Jem na dworcu

[jemnadworcu]

Klasyczne danie kuchni dworcowej. A właściwie to pół tego dania, bo cała nie mieściła się do mikrofali.

A wiecie tak w ogóle skąd się wzięła w Polsce zapiekanki? Zapiekanki to polski wynalazek okresu PRL. Są wiązane bezpośrednio z osobą Edwarda Gierka, który wprowadził do Polski… bagietki. To typowo francuskie pieczywo, u nas nie znane, nie było obce pierwszemu sekretarzowi, który przecież młodość spędził we Francji. Kto jednak jako pierwszy zdecydował pokrycie połówki bagietki serem i pieczarkami z cebulą i jej zapieczenie? O tym już historia milczy.

Świdnica Zawiszów to młody przystanek, jeden z tych które powinny powstać już dawno, ale nie powstały, bo kolejarze wolą jeździć tam gdzie tory i przystanki były kiedyś, a nie tam gdzie są pasażerowie. A tu pasażerów jest całkiem sporo, bo przystanek znajduje się koło wielkiego świdnickiego osiedla z wielkiej płyty. Idealne miejsce na przysmak rodem z PRLu.

Oczywiście Świdnica Zawiszów - jako nowy przystanek - nie ma dworca czy czegokolwiek więcej od wiary typu autobusowego. Na szczęście na blokowisku za rokiem możemy znaleźć co nieco dla głodnych podróżnych. Cukiernia i piekarnia są zaledwie kilka minut na pieszo od przystanku, chociaż schowane za blokami, a więc za pierwszym razem może być potrzebne kilka minut więcej aby trafić.

Jakie wrażenia smakowe? Ser, pieczarki i cebula. Może mogłoby być lepiej przyprawione albo bardzie chrupiące. Ale bez przesady. To przecież ma być przekąska z PRLu! Ciepła i sycąca, szybko i niezbyt drogo. Wszystkie moje warunki spełnione, ale oczywiście smakosze mogą kręcić nosem. No cóż, dla nich będę miał inną propozycję. Ale to już przy następnej wizycie na świdnickim Zawiszowie.

[jemnadworcu]

Przystanek Okmiany leży na skraju wsi. Mieszka tu jakieś siedemset osób, a więc nikt przy zdrowych zmysłach w Polsce nie spodziewałby się tu żadnej gastronomii. Przystanek leży jednak przy tym samym skraju wsi, co węzeł autostradowy Okmiany. A to już diametralnie zmienia sytuację.

Do przejścia mamy jakieś 10 minut, w większości niestety przy drodze krajowej, gdzie pędzą ogromne ciężarówki. Ale jest chodnik, są pasy, całkiem kulturalnie. Można też trochę poczuć innego świata, zobaczyć trochę przeskalowanej infrastruktury drogowej jak w Stanach Zjednoczonych.

Punkt, do którego zmierzam, jest na szczęście na początku ogromnego zespołu parkingów, stacji benzynowych i hal. I do tego funkcjonuje całą dobę. Nie wiem jak tu jest zimą, bo to taka przydrożna buda z zadaszeniem, ale latem siedzi się całkiem przyjemnie. Chociaż i tak trochę się uwędzicie w zapachu grilla.

Co można zjeść? Mięso. I to mięso w różnych postaciach i w rozmiarach dużym i bardzo dużym. Ja wybrałem karkówkę, chociaż patrząc po zawartości tacek innych biesiadników, to chyba najpopularniejsza jest golonka. Chociaż jeden pan miał i golonkę, i karkówkę. Chyba by mi starczyło na dwa dni.

Płacimy za wagę. Do tego dokupuje się bufet z dodatkami. To obejmuje chleb, surówki i sosy, które sami sobie nakładamy. Można też w ramach tego zrobić sobie kawę (parzucha lub rozpuszczalna) albo herbatę. Stoi też otwarty karton z ciastkami. Taki szwedzki stół z dodatkami.

Karkówka bardzo dobra, surówki raczej gorszego sortu, kawa dobra, chleb jak chleb. Ogólnie jak na przydrożny fast-food całkiem nieźle. A do tego jest klimat! Ceny jak dla normalnego człowieka. Jak będę w okolicy, zajrzę na pewno. Jak wolicie bardziej hipsterskie tematy, to w ramach węzła jest też fast-food spod znaku klowna oraz firmowe lokale na stacjach benzynowych.

[jemnadworcu]

Jestem tutaj po raz kolejny, bo lokal na świdnickim to jedno z moich ulubionych miejsc. Są tu piękne stoły wykonane przez metaloplastyków, wygodne kanapy, industrialne lampy czy wszechobecne koła zębate będące chyba najbardziej charakterystyczną dla steam-punku dekoracją. Połączenie XIX-wiecznej epoki wiktoriańskiej oraz rewolucji przemysłowej. Ale o tym już pisałem.

Często wpadam tutaj na kawę przed pociągiem, bo mają bardzo dobrą, a do tego 10 zł za americano w dzisiejszych czasach to całkiem rozsądna cena. A do tego jeszcze można skorzystać z wysokich krzeseł przy oknie i mieć piękny punkt obserwacyjny na perony oraz dworzec autobusowy. Każdy miłośnik transportu na pewno to doceni.

Trochę gorzej już jest jeśli chodzi o jedzenie. Nie, nie jest niesmaczne. Jest całkiem dobre i mają trochę ciekawych propozycji, którymi naprawdę można się najeść. Nie jest tutaj jednak najtaniej. Tak dla przykładu - za frytki z dodatkami trzeba zapłacić między 30 a 40 złotych. I jest według mnie trochę zbyt wygórowaną kwotą.

Na zdjęciu macie Sytą Frytę Amerykańską. To cienkie frytki z ciepłym sosem serowym, grillowanym boczkiem, ogórkiem konserwowym i szczypiorkiem. Smak na plus, ale wasz kardiolog zapewne tego dania nie pochwali.

[jemnadworcu]

Jestem na ul. Kolejowej. I to pod numerem pierwszym. Można by więc pomyśleć, że na dworcu. Niestety dworzec jest na drugim końcu tej ulicy. Jakieś 30 minut na pieszo. Ale nie szkodzi, bo i tak dzisiaj nic z niego nie odjedzie. Ani jutro, ani pojutrze. Aczkolwiek kiedyś może pojedzie, bo Syców ma odzyskać dostęp do kolei. A wtedy ta odległość może stać się poważnym problem.

Obecnie jednak do Sycowa kursuje tak zwana kolejowa komunikacja zastępcza. Autobusy Kolei Dolnośląskich na szczęście nie jadą po dworzec kolejowy, a mają pętlę na parkingu przed Netto. Zresztą nie tylko te autobusy. Parking przed Netto to w Sycowie taki dworzec autobusowy, skąd do ścisłego centrum jest tylko kilka minut.

Obok dworca autobusowego, czyli parkingu przy Netto, mamy ów budynek z numerem pierwszym na ul. Kolejowej, gdzie ulokował się kebab. Bardzo przyjemny i mocno klimatyczny. Nie tylko ze względu na tapetę, ale i grającą cały czas arabską muzykę.

Mały kebab z baraniny w chlebku arabskim z dodatkowym serem kosztuje dwie dychy. I wcale nie jest taki mały. Można się nim najeść. Mięso dobre, warzywa świeże. Dobry fast-food za dobrą cenę. Prawie na dworcu.

[jemnadworcu]

Po ostatnim wpisie o Głogowie od czytelników usłyszałem tylko jedno - wyjdź z dworca!

Bar Rybka przy Placu Tysiąclecia w Głogowie powstał jeszcze w latach 60. ubiegłego wieku. Z dworca kolejowego są tutaj naprawdę dwa kroki. Wystrój jest bardzo skromny, jasne ściany i drewniane stoły przykryte obrusami. Na ścianie wpisy duży telewizor, na którym leci Eurosport. Gdybyśmy mieli takie tradycje pubowe jak Anglicy, to chyba tak wybrażałbym sobie typowy polski klub.

Można tu zamówić piwo oraz zjeść rybę. Ale obecnie Bar Rybka to nie tylko smażalnia jak kiedyś. Można też zjeść pierogi czy zupę. Wbrew nazwie jednak zupa jest ogórkowa, a pierogi tylko ruskie i z mięsem. Sytuację ratuje śledzik.

Jakie ceny? Nie najniższe. Może nie takie jak nad morzem w sezonie, aczkolwiek tanio nie jest. Świeżo złowiony pstrąg w górach jest w podobnej cenie. Ale miejsce sympatyczne, rybka dobra - to także zdanie innych klientów - a piwo zimne. Tak mogła by wyglądać restauracja dworcowa. No ale w Głogowie niestety dworcowe są sklep motoryzacyjny, salon fryzjerski i szkoła jazdy.

[jemnadworcu]

Lubin to dziwne miasto. Na stacji kolejowej skorzystacie z toalety, kupicie bilet, a nawet posiedzicie w poczekalni... Jedyne, co może zaskoczyć, to żadnej z tych rzeczy nie zrobicie na dworcu kolejowym.

Budowę dworca kolejowego w Lubinie rozpoczęto już w 1867 roku i ukończone w niecałe dwa lata. Był piętrowy, miał duże okna, poczekalnię i restaurację. Przetrwał dwie wojny światowe i cały okres Polski Ludowej. Nie przetrwał polskich samorządowców XXI wieku.

W 2012 roku, gdy już było raczej wiadomo, że do Lubina wrócą pociągi, lubiński magistrat wyburzył historyczny obiekt, który wcześniej przejął za darmo od PKP. Oczywiście wszystko pod hasłem nowoczesności. Stary obiekt nie pasował do nowoczesnego centrum przesiadkowego, którego wybudowanie obiecano gdy tylko wrócą pociągi.

Pociągi wróciły 7 lat temu, a wybudowano od tego czasu murowany szalet i szklaną wiatę na poczekalnię. Kolejarze postawili też dwa automaty biletowe. Ale słaba infrastruktura pasażerska w Lubinie to nie tylko stacja.

Przeszedłem się ulicą kolejową w jedną i w drugą stronę, nie znalazłem jednak żadnego miejsca gdzie można by coś zjeść, kupić bułkę czy napić się kawy. Mogłem za to wyremontować akumulator, naprawić elektronarzędzia albo zamówić catering bankietowy i weselny.

Przed stacją oczywiście od dekady pyszni się budynek dawnego hotelu Prinz Wilhelm z wielkim napisem "restauracja dworcowa". Jednak to tylko napis. Przynajmniej od czterech lat.

[jemnadworcu]

O Lesznie już było. I nie, nic się nie zmieniło. Na dworcu jak było pusto, tak jest pusto. Chociaż jak byłem za drugim razem to przynajmniej zegary po obu stronach holu wskazywały tę samą godzinę. Postęp jest.

Jak sugerowało mi paru czytelników, nie wszyscy są zachwyceni lokalami a'la bar dworcowy. Chociaż jednak jeszcze raz podkreślę, że w Zbyhalu jedzenie jest bardzo dobre, to mam też przy dworcu w Lesznie co dla tych, co wolą trochę bardziej nowocześnie.

Kawałek dalej jest piekarnia i cukiernia Ratajczak & Gawlicki. To koncept jakich wiele ostatnio można spotkać, czyli kupiony ekspres do kawy i parę stolików dostawionych w sklepie. Lubię takie miejsca, bo ceny są normalne, można kupić kanapkę za kilka złotych, można też kupić ciastka na wagę zupełnie tak jakby kupowało się do domu. Jedyny częsty minus - także i tutaj - to brak toalety.

Czy mi smakowało? Oczywiście nie napiszę, że to miejsce, gdzie warto specjalnie przyjechać. Ale gdy idziecie na dworzec, czekacie na spóźniony pociąg czy potrzebujecie szybkiej kawy, aby obudzić się po podróży - wpadajcie bez zastanowienia. Można też kupić chleb do domu.

[jemnadworcu]

Frytokebab zawsze mi się kojarzył ze Szczecinem. Podobno było to kiedyś tutaj kultowe danie, którego nigdzie indziej nie można było dostać. Coś na miarę wrocławskiej knyszy. W Strzegomiu zaproponowano frytorollo. I muszę przyznać, że zdecydowanie nie rozumiem tego fenomenu. Zarówno w wersji zawijanej, jak i w wersji bułkowej. Frytki tracą całą swoją chrupkość i rozmiękają w sosie tworząc ziemniaczaną papkę.

Natomiast na plus sos koperkowy. Nie przepadam za wszechobecnym sosem czosnkowym, który zazwyczaj zabija wszystkie pozostałe smaki (tak wiem, nieraz o to chodzi). Zaś ostry to zawsze loteria, bo odczuwanie ostrości jest tak względnie i nieopisywalne, że nawet nie wiem co bym chciał usłyszeć w odpowiedzi na pytanie - a tam ostry, to jak ostry?

Drugi plus to miejsce. Oczywiście szkoda, że nie na dworcu. Ale dworzec w Strzegomiu stan ma tragiczny i na pewno nieużytkowalny bez dużego remontu. Ale nie jest daleko, budka stoi jakieś pięć minut od stacji przy niewielkim centrum handlowym. Ale największym plusem jest stojący obok kontener, który właściciele przerobili na nie wielką salkę jadalną. Kilka stołów i kilkanaście krzeseł, bardzo czysto i schludnie. Polecam.

Nie polecam natomiast ceny. Ja rozumiem, że wszystko drożeje i że mogę zjeść przy stole. Ale prawie trzydzieści złotych za bułę z budy to jednak sporo. Nawet całkiem sporo.

[jemnadworcu]

Uwielbiam ten łącznik nad torami w Głogowie i ten jego industrialny klimat. Podobnie lubię modernistyczny głogowski dworzec, który miesiąc temu obchodził 91 urodziny.

Dworzec został zaprojektowany przez Wilhelma Berringera, niemieckiego architekta i urzędnika kolejowego. Jest to chyba jedyny modernistyczny dworzec na Dolnym Śląsku, tym bardziej więc warty uwagi. I o ile bryła zachwyca zarówno z zewnątrz, jak i z wewnątrz, to już usługi jakie na tym dworcu, w jednym z większych miast województwa, można znaleźć - nie zachwycają.

Wybierać można między kawą z automatu za 4 zł i kawą z automatu za 6 zł. Jest też za 8 zł, ale w większym kubku. Na plus mogę jedynie zapisać kubek. Mamy na nim kolorowe bolesławieckie wzory. To na pewno dobry pomysł, bo bolesławiecka ceramika to chyba najbardziej rozpoznawany na świecie dolnośląski produkt. Szkoda, że jeszcze tak rzadko używany w promocji regionu.

Niestety ten wzór to jednak koniec plusów gastronomii w Głogowie.

[jemnadworcu]

To miejsce naprawdę mnie zaskoczyło. Już samo położenie, przy pętli tramwajowej, z widokiem na przyjeżdżające i odjeżdżające pojazdy zachwyci każdego miłośnika komunikacji. A do tego dają tu całkiem nieźle zjeść i do tego wcale nie kosztuje to miliony monet. Ba, kosztuje tak, że aż zaczynasz podejrzewać, że to jakaś cena, jak kupisz dwa w piątek po pełni księżyca. Ale od początku.

Gdy ostatnio byłem w Poznaniu, miałem trochę czasu, a więc wykorzystałem go na odwiedzenie paru poznańskich stacji i przystanków kolejowych. Jednym z nich był Poznań Górczyn. Aż trudno uwierzyć, że stacja powstała jeszcze w XIX wieku. Przebudowa z lat 70. nie pozostawiła jednak żadnych śladów dawnych czasów. Jest tu wyspowy peron częściowo ukryty pod wielkimi dwupasmowymi estakadami. Zgodnie też z tendencjami z tamtych lat ludzie jak krety wędrują pod ziemią po szerokich schodach i długi korytarzach. Przy wyjściu z tunelu znajduje się prostokątna kostka, która zapewne kiedyś była mały dworcem, teraz jednak tylko straszy.

Obok stacji Poznań Górczyn znajduje się jedna z większych pętli tramwajowych i autobusowych w Poznaniu. A w niewielki, mającym zapewne także rodowód ze słusznie minionego ustroju, pawiloniku znajduje się kilka punktów usługowych. Jest sklep, piekarnia i coś co nazywa się Spaghetti Bar Piccolino. To właśnie tutaj postanowiłem zajrzeć. W środku miejsca jest niewiele, są stoliki w postaci półek przymocowanych do ścian i kilka krzeseł. Większość klientów zamawia jednak na wynos, ja zdecydowałem się zjeść na miejscu, chociaż brak klimatyzacji przy oknach skierowanych na południe trochę doskwierał.

Co można zamówić? Wyłącznie makaron z różnymi sosami. Są trzy wielkości porcji. Dla mnie już ta najmniejsza (400 g) była w porządku, a jakbym miał zjeść dużą (800 g) to już sobie kompletnie nie wyobrażam. Wybrał bolognese i było naprawdę smaczne. Oczywiście nie był to świeżo gotowany makaron, tylko przygotowany wcześniej i zalany gorącym sosem. Ale sos w porządku i mięso w nim również. Myślę, że gdyby przygotowywał samodzielnie bolognese w domu z dostępnych w sklepie składników wyszłoby podobnie. A do tego 14 zł za porcję kompletnie zniechęca, do przygotowywania samodzielnie.

Smacznego!

[jemnadworcu]

Dworzec w Żarach jest ogromny. Jest też ogromnie pusty. Nie ma tutaj kompletnie niczego, co mogłoby zachęcić do posiedzenia na nim. A szkoda, bo architektura żarskiego dworca zdecydowanie zachwyca.

Dworzec w Żarach ma 180 lat. Powstał przy trasie Kolei Dolnośląsko-Marchijskiej, czyli pierwszego połączenie kolejowego Wrocławia z Berlinem. Neoklasycystyczna budowała jest tylko o rok młodsza od uchodzącego za najstarszy w lubuskim dworca w Lubsku. Podobno w okresie PRL wygrał nawet w jednym roku konkurs na najpiękniejszy dworzec w Polsce.

Jedzenia oczywiście przyszło mi oczywiście szukać poza dworcem. Na szczęście po paru minutach spaceru w stronę rynku trafiłem na bar. Bar Ekspresso (pisownia oryginalna) dumnie informujący o swoim istnieniu w tym miejscu już od 38 lat. Gdyby był na dworcu, mógłby być typowemu barem dworcowym. Kuchnia polska, ceny niewygórowane.

Niestety miałem już tylko dwadzieścia minut do pociągu, a więc o całym obiedzie nie mogło być mowy. Zamówiłem tylko zupę ogórkową, która jednak zdecydowanie zrobiła mi smaka na więcej. Warto odwiedzić i nie przejmować się, że lokal nie wygląda zbyt atrakcyjnie. To co daje do jedzenia jest przecież ważniejsze.

[jemnadworcu]

Kolejowa nazwa, kolejowe miejsce i kolejowa gmina. Lokomotywa na dworcu w Kątach Wrocławskich otworzyła się jakoś w zeszłym roku, ale dopiero ostatnio udało mi się tu zajrzeć. Chociaż Kąty Wrocławskie generują chyba największy ruch aglomeracyjny w okolicy Wrocławia, to nie są zbyt ważnym węzłem przesiadkowym, a więc zazwyczaj tylko oglądam je z okien pociągu.

Lokomotywa w Kątach Wrocławskich jest niewielka. Ale założenie jest raczej też takie, że się tutaj nie siedzi, a tylko coś na szybko bierze w drodze do pociągu. Przede wszystkim chyba kawę, bo cena 7 zł jak na obecne czasy jest zdecydowanie przystępna, a smak i posmak pozostający w ustach o niebo lepsze od tych oferowanych w dworcowych automatach.

Można też chwycić kanapkę, moja była z pasztetem i ogórkiem albo poczekać chwilę na zapiekankę. Jeśli macie moment, aby tutaj przysiąść, to możecie się też przywitać z "maskotką" bistro, czyli uroczym modelem lokomotywy. Jedyne, czego żałuję, to krótkie godziny otwarcia. Ale chyba założenie jest takie, że coś bierze się w drodze do pracy lub szkoły, a nie gdy się wraca. Wtedy pędzi się już do domu.

[jemnadworcu]

Kilka dni temu trafiłem na dworzec kolejowy w Oleśnicy i nadal nie mogę wyjść z podziwu nad tym, co udało się tam zrobić. Metamorfozę przeszedł sam budynek, który nie straszy już poszarzałym tynkiem, tylko wzbudza zainteresowanie ceglaną elewacją. Ale najważniejsze, to co w środku. Jeszcze nie wszystkie punkty usługowe zostały uruchomione, ale to co najważniejsze już jest. Jest gdzie usiąść i co zjeść.

W holu otworzyła się oleśnicka Piekarnia Sokołowice. Ale nie tylko świeże pieczywo można tutaj kupić. Są też śniadania i obiady. Można przyjść na ciasto i kawę. A do tego ceny są takie normalne, jak w piekarni. Kawy napięcie się już za 7 zł, a za drugie tyle znajdziecie jakieś małe ciastko. Jest tu kilka stolików, ustawionych w bardzo przytulnym kąciku. Aż się chce, aby pociąg tym razem jednak trochę się spóźnił.

Na plus remontu należy też zaliczyć pozostawienie w holu dawnych neonów - bagaż, usługi i kasy biletowy. Chociaż ten ostatni wypada trochę komicznie, bo o ile w jednym okienku działa nadal kasa biletowa, o tyle drugie zajął sklep odzieżowy. Poczekalnia jest otwarta od 5 rano do 23 wieczorem, natomiast piekarnia od 5 do 21. Toalety są niestety płatne, a drzwi wejściowe - na co zwrócilo uwagę już wiele osób - ciężko się otwierają.

[jemnadworcu]

Kilka dni temu trafiłem na dworzec kolejowy w Oleśnicy i nadal nie mogę wyjść z podziwu nad tym, co udało się tam zrobić. Metamorfozę przeszedł sam budynek, który nie straszy już poszarzałym tynkiem, tylko wzbudza zainteresowanie ceglaną elewacją. Ale najważniejsze, to co w środku. Jeszcze nie wszystkie punkty usługowe zostały uruchomione, ale to co najważniejsze już jest. Jest gdzie usiąść i co zjeść.

W holu otworzyła się oleśnicka Piekarnia Sokołowice. Ale nie tylko świeże pieczywo można tutaj kupić. Są też śniadania i obiady. Można przyjść na ciasto i kawę. A do tego ceny są takie normalne, jak w piekarni. Kawy napięcie się już za 7 zł, a za drugie tyle znajdziecie jakieś małe ciastko. Jest tu kilka stolików, ustawionych w bardzo przytulnym kąciku. Aż się chce, aby pociąg tym razem jednak trochę się spóźnił.

Na plus remontu należy też zaliczyć pozostawienie w holu dawnych neonów - bagaż, usługi i kasy biletowy. Chociaż ten ostatni wypada trochę komicznie, bo o ile w jednym okienku działa nadal kasa biletowa, o tyle drugie zajął sklep odzieżowy. Poczekalnia jest otwarta od 5 rano do 23 wieczorem, natomiast piekarnia od 5 do 21. Toalety są niestety płatne, a drzwi wejściowe - na co zwrócilo uwagę już wiele osób - ciężko się otwierają.

[jemnadworcu]

PKP kłamie. Przynajmniej na dworcu w Lesznie. Przy wyjściu z tunelu podziemnego mamy czarno na białym (dosłownie!) napisane "do poczekalni, kas biletów, restauracji, do miasto". Zgadnijcie której z tych czterech rzeczy nie ma, gdy już wydostanie cię się na powierzchnię?

Na szczęście przy drodze prowadzącej do miasta jest Zbyhal. To taki bar ze wszystkim. Właściwie idealny bar dworcowy, tylko niestety nie na dworcu. Na dworcu w Lesznie są głównie pustostany.

A co jest do jedzenia? Są obiady za 20-30 zł, kuchnia typowo polska. Są śniadania, które zaczynają się od bułki z masłem za 4 zł. Jajecznicę można dostać za 10 zł. Nie dużo droższy jest fast-food. Za tosta, którego widzicie na zdjęciu, zapłaciłem 11,50 zł. Ser i pieczarki w środku, a siekany ogórek i ketchup na wierzchu. Idealna przekąska na przesiadce.

Aha, mimo ostrzeżenia przy barze, że na tosta trzeba poczekać 15-20 minut, to mój był gotowy w mniej niż 10 minut. Nie wiem jak z obiadami, bo tam ostrzeżenie mówi o 20-30 minut i że opóźnienie może ulec zmianie. Ale może to tylko taki prokolejowy klimat.

[jemnadworcu]

Zazwyczaj jest tyle wyśmiewania się z lubuskiej kolei, a dworzec Zielona Góra Główna może zawstydzić niejeden dolnośląski dworzec w porównywalnej wielkości mieście. Jeden punkt to sieciówka, ale drugi wart jest uwagi. To bar z kanapkami, przekąskami i kawą z lokalnej palarni.

Five Beans to marka kawy stworzona przez zielonogórską firmę Koneser. Nazwa ma nawiązywać do 5 kontynentów, na których uprawia się kawę. Kawa rzeczywiście bardzo dobra i nie jest to tylko moje zdanie. Na kawę zatrzymują się tu i pasażerowie, i kolejarze. Wszyscy, których spotkałem, bardzo sobie ją chwalili.

Do kawy można też zamówić kanapkę, tosta lub hotdoga. Wszystko w bardzo przystępnej cenie od 8 do kilkunastu złotych. A jeśli w komplecie z kawą, to jeszcze dodatkowy rabat na kawę dostaniecie. Nie ma tylko za bardzo gdzie usiąść, a więc konsumpcja albo na stojąco albo w pociągu.

[jemnadworcu]

Gdy byłem tu poprzednio, nie było zbyt zachęcająco. Ale kawiarnia przy wejściu do opolskiego dworca przeszła kompletną metamorfozę. A może po prostu zmieniła właściciela.

Ama Molto na dworcu Opole Główne to naprawdę klimatyczne miejsce, jakich tylko chciałoby się więcej na polskich stacjach kolejowych. Przytulne wnętrze i wygodne fotele zachęcają wprost, aby mieć nadzieję, że nasz pociąg się spóźni i będziemy mogli tutaj dłużej posiedzieć.

Lokal jest czynny od 8 rano i oferuje śniadania. Jeśli tak jak ja wpadniecie tutaj po południu to zostają wam kanapki albo coś słodkiego. Kanapki są różne, można zamówić foccacię albo bajgla. Można zabrać ze sobą albo zjeść na ciepło na miejscu. Zapłacicie 15 lub 17 złotych.

W ogóle ceny, szczególnie jak na centrum dużego miasta, są bardzo przyjemne. Nie wiem jak długo potrwa promocja, ale obecnie napijecie się tu małego americano za 6 zł! Do tego idealnie pasować będzie niewielkie cannoli, których różnymi smakami reklamuje się lokal. W ogóle włoskich akcentów jest tu więcej. Sprawdźcie sami!