“..Mektepte kız arkadaşlarımın miskinliği, emelleri beni daima tiksindirdi.
Hiçbir şeyi, kendimi erkeklere beğendirmek için öğrenmedim.
Hiçbir zaman erkeklerin önünde kızarmadım ve onlardan bir iltifat beklemedim.
Bu hal beni müthiş bir yalnızlığa mahkum etti.
Kız arkadaşlarım benimle ahbaplık etmeyi ve fikirlerimi kabul etmeyi zevklerine ve rahatlarına aykırı buldular.
(-Hoş tutulan bir oyuncak olmak, onlara insan olmaktan daha kolay ve cazip geliyordu-.)
Erkeklerle de arkadaş olamadım.
(-Aradıkları yumuşak lokmayı bende bulamayınca müsavi kuvvetlerle karşı karşıya gelmektense kaçmayı tercih ettiler-.)
O zaman erkek azminin ve kuvvetinin ne olduğunu gayet iyi anladım; dünyada hiçbir mahluk bu kadar kolay muvaffakiyetler peşinde koşmaz ve hiçbir mahluk bir erkek kadar hodbin, kendini beğenmiş ve kibirli, fakat aynı zamanda korkak ve rahatına düşkün değildir.
Bir kere bunları farkettikten sonra erkekleri sahiden sevebilmem imkansızdı.
En hoşuma giden ve birçok hususlarda bana yakın olan adamların bile, küçük vesilelerle, bu kurt dişlerini göserdiklerini; her ikimize aynı derecede zevk veren beraberliklerden sonra, özür dilemeye, himaye etmeye çalışan, fakat aynı zamanda herhangi bir şekilde muzaffer olduğunu zanneden ahmakça bakışlarla yanıma sokulduklarını gördüm.
Halbuki acınacak halde olan, zavallılıkları meydana çıkan onlardı.
(-Hiçbir kadın, ihtiras halindeki bir erkek kadar aciz ve gülünç olamaz-. )
Buna rağmen bu hallerini bir kuvvet tezahürü zannedecek kadar yersiz bir gururları vardır..”
“..Dünyada sizden, yani bütün erkeklerden niçin bu kadar çok nefret ediyorum biliyor musunuz.?
Sırf böyle en tabii hakları imiş gibi insandan birçok şeyler istedikleri için…
Beni yanlış anlamayın, bu taleplerin muhakkak söz haline gelmesi şart değil…
Erkeklerin öyle bir bakışları, öyle bir gülüşleri, ellerini kaldırışları, hulasa kadınlara öyle bir muamele edişleri var ki…
Kendilerine ne kadar fazla ve ne kadar aptalca güvendiklerini farketmemek için kör olmak lazım.
Herhangi bir şekilde talepleri reddedildiği zaman düştükleri şaşkınlığı görmek, küstahça gururlarını anlamak için kafidir.
Kendilerini daima bir avcı, bizi zavallı birer av olarak düşünmekten asla vazgeçemiyorlar.
Bizim vazifemiz sadece tabi olmak, itaat etmek, istenilen şeyleri vermek…
Biz isteyemeyiz, kendiliğimizden bir şey veremeyiz…
Ben bu ahmakça ve küstahça erkek gururundan tiksiniyorum..”
yousharknotpass
gummygunk
2087
kaledo-art
blakekathryn
annaxmalina
