Dlaczego wszystko jest teraz „imersyjne” i kiedy zdarzyło się to nam po raz pierwszy
O im(m)ersji kilka słów ode mnie w Dwutygodniku.
Peter Solarz

blake kathryn
TVSTRANGERTHINGS
Lint Roller? I Barely Know Her
NASA
Sade Olutola

JBB: An Artblog!

Andulka
todays bird
hello vonnie
Mike Driver

Origami Around
No title available

ellievsbear
dirt enthusiast
Keni
noise dept.
Three Goblin Art
Not today Justin

No title available
seen from United States
seen from United States

seen from Türkiye
seen from United States
seen from United States
seen from France

seen from United States

seen from Türkiye

seen from India

seen from United States
seen from United States
seen from France

seen from United Kingdom
seen from United States
seen from United States

seen from Brazil
seen from India

seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Canada
@immersionexperience
Dlaczego wszystko jest teraz „imersyjne” i kiedy zdarzyło się to nam po raz pierwszy
O im(m)ersji kilka słów ode mnie w Dwutygodniku.
PRZEOBRAŻENIA CIAŁA I IMMERSJI/// The transformations of the body and immersion
At the simplest level, clothing and fashions are adopted in order to display symbolically gender, social status, role, lifestyle, values, personal interests, and other identity features
Sanders C.R., Wail D.A., Customizing the body. The art and culture of tattooing", p.4.
Moda i tatuaże są najbliższe naszej cielesności. Zanurzamy ciała w tkaninach, obrazach i historiach, nie tylko nakładając odzienie na naszą skórę, ale i pewną warstwę na naszą percepcję oraz odbiór nas przez innych, kształtując tożsamość i pamięć. Pod tą cienką błoną dzielącą nasze wnętrze od zewnętrznego świata, znajdziemy dziś nie tylko tusz, ale na przykład chip. W skomputeryzowanym ubraniu "wszyta" może być m.in. funkcja badania i komunikowania o tym, co do tej pory było ukryte, niewidoczne dla nas nawet w lustrze: puls, poziom cukru we krwi, praca mózgu, serca, organów, reakcji ciała na bodźce. Ubranie i skóra stają się miejscem projekcji danych z monitoringu, czyli informacji o naszym wnętrzu. Doświadczenie immersyjne nabiera tu jeszcze innego wymiaru, poszerzając swoją definicję, wiąże się ze społecznymi i kulturowymi przeobrażeniami, historią tatuażu, mody i medycyny.
PROJEKTANT PARTYCYPACJI/// The designer of participation
Scott Snibbe najchętniej określiłby siebie jako "interaktywistę", gdyż nie uważa się za artystę, a raczej aktywistę od interaktywnych technologii.
Punktem wyjścia do większości jego prac stało się "pożyczanie" pewnych reguł, którymi rządzi się natura i życie społeczne. Najważniejsze w projektowanych przez niego interakcjach staje się ciało i ruch w przestrzeni.
Aplikacje nie tylko odmieniają naszą codzienność, ułatwiając na przykład nawigację w terenie, ale mają potencjał przeobrażania rożnych dziedzin sztuki.
Scott najbardziej kojarzony jest ze współpracy z Björk przy jej abumie Biophilia, do którego powstała specjalnie przez niego zaprojektowana aplikacja, uważana za przełomową dla przeobrażenia całego rynku muzycznego i dystrybucji muzyki.
"Technologia jest narzędziem do zrealizowania wszystkiego. Teraz many aplikacje do medytacji czy nawet katolickie app do spowiadania się. Z technologią dziś ludzie mogą dostać się do czegoś i zanurkować w tym głeboko, jak szybko kto lubi." - jak mówi Scott w wywiadzie dla FusionMag.
W jego przypadku chyba lepiej mówić o projektowaniu nie tyle Interakcji, co PARTYCYPACJI. Odnosi się to szczególnie do przyszłości muzyki - jej tworzenia, jak i "odbioru".
W materiale filmowym dla The future of storytelling mówi:
"Od jakiś 29 500 lat, muzyka była doświadczeniem partycypacji, gdzie taniec, tworzenie muzyki i słuchanie muzki, wszystko to było jednym w tym samym czasie z udziałem każdego. Potem zaczęło to być czymś, co oglądasz i słuchasz. To nie jest najwyższa (ostateczna) forma muzyki, to w zasadzie najwyższa forma degradacji muzyki."
Wygląda na to, że dzięki aplikacją będziemy mogli "doświadczać" muzyki, nie tylko siedzieć na widowni, "za progiem sceny", ale przekraczać wszystkie granice. Muzyka stanie się bardziej immersyjnym przeżyciem dzięki partycypacji. Możliwe, że będzie to doświadczenie spersonalizowane.
Scott obecnie pracuje nad stworzeniem następnego formatu do audiowizualnych interakcji, na razie dostępnego jako aplikacja do tworzenia i udostępniania własnego wideoklipu do ulubionej muzyki. (www.eyegroove.com)
" The use of robots in performance constitutes one of the most technologically advanced developments within digital performance
Dixon S., Digital Performance, A History of New Media in Theater, Dance, Performance Art, and Installation, p. 271.
PRZEDŁUŻENIA CIAŁA I PERFORMASE / Extensions of the body and performance
A propos poprzedniego wpisu o robotach i protezach a doświadczeniu immersyjnym, warto wspomnieć o skojarzonej z tym tematem wystawie Mięso, metal i kod: Rozchwiane chimery którą można oglądać do 17 lipca 2014 w Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia W Gdańsku.
A tam również temat wykorzystania robotów w performansie.
Ciekawy tekst wokół wystawy: Przyszłość Ciała, czyli symptomy pewnego nadmiaru < Aleksandra Hirszfeld > Magazyn Szum
"Chcemy pobudzić do życia wyobraźnię ludzi"/// “We want to galvanize people’s imaginations”
Zródło/source
Wyobraźnia zyskuje na nowym znaczeniu w czasach technologii immersyjnych. Jej rola jest różna w zależności od charakteru wydarzenia, w którym ma uczestniczyć. Często jej zadanie to integrować dwa światy - ten który nazywa się wirtualnym i z tym rzeczywistym.
Ale jak już zaznaczyłam - nie jest to jednoznacznie określona funkcja. Wyobraźnia wpisana jest w doświadczenie immersyjne, które może nie mieć związku z technologiami. Po prostu nasza percepcja coraz bardziej z niej korzysta w codziennym doświadczeniu, dzięki "pamięci mediów", czyli pewnej wiedzy wynikającej z możliwości mediów, która też daje nam intuicję w nawigacji i rozpoznawaniu struktury nowych interfejsów.
W przypadku powyższego cytatu w tytule tej notki (zródło: Washington Post) chodzi o związek maszyny z ciałem, a nawet bardziej "nie-ciała" z maszyną, czyli współpracy neuroprotezy z naszym mózgiem. Miguel Nicolelis, brazylijski neuronaukowiec, prowadzący Walk Again Project w laboratorium Duke Immersive Virtual Environment (DIVE). Dzięki neuroprotezom przygotowanym w DIVE, pierwsze kopnięcie piłki otwierające 2014 FIFA World Cup, będzie należało do chłopca sparaliżowane od pasa w dół.
RÓŻNE SPOJRZENIA NA POJĘCIE IMMERSJI/ Different views on the concept of immersion - Frances Dyson
Frances Dyson w swojej książce "Sounding new media. Immersion and Embodiment in the Arts and Culture", próbuje uchwycić pojęcie immersji między innymi w kontekście analogii, jakie widzi ona między wirtualną rzeczywistością a historią sztuki audio. Część z nich opisuje na przykładzie prac kanadyjskiej artystki Char Davies, która konstruuje immersyjne wirtualne środowiska, badające możliwości interakcji z immersantem (pojęcie wprowadzone przez samą artystkę na określenie odbiorcy, użytkownika czy widza tego rodzaju sztuki).
Prezentuję tu kilka cytatów z książki Dyson, które pokazują trop jej rozważań nad immersją.
Wybrany przez nią fragment tekstu samej Char Davies:
Always what was important to me was the notion of being immersed in enveloping space, and the sensation that you're fully enveloped, ... it's not about interactivity but the fact that you are spatially encompassed and spatially surrounded - it's all around - and that's what sound is.
(Char Davies, 10 September 2006 w: Dyson 2009, s.107)
We wstępie Dyson tak pisze o "doświadczaniu" immersji:
The experience of this immaterial, simulated "space" operates through "immersion" - a process or condition whereby the viewer becomes totally enveloped within and transformed by the "virtual environment". Space acts as a pivotal element in this rhetorical architecture, since it provides a bridge between real and mythic spaces, such as the space of the screen, the space of the imagination, cosmic space, and literal, three-dimensional physical space. Space implies the possibility of immersion, habitation , and the phenomenal plenitude. Without space there can be no concept of presence within an environment; furthermore, there can be no possibility for a full-bodied-embodied-experience that interactivity (...) promises. (Dyson 2009,1-2)
Jak widać przestrzeń jest tu ważnym składnikiem doświdczania immersji. Ciekawe, że Davis nie przypisuje interaktywności statusu niezbędnego składnika definicji immersji.
CO TO JEST IMMERSYJNE CZYTANIE?/// What is immersion reading?
"Czytając cokolowiek wiem, że znajduję się jakby po dwóch stronach - ja czytający - przed kartką papieru i równocześnie ja - na końcu wzroku, pośrodku znaków pokrywających stronę."
Tadeusz Sławek, Pomiędzy literami. Szkice o poezji konkretnej, Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1989, s. 65-66.
Kiedy mówimy o immersji w kontekście czytania książek, mamy zazwyczaj na myśli wchodzenie w pewne struktury narracyjne, które dają nam wrażenie "doświadczania" innej rzeczywistości, tej która jest konstrukcją naszej wyobraźni w drodze lektury. Głównym "bodźcem" nie jest świat zewnętrzny, ale ten ukryty w tekście i nas. To zanurzenie psychologiczne. Jednak materialność książki nie tylko jest drzwiami do doświadczenia innego świata. To konstrukcja przestrzenna i dla pewnej przestrzeni.
Książka żyje swoim życiem. Dynamiczność wychodzi od możliwości nowych technologii i mediów, które współkonstruując narrację, stawiają na interakcję sensoryczną.
Oczywiście do tych przemian można wpisać historię samego medium, eksperymenty z formą książki, jak i z narracją. Materialność zapisu można pojmować jako źródło immersji sensorycznej. Czy jednak powinniśmy dzielić immersję na sensoryczną i psychologiczną? Wydają się one ze sobą powiązane, czy też nierozerwalne.
Widać to zwłasza na przykładzie aplikacji, które poszerzają tradycyjne rozumienie lektury. "Immersion reading" to określenie, którym posługują się twórcy książek na czytnik tekstów Kindle, umożliwiający "real-time highlighting", czyli podświetlanie przy jednoczesnym słuchaniu czytającego narratora, jak i śledzeniu wzrokiem (czy widzeniu) tekstu.
Zapewne o to rozszerzenie książki na inne zmysły to właśnie "immersion reading". Nie wiem jednak na ile zmienia się doświadczanie "wchodzenia w narrację". bo nie miałam okazji przetestowania tej aplikacji. Wydaje się jednak, że nie odkształca jej znacząco, w przeciwieństwie do tego, co obiecuje thriller The Craftsman, a raczej app z jego wersją napisaną na iPada, która właściwe jest czymś na granicy książki, filmu i gry. Za tą pozycją kryje się Immersive Writing Lab, które jest platformą tworzącą historie na miarę ery digitalnej, m.in. dzięki systemowi śledzenia emocji publiczności, czytelnika, widza, a także dzięki spersonalizowanej interaktywności.
McCrea believes the app represents a new kind of digital storytelling that could open up an Alice in Wonderland rabbit hole of possibilities.
McCrea thrills with immersive Craftsman from TechCityInsider on Vimeo.
Istotniejsze wydaje się to, co jest po drugiej stronie - czyli pisanie. Istnieje termin immersion writing, który odnosi się w dużej mierze do sztuki reporterskiej, powiązanej z przemianami w podejściu do dziennikarstwa (USA, lata 70). Hunter S. Thompson nie rekonstuuje historii, ale ją tworzy, uczestnicząc w niej. Jego koncepcja gonzo journalismu, wydaje się mieć szersze pole oddziaływania na transformację sztuki pisania w ogóle. Immersion writing różni się jednak od gonzo journalismu.
Like Gonzo, immersionism details an individual's experiences from a deeply personal perspective. An individual will choose a situation, and immerse themselves in the events and people involved. Unlike Gonzo, however, it is less focused on the writer's life, and more about the writer's specific experiences. Proponents of immersion journalism claim that this research strategy allows authors to describe the internal experience of external events and break away from the limiting pseudo-objectivity of traditional journalism.
W przypadku "pisania" dla "czytania" z wykorzystaniem nowych mediów, w narracji najważniejsze staje się doświadczanie czytania, które nie jest tylko wewnętrznym przyjmowaniem/interpretowaniem treści, ale zewnętrznym wspólkonstruowaniem jej poprzez pewne działania (fizyczne, zmaterializowane). To wejście w fikcję, urzeczywistnia ją w akcie interaktywnego czytania, stającego się performatywną praktyką. Chociaż można powiedzieć, że czytanie zawsze przemienia, a na opisanie tej przemiany użyłabym bardzo metaforycznego zdefinowania: "oczy wypowiadają świat".
To wejście w działanie, które zaoprojektował pisarz, sam przechodząc całą drogę czytania, albo inaczej: "uczestniczenia" w narracji. Nasze "czytanie" to przechwycenie jego ruchów i gestów, z jego słów i instrukcji. Pisarz staje się projektantem ruchów i działań czytelnika, który staje się aktywny. Lektura jest aktywnością. Podobnie dzieje się w przypadku sound walk performensów.
Immersion reading staje się więc projektowaniem doświadczenia historii, przestrzeni dla wyobraźni i zmysłów, przejmując otaczającą nas rzeczywistość w ramach fikcji.
In the loop of images and media memory – VJ-ING MAPPING AND GOOLE STREET VIEW
Our memory and perception are distorted by the influence of the wide variety of media and technology that fill our daily experience of reality. The effects applied to sound and images are not only an artistic treatment or new aesthetic that filters into audio-visual art and performative practices; they also bring us closer to specific memories of media usage. The navigating of “traces” and “reflections” resembles moving across a map or through memories. Repetition construct memory, but it is also provides a certain form of pleasure, and often become an important narrative element of new media practices, as well as of our individual experiences of technology.
Read more (polish version): CZAS KULTURY
immersja - pojęcie
Doświadczenie immersyjne wiąże się ściśle z naszą pamięcią, przestrzenią i z głębszym, polisensorycznym jej przeżywaniem, ale jest też „rozszerzaniem” naszej cielesności. Dzieje się tak nie tylko dzięki interwencjom nauki i technologii w nasz organizm, ale również poprzez zmianę otoczenia, którego interaktywność i hybrydyczność umożliwia nam nowe doświadczenie własnej cielesności w życiu codziennym (ubrania przeobrażają się w "czujące media", stają się ekranami, komunikują nam o stanie naszego zdrowia, zmieniając się pod wpływem temperatury itd. Hi-tech protezy, implanty, "wearable computing", nowe interfejsy między człowiekiem i komputerem, uwzględniające nasze ciała przebudowują nasze odczuwanie). „Wynalazki” te wykorzystywane są lub też projektowane w nowych praktykach artystycznych.
http://www.artnews.com/2010/03/01/yves-kleins-leap-year/
Yves Klein Leap into the Void (1960)
"Klein—part shaman, part showman—aimed not only to make art immaterial and demonstrate the presence of absence, but also to levitate into another dimension"
björk: biophilia introduction
http://soundcloud.com/bjork/biophiliaintroductionb
"NIEZWYKŁE IMMERSYJNE ŚRODOWISKO WIRTUALNEJ RZECZYWISTOŚCI" / "an unusually immersive virtual reality environment"
read here lab projekt
"This piece by Joanie Lemercier and Kyle McDonald celebrates the five Platonic solids in an unusually immersive virtual reality environment: a space where, without geometric primitives, there would be nothing. Using 14 projectors mapped in a CAVE, with head tracking, projection mapping, stereo 3d, motion capture, and wave field synthesis, an absorbing audiovisual space is to be presented for explored by a single visitor."
source: http://www.creativeapplications.net/