Mezelf betrappen op negativiteit
Ik, mijn hoofd en mijn lichaam. Mijn lichaam, volledig gestuurd door mijn hoofd. Ongeveer 1,5 kg hersenen die zoveel genot kunnen ervaren, maar ook zo'n diepe dalen kent.
Zelfmedelijden, ken je dat? Soms passeren dagen vol zelfmedelijden, dagen van niets ondernemen, van treuzelen, twijfelen en zeuren. Die dagen overkomen je soms, die sluipen en kruipen soms heel onverwachts op je. Intussen leerde ik dat dit gebeurt, en dat dit nog zal gebeuren. Zomaar. Soms voelt het alsof alleen ik dit ervaar. Al ken ik nog wel mensen die kampen met sombere, negatieve gevoelens, toch kan ik moeilijk aanvaarden dat ook ik - voor mijn gevoel - tot deze 'groep' behoor.
Soms voel ik mij slecht, en dan voel ik mij slecht over het feit dat ik mij slecht voel. Bizar? Ik weet nog dat ik vroeger vaak opstond met een schuldgevoel. Ik werd wakker en voelde me instant schuldig, een 'waste of space'. Ik voelde me doelloos. Dat gevoel is eigenlijk nooit echt weggegaan. Dat gevoel is er al sinds ik op de middelbare school zat. Het zorgeloze, schone (lees: je voelt je proper)(hier schrijf ik misschien nog wel eens over als ik daar zin in heb), rustige is niet meer wat het geweest was.
Ach, soms betrap ik mezelf op deze negativiteit en denk ik: 'is dit wel echt wie ik ben?' Misschien moet ik hier minder bij stilt staan? Ik ga toch (meestal) graag dansen, doe graag onozel, kan toch ook echt genieten van het leven...
Ben ik nu een broos besje, of een sterke vrouw die geniet van de tijd die ze heeft op aarde?
Genoeg gerateld voor vandaag, het (of mijn) leven is niet altijd zo complex als het lijkt, doeiiiii!