Gisteren was je er weer
Mijn hart pompte als een gek
Onverwachts gleed over mijn polsen een druppeltje zweet, tot grote rode vlekken verschenen.
Ik wil het niet meer, aangenaam is een ander gegeven. Al die drukte en dat gefake van het plastic leven waar je zo vaak mogelijk moet gaan feesten om te tonen dat je leeft.
Want dan ben je niet alleen. Toch voel ik me eenzamer als ik met een grote groep ga dineren dan gewoon wij met zijn twee.










