CZARNO NA BIALYM/BLACK ON WHITE

Fotografia życia - Pół serio pół żartem/Photography of life - Half seriously half joking

[jeffreyplum]

Sukiennice, gwar, smak gorącej czekolady, do udanych zaliczam spotkanie. Tym razem bezchmurnie, znikneły opady, i wierzę, że tak dzisiaj już zostanie.

Krakowskie popołudnie, grajki i stukające koturny, Bracki dzień, śródmiejski skwer. Chodzę zamyślony, wierny, dumny, pośród marud, mar i skner.

[jeffreyplum]

Wszystko w Twoich rękach!

[jeffreyplum]

           Nie wiele się zmienia. Te same dni. Te same sny. Trochę mniej czuć plastikiem. Wzrosła liczba przerzuconych stron. Talerzy w zmywarce czy godzin przespanych przez kota. Namalowanych ludzi za skutą lodem szybą, nielicznie przechadzających się żwirowymi ścieżkami. Spiętych, przerażonych jak żydowscy jeńcy. Czuć niepokój. Czasem odwiedza też w dzień, na jawie. Potrafi rozgościć się na jakiś czas. Nie jestem w stanie się go pozbyć. Jak zły chochlik psoci i knuje. Pan ''niepokój''. Sprytny i podstępny wchodzi pod skórę. W podświadomość. Jak ubiegłej nocy gdy stałem przed lustrem. Paraliż wypełnił ciało od stóp po czubek nosa. Ograniczony nakazem nieistnienia tkwiłem w bezruchu. Jak martwa natura. Dalej nie mogę nic planować. Deszcz synchronicznie bębni o parapet serwując solowy, perkusyjny popis natury. Krople spływają po szybie balkonowego okna zatrzymując się na betonowym podeście. Co kilka minut błysk rozświetla jeszcze błękitne niebo. Grzmi. Kot patrzy w kierunku podwórka. Chwilę później wskakuje mi na kolana i patrzymy już razem. Tylko nie wiem czy na to samo. Woda z każdym kolejnym kwadransem zbiera się na tarasie tworząc większą kałuże. Coś znowu skrzypnęło na piętrze. Pewnie podłoga. Próbuje zasnąć.

[jeffreyplum]

        Kolejny tydzień. Martwa cisza przybrała błogą formę niczego. Jak pod wodą. Dźwiękoszczelna bariera. Szkło izolacyjne, przez które przebija się tylko destabilizacja. Bo na zewnątrz czuć szturm. Głośniejszy od bomb. Tam jest inaczej. Elektryczne powietrze miesza się z palonym plastikiem. Czasami wdziera się do środka przez pękniętą framugę w salonie. Zalewając gorący napar czuje ten smród mieszający się z porannym szambem uchodzącym z odbiornika. Odwołali igrzyska, euro. Transport, komunikację i kuriera. I pani Basię ze stanowiska bo popijała. Odwołali nam życie za oknem bo nie można. Poza tym nic. Bo w środku nie ma. Milczy telefon, raz tylko, skrzynka pocztowa i faks. W koło roztocza i niszczycielski tyfus. Kotu to nie przeszkadza. Właściwie to nie dotyczy. Rudzielec odpoczywa w fotelu bo całą noc eksplorował podwórze. Gdy tak patrze na niego z kuchni parząc swoją ulubioną, zieloną herbatę, którą znajoma przywiozła mi ubiegłego lata z Chin, jeszcze zanim to wszystko, to zaczynam rozumieć, że nie jestem w stanie nic na to poradzić. Że świat kręci się swoim rytmem. Od zawsze. Przeżył już kataklizmy, wojny i niejedną zarazę. Ma to we krwi. Nie panikuje. Tylko ludzie bo odbiornik i szambo. Przestaje słuchać. Snuje myśli. Wirus lenistwa pożera mnie jak rak. Aktywności ruchowe ograniczają się do przewracania stron książek i wrzucania naczyń do zmywarki. Nie jestem w stanie otworzyć się na robienie wszystkich tych cudowności, które zawsze sobie zakładałem. Staje się sentymentalny. Wspominam, analizuje, rozpamiętuje momenty. Ostrze zmysły w błogiej ciszy na daczy, otoczony notatkami, biletami z koncertów i kolorowymi gazetami. Nie wspomnę o płytach i kasetach pokrytych kołtunami kurzu. I gdyby nie telefon od siostry, bo raz, pewnie Hektor nie dostał by dziś śniadania. Przed wczoraj podrzuciła szkodnika na parę dni. Swoją drogą, mógłby zostać w tym czasie w obecnej, embrionalnej pozycji. Nie miał bym nic przeciwko. Nie wiem jak to będzie. Mam nadzieje, że nie wydrapiemy sobie oczu. Biorę łyk herbaty by znów na niego zerknąć. Zalega martwo w półśnie, łowiąc uszami dźwięki chodzących wskazówek zegara wiszącego w korytarzu. Noc go wykończyła. Za szybą pusty skwer. Puste ławki...Puste ulice, kina i restauracje. Bezbarwna pustynia. Za to pełne domy. Przeludnione bloki pełne zakrapianych debat na temat przyszłości. Mam wrażenie, że wszyscy dookoła łoją jakby faktycznie nadchodził koniec. Mam tak gdy pada. Gdy tygodniami leje, gdy deszcz napierdala w lufcik i nie mogę zaplanować sobie ani jednego dnia. Sprzyja pijaństwo. Ale teraz nie chce. Coś blokuje. Nie gra, nie daje znaku życia. Nie pobudza synaps. Ogranicza mentalnymi prętami. Pozwala za to spojrzeć na swoje życie bez taryfy ulgowej. Przechylam kubek po raz drugi. Gorący, gorzki płyn przechodzi przez gardło. Rozgrzewa jak spirytus. Chwilowo pobudza....

Wybija południe.

[jeffreyplum]

Historia 

[jeffreyplum]

      Siedziałem w przychodni onkologicznej zajmując trzecie od końca miejsce w kolejce. Zapach formaliny, starych ludzi...W powietrzu pachniało śmiercią. Rzadko bywałem w takich miejscach odkąd wykryto u mnie zapalenie mięśnia sercowego. Nie wiem co tym razem mnie podkusiło. Chyba chciałem wiedzieć na czym stoję. Czy warto odkładać forsę do puszki na podróż do Islandii, czy nie lepiej zaopatrzyć się w arsenał dobrego trunku w sklepie za rogiem i cieszyć się każdym łykiem w swoim pokoju. Gdy nie mogłem wysiedzieć, spacerowałem długim korytarzem gapiąc się na tych wszystkich biednych, starych ludzi pełnych nadziei, w głębi serca czujących jak nie wiele zostało im czasu. W przeciwieństwie do nich byłem młody. Miałem niespełna trzydziestkę na karku. Od zawsze byłem hipochondrykiem, bałem się, że umrę już jako nastolatek. Mimo wszystko jak do tej pory dawałem rade.

- Łendi Gruber! - Wywołała czarnowłosa pielęgniarka w beżowych rajstopach.

Pani w podeszłym wieku podniosła tyłek i dowlokła się do drzwi gabinetu. Czekałem cierpliwie na swoją kolej. Miałem ochotę zapalić. Poszukałem toalety, wszedłem, uchyliłem okna i tak też zrobiłem. Patrzyłem na parking przed szpitalem gdzie stało mnóstwo aut. Ani jednego wolnego miejsca. Zdałem sobie sprawę, ilu ludzi zmaga się z podobnym problemem. Większość z nich pewnie jak ja ma tylko przeczucia, niestety reszcie  się one sprawdzą. Ktoś wszedł nagle do kibla.

- Hallo. Przepraszam pana tu nie wolno palić! - Upomniała mnie jakaś druga wolontariuszka. Była niczego sobie. Mieli świetny personel.

- Tak tak. Już wychodzę - Odpowiedziałem grzecznie.

- Pan może na wizytę do Pana Wiliama Kasińskiego?

- Owszem.

- Za chwile zostanie pan poproszony. Proszę się przygotować.

Cisnąłem petem przez okno i wyszedłem. Za niespełna kwadrans siedziałem już naprzeciwko tłustego lekarza z zakolami i siwą brodą.

- Pan Brzeski zgadza się?

- Tak jest panie doktorze.

- Słucham zatem. Co pana sprowadza...

- Hm...Nie wiem od czego by tu zacząć.

- Najlepiej od początku panie Brzeski. Śmiało.

- Otóż wydaje mi się, że nadszedł mój czas.

- To znaczy? Nie wygląda pan jakby umierał.

- Możliwe. Ale takie odnoszę wrażenie...

- Coś panu dolega?

- Wydaje mi się, że mam raka.

- Nie gorączkujmy się. Po pierwsze nie raka tylko nowotwór, a po drugie proszę powiedzieć, skąd takie przypuszczenia? Coś pana boli?

- Nie wiem. Czasami tak. Chodzi o to, że mam od groma guzów na ciele. Ostatnio dotykałem się po jądrach podczas kąpieli i są dziwnie nie symetryczne. Jedno większe od drugiego.

- Które większe?

- Lewe. Zwisa kilka centymetrów niżej. Te prawe natomiast jest zdeformowane. Nie przypomina piłki futbolowej lecz ogryzek jabłka.

- Proszę mi pokazać. Pan wstanie, zdejmie spodnie i się wyprostuje.

Gość zakłada gumowe rękawiczki, schyla się i zaczyna miętosić mi klejnoty. Po chwili wstaje i siada z powrotem za biurko.

- Może się pan ubrać - Powiedział.

Tak też zrobiłem. Zapiąłem pasek i siadłem ponownie naprzeciwko lekarza. Przez chwile nic nie mówił. Notował coś w białym notesie z Jezusem na okładce.

- Uprawia pan seks? - Spytał.

- To znaczy ostatnimi czasy nie zbyt często. Zostawiła mnie dziewczyna.

- Yhy. Ale wcześniej rozumiem wszystko grało jak trzeba?

- Jak najbardziej. Will...O co właściwie tu chodzi?

- Prawdopodobnie do uszkodzeń doszło podczas współżycia. Ewentualnie często się pan masturbujesz. Polecam odrobinę przystopować. Albo wrzucić lżejszy bieg.

- Czyli to nie rak?

- Nie panie Brzeski. To w żadnym wypadku nowotwór. Wspominał pan coś o innych guzach. Gdzie konkretnie?

- Na szyi. Wydaje mi się, że to ziarnica.

- No proszę. Interesuje się pan medycyną ?

- Nie koniecznie. Lubiłem doktora Housa.

- Zobaczmy...No, no...Rzeczywiście, mamy powiększone węzły chłonne. Musiał pan przechodzić ostatnio infekcję. Nie widzę ziarnicy. Wszystko w porządku.

- A te nierówne włókna pod skórą? Prawą stronę mam twardą, lewą miękką. Jakby mi coś ją już pożerało.

- Pożerało? To naciągnięcie. Możliwe, że podczas snu. Musisz mieć pan  niewygodne łóżko.

- Nie mam łóżka. Od lat sypiam na podłodze.

- Na kręgosłup?

- Nie. Z nim wszystko ok. Po prostu mnie na nie nie stać.

- Coś jeszcze panie Brzeski?

- Wątroba, bądź jelita. Coś w brzuchu...

- Może pan opisać?

- Czasem tydzień sram krwią.

- To już bardziej niepokojące. Poza tym występuje ból?

- Nie. Po prostu przy opróżnianiu szczypie mnie dupa.

- Rozumiem. Proponuje dietę. Więcej warzyw, ograniczenie tłuszczy i alkoholu.

- Świetnie. Czyli póki co będę żył?

- Na to wychodzi. Umrzeć nie jest tak łatwo panie Brzeski. Trzeba się naprawdę postarać.

- Dobra. Dzięki Will. Powiedz mi tylko. Ile dzisiaj wyroków wydałeś?

- Dzisiaj? Osiem.

- Osiem?

- Tak, osiem. Troje z moich pacjentów nie dożyje przyszłego miesiąca.

- O kurwa. Przejebane. I co im wtedy mówisz w takich chwilach?

- Wszytko będzie dobrze.

[jeffreyplum]

Historia

[jeffreyplum]

Nie miał pojęcia, która godzina. Wiedział jedynie, że jest za późno. Albo za wcześnie. Że to i tak niedobry moment na to, by się obudzić. A raczej na to, żeby spać. O tej porze dnia coś powinno się robić. Powinno się pić.

[jeffreyplum]

Grandma’s eyes.

R.I.P

[jeffreyplum]

Way of life.

       Mówili mu Zygmunt. Z wykształcenia był hydraulikiem i to podobno całkiem niezłym. Nie wielu już było takich. Awarie kanalizacji zdarzały się co trzeci, czwarty dzień. Telefony od zirytowanych działkowiczów urywały się w urzędach jak stare wieszaki z boazerii. Dlatego Zyga stał na straży by woda płynęła tak jak trzeba.

- Poczęstuj się Zygmunt ciastem – Rzucił dziadek.

- Z łakoci to ja najbardziej lubię musztardę – Odpowiedział po czym nabierając gęsto na łyżkę wsadził ją sobie do ust.

[jeffreyplum]

This realy for me?

W czasie gdy Ben Sanderson zapijał się na śmierć ja dostałem tą inklinację w prezencie od przodków.