek hastalığı da olabilir ama mesleğin 8. senesi için biraz erken bir durum sanırım.

Tüm bunlar üst üste geliyor bazı günler. Böyle olunca tüm neşemi, olumlamalarımı, etrafımdaki herkesi, herşeyi hatta dansımı bile bırakıp kaybolmak istiyorum. Kimse beni görmesin, kimse benimle konuşmasın istiyorum. Aynaya bakıyorum ve kafama taktığım bu şeye anlam veremiyorum; tuhaf ve uyumsuz hissediyorum kendimi.(üstelik bandanaların bana yakıştığını da düşünüyorum) Bir süre bir yerlere gideyim, bütün bu çılgınlık bitince döneyim istiyorum. Tabii bu mümkün değil, iyi ki de değil. Kaçmak istediğim bu şeylerin her biri beni hayata bağlıyor aslında. O yüzden mecbur dönüyorum kitaplara...

Doktoruma bu durumu anlattığımda beynimden alınan tümörün konuşma merkezimin üstünde olduğundan dolayı bunu yaşadığımı ve durumun geçici bir durum olduğunu söyleyip rahatlattı. Zaten onun için genel olarak endişelenecek hiçbir şey yok, böyle beyin cerrahı mı olunur Allah aşkına? Kuruntu kumkuması olduğum için işin peşini bırakmadım tabii. Ne yapmam gerektiğini sordum. Kendimi dışarıdan duyacağım şekilde kitap okumamı, podcast ya da radyo dinlememi söyledi. Ben de iyi bir çocuk olup ödevlerimi yapıyorum, 15 tatilde bile.

[gamzecita]

Like I’m Alive again

Uzun zamandır eğitim sektöründe çalışan ben ve binlerce meslektaşım için sonbahar mevsimi tek bir şeyi ifade eder: Kaos! Güzelim havalar devam ederken ayaklarını sürükleyerek işe gitmek, öğrencilerin okula uyum sağlamaları için kendini paralamak, bağırmaktan kısılmış zavallı bir ses tonu ve ‘neden öğretmen oldum ki?’ diye bitmez tükenmez sorgulamalar...

Bu sene, okulumda ve Türkiye’nin her yerinde öğretmenler yine aynı döngünün içindeyken ben bir nevi zorunlu inzivadaydım. Hayatımın alt üst olduğu ve her şeyin berbat durumda olduğu yanılgısından kurtulmaya başlayınca etrafımı gözlemlemeye başladım. Durdum. Sakince izledim. Sararıp dökülen yaprakların her bir tonunu hayranlıkla fark ettim. Doğada bir şeylerin bitişi bir festival havasındayken benim hayatımdaki bitişler de aynı şekilde kutlanmalıydı. 

Sonbaharın başında beynimden alınan tümör hayatımda da başlamak üzere olan büyük bir temizlik kampanyasının bir işaretiydi sanırım. Teker teker, bana gizliden zarar veren uğraşlar, durumlar ve insanlar sararıp düşen yapraklar gibi zahmetsizce hayatımı terk ettiler. Sigarayı bıraktım, vazgeçemediğim hamur işi ve tatlıları bir daha yemeyi düşünmedim bile. Saçlarımın yarısı döküldü. En önemlisi, beni üzen, hayatımı zorlaştıran insanlar, ‘onsuz yaşayamam’ dediklerim de dağılıp gittiler. Şimdi düşünüyorum da, zaten hiç yoktular.

Ömrümde ilk defa bu kadar özel bir sonbahar geçirdim ben. ‘Bitmesin’ diye tutunduğumuz şeyler bazen canımızı çok yakıyor. En iyisi bırakmak.

**************************************************************************************

For me and for thousands of people working in the education system, Autumn has only one meaning: Chaos! Going to work when the weather is so nice, laying yourself out to help the students adapt to school, a pathetic tone of voice and endless conversations in your head questining why you became a teacher in the first place...

This year, while teachers all around Turkey were in the same miserable cycle, I was going through a forced seclusion. Once I started to get rid of the illusion that my life was terrrible and everything was falling apart, I started to look around me. I stopped and observed calmly. I noticed each and every tone of leaves falling from trees in wonder. The endings in nature were being celebrated like a festival and the endings in my life should be celebrated in the same way.

The tumor taken out from my brain in the beginning of Autumn was also a sign of the huge cleaning campaign in my life, too. One by one, occupations, situations and people that were secretly hurting me went out of my life effortlessly just like those leaves turning pale.I quitted smoking, I haven’t thought about eating carbs and sugar ever again-something I believed I could never do. I lost a lot of hair. Most importantly, people that made me unhappy, that made my life miserable, the ones who I thought were indispensible all fell out. Thinking back now, they were never there.

For the first time in my life I had a special, chaos-free Autumn. The situations we hold on to tightly can hurt us a lot. It is best to let go.

[gamzecita]

Senin Bu Ellerinde Ne Var Bilmiyorum...

Yazılarımdan birinde, önemli bir ameliyata girmeden önce (mesela açık beyin ameliyatı) yanınızda olması gereken en önemli şeyin dostlarınız olduğunu söylemiştim ama sanırım bir şeyi atladım: iyi bir cerrah.

Benim ameliyatımı ne şanslıyım ki çok sevgili Doç. Dr. Melih Bozkurt gerçekleştirdi. Kendisinin alanında ne kadar başarılı olduğunu anlatmak değil amacım, ki zaten bunu değerlendirebilecek kişi de ben değilim - Google doktorluğumu saymazsak :) Ben sizlere onun nasıl hikayemin kahramanı olduğundan bahsetmek isterim.

Kendisiyle ilk tanışmamızı tam hatırlamıyorum, oldukça zordu söylediklerini anlamlandırmak. “2-3 ay konuşma bozukluğu çekebilirsin” diyordu. Bu bilgiyi sindiremeden bir yenisi ekleniyordu:  “ Sağ tarafın felç kalabilir.” Tabii ben inatla hastalığımın doğasını reddettiğim için, yukarıdakiler bana söylenmemiş gibi devamlı aynı soruyu soruyordum: “İyi bir tür çıkarsa bu tümör, tekrar ameliyat olmama gerek kalmaz, değil mi?” İyi tümörü bilmem ama iyi bir doktor asla hastasına boşuna ümit vermez. “Hayır Gamze” diyordu, “Senin hayallerinle oynayamam, tekrar ameliyat olman gerekebilir.” Sonra bana anladığımı teyit etmek için tekrar tekrar soruyordu: “Anladın mı abicim?”  

Bu “abicim” kelimesi o kadar çok şey anlatır ki eğer doktorunuz size hitap ederken kullanıyorsa. “Sana değer veriyorum” demektir,  “Biz aynı takımdayız” . Melih hoca’nın samimi ilgisi, her dakika sorduğum saçma sapan sorulara, sabah akşam attığım endişeli mesajlara rağmen hep devam etti. Ameliyat günü gelip çattığındaysa kendisi bizzat gelip beni bilgilendirdi ameliyat saatindeki gecikme ile ilgili. Bir asistanını yollayabilirdi oysa. Daha da ilginç olan, başından ameliyat geçmiş birisi olarak, ameliyathanede uyutulmaya 5 kala benimle konuşmasıydı. Sonuçta cerrahlar çok havalı insanlardır ve onları pek göremeyiz, değil mi? “15 dakika sonra başlayacağız abicim, tamam mı?” dedi. Kendi içimde hissettiğim endişenin aynısını doktorumun gözlerinde gördüm. 

Doktor olmanın Zahide Yetiş ya da Çağla Şikel ve benzerlerinin programlarında  113 yaşındaki teyzelerle futbol oynamaya kadar düştüğü günümüzde Melih hoca’nın olduğu insan malesef kolay bulunmuyor. (Evet çok boş vaktim var ve kadın programları izliyorum, n’apalım?) Şifalı ellerine ve kendisine bir hayat, hatta daha güzeli ikinci bir şans borçluyum, sanki yaşamımda ilk 30 yılım bir fragmanmış gibi. Sanırım bu kez kıymetini bileceğim...

NOT: Hala haberiniz yoksa söyleyeyim, beklediğimiz son patoloji raporum çiçek gibi çıktı!

[gamzecita]

Dementors? What are you talking about?

“Sen çok güçlü bir kadınsın, bunu da atlatırsın.” Bu cümleyi kaç kez duydum bilmiyorum. Evet, doğru güçlüyüm, ayaklarım çok sağlam basar yere. (Burada antrenörümün ‘emin misin?’ diyen bakışlarını hayal edin :) ) Üstüne üstlük artık hayatta ciddiye aldığım çok az şey var ve inanır mısınız ben pozitif bir insana dönüştüm. Durup durup bir gülme geliyor!

Fakat kemoterapi ilaçları insanı mahvedebiliyor.  Benim kullandığım doz oldukça düşük; ama buna rağmen ciddi moral bozuklukları, sebepsiz ağlamalar ya da baş edemediğim duygu durumları yaşayabiliyorum. 

Peki, bütün bunları yaşamadan önüne geçmek mümkün mü? Tabii ki mümkün!

Öncelikle, ben baktım ki drama queen moduna giriyorum, hemen nefes alışverişime odaklanıyorum. (Evet, meditasyona başladım) Nefesimi saymaya başlıyorum, alırken 1, verirken 2 gibi. Zihnimi bu sayı sayma oyunuyla oyalayıp kaçıveriyorum.

Diyelim ki bu işe yaramadı. Hepiniz J.K.Rowling’in Harry Potter serisini biliyorsunuzdur. (Bilmiyorsanız da ben her konuşmamızda mutlaka bahsetmişimdir.) Kafamdan çıkmayan ve beni üzen düşünce her ne ise onları Ruh Emicilere benzetiyorum, hani insanın bütün hayat enerjisini emen yaratıklar. Bu duyguların gerçekliğini kabul etmiyorum, ilaçların yarattığı sanal ruh emiciler canlanıyor gözümde. Onları yenmenin ise tek bir yolu var: aklına hayatın boyunca en mutlu olduğun anı getirmek...

Ve hala bir şeyleri değiştiremediğimde açıyorum en sevdiğim samba şarkısını, başlıyorum dans etmeye! Diyorum ki kendime: “Önce dans et, sonra düşünürsün.”

*******************************************************************************************”You are a very strong woman, you will get over it.” I don’t know how many times I heard this sentence. Yes, it is true that I’m strong, keeping my feet firmly on the ground. (Here, imagine my trainer’s glance that says ‘Are you sure?” :)  ) On top of that, there are a few things I take seriously in life and believe it or not I have turned into a positive person. I laugh at something every now and then!

However, kemothraphy medication can ruin your life. The dose I use is pretty low; but I may experience severe depression, crying for no reason or some mood swings that I can’t handle.

Well, is it possible to prevent all of these beforehand? Of course it is!

First of all, the moment I realize that I’m turning into a draama queen, I focus on my breath right away. (Yes, I started practising meditation) Then I start counting my breath as in inhale 1, exhale 2 ... I stall off my mind with this game and leave the scene.

Let’s say that this did not work. I suppose all of you know about J.K. Rowling and Harry Potter. (Or I must have mentioned it in one of our conversations :) ) I resemble the negative thougt pattern to Dementors, the creatures which suck out the happiness in someone. I reject accepting the reality of the emotions, I imagine virtual Dementors which are created by the medication. There is only one way to beat them though: imagining the happiest moment in your life...

And when I can’t change anything with my emotions, I play my favourite samba song and I start dancing. Then I remind myself:”Dance first, thin later.”

[gamzecita]

I will be there for you- When the rain starts to pour

Ciddi bir ameliyata girmek zorundaysanız sahip olmanız gereken en önemli şey para ya da özel sağlık sigortası değil, dostlarınız. 

Beynimdeki kitlenin haberini aldığımda Ankara Bilgi Hastanesindeydim. Hastanenin Beyin Cerrahı telaşlı hareketlerle bir yandan bana hocasından randevu ayarlarken bir yandan da benden ilaçlı mr istiyordu. İlaçlı mr ne demekti ki?

Mr çektirmiş olanlar ne demek istediğimi çok iyi anlar, o cihazın içine girip sonra bununla ilgili hiçbir şey hatırlamamanız imkansızdır onca gürültünün arasında. Ben bugün hala hiçbir şey hatırlamıyorum , ne mr ile ilgili ne de o birkaç gün ile ilgili.

Nilay beni nereye sürüklediyse oraya gittim o gün. Birkaç kare var aklımda. Cinnah’ta bir profesörün muayenehanesinde dengeme bakılıyor- aynı doktor acil ameliyat olmam gerektiğini söylüyor- ani fren sesi ve bolca küfür duyuyorum çünkü yola atlamışım- Seğmenler parkında ağlıyorum. Tüm karelerde ortak olan tek şey: Nilay.

Ne olduğunu anlamadığım günlerin devamında mucizevi şeyler yaşanıyor ve ben parmağımı oynatmadan Ankara’nın en iyi beyin cerrahı ve en güzel ekibi benim için ayarlanıyor.  Erdem- Ortopedi ve Travmatoloji Uzmanı olarak biliyoruz kendisini ama ben süper güçleri olduğunu düşünüyorum- sadece birkaç telefon görüşmesi yaparak gerçekleştiriyor bunları. 

Buradan ameliyata kadar olan bölüm çok hızlı ve kaotik ilerliyor. Tuğçemin cici ailesinin Fethiyedeki yazlığında buluyorum kendimi- çünkü moral çok önemli. Baran ve Çiğdem benim ameliyat öncesi tetkiklerim için İstanbul’dan geliyor. Herkesin birbirinin kuyusunu kazdığı dans dünyamızda kim öğrencisi için bunu yapar ki? Cem- bahtsız dans partnerim- bütün gün taksi şoförü gibi ordan oraya direksiyon sallıyor. Bu üçlünün her biri ayrı bir tetkik sırasında bekliyor. Hatta Baran Anestezi testi sırasını kapmak için sağlık personeliymiş gibi davranıyor :) Duygu, tüm ASO Teknik Koleji’ni organize edip benim için uygun kan grubunu buluyor, Mücahit hoca benim için kan veriyor. Umut annemi Aşti’den alıp bizi doktora tam zamanında yetiştiriyor. İsimlerini tek tek sayamayacağım kadar çok arkadaşım benim için moral gecesi düzenliyor. 

Ben bu ameliyat sürecini çok rahat ve kolaylıkla atlattım. Çünkü hayatımda çok güzel insanlar biriktirmişim hiç bilmeden, çünkü yüzlerce insanın duası benimleydi. Hepinize çok teşekkür ederim, siz olmadan yapamazdım...

[gamzecita]

Merhaba Tümör!

Her şey bundan tam 5 ay önce başladı. Korkunç baş ve boyun ağrılarım dayanılmaz hale geldiğinde tek tesellim "Kendimi bildim bileli başım ağrıyor zaten, geçer." di. Geçmedi.

Okul işleri, dans yarışmaları, sene sonu temsilleri içinde debelenirken, ne başımın ağrısı geçti, ne de bu konuda bir şey yapacak vaktim oldu. Ta ki bir gece bilmem kaçıncı ağrı kesiciyi alıp epilepsi nöbeti geçirene kadar... O temmuz gecesi yanımda Nilay olmasa ne yapardım bilmiyorum. Kendime geldiğimde ilk sorduğum soru "Hangi yıldayız?" dı çünkü.

Benim beynimdeki tümör ile tanışmam böyle başladı. "30 yaşında, hayat dolu bir kadının başına böyle bir şey nasıl gelebilir Tanrım?" klişeleri ile sizleri drama boğmak istemem. Ama tecrübelerimi paylaşmayı, bir kişiye bile ulaşsa, bu yolda destek olmayı çok isterim. Ben ameliyat olalı henüz 15 gün oldu, aslına bakarsanız her şey benim için de oldukça yeni. Fakat tecrübeler kıymetli, dans partnerimin de hep söylediği gibi "Haydi birlikte tecrübelenelim!"

Hello Tumor!

It all started 5 months ago. When my terrrible headache was unbearable, my only consolidation was “I have had a headache since I know myself, it will pass.” Except, it didn’t. 

While struggling desperately with school work, dance competitions and end of the year shows neither did my headche eased up, nor I had the time to deal with it. Until one night I had another painkiller and had an epilepsy crisis... I don’t know what would have happened to me if Nilay hadn’t been there. As the first question I asked when I regained consciousness was “Which year is it?”

The story of how I met my brain tumor started like this. I am not going to bore you to death with “How could that happen to a 30 year old woman who is full of life, dear God” cliches. However, I want to share my expericences, and give support even if this post reaches only a few people. It has been 15 days since I was operated so everything is new to me, as well. But experiences are valuable, like my dance partner says, “Lets get experienced together!”