Geschreven

door JdR.

[jeroenderore]

De kortste dag van het jaar

Het doet wat met een mens om in een vliegtuig te zitten. Althans het doet wat met een verwarde mens als mijzelf op een zaterdagochtend, 8u30 lokale tijd. Misschien is het de anticiperende stress die mijn zwakke lichaam en erger nog, dito geest op immer onhandige wijze, op scherp tracht te zetten om binnen een zevental uren de connectie richting thuisbasis niet te mislopen.

Ik ken best wat mensen die hun platonische genegenheid voor vliegtuigen en al wat ermede gepaard gaat niet onder stoelen of banken steken. Ik geef ze nooit ongelijk. Wie ben ik om iemands passie in vraag te stellen? Echter, deze ochtend, terwijl vlucht UA1069 het Colombiaanse grondgebied onder zich liet, vatte ik echt heel even de emotie die een paar vleugels kan teweegbrengen. Een voorlopig laatste keer aanschouwde ik de stofferige garage-poorten van een Bogotaanse achterwijk. De individuele huizen, gekenmerkt door graffiti-gewijs aangebrachte reclame met sterk nationalistisch getinte merknamen en logo's werden langzaam kleiner, terwijl de omvang van het stenen, door straatnummers verdeelde geheel eindeloos groter werd. Vergeef mij deze beschrijving die in alle opzichten tekort schiet. Ik probeer alleen maar te zeggen dat deze indrukwekkende, contrasterende wisselwerking tussen klein en groot me bij de keel greep en even niet leek los te laten.

De gedachte aan alles wat ik hier achter liet om de dag na morgen, lokale tijd, weer het gewone, ondiepzinnige werkleven in te worden gedwongen wekte de melancholie die immer door mijn aders druist tot stroomversnelling. Het besef tezelfdertijd over de vrijheid te beschikken dit reusachtige bergdal dat maar één seizoen kent en tegen wil en dank een stad vormt te kunnen verlaten, terwijl anderen dat niet kunnen, nooit hebben gekund en nooit zullen kunnen maakte een traan in mij los. Blijven ikzelf en de mijnen onze eigen vrijheid voor altijd gegund? Hoe lang nog voor het zijden draadje breekt? Zijn we wel echt vrij? Zolang het betaalbaar blijft, zeker... Maar is de prijs die we betalen niet ontzettend onrechtvaardig? De troost van koffie zal ons ochtend na ochtend wel tot aan het weekend loodsen maar de slijtage op onze ziel en het langzame verval van onze dromen zijn voor de meesten onder ons even onvermijdelijk als voor om het even welke minderbedeelde Colombiaan. Op enkele gelukkigen na misschien. Het zij ze gegund zeker... Ik ben niet blind voor alles dat mijn dankbaarheid verdient. Ik probeer alleen maar te zeggen dat ik mij het leven minder angstaanjagend had voorgesteld... dat ik mijn volwassen zelf heel wat dapperder had voorgesteld.

Klein maar dapper als jongen. Nauwelijks middelmaat als man. Daar zal mijn legendarisch reusachtige geslacht slechts weinig aan veranderen.

[jeroenderore]

De langste dag van het jaar

Gisterenavond, half tien... Daar begon het in feite. Bij het besef dat morgen een stuk ingewikkelder zou gaan blijken dan voorzien. Mijn vliegreis die ik al maanden geleden had geboekt, was, zo las ik opeens, niet zomaar ééntje van Brussel naar Bogota via New York. Het was er eentje van Brussel naar Bogota via New York... via New York. Aankomen op JFK om sneller dan kenners van de New Yorkse luchthavens, tevens gebruikers van internetfora, mogelijk achten aan de balie in Newark, New Jersey te staan. Deze opdracht stond mij te wachten. Geen drieënhalf uur al zittend aan één of andere gate genieten van het vakantiegevoel dat lichaam en geest langzaam binnendringt maar high op adrenaline en nervositeit, het onzekere tegemoet. Goed, met die synopsis voor morgen kroop ik om half één des nachts alvast onder de lakens.

Zes uur. Het "Illuminate"-toontje van mijn GSM dat ik anders keer op keer zo professioneel tot op de allerlaatst mogelijke seconde negeer, schreeuwt elke zenuw in mijn lijf wakker. Geen uur later sta ik op het perron, wachtend op de trein richting luchthaven. Ik focus me op het moment zelf. Er staat vandaag te veel te geschieden om er het hier en nu al mede te verstoren.

Acht uur. Check-in, Luchthaven Brussel. Men deelt mij mede dat ik niet door de Amerikaanse douane zal geraken aangezien ik blijkbaar geen ESTA-aanvraag heb ingediend... "Dat zou best kunnen kloppen" dacht ik, "aangezien ik daar godverdomme nog nooit van gehoord heb!" Er wordt mij een oplossing geboden. De computer naast de balie, toevallig toch wel specifiek daar gezet voor gevallen als mijzelve bij wie "ESTA" ongeveer evenveel belletjes doet rinkelen als de kerstman tijdens het bouwverlof. Die computer is er zo eentje met een petanque-bal die dienst doet als muis en metalen knoppen die dienst doen als, welja, knoppen. Het lijkt wel een prototype van een teletijdmachine die professor Gobelijn en Barabas in hun wilde tienerjaren, begeleid met een kratje Cara Pils en keuvelend over geile blondines als Wiske, tante Sidonia en die idiote tweeling met die aap, ooit samen aan elkaar knutselden. Het blijkt nog enigszins waar ook, in de zin dat het ding zo verschrikkelijk traag werkt dat de tijd als een raket voorbijschiet. Aan het einde van de rit, betaling enkel mogelijk met Visa of andere niet-maestro/bancontact varianten. Lap, er zit niks anders meer op dan, gezien de nood het hoogst is, beroep te doen op de betere, ervaren crisismanager: papa dus. Ik besef opeens weer hoe jong ik nog ben. Eens deze beschamende fase achter de rug, op zoek naar dollars want een noodgedwongen taxi-rit en/of hotelverblijf te New York staren om de hoek.

Om half elf staart een onvermijdelijk hotelverblijf mij zowat recht in de ogen. Het vliegtuig wacht op late reizigers. Ik wacht ook. Een uur gaat voorbij tot we allen met onze hoofden in de wolken zitten. Geen kans om nog mijn transit in Newark te halen. "Zeven- en en half uur vliegen om in JFK aan te komen" kondigt de piloot aan. Wacht één zeven... Zeven-en-een-half?! Dat is minder dan op mijn reserveringsbewijs vermeld stond. Ongeveer een uur minder. Exact één uur! Zo zijn we weer in de running. Ik moet drie keer kakken tijdens de SN501-vlucht. Gelukkig zit ik langs het gangetje. De oude meneer langs mij moet maar 1 keer kakken. Het Limburgse meisje daarnaast ook één keer en ze moet ook een keer pipi doen. De man voor mij laat gewoon scheten. Verder heeft hij nergens nood aan. Dan krijg ik het briljant idee om mijn mond te openen en mijn pre-occupatie in verband met mijn transit-probleem (ik heb het over mijn connectievlucht, niets te maken met dat drie keer kakken) uit de doeken te doen aan de steward. Zo komt het bestaan van een quick connection-pass om sneller de douane door te komen ter sprake.

Uitstappen om de lokale 1.30PM. Er wordt toch weer een half uur van mijn al zo schaarse tijd afgesnoept. Parkeren met een vliegtuig is vergelijkbaar met parking zoeken waar dan ook in Brussel. Het gaat traag en het maakt je moorddadig slecht gezind. Eens uit het vliegtuig gestapt, op zoek naar de quick connection-pass, als ware het de heilige graal zelve. Gevonden! Lichte looppas naar de douane. Als een lepe teef breek ik het wereldrecord voorschuiven aan de hand van mijn onschuldige, blanke snertkop en mijn pasje natuurlijk. Ik wordt een keer of drie afgesnauwd. Dat neem ik er graag bij. Mocht ik geen belangrijkere dingen om op te focussen hebben, zou ik als een voorbeeld-christen nog mijn twee wangetjes ter beschikking stellen en een kletsje op elk in ontvangst nemen met een hysterische hallelujah en god bless America erobovenop. De baggage komt niet snel maar nadat de band ongeveer een miljoen en vijfhonderdduizend rondes gemaakt heeft komt mijn bordeaux-rode valies dan uiteindelijk toch tevoorschijn. Op één of andere manier zit ik toch nog op schema.

Half drie. Mijn crisismanager had me nog zo gewaarschuwd geen taxi te nemen maar een shuttle. Onder het motto, een shuttle is ook maar een bus, schaar ik mij toch achter de rij mensen, wachtende op een gele taxi. Ik maak soms ook goeie beslissingen. Voornamelijk wanneer ik niet teveel nadenk (onderzochte en goedgekeurde methode door Malcolm Gladwell). Rana, de Indische taxi-chauffeur is eerst kortaf en erg pessimistisch over de rijduur tot de luchthaven van Newark. Mijn brave charme smelt gelukkig snel het ijs en het verkeer splijt zowaar open als zat Moses op onze achterbank als een bezetene met zijn handen in de lucht te zwaaien. "God bless you and god bless America!" roep ik Rana nog toe terwijl ik Terminal C binnendring.

De daaropvolgende zes uren in de United Airlines-vlucht naar Bogota zijn zowat de meest ontspannende van de afgelopen twee jaar. Ik ga voor alle zekerheid nog één keer kakken. De dame naast mij ook. Veel meer heeft een United Airlines-vlucht niet te bieden.

De vakantie kan beginnen!

[jeroenderore]

Lopen wanneer je bang en moe bent

De afgelopen twee dagen deed ik wat ik sinds meer dan een jaar gemiddeld bijna drie keer per week doe: lopen. Het is wellicht zowat de enige fysiek gezonde activiteit die ik er op na houd, ook al doe ik het voor enkel en alleen maar de verkeerde redenen. In feite slechts om één enkele samenvattende reden. Ik doe het uit angst.

Angst om dik te worden. Angst om een hele zondag namiddag, op van de zenuwen, opgesloten te zitten in mijn triestige fantasiewereld als manager van Manchester United in FIFA 15 (geregistreerd merk). Angst om te denken aan dingen die me ongemakkelijk stellen, dingen waarvan ik maar al te graag écht weg zou kunnen lopen. Ik loop weg van uiteenlopende dingen… Van de gebroken lamp in de badkamer die ik al twee jaar zou moeten vervangen maar dat nooit doe omdat ik daarvoor verder moet gaan dan de veilige routine van zaterdagnamiddag boodschappen doen in de voedselafdeling van de lokale Delhaize, Carrefour of moslim-winkel op zondag in het geval ik zaterdagnamiddag wat anders moest doen. Ik loop weg van de tragische vaststelling dat ik onbekwaam ben om mijn thans oprecht onbegrensde liefde voor die ene prachtige persoon naar behoren te vertalen in mentale tegenwoordigheid want ik ben doodmoe.

Ik ben het moe om in onze één-en-twintigste eeuw alle prehistorisch ingekankerde sociale verhoudingen tussen alfamannen, doetjes als ikzelf en ook nog alfavrouwen te doorgronden, doch te ondergaan. Ik ben het beu mistroostig vast te stellen dat ik hierdoor de interesse in mijn medemens steeds definitiever kwijtraak. Ik ben het zat om mensen te horen praten behalve wanneer ik echt naar hen wil luisteren. Als je mij niet iets kan vertellen wat noch voorspelbaar, noch voorgekauwd of ingestudeerd is wil ik gewoon liever zelf het woord hebben. Ik heb ook niet bepaald iets interessants te vertellen maar als ik aan het woord ben dan is iemand anders dat per definitie niet en hoef ik mijn onverklaarbare, echter ook onmiskenbare, soms intellectuele en soms puur formalistische, ondergeschiktheid niet onder ogen te zien. Daarbij ben ik wanneer ik het echt wil wellicht welbespraakter dan ongeveer zesennegentig procent van de overige Nederlandstalige bevolking en dus naar schatting negenennegentig komma negen van de Nederlandstaligen met wie ik persoonlijk in contact ben (als ik honderd zou schrijven riskeer ik pretentieus over te komen). Het probleem is dat ik ook vaak in contact ben met Franstaligen en die kunnen het allemaal natuurlijk nog net iets beter uitleggen. Bovendien is mijn Frans uiteindelijk ook maar comme si, comme ça. Nogmaals, het is niet dat iemand me echt dagelijks de oren van mijn hoofd zanikt of zo. Het is gewoon dat ik klaarblijkelijk ooit als kind dacht te hebben begrepen dat ik het in dit leven voor het zeggen zou hebben. Alsof het me ooit werd beloofd. Blijkt dat ik het enkel had gedroomd.

Doodop dus. En toch besloot ik gisteren en eergisteren het op een lopen te zetten in het park. Dat deed ik zelfs vrij goed. Dat durft vaker zo te zijn wanneer er uren en uren oefening achter iets schuil gaan. Om een kort verhaal niet langer te maken: op beide gelegenheden kwam ik toevallig twee of andere dorpsgekken tegen (voor alle duidelijkheid dus ééntje op zaterdag en ééntje op zondag), die voor mij insprongen en mij door hun dreigende houding tot halt dwongen. De rakker op zondag bleek twee lachende vrienden bij te hebben (ik heb echt niks van het voorval begrepen). Ik werd met andere woorden een halve minuut lang door mijn bange reactie en houding uitgelachen. Achteraf bekeken had ik die man heel graag op zijn gezicht geklopt.

Zo, dat was eigenlijk alles wat ik wilde vertellen. Het woord is terug aan de rest van de wereld. Over naar de studio. Of val anders allemaal maar ter plaatse dood (behalve zij die zich niet aangesproken voelen).

[jeroenderore]

Schaduw (opgedragen aan een zekere Hannah Danby)

Leven in de behoedzame schaduw der anonimiteit. Of op zijn minst met enigermate zin voor geheimzinnigheid. Dat lijkt me nog wel wat. Ooit was er een tijd waarin de roemrijken onder ons gewoon waren wie ze waren. Vertegenwoordigd door eventueel een krabbel, een handtekening onder hun werk. Vragen werden er hen niet gesteld. Of toch niet met de exigentie dat hierop een antwoord zou worden geformuleerd. Het was een tijdperk van retorische vragen waarop het antwoord altijd blanco zou wezen. De ruimte latend voor heerlijk geroddel of met wat geluk zelfs mythe.

Het was een tijd waarin gewone, anonieme stervelingen zoals wij nog in staat waren zich zelf waarde toe te kennen, al was het maar een klein beetje, in plaats van angstig en krampachtig als een bibberend dwergkonijn af te wachten tot een ander de gratie zou hebben het hen te komen verlenen. Lees: hun doen en laten “leuk te vinden.” Het was een tijd waarin er naar het schijnt ook nog tijd was. Een levensritme dat nog wel op je zou wachten indien je herkomst niet te onfortuinlijk was.

En dan waren er ook nog zij die zo veel meer hadden verdiend dan hen werd toegekend. Niet zij die we vergeten zijn maar zij waarover we nooit horen praten hebben. Zij die het nooit gegund waren hun stempel te drukken. Zij wiens sporen onverwijld werden weggeblazen door de cycloon der evolutionair gelanterfant, menselijk tijdverlies met ruïneuze bijwerkingen: godsdienst, goddeloosheid, racisme, seksisme… Neem bijvoorbeeld, zij die enkel werden toegestaan zich te ontwikkelen van dienstmeisje tot huissloof om tenslotte onder begeleiding van magere Hein de laatste rechte lijn te wandelen, zich misschien wel afvragend waarom ze hun lot nooit in vraag hadden gesteld. Triest, lijkt ons. Hoewel, als de schaduw der anonimiteit een heel leven lang de enige realiteit is geweest, maakt het dan nog een verschil wanneer het licht definitief uit gaat?

Waarom zijn we vandaag met zijn allen, individueel weliswaar want zo zijn we dan ook weer, zodanig op zoek naar dat licht, of meer bepaald dat spotlicht om ons uit de schaduw te halen? Het grootste tijdverlies van ons tijdperk heet sociale media, het gluurvenster op de psychische epidemieën van onze generatie: ijdelheid, carrièrisme… en in feite gewoon strikt glasheldere domheid.

Wat zoeken we, zo onwetend over onze onwetendheid. Status? De erkenning uniek te zijn? Waarom willen we dat zo graag? Het isoleert alleen maar tot eenzaamheid. Het leidt tot de enige plek, behalve misschien een voetbalstadion, waar de meest geleerden en de meest dwazen elkaar soms tegenkomen… de humane wijsheid, de wetenschap dat het allemaal een maat voor niets is geweest. Willen we die ontdekking zo graag doen? Ik zeg leve de middelmaat, leve de schaduw.

PS. Aub, like en deel deze column!

[jeroenderore]

Zit je met vragen over zelfdoding, draai dan 797204

Robin Williams is niet meer. De angst werd hem na 63 jaar teveel, zo blijkt. Hij stond bij het publiek bekend als iemand die overal een spel van maakte. Als hij ergens was, dan was het plezierig. Instant art, want improvisatie was de kunst die hij zich met een grote K toe-eigende... En zoals het dat wel vaker durft te doen, bracht Williams' entertainment ook miljoenen op.

Naam, faam, geld en door iedereen geliefd. Waar moet zo iemand in hemelsnaam nog bang voor hebben?

Met het heengaan van het oudste kind op aarde, lijkt vandaag eventjes de troost der onschuld te zijn verdwenen. Wanneer Robin Williams beslist dat het genoeg is geweest en zelfs hij blijkbaar geen reden meer kan vinden om te blijven spelen, of op zijn minst te blijven hangen, dan is het bloedmenens. Dan is de speeltijd voorgoed voorbij en is de wereld nog slechts een bijzonder beangstigende plek.

Angst kruipt waar het niet kan gaan. Dagelijks. In elke e-mail naar een baas of naar een klant zit er wel een beetje in bijlage. Angst voor fouten. Angst voor een vergetelheid. Angst om de anderen onwaardig te zijn. Angst om niet te behoren waar je dagelijks bent, om niet te zijn wat je dagelijks doet en het veelbelovende kind in jezelf nooit meer terug te vinden.

Misschien is er nog hoop. Ik raak toch menigmaal verdwaald in Maslow's piramide op zoek naar mezelf. Wie weet dwaalt Robin Williams daar nog wel even rond, gewikkeld in Lotus toiletpapier, wachtend op de afreis richting hiernamaals. Misschien komen we elkaar nog even tegen en improviseert hij nog één laatste grap voor mij die ik vervolgens kan verkopen als de mijne. Misschien kan hij mijn grootvader daarna nog even laten weten dat ik hem echt niet ben vergeten maar het om één of andere reden gewoon altijd altijd druk heb.

Rust allen in vrede daarboven. Dat zal nodig zijn want Farao Robin Williams komt eraan.

I like you in blue, I like you in red. But most of all... I like you in blue.

[jeroenderore]

Dit is een vrolijke brief

Mijn allerliefste liefje,

Je wilt het doorgaans niet beseffen maar jij bent mijn onbetwistbare bron der hoop in een dagelijks bestaan vol wanhoop. Wanhoop gecreëerd door puinhoop. Een puinhoop gecreëerd door blijkbaar oncontroleerbare krachten. Krachten gebundeld om weet ik veel. Alleszins niet om de dingen er makkelijker op te maken. Zoveel is duidelijk. Je weet waarover ik het heb.

Eerlijk gezegd denk ik dat we zullen moeten aanvaarden dat het leven soms onaanvaardbaar oneerlijk is. Ik zal echter niet ophouden er tegen te vechten. Niet dat het volgens mij een strijd is die ik kan winnen. Gewoon omdat ik vind dat jij dat verdient. Als ik nog net genoeg daadkracht kan vinden om jouw bestaan waardig en meer dan enkel draagbaar te maken dan is mijn missie volbracht. Dan is het allemaal niet voor niets geweest.

Hou vol mijn mooie, kleine, lieve engel met huid zo zacht als zijde en opvallend grote voeten. Ik vrees dat het moeilijkste nog moet komen maar het beste denk ik eigenlijk stiekem ook. Natuurlijk zullen weekends veel sneller voorbijvliegen dan pakweg dinsdagen en donderdagen. Uiteraard zullen we zestig jaar oud zijn alvorens we iets van het leven hebben begrepen. Tegen dan ben ik wellicht ook nog zo impotent als een door de vleesmolen gedraaide hond. Toch schuilt er ergens nog wat moois. Anders zouden we vandaag niet zo gefrustreerd zijn met haar afwezigheid.

Weet ook mijn liefste schat, alle andere meisjes zijn lelijke hoeren. Behalve onze familieleden uiteraard. Evenmin de vriendinnen van mijn vrienden of jouw vriendinnen of die van mij. En al zeker niet de allochtone meisjes uit alle landen in de hele wereld want een beschuldiging van racisme kan ik momenteel wel missen. Maar voor de rest, niets dan vuile, vatsige, mosselachtige hoeren.

Jij verdient een tekst vol met woorden zoveel mooier dan dit.

[jeroenderore]

Het interview

Weet je waar ik goed in zou zijn? Interviews geven over mezelf. Lekker lullen dat het een lieve lust is over mijn dagelijkse bestaan. Het hoe en het waarom betreffend van alles en nog wat.

“De mens is door en door slecht…” zou ik misschien wel durven laten vallen terwijl de ober mijn cola en het plat water van de journalist opdient. De journalist die nog bezig is met het optimaliseren van zijn dictafoon-instellingen zou Jos heten. Jos is kort voor Josselin want Jos komt uit een gezin met een Franse moeder en een Italo-Belgo-Zimbabwaanse vader die hij echter zelf nooit gekend heeft aangezien Désiré, want zo heet zijn vader, in februari 1972 naar Noord-Korea vertrok, zomaar… en nooit meer terug kwam. Josselin was toen 4 maanden oud.

Jos is uiteraard degene die de drankjes betaalt. Dat heet journalistieke etiquette, geloof ik.

“…Ik zal het toch wel weten zeker, Jos. Tientallen, zo niet honderdtallen klootzakken hebben tot mijn spijt reeds mijn pad gekruist. Voornamelijk voormalige business management studenten, al kan dit toeval zijn want voor een of andere reden heb ik twee en een half jaar in een of ander Frans kutbedrijf vol met dat soort onbekwaam tuig gewerkt. Dat dat apenland nog steeds niet de slechtste economische situatie allerlande der Europese Unie heeft is niets minder dan een mirakel. Nu zou ik het echter graag over wat anders hebben.”

Verveeld maar met een onverbeterlijk empatisch vermogen zou Jos vragen waarover dan wel.

“Ach, Jos, waar moet een mens het nog over hebben tegenwoordig. Het staat toch allemaal al op facebook of zoniet op tweeter en dergelijke. Maar goed, als ik dan toch iets moet vertellen, laat het dan de waarheid zijn en niets anders dan de waarheid. Ik ben niet meer dezelfde persoon dan enkele jaren geleden, Jos. Ik had destijds meer charisma dan een kruising van Vincent Kompany en een Engelse bulldog. Vandaag durf ik een medemens nog geen vraag meer te stellen zonder mij eerst vijftien keer te excuseren.

Zo gaat dat hé Jos. Als de hele wereld voor een of andere reden er collectief voor kiest om je talent te negeren dan ga je daar naar handelen en kom je met al je dromen en ambities bedrogen uit. Dan ga je ervan uit dat het onmogelijk is dat iedereen ongelijk heeft en ga je hen nog feliciteren voor allerlei dwaasheden ook.

Ontwapend en hulpeloos probeer je toch harten en doelen te veroveren maar de tot stuiptrekkingen gedegradeerde strijdkreet weerklinkt enkel in je eigen hoofd. Het verdooft alle andere geluid. Tijdens een concert, tijdens een film, terwijl het meisje van wie je zo veel houdt vertelt hoe haar dag verlopen is, tijdens het schijten, tijdens het slapengaan. Nu kun je geen slaap meer vatten zonder je ogen systematisch met je rechter onderarm te bedekken. Nu vraag je jezelf af waarom je door jezelf dagelijks zodanig te vermoeien voor mensen die in staat zijn een zak stront nog meer respect te bieden dan jou, nog steeds niet helemaal tot het besef bent gekomen dat je je grootvaders stem intussen nooit meer zult horen. Echt nooit meer.

Je vraagt je af waarom met hoofdpijn wakker schieten om 7u ’s ochtends op een zaterdag einde nachtrust betekent en waarom je twee etmalen later op datzelfde tijdstip elk ledemaat individueel uit bed moet sleuren. Nee, Jos, het is allemaal niet meer zoals vroeger. Ik ga er nu maar eens vandoor.”

Jos zou zijn notities nog aan het aanvullen zijn terwijl ik al in de metro huiswaarts zit.

“We kennen hem allemaal geheel nergens van…” zou de introductie van het gratis wegwerpmagazine op bladzijde 14 onderaan rechts ’s anderendaags luiden. “Eindelijk gepubliceerd” zou ik mezelf wijsmaken. “Ik heb altijd geweten dat ik het kon.”

[jeroenderore]

Laatste woorden

Liefste opa,

Wat nu volgt is het makkelijkste wat ik ooit zal geschreven hebben... Dat voorspelde althans de oneindige hoeveelheid mooie herinneringen die mijn ogen met tranen vulden toen ik de nacht van vrijdag op zaterdag naast jouw bed stond en jouw gesloten ogen waarnam.

In die ogen van jou kon ik nooit wat verkeerd doen. In die ogen was ik altijd veelbelovend. Ik was de toekomstige doelman van STVV en Real Madrid (want elke keer als ik je zag had er tijdens de week een zekere “Muñoz” jou nog opgebeld om naar mij te informeren). In jouw ogen was ik ook een rasechte vrollieman en iedereen die ons pad kruiste zou het geweten hebben, of ze dat nou eigenlijk wilden of niet. Kortom, ik had het. En dat verenigde ons... want je hebt het of je hebt het niet. En wij hadden het beiden.

Opa, wat hebben we toch gelachen samen. Vaak begreep ik niet eens wat er gaande was maar jouw enthousiasme was altijd zo aanstekelijk. Tranen hebben Gerrit en ik gelachen, om de Chinese treinconducteur die vroeg of de eindbestemming Groot of Klein-Gelmen was. Ik moet je nu verklappen dat we eigenlijk weinig van die mop begrepen hadden. Het was gewoonweg jij, opa, die de lach op ons gezicht toverde. Daarom kwamen we altijd zo graag.

Ik had ook nog zo graag een laatste keer in jouw ogen gekeken, opa. Ik had je zo graag laten weten dat ik er was, net zoals we altijd hadden afgesproken. Ik zou met je hebben willen meewandelen tot aan de poort des hemels. Jij zou tot ziens hebben gezegd, dat ik voorzichtig moest zijn en er op sarcastische wijze aan toegevoegd dat ik niet meer zo dikwijls van me hoefde te laten horen.

“Opa Stijnen” was altijd één van de eerste contactpersonen die in mijn nieuwe GSM of huistelefoon terecht kwam... Doch, ik weet het, opa. Ik had vaker op die knop moeten duwen. Maar hoe kon ik ook weten dat het ooit te laat zou zijn? Dat jij niet onsterfelijk was? Daar was geen enkele aanwijzing voor, hoe vaak je ook verkondigde dat je versleten was.

Dit was zeker niet het makkelijkste wat ik ooit zal hebben geschreven. Herinneringen te over. Echter, woorden tekort... Opa, jij zal nooit helemaal sterven. Jij leeft onvergankelijk in ons verder. Wanneer ik morgen of volgende week net iets te ver ga met een platte mop of plagerige opmerking zal ik het niet nalaten om de eventuele aanklager door te verwijzen naar de hemel, hem uit te dagen jou daar recht in de ogen te kijken en zijn bezwaar aan te houden.

Ik sluit nu maar eens af. Als ik je nog wat te vragen of te zeggen heb, weet ik hoe je te bereiken. Ik zal mijn best doen niet te dikwijls van me te laten horen.

Rust nu in vrede opa.

Tot ziens.

Toen ik me voornam om in 2014 opnieuw meer te gaan schrijven en hoopte op meer inspiratie was deze gebeurtenis het laatste wat ik zou hebben gewild.

Tot aan de late avond voor de begrafenis kreeg ik niets dat mijn opa waardig was op papier gezet. Twee avonden voordien werd ik gevuld door paniek en teleurstelling er niet in te slagen. Ik had immers al niet kunnen afscheid nemen zoals het hoorde.

Gelukkig kwamen de woorden er uiteindelijk toch tijdens de treinrit van Brussel naar Sint-Truiden en heb ik ze kunnen neerschrijven om ze de volgende ochtend voor te lezen. Daarom lijkt het me toch toepasselijk om dit hier op www.geschreven.be te plaatsen. Hier gaat het hem mij namelijk over: inspiratie is niet makkelijk te vinden in een communicatie-era gevuld met 90% ruis. Als die inspiratie dan toch even boven komt, kan het maar best neergeschreven worden.