@icerlemeler - Tumblr Blog

icimdekinar-deactivated20181122

insan kendi içinde kendine çarpınca, kalkıp devam edemiyor ki züleyha.

adel-i

mahvoloji-deactivated20200501

taş kesilmiş kalbime çiçek açtıranı da beni gecenin bir yarısı pencereye iten bu derdi de unutmayacağım

heyyesimm

Ben küçükkende anlatırken ağlarım diye hep sessiz kalırdım zaten

panzehri

sığamıyorum. ne bir eve, ne bir balkona. ne bir çatı katına. ne bir caddeye, ne bir sokağa. ne bir şehire. ne bir insana. ne bir şarkıya. ne bir satıra. sığamıyorum. ve bu bana çok ağır geliyor cânımın içi. emin ol, çok ağır geliyor.

soyutlamak-deactivated20200416

sen bir yerlerde. halâ. çok. güzel olmayı nasıl başarıyorsun. ben bitik gözüken kum karıncasıyım. küçük sırrına küsen dağ tavşanı. evsiz örümcek. sen. halâ. çok.

dedimnabim

Bir insanın bir insana içi bu kadar gider mi

kursakboslugu

kurulu boğazın gişesinde esir oldum. vardır ya hay sayıp haya gidemeyenler. sen de öyleydin, derdimi açtım derman olamadın. sen de öylesin, kahrımı açar kahır çekerim. yaptıkların yanında kar, yapmadıkların da yanına kalmaz. gece uyumaya çalışırken düşün bunları, hafifçe esen rüzgara bırak düşüncelerini. haydan gelir huy olur, dikkat de et. vardır bir hikmet, tutma bir kere de içinde. sinirli misin yaz, mutlu musun konuş. huydur çıkar, haydır gider.

kursakboslugu

budanmış ağaç gibisin cengiz, öylece durur yavaş yavaş kesilmeyi beklersin.

-köküm kalmadı geriye, benden yeşeren tek şey sana olan sevgim olurdu onuda sen budardın.

missmirrorselfie01

kursakboslugu

ey aşk, yaptığını beğendin mi: yetimler gibiyim ziyafetten aç dönen ters yakılan sigara, hemencecik söndürülen yoksulluk ile vakit geçer mi. uyanmış kalmışım, nasıl bir şey bu toprağa baktım, yerinde yoktu; şiirden aşağıya attım kendimi düşerken düşündüm, ölmesem mi. anlatıyorum, hiç konuşmadan, buğdayın içini dökmesi gibi. bugün dalgınım, dün de dalgındım aç bile değildim aynaya bakmasaydım dünden kalmış yemekleri yerken ki gönülsüzlük gibi burdayım. burayı sevmiyorum, bahsetmişimdir. unufak olmak iyidir olmamaktan hiç böyle demedim, yarabbim bilir bu bozuk güzellik, kalbimi yoran. bir sandalye çektim zor günlerin altına ah ama, kimse yüz vermiyor bana, sandalye bile beni çağırıyor, yarım kalan ne varsa bana düşüyor, her yağmur tanesini suya götürmek, o serin ırmaklara öyle ya bir almanı herkes tanır, miğferi varsa moskofu da tanırlar, yatıp uyumamışsa bunları şunun için anıyorum burada kim tanır beni, şaşkınlığım olmasa bağırıp duruyorum denizin ortasında, su buradan ne kadar uzakta.