Kadimden Uyanışa

[kadimdenuyanisa]

On Sefirot - Bölüm IV

On Sefirot'un ilki Taç'tır (İbranice, Keter). Yahudi düşüncesinin tüm çağları (Yahudi sanatının yanı sıra) bir "taç" sözcüğünü, imgesini ve fikrini çok çeşitli anlamlarda kullanır. İncil İbranicesinde, hepsi ayrım gözetmeksizin 'taç' olarak tercüme edilen, ancak gerçekten ya o şeyin farklı biçimlerini ya da onun farklı önemli kısımlarını ifade eden en az beş farklı kelime vardır. Apocryphal ve Rabbinical literatürde erkekler kendilerini her türlü şekilde 'taçladılar' ve taç bir dizi dini fikrin simgesiydi. Teolojik alanda 'taç' birçok rol oynadı. "O," der Zohar, "tüm ilkelerin ilkesi, gizli Bilgelik, yücelerin en yükseği olan ve tüm taçların ve taçların taçlandırıldığı Taçtır" (iii. 288). En-Sof'tan yayılan ilk yayılımdır. Sonuncusu, yukarıda söylendiği gibi, sonsuz, gizli, bilinemez Varlık olan Taç, deyim yerindeyse, Sonsuz Varlığın sonlunun özelliklerini üstlendiği ve O'nun aşılmaz izolasyonundan çıktığı ilk aşamayı temsil eder. Ancak, yine de, Taç, hiçbir niteliğe veya niteliğe sahip olmayan ve tüm analizleri ve açıklamaları şaşırtan mutlak bölünmez bir birliktir. Orijinalden alıntı yapmak gerekirse, bir 'nekūdah peshtūah', yani 'basit bir nokta' veya 'nekūda rishōnah', yani 'ilkel bir nokta'dır. Buradaki fikir, İlahi Olan'ın ilk tezahürünün bir nokta, yani bir birlik, analiz edilemez, tarif edilemez ve yine de Her şeye sahip olduğudur. Başka bir deyişle, Hegelci 'saf varlık' (das reine sein) fikridir. Bu 'saf varlık' veya 'varlık', Tanrı'nın düşüncesi veya nedenidir. Her şeyin başlangıç ​​noktası, Tanrı'da var olduğu şekliyle düşüncedir. Evren, Tanrı'nın bu "düşüncesidir". Her şey başlangıçta bu Tanrı 'düşüncesinde' kucaklanmıştır. O halde Sefirot'un ilki, ilkel İlahi Düşünceyi (ya da İbrani yorumcuların sıklıkla üslubuyla İlahi İradeyi) ifade eder; ve bunu söylemek, Taç'ın zaman ve mekan sonsuzluğunda, sonsuz çeşitlilikteki biçim, renk ve hareket içinde evrenin planını kendi içinde barındırdığını söylemekle aynı şeydir. Ve bu, Taç'ta ve dolayısıyla tüm Sefirot'ta içkin iken, yine de hepsini aşan En-Sof'tan bir yayılımdır. Burada, düşünce ve varlığın özdeşliğine ilişkin Hegelci öğretinin bir öngörüsüyle yeniden karşılaşılır. Evren, fikirlerin veya mutlak zeka biçimlerinin bir ifadesidir. Cordovero diyor ki: "İlk üç Sefirot bir ve aynı şey olarak düşünülmelidir. Birincisi 'bilgi'yi, ikincisi 'bileni', üçüncüsü 'bilineni' temsil eder. Yaratan kendisidir, aynı zamanda bilgidir, bilendir ve bilinendir.Gerçekten O'nun bilme tarzı, düşüncesini Kendi dışındaki şeylere uygulamaktan ibaret değildir; O, kendini bilmekle bilir ve algılar. O'nunla birleşmeyen ve kendi zatında bulamadığı hiçbir şey yoktur. O, bütün varlıkların tipidir ve her şey O'nda en saf ve en mükemmel şekliyle vardır. . . . Böylece evrendeki tüm mevcut şeylerin biçimleri Sefirot'ta bulunur ve Sefirot'un formları çıktıkları kaynaktadır."

[kadimdenuyanisa]

On Sefirot - Bölüm III

"Son olarak, deniz yedi kısma ayrılır ve [bu bölünmeden] yedi değerli kanal oluşur: (a) Merhamet (veya Büyüklük), (b) Adalet (veya Kuvvet), (c) Güzellik, (c) Güzellik, (d) Zafer, (e) Zafer, (f) Kraliyet ve (g) Vakıf.1 Bu nedenle Tanrı'ya 'Büyük' ​​veya 'Merhametli', 'Güçlü', 'Muhteşem' denilir, ' 'Zaferlerin Tanrısı', 'Bütün görkemin sahibi olduğu Yaratıcı' ve 'Her şeyin Temeli'. Tüm diğerlerini ve alemlerin bütününü ayakta tutan bu ikinci sıfattır.Yine de O, aynı zamanda evrenin Kralıdır, çünkü kanalların sayısını azaltmak ve dilerse her şey O'nun kudretindedir. Onlardan çıkan nuru artır, yoksa O dilerse tersini yap". Bu karakteristik pasaja göre, Sefirot, Tanrı'nın İsimleridir - ancak yukarıda değinildiği gibi, yalnızca derin mistik 'İsimler' anlamında. Bu anlayışa göre İlâhi İsim, dünyanın yapısında ve insanın kalbinde yer alan kudret ve aklın ebedi Kaynağı olan Allah'ın Huzuruna denktir. On Sefirot birlikte, sonsuz, bölünmemiş, bilinemez bir Tanrı'nın sonlu, bölünmüş, bilinebilir olanın niteliklerini nasıl üstlendiğinin ve böylece tüm çok çeşitli modların temelinde yatan gücün nedeni haline geldiğinin bir resmidir. Sonlu düzlemdeki varoluşun - hepsi bu nedenle İlahi Olan'ın bir yansımasıdır. Sefirot'un hiçbir gerçek somut varlığı yoktur. Onlar, insanın manevi ve ahlaki başarısının tüm derecelerinde, tüm kozmik fenomenlerde İlahi içkinliği gösteren bir mecazdır. Bununla birlikte, burada belirtilmelidir ki, Sefirot'un işlevleri ve doğası Zohar tarafından en muammalı dille anlatılmaktadır. Şimdi her bir Sefirot'u ayrı ayrı ele alalım. Söyleyeceklerimiz, formda olmasa da özde, Zohar'dan daha önce alıntılanan uzun pasaj üzerine bir yorum anlamına gelecektir. Sefirot'un ilkinden önce, özümüzün Yüce Neden (kelimenin tam anlamıyla 'nedenlerin Nedeni') veya En-Saf olarak adlandırdığı şey gelmelidir. En-Saf'un Sefirot ile ilişkisi nedir? Luria ve Cordovero teorilerine göre, tüm Sefirot, hepsinde ebediyen mevcut olmasına rağmen, onlarda anlaşılmayan, onları aşan En-Sof'tan kaynaklanır. Tüm varoluş ve düşünce tarzları, En-Sof'un bir parçasını somutlaştırır, ancak tüm bunlarla En-Saf, aşılmaz bir uçurumla onlardan ayrılır. Gizli, ulaşılmaz Varlık olarak kalır. Bu nedenle, her Sefirot'un iyi bilinen bir adı varken En-Saf'un adı yoktur. Şehina'nın Talmudik mistisizminde olduğu gibi, evrensel olarak yayılmış, her şeye nüfuz eden bir İlahiyat fikri ışık metaforu ile aktarılır, aynı şekilde ortaçağ Kabala durumunda En-Sof'tan da Işık (Veya En) olarak söz edilir. -Saf = 'Sonsuz Işık'). Hıristiyan mistikler de aynı figürü tercih ettiler. Bu öğreti ile yakından bağlantılı olan, genel Kabalistik Tsimtsūm doktrini, yani kasılmadır. O da Talmud ve Midrashim'de bulunur ve onlardan Kabala, büyük olasılıkla onu aldı. Böylece Genesis Rabba, iv. 5, dünyanın Tanrı'yı tutamayacak kadar küçük olduğu, ancak yine de Ark'ın direkleri arasındaki boşluğun yeterince geniş olduğu paradoksu (Philo tarafından da değinilmiştir) üzerinde durur. Kabalistik Tsimtsūm fikri, Sefirot'un yayılmasını mümkün kılmak, yani fenomenlerin sonlu dünyasını üretmek için En-Saf'ın (Sonsuz) daralmasını veya sınırlandırılmasını açıklama girişimidir. En-Sof'un ışığının evrensel sızması, onun tüm Sefirot'a yayılması, Sefirot'un her birinde değişken ve değişmez bir unsurun varlığı fikrini doğurdu. İlki, insanın ve evrenin maddi, dışsal, bozulabilir tarafını temsil eder. İkincisi, insanda ve evrende yerleşik, değişmeyen, solmayan ebedi niteliktir. Yukarıda alıntılanan Zohar'dan yapılan uzun alıntıda değinilen işte bu ikili yöndür: "Bu tüpleri yapan işçi gelip onları parçalasa, sular kaynağına geri döner ve geriye hiçbir şey kalmaz. Başka bir deyişle, En-Sof, ebedi içkin ışığını ve yaşamını Sefirot'un herhangi birinden geri çekmeli mi, yoksa teknik olmayan bir dille konuşmak gerekirse, evrenin Hayatı olan Tanrı, tüm fenomenlerin altında ve arkasında yatan Güç olmalı mı? Mucizevi bir müdahaleyle Kendi'nin bir parçasını geri çeker veya askıya alır, sonra kozmos kaosa döner.

[kadimdenuyanisa]

On Sefirot - Bölüm II

Bu pasaj, anlam bakımından ümitsiz görünmektedir. Ama daha derinden düşünüldüğünde, oldukça açık hale geliyor. İlahi İsim, 'Ben, Ben'im, İlahi İsim Jahveh'den daha aşağıdır. Daha erken, daha az gelişmiş bir aşamayı temsil eder. İbranice öğrencisi bunun neden olduğunu hemen anlayacaktır. İngilizce'ye 'Ben buyum' olarak çevrilmesine rağmen, dilbilgisi açısından Sami filologlarının 'kusurlu zaman' dediği, bitmemiş bir eylemi temsil eden şeye aittir. Ancak 'Jahveh' dilbilgisi açısından 'şimdiki zaman'dır (yani bu zamandan oluşan bir isim). Bu nedenle, 'Ben buyum', 'gizlinin gizlisi' olarak var olduğu zaman, yani O, 'bölünmemiş Olan' olduğu zaman, Mutlak O'ndan önce Her Şeyi Kendinde içeren Tanrılığı ifade eder. O'ndan herhangi bir yayılım yayılmadan önce, yaratıcı eylemlerinde kendini açtı. Ancak 'Yahve', İlahi tezahürün tacını ve zirvesini ifade eder; başka bir deyişle, Tanrı'yı, kozmosun tüm sayısız bölümlerinde içkin olarak ifade eder; bu, yalnızca bir vahiy, İlahi düşüncenin bir düzenlemesidir. 'Göksel anne'nin bir çocuğu olduğu fikri, Zohar'ın sudur doktrininin bir parçasıdır, burada daha sonra gösterileceği gibi, On Sefirot'tan belirli bir tanesine 'baba' (Abba) ve diğerine 'anne' denir. ' (İmma) ve ikisinin birleşmesinden, 'oğul' (Ben) adı verilen bir başka Sefirot doğar. Bu nedenle, 'Tanrı'nın Kutsal Adı bu ışıklardan başka bir şey değildir' demek, dünyayı sürekli aktif, sürekli enerji veren bir Tanrı'nın kopyası olarak temsil eden Sefirot'un, İlahi Adın temsil ettiği her şeyi özetlediğini söylemekten başka bir şey değildir. . Ve İlahi İsmin, Tanrı ile evren arasındaki ilişkinin güçlü bir mistik yönünü ifade ettiği, Esseni literatürden ve Yetsirah Kitabından fazlasıyla açıktır. Zohar'daki On Sefirot'un ne olduğunu belirten en açık pasajlardan biri şudur: "Çünkü denizin suları sınırsız ve şekilsizdir. Ama yeryüzüne yayıldıklarında bir şekil oluştururlar ve şöyle hesaplayabiliriz: Denizin sularının kaynağı ve onun oluşturduğu kuvvet. toprak üzerine yayılmak için yaydığı iki şey vardır.Sonra sulardan devasa bir havza oluşur, tıpkı çok derin bir kazma yapıldığında olduğu gibi.Bu havza, kaynaktan çıkan sularla doldurulur; o denizdir. üçüncü bir şey olarak kabul edilebilir.Bu çok büyük oyuk [sular] yedi kanala bölünmüştür, bunlar çok sayıda uzun boruya benzer ve bu kanallar aracılığıyla suları taşır.Kaynak, akıntı, deniz ve yedi kanal birlikte on numarayı oluşturur.Ve bu boruları yapan işçi gelip onları parçalasa, sular kaynağına döner ve geriye enkaz ve kurumuş sudan başka bir şey kalmaz. Nedenlerin Nedeni On Sefirot'u yarattı. En-Sof, yani Sonsuz adının geldiği, sonu olmayan bir ışığın çıktığı, Yüce Neden'i belirten; çünkü bu durumdayken ne şekle ne de şekle sahiptir; onu anlamanın hiçbir yolu yoktur; bunu bilmenin bir yolu yok. Bu anlamda, 'Sana zor gelen şeyleri arama' denilmiştir. Sonra, içine İlâhî ışığın nüfuz ettiği bir noktaya [İbrani alfabesindeki en küçük harf olan Yod harfi] konulmuş bir gemi meydana gelir. O, Bilgeliğin kaynağıdır, Bilgeliğin kendisidir, bu nedenle Yüce Neden'e Bilgelik Tanrısı denir. Daha sonra [yani Yüce Sebep], Akıl [veya Akıl] denilen, deniz kadar geniş bir kanal inşa eder. Bundan, 'anlayan Tanrı' [yani zekadır]. Ancak şunu bilmeliyiz ki, Tanrı yalnızca Kendi öz tözü aracılığıyla anlar ve bilgedir; Çünkü Hikmet sıfatı tek başına hak etmez, ancak hikmet sahibi ve onu Kendisinden gelen nurdan meydana getirenin vasıtası ile hak eder. "Bilen"in ne olduğu kendi başına kavranamaz, ancak "bilen" olan ve onu kendi öz cevheriyle dolduran O'nun aracılığıyla kavranır.

[kadimdenuyanisa]

On Sefirot Serisi - Bölüm I

BÜTÜN sınırlı yaratılmışlar, farklı anlamlarda ve değişen derecelerde, İlahiyat'ın bir parçasıdır. Creatio ex nihilo düşünülemez, çünkü Tanrı, Neoplatonik görüşte, Kusursuz Bir, kendisine hiçbir nitelik veya özellik atfedilemeyecek ve bu nedenle, niyet veya niyet fikri gibi bir fikrin bulunmadığı 'bölünmemiş bir Varlık'tır. Amaç, değişiklik veya hareket uygulanabilir. Tüm varoluşlar İlahiyattan yayılımlardır. Tanrı, kendisini tüm varoluşlarda ifşa eder, çünkü O, onların içinde içkindir. Ama içlerinde ikamet etse de, O onlardan daha büyüktür. Onlardan ayrıdır. Onları aşar. Yukarıdakilerin On Sefirot felsefesinin genel bir özeti olduğu söylenebilir. Zohar'ın Idra Zūtta ("Küçük Meclis") adlı bölümünden bir pasaj aktaracak olursak: "En Kadim Olan, aynı zamanda gizlilerin de en Gizlisidir. O her şeyden ayrıdır ve aynı zamanda her şeyden ayrı değildir. Çünkü her şey O'nda birdir ve O, O'nunla birleşir. O'nda olmayan hiçbir şey yoktur. O'nun bir şekli vardır, O'nun yoktur denilebilir. Bir şekil alarak her şeye varlık vermiştir. O, içinden on nur fışkırtmıştır. Kadim, gizlilerin en gizlisi, yüksek bir fenerdir ve biz O'nu ancak O'nun nurlarıyla tanırız. Gözlerimizi öyle bol aydınlatsın ki, O'nun Kutsal Adı bu ışıklardan başka bir şey değildir." 'On ışık', elbette, On Sefirot, Tanrılıktan on ardışık yayılım, Tanrılıkta ezelden beri saklı olan on güç veya niteliktir. Fakat 'Kutsal Adı bu ışıklardan başka bir şey değildir' demekle ne kastedilmektedir? Açıklama için Zohar'daki başka bir pasaja dönüyoruz. Aşağıdaki gibi geçer: "'Ben' ismi [İbranice'de, ěhěyěh; 'Ben buyum'um' - İbranice'de ěhěyěh ăshěr ěhěyěh] her şeyin birliğini ifade eder, semavi annedir ve bir çocuk doğurduğu zaman, O, Kendisine 'Ben'im' (ăshěr ěhěyěh) dedi. Ve diğer her şey meydana geldiğinde ve her şey mükemmel ve yerli yerinde olduğunda, o zaman Kendisini Jahveh olarak adlandırdı." .

.....devam ediyor.

[kadimdenuyanisa]

TUFAN EFSANELERİNDE ANLATILAN ATLANTİS'İN YOK OLMASI

Eflatun'un Atlantik Okyanusu'nda geçmişte büyük bir adanın, neredeyse bir kıtanın var olduğuna dair sözlerinde hiçbir ihtimal dışılık olmadığını, hatta dahası, bunun gerçekten var olduğunun jeolojik bir kesinlik olduğunu, sandığımız gibi, başarılı bir şekilde kanıtlamış olduk. ; ve Platon'un tarif ettiği şekilde denizin altına batmış olmasının ihtimal dışı değil, çok muhtemel olduğunu gösterdikten sonra, şimdi bir sonraki soruya geliyoruz: Bu devasa felaketin hatırası, insanlık gelenekleri arasında korunuyor mu? Bu soruya kesinlikle olumlu bir yanıt verilmesi gerektiğini düşünüyoruz.

Birkaç saat içinde, korkunç sarsıntıların ortasında, bütün bir ülkeyi, tüm geniş nüfusuyla yok eden bir olay - bu nüfus, her iki kıtanın büyük ırklarının atalarıdır ve kendileri de çağlarının medeniyetinin bekçileridir. insanların zihinlerini korkunç bir güçle etkilemekten ve kasvetli gölgesini tüm insanlık tarihine yansıtmaktan geri kalamazdı. Ve bu nedenle, İbranilere, Aryanlara, Fenikelilere, Yunanlılara, Kûşlulara ya da Amerika'da yaşayanlara dönüp bakmayalım, her yerde Tufan geleneklerini buluruz; ve tüm bu geleneklerin açık bir şekilde Atlantis'in yok oluşuna işaret ettiğini göreceğiz. "Sonuç, Tufan öyküsünün, siyah ırk dışında, insan ırkının tüm kolları arasında evrensel bir gelenek olduğunu doğrulamamıza izin veriyor. Şimdi, bu kadar kesin ve uyumlu bir hatıra, gönüllü olarak icat edilmiş bir mit olamaz. Hiçbir dini ya da kozmogonik mit bu evrensellik karakterini sunmaz.Irkımızın ilk atalarının hayal gücünü, onların soyundan gelenler tarafından asla unutulmayacak kadar güçlü bir şekilde etkileyen, gerçek ve korkunç bir olayın anımsanmasından kaynaklanmalıdır.Bu felaket. insanlığın ilk beşiğinin yakınında ve başlıca ırkların fışkırdığı ailelerin dağılmasından önce gerçekleşmiş olmalı; çünkü dünyanın mümkün olduğu kadar farklı noktalarında bunu kabul etmek hem olasılık dışı hem de eleştirel olmayan bir şey olurdu. Bu geleneklerin geniş yayılımını açıklamak için, tıpatıp aynı yerel fenomenlerin gerçekleşmiş olması, hafızalarının özdeş bir biçim alması ve sirküler olarak sunulması gerektiğini varsaymak zorundalar. bu gibi durumlarda mutlaka aklınıza gelmesi gerekmeyen durumlar.

"Bununla birlikte, diluvian geleneğinin muhtemelen ilkel olmadığını, Amerika'dan ithal edildiğini; bulunduğu yerde sarı ırkın ender popülasyonları arasında kuşkusuz bir ithal görünümü taşıdığını ve son olarak, şüpheli olduğunu gözlemleyelim. Okyanusya'daki Polinezyalılar arasında, geriye kuşkusuz kendine özgü olan, onu birbirlerinden ödünç almamış, ancak aralarındaki geleneğin ilkel olduğu ve en eski zamanlara kadar uzanan üç büyük ırk kalacaktır ve bu üç ırk, İncil'in Nuh'un soyundan geldiklerinden söz ettiği yegâne kişiler bunlardır - Tekvin'in onuncu bölümünde etnik kökenlerini verdiği kişilerdir. İnkar edilemez olduğunu düşündüğüm bu gözlem, Mukaddes Kitaba benzersiz bir şekilde tarihi ve kesin bir değer atfediyor. Kutsal Kitabın kaydettiği şekliyle gelenek, öte yandan, ona daha sınırlı bir coğrafi ve etnolojik önem verilmesine yol açsa bile… "Fakat, şu anki duruma göre, İncil Tufanı'nın bir efsane olmaktan çok uzak, gerçek ve tarihsel bir gerçek olduğunu, en hafif tabirle üç ırkın ataları üzerinde iz bıraktığını söylemekten çekinmiyoruz. -Aryan veya Hint-Avrupa, Sami veya Suriye-Arap, Chamitic veya Cushite - yani, eski dünyanın üç büyük uygar ırkında, daha yüksek insanlığı oluşturanlar - onların atalarından önce ırklar henüz ayrılmıştı ve Asya'nın bir bölümünde birlikte yaşadılar." M. Schwœbel (Paris, 1858) ve M. Omalius d'Halloy (Bruxelles, 1866) gibi derin bilginler ve samimi Hıristiyanlar, Tufan'ın evrenselliğini reddediyor ve "yalnızca insanlığın başlıca merkezine yayıldığını, kendilerini neredeyse çöl bölgelerine çoktan yaymış olan dağınık kabilelere ulaşmadan ilkel beşiğinin yakınında kalanlara.Mukaddes Kitap anlatısının, tüm insan türü için ortak gerçekleri anlatarak başladığı ve daha sonra kendisini yıllıklarla sınırladığı kesindir. Providence'ın tasarımları tarafından özel olarak seçilen ırkın." (Lenormant ve Chevallier, "Anc. Hist. of the East", s. 44.) Bu teori, Cuvier'nin yanı sıra, antropoloji alanında o seçkin otorite olan M. de Quatrefages tarafından desteklenmektedir; Rev. R. s. Bellynck, S.J., ortodoksluğa açıkça karşı hiçbir şeyi olmadığını kabul ediyor. Platon, "en büyük tufanı" Atlantis'in yok oluşuyla özdeşleştirir. Sais'in rahibi Solon'a, "en büyük tufan"dan önce Atina'nın soylu bir ırka sahip olduğunu ve bunların sonuncusu ve en büyüğü Atlantis'in onlara boyun eğdirme girişimlerine direnmek olan pek çok soylu işler gerçekleştirdiğini söyledi; ve bundan sonra Atlantis'in yıkımı geldi ve o adayı alt üst eden aynı büyük sarsıntı bir dizi Yunanlıyı yok etti. Öyle ki, birçok kısmi tufanın hafızasına sahip olan Mısırlılar bunu "tüm tufanların en büyüğü" olarak değerlendirdiler.

[kadimdenuyanisa]

PLATO'NUN ATLANTİS TARİHİ -2

Sizin bile koruduğunuz bir hikaye var ki, bir zamanlar Helios'un oğlu Phaëthon, babasının arabasına atları boyunduruk altına almış, çünkü onları babasının yolunda sürmeyi becerememiş ve bütün bunları yakmıştır ve kendisi bir yıldırım tarafından yok edildi. Şimdi, bu bir efsane biçimindedir, ancak gerçekte, yerin etrafında ve göklerde hareket eden cisimlerin bir eğimi ve uzun zaman aralıklarında tekrarlanan yeryüzündeki büyük bir yangın anlamına gelir: bu olduğunda, yaşayanlar dağlarda, kuru ve yüksek yerlerde, nehir kıyısında veya deniz kıyısında oturanlardan daha fazla yıkıma uğrarlar; ve kurtarıcımız olan Nil de bu beladan bizi kurtarır. Öte yandan, tanrılar yeryüzünü bir su tufanıyla temizlediklerinde, aranızda çobanlar ve dağlardaki çobanlar kurtulur, oysa sizden şehirlerde yaşayanlar nehirler tarafından denize taşınır; ama bu ülkede ne o zaman ne de başka bir zamanda su tarlalarda yukarıdan gelmez, her zaman aşağıdan çıkma eğilimindedir, bu nedenle burada korunanların en eskileri olduğu söylenir. Gerçek şu ki, kışın donunun veya yaz güneşinin aşırılığı engel olmadığı her yerde, insan ırkı zaman zaman sürekli artıyor, diğer zamanlarda ise sayıca azalıyor.

Veya sizin ülkenizde ya da bizim ülkemizde ya da bize bilgi verilen başka bir bölgede ne olduysa - eğer soylu ya da büyük ya da başka herhangi bir şekilde dikkate değer herhangi bir eylem gerçekleştiyse, tüm bunlar geçmişte yazılmıştır ve tapınaklarımızda korunur; size ve diğer uluslara sadece mektuplar ve devletlerin ihtiyaç duyduğu diğer şeyler verilirken; ve sonra, her zamanki vakitte, gökten bir ırmak bir veba gibi iner ve sadece sizden, edepten ve eğitimden yoksun olanları bırakır; ve bu nedenle, çocuklar olarak her şeye yeniden başlamanız ve eski zamanlarda ne aramızda ne de kendi aranızda olup bitenler hakkında hiçbir şey bilmemeniz gerekiyor. Solon, bize anlattığın soy kütüğüne gelince, onlar çocukların masallarından daha iyi değiller; çünkü her şeyden önce, yalnızca bir tufanı hatırlıyorsunuz, oysa birçoğu vardı; ve bundan sonra, ülkenizde yaşamış en güzel ve en soylu insan ırkının yaşadığını, sizin ve tüm şehriniz sadece bir tohum ya da kalıntı olduğunu bilmiyorsunuz. Ve bu sizin için bilinmiyordu, çünkü birçok nesiller boyunca bu yıkımdan kurtulanlar öldüler ve hiçbir belirti göstermediler. Çünkü o büyük tufandan önce bir zaman vardı, Solon, şimdi Atina olan şehrin ilk savaşta olduğu ve yasalarının mükemmelliği için üstün olduğu ve en soylu işleri yaptığı söylenir, cennetin yüzü altında, geleneğin söylediği herhangi birinin en adil yapısına sahipti.' Solon buna şaşırdı ve rahibin kendisini bu eski vatandaşlar hakkında tam ve sırayla bilgilendirmesini içtenlikle istedi. Rahip, "Onlar hakkında bilgi alabilirsin, Solon," dedi, "hem kendin hem de şehrin iyiliği için; ve hepsinden önemlisi, her iki şehrimizin de ortak hamisi, koruyucusu ve eğitimcisi olan tanrıça adına. Sizin şehrinizi bizimkinden bin yıl önce, Dünya'dan ve Hephæstus'tan ırkınızın tohumunu alarak kurdu ve sonra anayasası kutsal kayıtlarımızda 8000 yaşında yazılı olan bizimkini kurdu. 9000 yıl öncesinin vatandaşlarına dokunarak, onların yasalarını ve en soylu eylemlerini kısaca size bildireceğim; ve bundan sonra kutsal kayıtlarda boş zamanlarımızda inceleyeceğimiz bütünün kesin ayrıntıları. Bu yasaları kendi yasalarınızla karşılaştırırsanız, birçoğumuzun eski zamanlarda olduğu gibi sizinkilerin karşılığı olduğunu göreceksiniz. İlk olarak, diğerlerinden ayrılan rahipler kastı vardır; sonra, çeşitli zanaatlarını kendi başlarına ve hiçbirinin katkısı olmadan icra eden zanaatkarlar vardır; ve ayrıca çobanlar ve avcılar sınıfının yanı sıra çiftçiler sınıfı da vardır; ve Mısır'daki savaşçıların tüm diğer sınıflardan ayrıldığını ve yasa tarafından yalnızca savaşa girmeleri emredildiğini de gözlemleyeceksiniz; üstelik, kuşandıkları silahlar kalkanlar ve mızraklardır ve bunu tanrıça önce aranızda, sonra Asya ülkelerinde öğretti ve biz Asyalılar arasında ilk önce benimsedik.

"'Öyleyse, hikmete gelince, şeriatın en başından, nübüvvetten ilaca (sağlık açısından sonuncusu) kadar tüm düzeni araştırıp kavrayarak ne kadar özen gösterdiğini görüyor musunuz? İnsan yaşamı için gerekli olanı çizen ve bunlarla bağlantılı her türlü bilgiyi ekleyen unsurlar.Tüm bu düzeni ve düzeni tanrıçanın size ilk olarak şehrinizi kurarken verdiği ve doğduğunuz yeryüzü noktasını seçti, çünkü o diyardaki mevsimlerin mutlu mizacının insanların en bilgesini yetiştireceğini gördü.Bu nedenle, hem savaşı hem de bilgeliği seven tanrıça, her şeyden önce, en olası yeri seçti ve her şeyden önce yerleşti. kendine benzeyen insanlar yetiştirdin ve orada oturdun, bunlar gibi kanunlara ve daha iyilerine sahip oldun ve tanrıların çocukları ve müritleri olarak tüm insanlığı tüm erdemlerde aştın. Ama onlardan biri büyüklük ve yiğitlik bakımından diğerlerinin hepsinden üstündür; çünkü bu tarihler, tüm Avrupa ve Asya'ya karşı amaçsızca saldıran ve şehrinizin son verdiği bir gücü anlatır. Bu güç Atlantik Okyanusu'ndan çıktı, çünkü o günlerde Atlantik'te seyrüsefer yapılabiliyordu; ve sizin Herakles Sütunları dediğiniz boğazların önünde bir ada vardı: Ada, Libya ve Asya'nın toplamından daha büyüktü ve diğer adalara giden yoldu ve adalardan tüm adalardan geçebilirdiniz. Gerçek okyanusu çevreleyen karşı kıta; çünkü Herakles Boğazı'ndaki bu deniz sadece bir limandır, dar bir girişi vardır, ancak diğeri gerçek bir denizdir ve çevresindeki karaya en doğrusu kıta denilebilir.

Şimdi, Atlantis adasında büyük ve harika bir imparatorluk vardı; tüm adaya ve diğer birkaç adanın yanı sıra kıtanın bazı bölgelerine de hükmediyordu; bunların yanında Mısır'a kadar Herakles Sütunları içinde Libya'nın, Tiren'e kadar Avrupa'nın bölgelerini tabi kıldılar. Bu şekilde bir araya toplanan büyük güç, ülkemizi ve sizinkini ve boğazlar içindeki tüm toprakları bir darbede boyunduruk altına almaya çalıştı; ve sonra, Solon, ülken tüm insanlık arasında erdeminin ve gücünün mükemmelliğiyle parladı; çünkü o cesaret ve askeri beceride birinciydi ve Helenlerin lideriydi. Ve geri kalanlar ondan düştüğünde, tehlikenin en uç noktasına geldikten sonra tek başına ayakta kalmaya zorlandıklarında, istilacıları yendi  ve henüz tabi olmayanları kölelikten korudu ve diğerlerini özgürleştirdi. Herakles'in sınırları içinde yaşadı. Ama daha sonra şiddetli depremler ve seller meydana geldi ve tek bir gün ve yağmurlu gecede tüm savaşçı adamlarınız bir bedende toprağa battı ve Atlantis adası da aynı şekilde yok oldu ve denizin altına battı. Ve bu kısımlardaki denizin geçilmez ve geçilmez olmasının nedeni budur, çünkü yolda çok miktarda sığ çamur vardır; ve buna adanın çökmesi neden oldu.' ("Plato'nun Diyalogları", ii., 617, Timæus.) . . .

"Fakat sözünü ettiğiniz tanrılara ek olarak, özellikle Mnemosyne'i çağırmak isterim; çünkü anlatacaklarımın tüm önemli kısmı onun lütfuna bağlıdır ve eğer rahipler tarafından söylenenleri yeterince hatırlayabilir ve okuyabilirsem. Solon'un getirdiği ve bu tiyatronun gereklerini yerine getirebileceğimden şüphem yok. O halde bu göreve hemen değineceğim.

"Her şeyden önce, Herakles Sütunları'nın dışında yaşayanlar ile içlerinde yaşayanlar arasında gerçekleştiği söylenen savaştan bu yana geçen yılların toplamının dokuz bin olduğunu gözlemleyerek başlayayım: Şimdi savaşı tarif edeceğim. Savaşçıların bir yanda Atina şehrinin hükümdar olduğu ve yarışmayı yönettiği bildirildi, diğer yandaki savaşçılar ise Atlantis adalarının kralları tarafından yönetiliyordu. Dediğim gibi, bir zamanlar Libya ve Asya'nınkinden daha büyük bir alana sahipti ve daha sonra bir depremle battığında, buradan okyanusa yelken açan yolcular için aşılmaz bir çamur bariyeri haline geldi.Tarihin ilerlemesi ortaya çıkacak. Arka arkaya sahnede göründükleri gibi o zamanlar var olan çeşitli barbar ve Hellen kabileleri; ama her şeyden önce Atinalıları o gün oldukları gibi ve onlarla savaşan düşmanlarını tanımlayarak başlamalıyım; güçten bahsetmeli ve her ikisinin de hükümet şekli. Önceliği Atina'ya verelim. . . .

Dokuz bin yıl boyunca birçok büyük tufan meydana geldi, çünkü bahsettiğim zamandan bu yana geçen yılların sayısı bu kadardır; ve tüm çağlarda ve her şeyin değişmesinde, diğer yerlerde olduğu gibi, dağlardan aşağı akan yeryüzünün hiçbir yerleşimi olmamıştır ki, söz etmeye değer; her zaman bir daire içinde taşınmış ve aşağıdaki derinliklerde kaybolmuştur. Sonuç olarak, o zamana kıyasla, küçük adacıklarda, yalnızca harap olmuş bedenin kemikleri kalır.

"Ve sonra, eğer çocukken duyduklarımı unutmadıysam, size düşmanlarının karakterini ve kökenini anlatacağım; çünkü arkadaşlar hikayelerini kendilerine saklamamalı, ortak noktaları olmalı. Anlatımda biraz daha ilerleyecek olursak, yabancılara verilen Helen isimlerini taşırsanız şaşırmamanız gerektiği konusunda sizi uyarmalıyım.Bunun nedenini size anlatacağım: Hikâyeyi şiirinde kullanmak isteyen Solon, isimlerin anlamı üzerine bir araştırma yaptı ve ilk Mısırlıların onları yazarak kendi dillerine çevirdiklerini ve birkaç ismin anlamını bulup yeniden çevirdiklerini ve tekrar bizim dilimize kopyaladıklarını buldular. Büyük büyükbabam Dropidas, hala bende olan orijinal yazıya sahipti ve ben çocukken benim tarafımdan dikkatle incelendi.Bu nedenle, bu ülkede kullanılan adları taşıyorsanız, şaşırdım çünkü sana nedenini söyledim onlardan.

"Çok uzun olan hikaye şöyle başladı: Daha önce tanrıların paylarından söz ederken, onların tüm dünyayı büyüklükleri farklı olan kısımlara böldüklerini ve kendilerine tapınaklar ve kurbanlar yaptıklarını belirtmiştim. Ve Poseidon, Atlantis adasını kendisine alan, ölümlü bir kadından çocuk sahibi olan ve onları adanın tarif etmeye devam edeceğim bir bölümüne yerleştirdi. ovaların en güzeli ve çok verimli olduğu söylenen bir ova.Yine ovanın yakınında ve ayrıca adanın merkezinde, yaklaşık elli stadia uzaklıkta bir dağ vardı, hiçbirinde çok yüksek olmayan bir dağ vardı. Bu dağda, adı Evenor olan, o ülkenin toprakta doğmuş ilkel adamlarından biri yaşıyordu ve Leucippe adında bir karısı vardı ve Cleito adında bir tek kızları vardı. babası ve annesi öldüğünde kadınlık; Poseidon zekaya aşık oldu h onu ve onunla ilişkiye girdi; ve zemini kırarak, içinde yaşadığı tepeyi çepeçevre kuşatarak, birbirini çevreleyen, daha büyük ve daha küçük, dönüşümlü deniz ve kara bölgeleri oluşturdu; iki kara ve üç su vardı, adanın ortasından bir torna tezgahıyla çevirir gibi, her yöne eşit mesafede, adaya kimse giremezdi, çünkü gemiler ve seferler henüz duyulmamıştı. Kendisi de bir tanrı gibi, ortadaki ada için özel düzenlemeler yapmakta hiç zorluk çekmedi, yeryüzünün altına iki su akıntısı getirdi, bu suları kaynak olarak yükseltti, biri ılık, diğeri soğuk sudandı. her çeşit yiyecek yeryüzünde bol bol yetişsin. Ayrıca, Atlantis adasını on parçaya bölerek beş çift erkek çocuk doğurdu ve büyüttü: En büyük çiftin ilk doğanına annesinin konutunu ve çevresindeki en büyük ve en iyi olan tahsisi verdi ve onu yaptı. geri kalanı üzerinde kral; diğerlerini prensler yaptı ve onlara birçok adam ve geniş bir bölge üzerinde hüküm sürdü. Ve hepsini isimlendirdi: en büyüğü kral olan Atlas adını verdi ve ondan bütün ada ve okyanus Atlantik adını aldı. Kendisinden sonra doğan ve adanın Herakles Sütunları'na doğru olan ucunu, dünyanın o bölgesinde hâlâ Gades bölgesi olarak adlandırılan ülkeye kadar kendisine pay olarak alan ikiz kardeşine verilsin. Helen dilinde adı Eumelus olan isim, kendi adıyla anılan ülkenin dilinde Gadeirus'tur. İkinci ikiz çiftinden birine Ampheres, diğerine Evamon adını verdi. Üçüncü ikiz çiftine, yaşlı olana Mneseus ve onu takip edene Autochthon adını verdi. Dördüncü ikiz çiftinden yaşlısına Elasippus ve küçüğüne Mestor adını verdi ve beşinci çiftin büyüğüne Azaes ve küçüğüne Diaprepes adı verildi. Bütün bunlar ve onların soyundan gelenler, açık denizdeki dalgıç adalarının sakinleri ve yöneticileriydi; ve ayrıca, daha önce de söylendiği gibi, Mısır ve Tiren'e kadar Sütunlar içinde ülke üzerinde diğer yönde hüküm sürdüler. Artık Atlas'ın sayısız ve onurlu bir ailesi vardı ve en büyük dalı her zaman en büyük oğlun en büyüğüne birçok nesiller boyunca devrettiği krallığı elinde tutuyordu; daha önce kralların ve hükümdarların sahip olmadığı ve muhtemelen bir daha asla olmayacak kadar büyük bir servete sahiptiler ve hem şehirde hem de kırda sahip olabilecekleri her şeyle donatılmışlardı. Çünkü imparatorluklarının büyüklüğünden dolayı onlara yabancı ülkelerden birçok şey getirildi ve adanın kendisi, yaşamları için ihtiyaç duydukları şeylerin çoğunu sağladı. Her şeyden önce, mineral ve metal, orada bulunabilecek her şeyi topraktan çıkardılar ve şimdi sadece bir isim olan ve o zaman bir isimden daha fazlası olan şey - orichalcum - çıkarıldı. adanın birçok yerinde toprak vardı ve altın hariç, o günlerin insanları arasında en değerli metal olarak kabul edildi.

[kadimdenuyanisa]

PLATO'NUN ATLANTİS TARİHİ -1

PLATON, Atlantis'in tarihini bizim için korumuştur. Eğer görüşlerimiz doğruysa, antik çağlardan bize ulaşan en değerli kayıtlardan biridir.

Platon, İsa'nın doğumundan 400 yıl önce yaşadı. Atası Solon, Hıristiyanlık döneminden 600 yıl önce Atina'nın büyük kanun koyucusuydu. Solon Mısır'ı ziyaret etti. Plutarkhos, "Solon, Sais'in bilge adamlarından öğrendiği ve özellikle Atinalıları ilgilendiren Atlantik Adası'nın geniş bir tasvirini ya da daha doğrusu masalsı bir tasvirini mısralarda denedi; ama yaşı nedeniyle, boş zamanlarını (Platon'un dediği gibi), işin kendisine çok fazla geleceğinden endişeliydi ve bu yüzden devam etmedi.Şu ayetler ticaretin engel olmadığının bir kanıtıdır:

"'Yaşım büyüdükçe öğrenmede büyüyorum.'

Ve yeniden:

"'Şarap, zeka ve güzellik hala çekiciliklerini bahşederler,

Hayatın tüm tonlarını aydınlatın ve yolumuza devam ederken bizi neşelendirin.'

"Atlantis Adası konusunu, Solon'la akrabalığı nedeniyle de üzerinde hak iddia edilen, boş, güzel bir tarlada hoş bir yer olarak yetiştirmek ve süslemek konusunda hırslı olan Platon, muhteşem avlular ve çitler yerleştirdi ve dikildi. başka hiçbir hikaye, masal ya da şiirin sahip olmadığı büyük bir giriş, ama geç başladığı için, hayatını çalışmadan önce sonlandırdı, böylece okuyucu yazılan bölümden daha çok memnun oldu, Bitmemiş bulması için daha fazla pişmanlık duyuyor."

Solon'un Mısır'ı ziyaret ettiğine şüphe yok. On yıllık bir süre için Atina'dan ayrılma nedenleri Plutarch tarafından tam olarak açıklanmaktadır.

"Canopian kıyısında, Nil'in derin ağzının yanında."

Mısırlı rahiplerin en bilgilileriyle felsefe ve tarih konularında sohbet edilebilir. Bize korunmuş olan yasaları ve sözlerinin de kanıtladığı gibi, olağanüstü bir güce ve akla nüfuz eden bir adamdı. Atlantis'in ölümünden sonra yarım kalan bir tarih ve tasvirin mısrayla başlatılacağı ifadesinde hiçbir olasılık yoktur; ve bu elyazmasının halefi ve soyundan gelen Platon'un ellerine ulaştığına inanmak için çok fazla hayal gücü gerektirmez; kendisi gibi bir bilgin, düşünür ve tarihçi ve kendisi gibi antik dünyanın en derin zihinlerinden biri. Mısırlı rahip Solon'a, "Senin eski bir tarihin yok ve hiçbir antik çağ tarihin yok" demişti; ve Solon, insanlık tarihini yalnızca Yunan uygarlığı döneminden binlerce yıl öncesine değil, hatta Mısır krallığının kuruluşundan bile binlerce yıl öncesine götüren bir kaydın büyük önemini kuşkusuz tam olarak anladı; ve yarı medeni yurttaşları için geçmişin bu paha biçilmez kaydını korumak için endişeliydi.

Atlantis hakkında bir kitaba başlamak için Platon tarafından korunan kaydı eksiksiz olarak vermekten daha iyi bir yol bilmiyoruz. Aşağıdaki gibidir:

"Öyleyse Sokrates, yedi bilgenin en bilgesi olan Solon'un açıkladığı gibi, kesinlikle doğru olan garip bir hikayeyi dinle. Büyük büyükbabam Dropidas'ın bir akrabası ve yakın arkadaşıydı, kendisinin de birkaç şiirinde dediği gibi; Dropidas, büyükbabam Critias'a, Atinalıların zaman içinde unutulmaya yüz tutmuş eski büyük ve harikulade eylemlerinin olduğunu ve insan ırkının yok edildiğini ve özellikle bir tanesinin, hepsinin en büyüğü, size olan minnettarlığımızın uygun bir ifadesi olacak olan resitali..."

Yaşlı bir adamdan duyduğum bir eski dünya hikayesi anlatacağım; çünkü Critias, söylendiği gibi, o zaman yaklaşık doksan yaşındaydı ve ben yaklaşık on yaşındaydım. Şimdi gün, gençliğin tescili olarak adlandırılan Apaturia'nın o günüydü; Geleneklere göre, ailelerimiz ezberden okumalar için ödüller verdi ve birkaç şairin şiirleri biz çocuklar tarafından okundu ve çoğumuz o zamanlar yeni olan Solon'un şiirlerini söyledik. Kabilemizden biri, ya bu onun gerçek görüşü olduğu için ya da Critias'ı memnun edeceğini düşündüğü için, kendi yargısına göre Solon'un yalnızca insanların en bilgesi değil, aynı zamanda şairlerin de en soylusu olduğunu söyledi. Yaşlı adam, çok iyi hatırlıyorum, buna neşelendi ve gülümseyerek şöyle dedi: "Evet, Amynander, keşke Solon, diğer şairler gibi, şiiri hayatının işi yapsaydı ve beraberinde getirdiği hikayeyi tamamlasaydı. Mısır'dan gelmemişti ve eve döndüğünde bu ülkede karıştığını fark ettiği hizipler ve sorunlar nedeniyle, başka meselelerle ilgilenmek zorunda kalmamış olsaydı, bence Homer ya da Hesiodos kadar ünlü olurdu ya da herhangi bir şair."

"Peki o şiir ne hakkındaydı, Critias?" dedi kendisine hitap eden kişi.

"Atinalıların şimdiye kadar yaptıkları en büyük eylem hakkında ve en ünlü olması gereken, ancak zamanın geçmesi ve oyuncuların yok edilmesi nedeniyle bize ulaşmadı."

"Söyle bize," dedi diğeri, "bütün hikayeyi ve Solon'un bu gerçek geleneği nasıl ve kimden duyduğunu."

Cevap verdi: "Nil nehrinin ayrıldığı Mısır Deltası'nın başında, Sais ilçesi olarak adlandırılan belirli bir bölge var ve bu bölgenin büyük kentine de Sais denir ve Amasis'in doğduğu şehirdir. Ve yurttaşların kurucuları olan bir tanrıları var: Mısır dilinde ona Neith denir, bu da onlar tarafından Helenlerin Athene dediği kişiyle aynı olduğunu iddia eder.Şimdi, bu şehrin vatandaşları büyük aşıklardır. Atinalıların bir şekilde onlarla akraba olduklarını söylüyorlar.Onlar tarafından büyük bir onurla karşılanan Solon geldi ve bu konularda en maharetli olan rahiplere antikite hakkında soru soruldu ve bu keşfi yaptı.  Bir keresinde, onları antikiteden bahsetmeye çekerken, bizim dünyamızdaki en eski şeylerden bahsetmeye başladı. 'İlk' olarak adlandırılan Phoroneus ve yaklaşık Niobe; ve Tufandan sonra Deucalion ve Pyrrha'nın hayatlarını anlatmak için; ve onların soyundan gelenlerin şeceresinin izini sürdü ve yayların, bahsettiği olaylardan çok eski olduğunu kabul etmeye ve tarihlerini vermeye çalıştı. Bunun üzerine, yaşı çok büyük olan rahiplerden biri; 'Ey Solon, Solon, siz Hellenler çocuksunuz ve Helen olan yaşlı bir adam asla yoktur' dedi. Bunu taşıyan Solon, 'Ne demek istiyorsun?' dedi. 'Söylemek istiyorum' diye yanıtladı, 'hepinizin genç olduğunu; aranızda eski gelenek tarafından aktarılan eski bir görüş ya da zamanla eskiyen hiçbir bilim yoktur. Ben de size bunun sebebini söyleyeceğim: İnsanlığın birçok sebepten kaynaklanan birçok yıkımı olmuştur ve olacaktır.

[kadimdenuyanisa]

- VITA ADAE ET EVAE - "ADEM VE HAVVA'NIN YAŞAMI"

YASAKLANMIŞ METİNLERDEN GÜNÜMÜZE..

1913 yılında yayınlanan ve apokrif olarak kabul edilen gizli bir metnin anlatığına göre Adem ve Havva...

Cennetten kovulduklarında kendilerine bir çardak yaptılar ve yedi gün büyük bir keder içinde yas tuttular.

Ancak yedi gün sonra acıkmaya başladılar ve yiyecek aramaya başladılar ve bulamadılar. Bunun üzerine Havva Adem'e dedi ki: 'Efendim, açım. Gidin, yiyecek bir şeyler arayın. Belki Rab Tanrı geriye bakıp bize acır ve bizi daha önce bulunduğumuz yere geri çağırır.

Adem kalktı ve yedi gün boyunca tüm bu topraklarda yürüdü ve cennette eskiden sahip oldukları gibi bir erzak bulamadı. Ve Havva Adem'e dedi: 'Beni öldürecek misin? Öleyim ve umarım ki Rab Tanrı seni cennete sokar, çünkü sen oradan benim yüzümden sürüldün.'

Adem cevap verdi: "Ey Havva, Tanrı'nın üzerimize başka bir lanet getirmemesi ihtimaline karşı bu tür sözlerden uzak dur. Elimi kendi etime doğru uzatmam nasıl mümkün olabilir? Hayır, ayağa kalkalım ve yaşamak için bir şey arayalım ve başarısız olmayalım.

Dokuz gün boyunca yürüdüler ve aradılar, cennette alıştıkları gibi bir şey bulamadılar, sadece hayvan yemi buldular. Ve Adem Havva'ya dedi: 'Rab hayvanlara ve vahşilere yemeleri için bunu sağladı; ama meleklerin yemeğini yerdik. Ama bizi yaratan Tanrı'nın huzurunda ağıt yakmamız adil ve doğrudur. Büyük bir tövbe edelim: belki Rab bize lütfeder ve bize acır ve yaşamımız için bize bir pay verir. Ve Havva Adem'e dedi: 'Tövbe nedir? Söyle bana, ne tür bir tövbe etmeliyim? Kendimize tahammül edemeyeceğimiz kadar büyük bir yük yüklemeyelim ki Rab dualarımıza kulak vermesin ve sözünü bizden yerine getirmediğimiz için yüzünü bizden geri çevirsin. Ey rabbim, ne kadar tövbe ettin, çünkü sana bela ve ızdırap getirdim? Ve Adem Havva'ya dedi ki: "Benim kadar yapamazsın, ancak gücün yettiği kadarını yap. Çünkü kırk gün oruç tutacağım, ama sen kalk ve Dicle nehrine git ve bir taş kaldır ve nehrin derinliklerinde boynuna kadar suyun içinde onun üzerinde dur. Ve ağzınızdan hiçbir söz çıkmasın, çünkü Rab'be hitap etmeye layık değiliz, çünkü dudaklarımız haram ve yasak ağaçtan murdardır.

Ve otuz yedi gün ırmağın suyunda mı duruyorsun? Ama Rab Tanrı bize acır diye, Ürdün sularında kırk gün kalacağım.

Ve Havva Dicle nehrine yürüdü ve Adem'in ona söylediği gibi yaptı. Aynı şekilde, Adem Ürdün nehrine yürüdü ve suda boynuna kadar bir taşın üzerinde durdu. Ve Âdem dedi ki: Sana söylüyorum, ey Erden suyu, benimle beraber üzül ve sende bulunan bütün yüzücüleri (hayvanları) bana topla ve beni kuşatsınlar ve benimle beraber yas tutsunlar. Kendileri için değil, benim için ağlasınlar; çünkü günah işleyen onlar değil, bendim.'

Ansızın bütün canlılar gelip etrafını sardı ve o saatten sonra Ürdün'ün suyu (hareketsiz) ve akıntısı durdu.

Ve on sekiz gün geçti; Sonra Şeytan öfkelendi ve meleklerin parlaklığına dönüştü ve Dicle nehrine Havva'ya gitti ve onu ağlarken buldu ve şeytan da onunla birlikte üzülüyormuş gibi yaptı ve ağlamaya başladı ve ona dedi ki: nehirden dışarı ve artık ağıt yakma. Üzüntü ve iniltileri bırakın artık. Neden endişelisin ve kocan Adem? Rab Tanrı iniltilerinizi duydu ve tövbenizi kabul etti ve tüm melekler sizin adınıza yalvardık ve Rab'be yalvardık; ve sizi sudan çıkarmak ve cennette sahip olduğunuz ve uğrunda feryat ettiğiniz gıdayı size vermek için beni gönderdi. Şimdi sudan çık da seni erzakının hazırlandığı yere götüreyim.'

Ama Havva işitti, inandı ve ırmağın suyundan çıktı ve eti suyun soğukluğundan ot gibi (titriyordu) idi. Dışarı çıkınca yere düştü ve şeytan onu kaldırdı ve Adem'e götürdü.

Ama Adem onu ​​ve şeytanı onunla birlikte görünce ağladı ve yüksek sesle bağırdı ve dedi ki: "Ey Havva, Havva, tövbenin emeği nerede?

Cennetteki yurdumuzdan ve manevi neşeden uzaklaştırdığımız hasmımız tarafından tekrar nasıl tuzağa düşürüldün?'

Ve Havva bunu işitince, onu nehirden çıkmaya ikna edenin (şeytan) olduğunu anladı; yüzüstü yere düştü ve kederi, iniltisi ve feryadı iki katına çıktı. Ve ağladı ve dedi ki: 'Vay sana ey şeytan. Neden bize sebepsiz yere saldırıyorsun? Bizimle ne işin var? Biz sana ne yaptık? Bizi zanaatla takip ettiğin için mi? Ya da neden kötülüğün bize saldırdı? Senin izzetini alıp şerefsiz mi bıraktık? Neden kötülük ve kıskançlıkla bize düşmansın (ve bize zulmediyorsun)?'

Ve şeytan derin bir iç çekerek konuştu: 'Ey Adem! Bütün düşmanlığım, hasedim ve kederim sanadır, çünkü göklerde melekler arasında sahip olduğum izzetimden senin için çıkarıldım ve senin için yere kovuldum.' Adem, 'Bana ne söylüyorsun? Ben sana ne yaptım ya da sana karşı suçum ne? Bizden bir zarar görmediğine göre, neden bizi takip ediyorsun?'

Şeytan, 'Adem, bana ne diyorsun? Senin hatırın için o yerden kovuldum. Yaratıldığın zaman. Tanrı'nın huzurundan kovuldum ve melekler topluluğundan kovuldum. Allah sana hayat nefesini üflediğinde ve senin yüzün ve suretin Allah'ın suretinde yapıldığı zaman, Mikail de seni getirdi ve (bizi) Allah'ın katında sana ibadet ettirdi; ve Rab Tanrı konuştu: İşte Adem. Seni suretimizde ve suretimizde yarattım.'

Ve Mikael dışarı çıktı ve tüm melekleri çağırdı: 'Rab Tanrı'nın emrettiği gibi Tanrı'nın suretine tapın.'

Ve önce Mikail'in kendisi tapındı; sonra beni aradı ve şöyle dedi: 'Rab Tanrı'nın suretine tapın.' Ben de, 'Âdem'e ibadet etmeye (ihtiyacım) yok' diye cevap verdim. Ve Mikail beni ibadet etmem için ısrar ettiğinden, ona dedim ki, 'Neden beni teşvik ediyorsun? (Benden daha aşağı ve daha genç bir varlığa ibadet etmem). Ben yaratılışta onun büyüğüyüm, o yaratılmadan önce ben yaratılmıştım. Bana ibadet etmek onun görevidir.'

Benim altımda bulunan melekler bunu işitince ona tapmaktan vazgeçtiler. Ve Mikael, 'Tanrı'nın suretine tapın, ama ona tapınmazsanız, Rab Tanrı size gazap edecektir' dedi. Ben de, 'Bana gazap ederse, yerimi göğün yıldızları üzerine kuracağım ve En Yüce Olan gibi olacağım' dedim.

Ve Rab bana gazap etti ve beni ve meleklerimi izzetimizden kovdu; ve senin yüzünden yurdumuzdan bu dünyaya kovulduk ve yeryüzüne atıldık. Ve bu kadar büyük bir ihtişamla şımartıldığımız için hemen kedere kapıldık. Ve seni böyle bir sevinç ve lüks içinde gördüğümüzde üzüldük. Ve hile ile karını aldattım ve izzetimden kovulduğum gibi, onun vasıtasıyla seni de senin zevkinden ve lüksünden kovdurdum.

Adem, şeytanın bunu söylediğini işitince, haykırdı ve ağladı ve şöyle dedi: 'Ya Rab Tanrım, hayatım senin ellerinde. Ruhumu yok etmeye çalışan bu Düşmanı benden uzaklaştır ve kendisinin kaybettiği ihtişamını bana ver.' Ve o anda, şeytan onun önünde kayboldu. Ama Âdem, (sonunda) Ürdün sularında kırk gün ayakta durarak kefaretine dayandı. Ve Havva Adem'e dedi ki: "Yaşa, ya Rabbi, sana hayat verildi, çünkü sen ne birinci ne de ikinci hatayı işlemedin. Ama ben yanıldım ve saptırıldım, çünkü Tanrı'nın buyruğunu tutmadım; ve şimdi beni hayatının ışığından kov ve ben gün batımına gideceğim ve ölene kadar orada olacağım.' Ve batıya doğru yürümeye, yas tutmaya, acı acı ağlamaya ve yüksek sesle inlemeye başladı. Ve rahminde üç aylık yavruları varken orada bir çardak yaptı. Ve dayanma vakti yaklaştığında, acılarla ıstırap çekmeye başladı ve Rab'be yüksek sesle haykırdı ve şöyle dedi: "Acı bana, ya Rab, bana yardım et." Ve işitilmedi ve Tanrı'nın merhameti onu kuşatmadı. Ve kendi kendine dedi ki: 'Efendim Adem'e kim söyleyecek? Sizden rica ediyorum, ey göklerin aydınları, doğuya ne zaman dönersiniz, efendim Adem'e bir mesaj iletin.'

Ama o saatte Adem dedi ki: 'Havva'nın şikayeti bana geldi. Belki de yılan onunla bir kez daha savaştı.'

Ve gitti ve onu büyük bir sıkıntı içinde buldu. Ve Havva dedi ki: 'Seni gördüğüm andan itibaren, lordum, kederli ruhum tazelendi. Ve şimdi Rab Tanrı'ya benim adıma, seni dinlemesini ve bana bakmasını ve beni korkunç acılarımdan kurtarmasını rica et.' Ve Adem Havva için Rab'be yalvardı. Ve işte, Havva'nın sağında ve solunda duran on iki melek ve iki "erdem" geldi; ve Michael sağda duruyordu; yüzünü göğsüne kadar okşadı ve Havva'ya dedi ki: 'Ne mutlu sana Havva, Adem adına. Duaları ve şefaatleri büyük olduğu için, yardımımızı kabul edesin diye gönderildim. Şimdi kalk ve kendini hazırla. Ve bir oğul doğurdu ve o parlıyordu; ve bebek hemen ayağa kalktı ve koştu ve elinde bir ot sapı taşıdı ve annesine verdi ve adı Kabil olarak adlandırıldı. Ve Adem Havva'yı ve çocuğu taşıdı ve onları Doğu'ya götürdü. Ve Rab Tanrı, başmelek Mikail tarafından çeşitli tohumlar gönderdi ve Adem'e verdi ve ona nasıl çalışacağını ve toprağa kadar nasıl çalışacağını gösterdi, böylece onlar ve tüm nesilleri yaşayabilir. Çünkü Havva bundan sonra hamile kaldı ve adı Habil olan bir oğul doğurdu ve Havva Adem'e dedi: "Efendim, ben uyurken bir rüyet gördüm, çünkü bu, Kabil'in elindeki oğlumuz Habil'in kanıydı, o kanını ağzına akıtıyordu. Bu yüzden üzüntüm var.' Ve Adem dedi ki, 'Eyvah, eğer Kabil Habil'i öldürdüyse. Yine de onları birbirinden karşılıklı olarak ayıralım ve her birine ayrı meskenler yapalım.' Ve Kayin'i çiftçi yaptılar, (ama) Hâbil'i de çoban yaptılar; bu şekilde karşılıklı olarak ayrılabilmeleri için.

Ve bundan sonra, Kabil, Habil'i öldürdü, ama Adem o zaman yüz otuz yaşındaydı, ama Habil yüz yirmi iki yaşındayken öldürüldü. Ve bundan sonra Adem karısını tanıdı ve bir oğlu oldu ve adını Şit koydu.

Ve Adem Havva'ya, 'İşte, Kabil'in öldürdüğü Habil'in yerine bir oğul doğurdum' dedi.

Ve Adem Şit'i doğurduktan sonra, sekiz yüz yıl yaşadı ve otuz oğul ve otuz kız babası oldu; altmış üç çocuğun hepsinde. Ve milletlerinde yeryüzü üzerinde çoğaldılar.

Ve Âdem Şit'e dedi: Dinle oğlum Şit, annenle ben cennetten kovulduktan sonra işittiğimi ve gördüğümü sana anlatayım. Dua ederken, Tanrı'nın elçisi Başmelek Mikail yanıma geldi. Ve rüzgar gibi bir araba gördüm ve tekerlekleri alevlendi ve doğruluk cennetine yakalandım ve Rab'bin oturduğunu gördüm ve yüzü dayanılmaz alev alevdi. Ve o arabanın sağında ve solunda binlerce melek vardı. Bunu görünce afalladım ve beni dehşet sardı ve yüzüm yere dönük olarak Tanrı'nın önünde eğildim. Ve Tanrı bana dedi: İşte öldün, çünkü Allah'ın emrini çiğnedin, çünkü sen daha ziyade kendi iradesine tabi kılmak için senin kudretine verdiğim karının sesini dinledin. Yine de onu dinledin ve sözlerimden geçmedin.'

Ve Allah'ın bu sözlerini işitince, yüzüstü yere kapandım ve Rab'be kulluk ettim ve dedim ki: "Rabbim, güçlü ve merhametli Allah, Aziz ve Adil Olan, azametinden sakınan ismin silinmesin." ama ruhumu değiştir, çünkü ölürüm ve nefesim ağzımdan çıkacak. Yerin çamurundan yarattığın (beni) huzurundan çıkarma. Beslediğini nimetinden uzaklaştırma.'

Ve sen! Senin hakkında bana bir söz geldi ve Rab bana dedi: Günlerin şekillendiğinden beri, bilgi sevgisiyle yaratıldın; bu nedenle senin soyundan Bana hizmet etme hakkı (hak) ebediyen alınmayacaktır.'

Ve bu sözleri duyduğumda. Kendimi yeryüzüne attım ve Rab Tanrı'ya tapındım ve 'Sen sonsuz ve yüce Tanrı'sın; ve tüm yaratıklar sana şeref ve övgü verir.

'Sen tüm ışık(lar)ın üzerinde parıldayan gerçek Işıksın, Yaşayan Hayat, sonsuz kudretli Güç. Sana, manevi güçler onur ve övgü verir. Sen insan ırkı üzerinde merhametinin bolluğu üzerinde çalışıyorsun.'

Rab'be ibadet ettikten sonra, doğrudan Tanrı'nın baş meleği Mikail elimi tuttu ve beni 'görme' cennetinden ve Tanrı'nın emrinden kovdu. Ve Michael elinde bir değnek tuttu ve cenneti çevreleyen sulara dokundu ve sular dondu.

Karşıya geçtim ve başmelek Mikail benimle karşıya geçti ve beni yakaladığı yere geri götürdü. Oğlum Şit, bilgi ağacından yediğimde ve bu çağda olacakları bildiğimde ve sezdiğimde bana vahyedilecek olan diğer sırları [ve ayinleri] bile dinle. ; [Tanrı'nın insan ırkını yarattığına yapmak istediği şey. Rab bir ateş alevi içinde görünecek (ve) majestelerinin ağzından emirler ve kanunlar verecek [ağzından iki ağızlı bir kılıç çıkacak] ve onlar O'nu majestelerinin meskeninin evinde takdis edecekler. .

Ve onlara heybetinin harikulade yerini gösterecek. Ve sonra onlar için hazırlayacağı memlekette RABBE bir ev yapacaklar ve orada O'nun kanunlarını çiğneyecekler ve mabetleri yakılacak ve memleketleri terk edilecek ve kendileri dağılacak; çünkü onlar Allah'ın gazabını alevlendirdiler. Ve bir kez daha onları dağıldıkları yerden geri döndürecektir; ve yine Tanrı'nın evini inşa edecekler; ve son kez Tanrı'nın evi eskisinden daha büyük olacak. Ve bir kez daha kötülük, doğruluğu aşacak. Ve bundan sonra Tanrı, [görünür biçimde] yeryüzünde insanlarla birlikte oturacaktır; ve sonra doğruluk parlamaya başlayacak. Ve Tanrı'nın evi çağda onurlandırılacak ve düşmanları artık Tanrı'ya inanan adamlara zarar veremeyecek; ve Tanrı Kendisi için sonsuza dek kurtaracağı sadık bir halkı harekete geçirecek ve dinsizler, yasalarını sevmeyi reddeden kralları Tanrı tarafından cezalandırılacak. Gökler ve yer, geceler ve gündüzler ve tüm yaratıklar O'na itaat edecek ve O'nun buyruğundan çıkmayacaktır. İnsanlar işlerini değiştirmeyecekler, ancak Rab'bin yasasını terk etmekten değiştirilecekler. Bu nedenle Rab kötüleri Kendinden uzaklaştıracak ve doğrular Tanrı'nın gözünde güneş gibi parlayacak. Ve o vakitte insanlar su ile günahlarından arınacaklardır. Fakat suyla arınmak istemeyenler mahkûm edilecektir. Ne mutlu ki, nefsine hükmeden adam, Hüküm gelip çattığında ve Allah'ın büyüklüğü insanlar arasında görüldüğünde ve yaptıkları işler adil yargıç Allah tarafından soruşturulduğunda. Âdem dokuz yüz otuz yaşına geldikten sonra, günlerinin sona erdiğini bildiği için şöyle dedi: 'Bütün oğullarım benim yanıma toplansınlar, ben ölmeden önce onları mubarek kılayım ve onlarla konuşayım.'

Ve onlar, Rab Allah'a ibadet etmekte oldukları dua evinde, onun gözünün önünde üç kısım halinde toplandılar. Ve O'na sordular (dediler): 'Baba, seni ne ilgilendirir ki, bizi bir araya topla ve neden yatağına uzanıyorsun? 'Sonra Adem cevap verdi ve 'Oğullarım, hastayım ve ağrım var' dedi. Ve bütün oğulları ona dediler ki: 'Baba, bu hastalık ve acı ne anlama geliyor?'

Bunun üzerine oğlu Şit dedi: "Ey efendim, yemeyeceğiniz cennet meyvesinin hasretini çekmiş ve bu yüzden üzüntü içinde mi yatıyorsunuz? Söyle bana, cennetin en yakın kapılarına gidip başıma toprak koyayım ve cennetin kapılarının önünde kendimi yere atıp ağlayayım ve yüksek sesle feryatla Allah'a yalvarayım; Belki beni dinler ve meleğini bana hasretini çektiğin meyveyi getirmesi için gönderir.'

Adem cevap verdi ve dedi ki: 'Hayır oğlum, (bunun için) özlemiyorum, fakat vücudumda bir zayıflık ve büyük bir acı hissediyorum.' Seth, 'Acı nedir, lord babam? ben cahilim; ama onu bizden gizleme, bize haber ver.'

Ve Adem cevap verdi ve dedi: 'Beni dinleyin oğullarım. Allah bizi, beni ve anneni yarattığında ve bizi cennete koyduğunda ve meyve veren her ağacı bize verdiğinde, cennetin ortasında bulunan iyiyi ve kötüyü bilme ağacından bize yasak koydu; (diyerek) 'Ondan yemeyin.' Ama Tanrı cennetin bir parçasını bana ve (bir parçasını) annene verdi: Aquilo'ya karşı olan doğu ve kuzeydeki ağaçları bana verdi ve güneyin bir kısmını ve annene verdi.

(Üstelik) Allah, bizi koruması için bize iki melek verdi. Meleklerin Tanrı'nın huzurunda tapınmak için yükseldikleri saat geldi; Düşman [şeytan], melekler yokken fırsat buldu ve şeytan, anneni haram ve haram ağaçtan yemeye yöneltti. Ve yiyip bana verdi.

Ve hemen, Rab Allah bize gazaplandı ve Rab bana dedi: 'Bununla emrimi geride bıraktın ve sana doğruladığım sözümü tutmadın; işte, senin vücuduna yetmiş darbe indireceğim; Başından, gözlerinden ve kulaklarından başlayarak ayak parmaklarındaki tırnaklarına kadar ve ayrı ayrı her uzvunda azap göreceksin. Bunlar, Tanrı'nın azap için atadığı şeylerdir. Bütün bu şeyleri Rab bana ve tüm ırkımıza gönderdi.' Adem oğullarına böyle söyledi ve şiddetli ağrılara tutuldu ve yüksek sesle bağırdı: Ne yapmalıyım? sıkıntı içindeyim. Beni kuşatan acılar o kadar acımasız ki.' Ve Havva onun ağladığını görünce, kendisi de ağlamaya başladı ve şöyle dedi: 'Ya Rab Tanrım, onun acısını bana ver, çünkü günah işleyen benim.' Ve Havva Adem'e dedi: "Efendim, bana acılarından bir pay ver, çünkü bu sana benim suçumdan geldi." Ve Adem Havva'ya dedi: "Kalk ve oğlum Şit ile cennet mahallesine git ve kafalarına toprak sür ve kendini yere at ve Allah'ın huzurunda ağıt yak" dedi. Muhakkak ki (size) acır ve meleğini, içinden hayat yağının aktığı rahmet ağacına gönderir ve beni onunla meshetmek için size bir damla verir ki bunlardan kurtulayım. '

Sonra Seth ve annesi cennetin kapılarına doğru yola çıktılar. Ve onlar yürürken, lo! aniden bir canavar [bir yılan] geldi ve saldırdı ve Seth'i ısırdı. Ve Havva bunu görür görmez ağladı ve şöyle dedi: 'Ey zavallı kadınım. Allah'ın emrini tutmadığım için lânetliyim.'

Ve Havva yılana yüksek sesle dedi: 'Lanetli hayvan! Nasıl oluyor da Allah'ın suretine karşı salıvermekten korkmayıp onunla savaşmaya cüret ettin?'

Canavar insanların dilinde cevap verdi: 'Kötülüğümüz sana karşı değil mi Havva? Öfkemizin nesneleri siz değil misiniz?

Söylesene Havva, meyveden yemek için ağzın nasıl açıldı? Ama şimdi seni azarlamaya başlarsam buna dayanamazsın.'

Sonra Şit canavara dedi: 'Rab Tanrı seni sövüyor. Sus, dilsiz ol, kapa çeneni, Hakk'ın lanetli düşmanı, karıştırıcı ve yok edici. Rab Tanrı'nın çileye çekilmeni emredeceği güne kadar Tanrı'nın suretinden kaçın.' Ve canavar Seth'e şöyle dedi: "Bak, senin söylediğin gibi, Tanrı'nın suretinin huzurundan ayrılıyorum." Hemen dişlerinden yaralanan Seth'ten ayrıldı. Fakat Şit ve annesi, hasta Âdem'i mesh etmek için rahmet yağı için cennet bölgelerine gittiler ve cennetin kapılarına geldiler, (ve) yerden toprak alıp başlarının üzerine koydular ve rüku ettiler. yüzleri yere dönük ve ağıt yakmaya ve yüksek sesle inlemeye başladılar, Rab Tanrı'ya, çektiği acılarda Adem'e acımasını ve 'merhamet ağacından' onlara yağ vermesi için meleğini göndermesini istedi.

Ama onlar saatlerce dua edip yakardıklarında, işte, melek Mikail onlara göründü ve şöyle dedi: 'Ben size Rab tarafından gönderildim -Ben Tanrı tarafından insanların bedenleri üzerine görevlendirildim- size söylüyorum, Şit. (Sen) Allah adamı, ağlama ve dua etme, rahmet ağacının yağından dolayı, vücudunun ağrıları için baban Âdem'i meshetmeni dileme.

"Çünkü sana derim ki, son günlerden başka hiçbir şekilde onu alamazsın."

[Beş bin beş yüz yıl dolduğunda, Tanrı'nın oğlu olan en sevilen kral Mesih, Adem'in bedenini diriltmek ve onunla birlikte ölülerin bedenlerini diriltmek için yeryüzüne gelecek. O, Tanrı'nın Oğlu, geldiği zaman Erden ırmağında vaftiz edilecek ve Erden sularından çıkınca Kendisine iman edenlerin hepsini merhamet yağından meshedecek. Ve merhamet yağı, sudan ve Kutsal Ruh'tan sonsuz yaşam için yeniden doğmaya hazır olanlar için nesilden nesile olacaktır. O zaman Tanrı'nın en sevgili Oğlu Mesih, yeryüzüne inerken, baban Adem'i cennete, merhamet ağacına götürecektir.]

"Ama sen, Şit, baban Adem'e git, madem ki onun ömrü doldu. Altı gün sonra ruhu bedeninden çıkacak ve dışarı çıktığında gökte ve yerde büyük mucizeler ve göklerin nurlarını göreceksin. Bu sözlerle Michael hemen Seth'ten ayrıldı.

Ve Havva ve Şit, yanlarında narenciye, çiğdem, Hint kamışı ve tarçın gibi güzel kokulu bitkilerle döndüler.

Ve Şit ve annesi Adem'e vardıklarında, ona canavarın [yılanın] Şit'i nasıl ısırdığını anlattılar. Ve Adem Havva'ya dedi: 'Ne yaptın? Tüm nesillerimiz için başımıza büyük bir bela, günah ve günah getirdin; ve bu yaptığın, benim ölümümden sonra çocuklarına söyle, [çünkü bizden doğanlar çalışıp başarısız olacaklar, ama onlar eksik olacak ve bizi lanetleyecekler. (ve) de ki: Başta olan ana-babamız, bize bütün kötülükleri getirdi].' Havva bu sözleri işitince ağlamaya ve inlemeye başladı.

Ve tıpkı baş melek Mikail'in önceden söylediği gibi, altı gün sonra Adem'in ölümü geldi. Adem ölüm saatinin yaklaştığını anlayınca bütün oğullarına şöyle dedi: 'Bakın, ben dokuz yüz otuz yaşındayım ve eğer ölürsem, beni şuradaki meskenin tarlasında güneşin doğuşuna doğru gömün.' Ve öyle oldu ki tüm konuşmasını bitirdiğinde hayaletten vazgeçti. (Sonra) güneş karardı, ay ve yıldızlar yedi gün boyunca ve Şit yasında babasının bedenini yukarıdan kucakladı ve Havva ellerini başının üzerinde kavuşturmuş yere bakıyordu ve bütün çocukları ağladı. en acı şekilde. Ve işte, melek Mikail göründü ve Adem'in başında durdu ve Şit'e dedi: "Babanın bedeninden kalk ve bana gel ve Rab Tanrı'nın onun hakkında ne yazacağını gör. Yaratığı odur ve Tanrı ona acıdı.'

Ve bütün melekler borazanlarını üflediler ve haykırdılar:

"Ne mutlu sana, ya Rab, çünkü yaratığına acıdın."

Sonra Şit, Tanrı'nın Adem'i tutan elinin uzandığını gördü ve onu Mikail'e teslim ederek şöyle dedi: 'Kıyamet gününe kadar, onun kederini sevince dönüştüreceğim son yıllara kadar senin sorumluluğunda olsun.

Sonra onun yerine geçenin tahtına oturacak.'

Ve Rab, melekler Mikail ve Uriel'e tekrar dedi: 'Bana byssus'tan üç keten giysi getirin ve onları Adem'in üzerine ve diğer keten giysileri oğlu Habil'in üzerine yayın ve Adem ile oğlu Habil'i gömün.'

Ve meleklerin tüm "güçleri" Adem'in önünde yürüdü ve ölülerin uykusu kutsandı. Ve melekler Mikail ve Uriel, Adem ve Habil'i Cennet'in yerlerine, Şit'in ve annesinin [ve başka kimsenin] gözleri önünde gömdüler ve Mikail ve Uriel şöyle dediler: 'Gördüğünüz gibi, aynı şekilde gömün. ölü.'

Altı gün sonra Adam öldü; ve Havva öleceğini anladı, (böylece) bütün oğullarını ve kızlarını Şit'i otuz erkek ve otuz kız kardeşle bir araya topladı ve Havva herkese dedi: 'Beni dinleyin çocuklarım ve size başmelek Mikail'in ne dediğini anlatayım. Babanla ben Allah'ın emrini çiğnediğimizde, sizin haddi aşmanızdan dolayı Rabbimiz, hükmünün gazabını, önce suyla, sonra da ateşle, ırkınızın üzerine getirecektir; Rab tüm insan ırkını bu ikisi aracılığıyla yargılayacak Ama beni dinleyin çocuklarım. Öyleyse siz taştan, başkalarını da çamurdan sofralar yapın ve benim ömrüm boyunca ve babanızın bizden işittiği ve gördüğü (tüm) üzerlerine yazın. Rab ırkımızı suyla yargılarsa, kilden masalar çözülecek ve taştan masalar kalacak; ama ateşle taştan sofralar kırılır ve kilden sofralar (sert) pişirilir.'

Havva bütün bunları çocuklarına söyledikten sonra dua ederek ellerini göğe açtı, dizlerini yere büktü ve Rab'be tapınıp O'na şükrederken, hayaletten vazgeçti. Bundan sonra, bütün çocukları onu yüksek sesle feryatlarla gömdüler.

Onlar dört gün yas tutarken, (o zaman) baş melek Mikail göründü ve Şit'e dedi: "Ey Allah adamı, altı günden fazla ölün için yas tutma, çünkü yedinci gün dirilişin işaretidir ve geri kalan günlerin alâmetidir." gelecek yaş; yedinci gün Rab bütün işlerinden dinlendi.'

Bunun üzerine Seth masaları yaptı.

[kadimdenuyanisa]

IŞIĞIN PİRAMİDİ

Kurak atıklarını kıtanın tüm genişliği boyunca Batı Okyanusu kıyısına kadar uzanan uçsuz bucaksız çölün eşiğine yakın, Yukarı ve Aşağı Mısır'ın buluşma noktasını belirleyen ünlü deltanın tam tepesinde, tam olarak Kayıtlara geçen en eski uygarlığın yoğun yaşamının uçsuz bucaksız ve çorak yalnızlıkla sınırlandığı nokta, insan eliyle yapılmış en görkemli ve en gizemli anıttır. Antik dünyanın harikalarını yaratan tüm diğer yapılardan neredeyse hiçbir iz kalmadı. Babil hükümdarının övündüğü asma bahçeler nerede? İskenderiye'nin çok ünlü Pharos'u nerede? Rodos limanını aşan Colossus'u depremin alçaltmasından bu yana yüzyıllar geçti; ve bir delinin eli, Efes'in gururu Artemis'in tapınağını küle çevirdi. Ama Büyük Ghizeh Piramidi, daha küçük harikaların ortadan kaybolmasından yıllar sonra, onlar var olmadan çağlar önce olduğu gibi, hala yok edilmemiş ve yok edilemez durumda. O zamandan beri hiçbir zaman insan bakımına ihtiyaç duymayan bu binanın, küre üzerindeki başka hiçbir yapının içinde bulunmadığı gizli yerlerini, ilk önce gözden gizlediği bu binanın üzerinden elliden fazla, altmıştan fazla olabilir, yüzyıllar geçti. gibi. İlk önce cilalı kaplama taşlarının saf ve kırılmamış yüzeyi, göz kamaştırıcı bir parlaklık perdesi gibi ışınları geri püskürttüğünden ve eski adı Işık olan Işık'ı haklı çıkardığından beri, güneş iki milyon kez yükseldi ve güçlü duvarlarına battı.

Bu gizli duvarcılığın gizli anlamı ne olabilir; karmaşık plan kim tarafından ve hangi amaçla tasarlandı; Bu devasa yapının hangi çağda inşa edildiği, birçok ülkede birçok insanın kafasını karıştıran ve onun sessiz heybetinden çok Babil'e benzeyen bir anlaşmazlığa yol açan sorulardır. Bir teorisyen okulu, der ki, Yahudiler tarafından tutsak oldukları günlerde inşa edilmişti. Chemmis tarafından inşa edilmiş, ancak Mısırlılar tarafından ondan nefret ederek Çoban Philition'a atfedilen, Herodot tarafından verilen hesaptır. Arapların dediğine göre Tufan'dan hemen önce, kraliyet hazinelerini tahmin edilen selden korumak için İbn Salluk tarafından yaptırılmıştı. Melchisedec -ya da biri- tarafından inşa edildiğini şiddetle iddia eden İskoç astronomi profesörü, her zaman çeşitli bir öfke kasırgasında yazıyor gibi görünüyor. Bir tarafın kararlı bir şekilde iddiasına göre, kurucu tarafından mezarı için tasarlanmıştı, bir başkası, gömülmemesi gerektiğine dair özel talimatlar bıraktığı ve muhtemelen kimsenin gömülemeyeceği bir mezar diye yanıtlıyor. Bu bir gözlemeviydi, üçüncü bir gözlemevi var - gözlem için her yerin dikkatlice kapatıldığı, dördüncü bir yanıt veriyor. Profesör Smyth, "insanlık tarihinin kehanet gibi bir yeri" diye bağırıyor, tüm tarihler yanlış gitmişken Bay Flinders Petrie'yi usulca alay ediyor.

Şu anda Hir Sheshta'nın ya da "Sırrın Efendisi"nin Firavun'un evinin bir memuru olduğu zamanki kadar anlaşılmaz olan bu masonik gizemle yan yana, bize başka bir muamma, kutsal kitapların tuhaf koleksiyonları geldi. modern yazarların "Ölüler Kitabı" olarak adlandırdığı, ancak kendisi için "Gizli Yerlerin Efendisinin Kitabı" olduğunu iddia eden Eski Mısır Ritüeli* ya da yazıları. Bu yazılara ilgi şimdi uyandığı kadar canlı, anlamlarını açıklığa kavuşturmada çok az ilerleme kaydedildi. Dinlerinin telkin ettiği öğretiler, tapanın tapınılan nesne ya da nesnelerle ilişkileri, bu ilişkilerin bir kerede örtüldüğü ve ifade edildiği özel sembolün anlamı, günümüzde çok az daha iyi anlaşılmaktadır. kutsal yazıların bilgisi, hiyerogliflerin kendilerinin deşifre edilmediği zamandan daha fazla. Yine de, söylemesi tuhaf, bu gizemler eski Mısır'la ilgili her konuda belirgin bir şekilde göze çarptığından, şimdiye kadar hiç kimse anıtın masonik sırrını, kökeninin kendisine ait olduğu Thoth'un gizemli kitaplarında bulunan doktriner sırla birleştirmeyi düşünmedi. Mısır bilgeliğine atfedilir. * Böyle bir ihmal daha tekildir, çünkü göstergeler her iki tarafta da bağlantıya dair ipucu vermek istemez. Khufu'nun (Yunanlılar tarafından yanlış adlandırılan Cheops), adının hiyeroglifindeki piramidal formu benimsemesi şaşırtıcı değil, çünkü o, binanın altında inşa edildiği hükümdardı. Ancak Piramidin biçiminin, Sothis veya Sirius yıldızının hiyeroglifine girdiği belki de dikkate değer değildir. * Çünkü Büyük Doğu ya da yıldızın yükselişi, yaz ortası sabahı şafağın hemen habercisi olduğunda, konumu, bilindiği gibi, Mısırlıların hesaplaşmasının asırlık döngüleri için büyük bir başlangıç ​​noktasıydı. Ve genellikle Piramidi belirtmek için kullanılan figür hem yapıyı hem de üzerine inşa edildiği kayalık platformu kapsadığı halde, Sothis'in hiyeroglifinde kullanılan biçim yalnızca masonik kısımdan, yani piramidin temsil ettiği yapıdan oluşur. Mısırlı, dünyevi desteğinden ayrı olarak Ebedi Işık'ı düşünür; binanın kurucusu Khufu zamanından kalma bir Papirüs, İsis'ten Piramidin hükümdarı olarak bahsederken; ve daha sonraki bir yazıt olan Syene, onu aynı zamanda "Tanrı'nın Annesi" olarak adlandırır ve onu "İlahi Sothis, Yıldız, Cennetin Kraliçesi" ile tanımlar.

Öte yandan, kutsal yazılar veya eski Mısır Ritüeli, yalnızca Işık Piramidine uygulandığında ses çıkaran imalarla doludur. "Kuzey Geçidi"nin ve "Güney Geçidi"nin, "Gizli Lento"nun, "damlı evde oturan Osiris"in ve "Büyük Evin Havuzu"nun bayramları böyledir. Böylece, Esne Kalendar'ında, Ritüelde "Yönelim Bölümü" ve Osiris'in dirilişiyle yakından bağlantılı olan "Yuvaların Festivali"ni ve yine "Kapıların Açılması"nı okuyoruz. Açık Mezar'dan. Departed'ın tüm gelişimi aslında bir tür binada gerçekleşiyor gibi görünüyor. Ritüel, onun "Giriş" ve "Çıkış"a, "Dışarı çıktıktan sonra içeri girme"ye, geçen kapılara ve geçitlere, kapılara ve merdivenlere göndermelerle doludur. Hayır, ister yazılı ister masonik kayıtlarda kullanılan unvanlar, gizli de olsa doğrudan birbirine işaret etmektedir. Daha sonraki piramitlerin bile içermediği bu kadar kıskançça gizlenmiş bu odalarda değilse, efendisi "Ölüler Kitabı" tarafından kendi efendisi olarak iddia edilen Saklı Yerleri başka nerede arayacağız? ? Yine, bu yazıları içeren başlıca papirüsün tarihinden yüzlerce yıl önce, daha on ikinci hanedanlık kadar erken bir tarihte, kutsal Abydos kentine gömülen Amamu'nun tabutunun üzerindeki yazıt da benzer bir imada bulunur ve gizli yerlerin gizli olduğunu gösterir. Ritüelin sırasını belirleyin. "Ölmeye gitmedin, Osiris'e yaşamaya gittin. * Şimdi düzen sözlerini, gizli yerlerin gizemini buldun."

O halde, "Ta Khut", "Işık" unvanına ne kadar ani bir önem atfedilir, bu nedenle, o alev anıtı olan Büyük Piramit, Firavunlar tarafından bilinirken, kutsal papiriye dönersek, biz şu başlığı buluruz: açılış bölümü Pir M Hru veya Işığın Girişi olacak - yani, merhumun bırakmakta olduğu sıradan günün ışığı değil, mezarın indiği batan güneşin görüntüsünde gösterildiği gibi Osiris'in ihtişamında sonsuza dek yenilenen Görünmeyen Dünyanın görünmez Işığı ile her zaman ilişkilendirildi. Bu mistik yazılarda yer alan doktrin, etin bağları çözüldüğünde, yeni doğumda inisiye edilene ve aydınlanana kadar, ruhani gelişimin aşama aşama geçtiği adil kişinin izlediği yolun bir açıklamasından başka bir şey değildi. gizli yaşam, Mısır Ritüeli'nin dediği gibi, "Işık, Büyük Yaratıcı" olan kişiyle ayrılmaz bir şekilde birleşti. Ve Ritüelin yazılı olarak verdiği bu yol, büyük Işık Piramidi duvarda gerçekleşir.

Piramit ve Ritüel'in ikili sembolizminde, hem deşifre etmenin başlıca zorlukları hem de yazışmalarının en güçlü kanıtı yatar. Çünkü ayrılan kişi, ilerleyişinde Yaratıcısı ile yakınlığın doluluğunda birleşeceği için, ruhsal ve maddi yaratılışı aynı şekilde saran gizemlerin bilgisinde ilerlemesi gerekiyordu. Osiris'i tezahür biçimleri içinde bilmek gücün sırrıydı, "Osiris'i tüm adlarında, Osiris'i her yerinde anlamak", aydınlanma tacını bahşederdi. Ancak, bu sonsuz bilginin edinilmesinde, sonlu fani tarafından kat edilmesi gereken birçok aşama vardı, kutsal tarafından terk edilmesi gereken birçok aşama vardı, mezarın ağzı, Ebedi Günün kapısı onun için açıldığında. ve İlahi Bilgeliğin Katekümeni Ölümsüzlüğün Öncüsü olarak kabul edilmişti. Ölen kişinin "iç adamı" veya "kişisi", "Ka" (ya da kolları yukarı kaldırılmış olan önerme) bozulma içinde yeniden yaratılmalıdır, bu önermenin ilahi şeylere inisiye olabilmesi için önce ruhun yeniden doğması gerekir. ; İnisiye, ateşli çileyi geçmeli ve Adept olarak onaylanmalıdır; Üstad, Ölüm Salonlarının gölgesinden Işık Kaynağının doğrudan mevcudiyetine çıkmadan önce, Hakikat Mahkemesinde aklanmalıdır. Aklanmış Osiris'in ilahi evindeki en içteki malikaneyi elde etmeden önce, Aydınlatılan Aydınlanmalı, Aydınlatan Üstat olarak tamamlanmalıdır. Bu tür derecelerin her biri için, Mısır inancına göre, Yaradan, uzayın evreni olarak Kendisinin büyük dış tezahüründe ayrı bir yer tayin etmiştir; ve bu bölgelerin her biri, mistik Ritüel kitaplarında sembolik olarak anlatılmış ve Piramidin Gizli Yerlerinin özellikleri ve boyutlarında mason olarak yazılmıştır.

Bu nedenle, o ev herkese açık değildi ve sırlarına saygısızlık etmekten daha affedilmez bir suç olamazdı. Ritüel'in son bölümünde "Bu Kitap," der, "gizlerin en büyüğüdür. Onu kimsenin gözü görmesin; bu iğrençti." Bu nedenle, Ritüel tarafından emredilen gizlilik, binanın yapısı tarafından da uygulandı; ne de Mısır Mısırlı kaldığı sürece ihlal edilmedi. Ve o dinin özelliği gizlenmek olduğundan ve Yaradan'ın tecellisi, O'nun eserlerinin bilgisinden daha derin ve gizli olduğundan, O'na ve insan ilişkisine ilişkin sembollerin olması zaruriydi. O'nun yanında, en derin sırlarını İnisiye'ye bile ifşa etmemelidir; ancak daha gizli anlamlarını tam denetimden sonra Illuminate için saklamalıdır. İşte o zaman, "Mısırlıların bilgeliğinin" yaratıcısı olan "Sırların Üstadı" olan ilk Hir Shesta'nın önünde yatan sorun buradaydı; Tanrı'nın gizemlerini ifade etmek, ancak gizlemek için ifade etmek, perdelemek, ancak bir ışık perdesi ile; onların yaşam enerjilerini, aydınlatıcı güçlerini ve hepsinden önemlisi sınırsız dayanıklılıklarını yansıtacak şekilde, doğalarına ihanet etmeden sembolleri seçmek. Hiçbir sıradan görüntü, açıktır, hiçbir mineral, hiçbir hayvan, hiçbir bitki, hiçbir insan böyle bir ifadeye yetmez. Sadece cennetin küreleri, parlak seyrinde hiçbir değişiklik tanımayan yasalara uyarak gerekli koşulları yerine getirebilirdi. Resimde ve masonik kayıtta olduğu gibi, adil olanın yolu parlayan dünyalar arasında izlenir ve ilerlemesi göksel hareket terimleriyle ölçülür.

Dikkate değer bir örnek, dünyanın kendi ekseni etrafında dönüşü ve Mısır'ın eski kalendarının üzerinde durduğu güneş etrafındaki dönüşü hakkında bilgi içeren dünyanın yörüngesidir. "Yörüngenin Efendisi" (Neb Sennen) Mısır hükümdarının bir unvanıydı. Ve Piramit'te, muhteşem ve eşsiz yukarı Yükseliş Odasının duvarlarında mason olarak ifade edilen diğer birçok fenomenle birlikte yörüngeyi buluyoruz. Benzer şekilde, bir başka büyük astronomik anlayış, yani. ufuk, yalnızca "Ölüler Kitabı"nda değil, "Sai-an-Sinsin" veya "Ruhun Göçü Kitabı"nda olduğu gibi ülkenin tüm cenaze görüntülerinden geçer; ve Kraliçe Anchnes-ra-neferab ve diğer papirüslerde. Öyleyse, bu tür bir gizemin bağlı olduğu "cennetin ufku" hangi ufuktur ve onun zirvesi nedir, gök kubbenin Büyük Zirvesi? Böyle bir genel kavrayışa sahip değiliz ve sonuç olarak göksel mekanizma hakkındaki fikirlerimiz basitlikten yoksundur. Ancak, ışığın ve karanlığın eşit olarak bölündüğü Ekinoks gününde, dünyanın Kuzey ve Güney yarım kürelerine eşit bölücüsü olan Ekvator'da durduğumuzu ve diyelim ki bu noktada konumumuzu aldığımızı varsayalım. Memphis meridyeni tarafından kesildiği yerde, hayat veren nehrin sularının aktığı gölün yakınında. Ayaklarımızın dibinde, göksel kutuplardan geçen ve yıldızlı kubbenin tabanını çevreleyen Mor Kemer ile sınırlanan büyük uçak uzanıyor. O gün Ufkumuzun ortasından güneş tam yukarıya doğar,* ve rotasının zirvesinde, her gün cenneti Doğu ve Batı'yı eşit olarak böler, sadece o gün aynı zamanda Büyük Kemer'i de eşit olarak böler, veya Aynı ufuktan enine yükselen ve masmavi derinliklerin bir kutbundan bir kutbuna uzanan Büyük Meridyen. O zaman evrensel kürenin dört Ana Noktasını işaretlemiş olacağız - Işık Piramidinin kenarlarının tanımlandığı dört nokta; Mısır teozofisine göre, en ünlüsü Nil'in yönetici Ruhu Hapi olan dört "Işığın Oğulları"nın ateşli koltukları. O Büyük Ufuk'a da, eşit gün bittiğinde, güneş Batı sularının altından geçer. Ve bunun dışında, her biri güneş yolundan belirlenmiş mesafesini koruyarak, kutuptan direğe, tüm yıldızlar ordusu, sessiz gece boyunca onu takip eder - "ruhları hesap etme gecesi"; bir yarısı liderleri kaybolurken gün ışığına çıkıyor, geri kalanı sayılarını tamamlıyor, tam zamanında aynı Büyük Ufuk'un Doğu noktasından dönüşünü müjdelemek için. Ritüel, "Yol ateştendir" der; "arkasında ateş içinde dönerler."

Şimdi, bu ufuk, iyi bilindiği gibi, kutup yıldızının konumuna atıfta bulunularak tanımlanabilen Büyük Piramidin giriş geçidi tarafından çarpıcı bir şekilde belirtilmiş görünüyor. Çünkü Dr. Brugsch tarafından verilen IV. hanedan tarihi (M.Ö. 3700 civarı) olarak alındığında, * yaklaşık iki yüz altmış yıl sonra (MÖ 3440), dönemin kutup yıldızının (Alpha-Draconis) olduğunu görüyoruz. Profesör Smyth'in işaret ettiği gibi, tam da bu konumu işgal etti; böylece geçitten aşağı doğru parlayacaktı. Ve böylece, birbirini izleyen nesiller boyunca yıldızın yaklaşımını iki yüzyıldan fazla izlemiş olması gereken Sırların Üstadı'nın müritleri, nihai koordinasyonunda, bu astronomik ilişkilerin doğruluğunun en inandırıcı kanıtını alacaklardı. onların mistik dinleri cisimleşmişti. Bu nedenle, "Kuzeyin İyi Küreği Diskin Açıcısı" Ritüelinde okuduğumuzda, hemen girişte kuzeye doğru genişleyen ve kutsal iç mekanı dış evrene açan dar kürek şeklindeki geçidi hatırlıyoruz. ; uzayda gezinen kadranın ibresi, yüzyıllarca kısa bir süre boyunca kutup önünde nöbet tutan ardışık her yıldızın işgal ettiği konumu sürekli olarak gösterir.

Pir M Hru'nun kutsal yazılarını şimdi elimize alarak masonik Işığa yaklaşalım; ve kitabı, Ebedi Bilgelik Thoth'un vücudun bozulmasından kurtulan katekümenlere talimat vermeye başladığı ilk bölümde açarak, onunla birlikte binanın iç kısmına girmemize ve gizli yerlerine ve yerlerine dair böyle bir ön görüşe sahip olmamıza izin verin. Bu masonik gizemin iki yönlü ifadesini daha derinden incelememizi sağlayacak şekilde Ritüeldeki benzerleri. Binerken bölüm bölüm okuyarak, Işık Katekümen'i ile birlikte aşama aşama okuyarak, on beşinci adımda iki yol üstümüzdeki bir geçite yaklaşıyoruz, tıpkı on beşinci bölümdeki ders kitabının "ufkun çift kapısına" yaklaşması gibi. kutup yıldızına bakan çift kemerli kapı; "Haroeris dünyanın büyük rehberi, ruhların gizli yerlerinde rehberi, ufukta ikamet eden ışık" diye seslendiğinde. Bu noktadan itibaren ilk gizlilik perdesi başlar. Açıklık, dönen bir taş tarafından talimatsız gözlerden o kadar etkili bir şekilde gizlenmişti ki, bir kez kaybedilen konumun geri alınması imkansızdı; ve barbar Omar'ın altından geçtikten iki yüz yıl sonra, bina, çağımızın dokuzuncu yüzyılında Halife Al Mamoon, sağlam duvardan rastgele bir açıklık zorlayana ve yanlışlıkla giriş geçidine çarpana kadar geçilmez kaldı. Yerden oldukça yüksekte, kuzey tarafında bu şekilde inşa edilmiş alçak geçitten girerken, önümüzde, güneye, karanlığın derinliklerine inerken, kuzeye doğru işaret eden Ekinoks noktasının ufkunun geçişi var. Mor Kemer'in yıldızı. On yedinci rotada kapıyı geçerken, on yedinci bölümde, katekümen'in bir postülan olarak kabul edildiği noktayı görüyoruz ve "Taser Kapısı'ndan (Yükseliş) çıkıyorum. Taser'in kapısı nedir? Tanrı Shu'nun (Işık) cennetin diskini kaldırdığı kapıdır.Kuzey Kapısı, Büyük Tanrı'nın Kapısıdır: "Aynı kapıdan söz ederek devam ediyor; tam olarak Piramit'te olduğu gibi, tek giriş Kuzey yüzünün on yedinci rotasındaki Yükseliş Kapısı'dır. Şimdi onunla dünyevi günün ışığına veda ederek ve alçalan geçidi yürüyerek, biraz aşağıda, çok ince ve güzelce çizilmiş bir çift çizgiyi geçiyoruz. ve Ritüelde Ayrılan'ın hareket dışında her yetiden yoksun olduğu pasajın üst bölümünü, zihinsel yetilerinin yavaş yavaş ona geri kazandırıldığı daha gelişmiş bölümden ayırmak. Uzun inişe devam ederek, batı duvarındaki bir açıklığa ulaşıyoruz ve bu şekilde açıklanan açıklıktan geçerek, Kuyu'nun dibindeki bir tür mağaraya, dik kenarlarda ayak izleri kesilmiş kare dik bir şafta yavaşça monte ediyoruz. Derin Sular'ın bu odasına, günün sonunda güneş Batı sularına inerken ve gizli dünyada ihtişamla fışkırırken, postulant Batı yakasında iner. Kuyunun tepesinden düz bir geçit Ritüel'de bahsedilen ilahi doğum yeri olan Ay Odası'na uzanır, burada Mısır öğretisine göre Osiris her ay doğumunu yeniler. Bir kez katı bir şekilde kapatılan o odada, özgürleşmiş ruh yeniden doğdu; ve oradan, Ani'nin papirüsünde gördüğümüz gibi, kuyu merdiveninden inmek ve Yaşam Kuyusu'nda kendisini bekleyen önerme ile yeniden birleşmek için ortaya çıktı. Sonra, ruh restore edildiğinde, inisiyasyon gerçekleşir ve çileye dayanmak için güç verilir.

Kuyunun dibinden Ufuk Geçidi'ne dönerek ve daha da aşağıya doğru yolumuza devam ederek, kısa bir seviyeden sonra, inisiyenin çilesini çektiği yeraltı odasına veya Merkezi Ateş Yerine geliriz; sert kayadan oyulmuş ve taşlaşmış alev havuzunu andıran çeşitli yüksekliklerde devasa bloklarla veya dünyanın merkezi ateşinin hareketiyle oluşan dağ zincirlerinin kütleleriyle kaplı erişilemeyen bir zemine sahip bir oda; o korkunç odanın ötesinde küçük bir geçit hiçliğe yol açar. İnisiyenin artık Adept olması, geri döner ve yok oluş yerinden kaçınması gibi, yapıyı keşfetmeye devam etmek ve çile yerinden çıkmak; Ufuk Geçidi'ne yeniden biniyoruz, ta ki işaret çizgisinin biraz altında, çatıda inşa edilmiş bir granit kapıya ya da parmaklığa gelene kadar. Başlangıçta tamamen duvarcılıkla gizlenen ve ancak Al Mamoon piramidin içine girmeye çalışırken bir taşın düşmesiyle keşfedilen bu büyük kapı, Gizli Yerler'in eşiğinde duruyor. Sadece tüm kapı dikkatlice gizlenmekle kalmadı, aynı zamanda içerideki geçidin alt kısmı, hâlâ kaldırılmamış ve belki de yerinden çıkarılamaz devasa taşlarla kapatılmıştı. Dolayısıyla şimdi bile Lento hala gizlidir ve giriş sadece blokların üzerindeki geçidin duvarında şiddet tarafından zorlanan bir delikten gerçekleştirilir; Tam olarak benzer bir zorluk, usta tarafından Çifte Doğruluk Salonuna girmeden önce Adalet Lentosu'nu geçerken yaşanır. Delikten güçlükle sürünerek geçerken, kendimizi yaklaşık yüz yirmi dokuz fit uzunluğunda, Giriş Geçidinin çöküntüsünden biraz daha düşük bir yükseklikte yukarı doğru eğimli ve yolun alt kısmına tekabül eden küçük, alçak bir koridorda buluyoruz. Ustanın görünmeyen dünyanın kırk iki yargıcı önünde kendini haklı çıkardığı Hakikat Salonu, "Ufuk Tanrıları ve Yörünge Tanrıları". Sonra, tepede sona eren (ama engellenmeyen) alçak geçidin altında eğilerek, "Festival Geçidi", tüm iç geçit sisteminin açıldığı bir tür iniş yeri üzerinde duruyoruz. dışarı. Her tarafta Amamu'nun tabutunun bahsettiği "hayatın saf yollarının geçişi" vardır. Batı tarafında, kuyunun ağzı, "Karanlık yollara" inen "Anruhf Kapısı"dır. Önümüzde aklananın Osiris için gerçekleştirme ayrıcalığına sahip olduğu işleri gerçekleştirdiği kutsanmış ülke Aahlu'nun tarlaları uzanıyor. "Anruhf'ta kazdım" diyor daha sonra, "delikler açtım", yani iyi tohum için, yedi arşın yüksekliğinde mısır, rampalarda açılan delikler. Güney Yükselen Geçit, ancak henüz herhangi bir anlam eklenmemiş.

Tarlaların ötesinde, yol doğrudan Kraliçe'nin Odasına, ruhun ikinci hayatını aldığı Yeni Doğum Yerine gider; ve burada Doğu duvarında, beş basamaklı bir merdivenin içinde, bir tür niş veya görüntü, ruhun yenilenen duyuların beş katlı egemenliği ile yeniden doğduğu Ritüel'in ifadesini kullanacak olursak "tip" vardır. . Aynı noktadan, kuyunun başında, daha önce sözü edilen tabutun üzerindeki iç merdivenleri birbirinden ayırın. Dik aşağı, "Osiris için yapılmış merdiven" kuyuya iner. Kuzeye doğru, "Dünyanın merdiveni", yukarı doğru giden yolun girişi olan Gizli Lento'ya doğru aşağı doğru eğimlidir. Güneye doğru, ancak çok az farklı bir eğimle, bazı yazarlar tarafından "Büyük Galeri" olarak adlandırılan ve Hakikat Salonu'nun, Büyük Loca'nın veya Yörüngenin Aydınlık Odası'nın üst bölümünü oluşturan yükselen geçit uzanır. Bu dikkat çekici yapı, güney veya üst uçtaki küçük bir kısım dışında tamamen bir yamaç, zemin, duvarlar ve çatı üzerine inşa edilmiş, yaklaşık yüz elli yedi fit uzunluğunda ve yirmi fit yüksekliğinde bir koridordan oluşmaktadır. Eğimli zeminin her iki tarafında, her birinde birer delik bulunan yirmi sekiz rampa vardır ve bu, Ritüel'de daha önce fark edilmiş bir referanstır. Ve üst uçta, zemin çizgisinin eğimi aniden kapanıyor, Kraliçe Odasının hemen üzerinde üç fit yüksekliğinde bir blok ile bir kürsü veya yargı tahtı oluşturuyor. Buradan, bloğun tepesi veya tahtın oturma yeri boyunca, geçit yaklaşık altmış bir inç boyunca düz uzanır, yandaki duvar tam olarak dikey değildir, ancak eğime doğru çok az yaklaşmaktadır. Tahtın arkasında galeri, Güney duvarının oturma yerinin kırk iki inç içinde üst üste yedi bindirmeyle kapanması ve daha güneyde bir çıkış olarak dar ve mezara benzer bir tünel bırakmasıyla sona erdirilir. Yerden biraz daha büyük bir eğimle güneyden kuzeye doğru akan galerinin eğimli çatısında, bir ışık nehrinin dalgaları gibi otuz altı örtüşme vardır ve bunlar yörüngedeki on yılların sayısına tekabül eder. Mısır yılı. Ve galerinin üst ucundaki kürsünün yan duvarında, üst üste, zirveye doğru uzanan yedi örtüşme vardır; gezegenler arasında kendi küremizin işgal ettiği konuma tekabül eden konumdayken, tüm uzunluğu boyunca derin bir oluk veya yörüngeye sahiptir. Böylece, İkili Hakikat Salonundaki Yörünge ile "Güneşin Geçidi", Karanlıktaki Alttaki Hakikat Salonu ve İhtişamdaki Üstteki Hakikat Salonu arasında canlı bir bağlantı ile karşı karşıyayız. daha yüksek son. Ve bu tahtın üzerinde, Kutsal Kitapların bize "Osiris'in tabutunu koru" dediği Yaratıcı olan Rableri'ne hizmet eden yedi büyük ruhun ikametgahı yükselir.

Şimdi binanın en gizemli kısmı geliyor. Asil ölçülerinden sıyrılmış ve bir adamın geçmek için el ve diz üzerinde sürünmesi gereken bir yüksekliğe indirilmiş olan geçit, Büyük Galeri'nin güney duvarını deler ve dümdüz önce Giriş odasına, ya da "Hazırlanma Yeri" ve ardından binanın en tenha bölümünde, Kral Odası olarak adlandırılan muhteşem salona. Bu salonların her birinde tek bir nesne vardır. Ön odada, kimsenin başını eğmeden geçemeyeceği bir tür masonik peçe var. Kral Odası'nda kapalı değil, açık bir lahit vardır; bu derinlere gömülü odanın bolca havalandırıldığı hava kanalları, bunun ölülerin değil, yaşayanların odası olduğunu, Ritüelde Osiris'in uykularından uyandırıldığı "Doğu"nun yeri olduğunu ilan eder. Binanın bu bölümünde yapı, malzemesini granit için değiştirerek Piramidin içinde kendi başına bir ev, ancak Osiris Evi'nin içinde, arkadan gelen alçak ve mezar benzeri geçitten girilen bir iç Ev oluşturur. taht. Bu, daha önce alıntılanan Amamu'nun tabutunda anlatılan Şan Evi, Illuminate'in Osiris'in mahkemesini geçtikten sonra yaklaştığı evdir. İşte Yaşam sularında yıkanan ve Yörünge'nin ihtişamıyla parıldayan yalnızca onların girebilecekleri "saf ruhların Kapısı". Ve öyle görünüyor ki, burada da, Sai-an-Sinsin'de tanımlanan "Osiris Evi'ndeki Tanrıların" ciddi konuşması ve ardından "Görkem Evi'ndeki Tanrılar"ın yanıtı yer alıyor; Yargı kürsüsü önünde zaferle duran kutsalların neşeli şarkısı, önlerinde ışığın doluluğuna giden sevgililerinin iç korosu tarafından muzaffer bir şekilde yankılandı. Yukarıda, "Cennetin Gizli Yerleri"ne giden "Athor'un Açılması" (Ritüel'in dediği gibi) "Ampirik Kapı" vardır; bir zamanlar tamamen kapalı olan ve Saklı Yerlerin en içteki, en yüksek ve en gizli olanını oluşturan, kralın odasının üzerindeki yükselen alanlar. Ve bütün, Mısır'ın ilahi Üçlüsü'nü mason olarak ifade eden devasa bir granit üçgeni tarafından yönetiliyor ve taçlandırılıyor.

Karmaşık ve şimdiye kadar açıklanamayan geçitler ve geçitler, şaftlar, kanallar ve odalardan oluşan sistem budur; kimisi yukarı, kimisi aşağı, kimisi seviye; bazıları son derece kaba, diğerleri mükemmel cilalı; bazıları orantıları bakımından muhteşem, bazıları o kadar düşük ki bir insanın sürünmesi gerekir, o kadar dardır ki zorlukla geçebilir, Işık Piramidi içinde bulunabilir. Kesinlikle benzersizdir; başka bir bina yoksa, daha yüksek odalara en az benzeyen herhangi bir yapıyı içerdiği için güvenle reddedilebilir (daha sonraki Piramitleri bile değil). Her özelliğinde olduğu gibi çarpıcı olan en dikkat çekici durum, mimarın Mısır'ın tuhaf teozofisine bir heybet kazandıran bu gizliliği korumaya yönelik açık niyetidir. O halde bu harika yapının inşa edildiği tasarım, gizli ve kıskançlıkla korunan tasarım neydi? Çeşitli özelliklerinin anlamsız olduğu ya da yalnızca kaprisin sonucu olduğu, her ayrıntıda gösterilen öngörünün ve hesaplamanın cömertliğinin açık bir şekilde yalan söylediği bir öneridir. Sıradan bir mezarın amaçları için gerekli olduklarını da iddia edemeyiz. Çünkü, her şeyden önce, bu amaçla kullanılmış olan diğer Piramitlerde bulunmazlar; ve ikinci olarak, eğer mimarın açıkça ortaya koyduğu bir niyet varsa, o da öyle bir dizi engel yaratmaktır ki, oraya hiçbir insan bedeni gömülemez.

Gerçekte, Büyük Piramit bir Mezar Evi'dir; ama kapalı değil, açık bir mezardır. Bir insanın değil, bir tanrının mezarıdır; ölülerin değil, dirilenlerin. Yeryüzünde doğuşu, yeraltı dünyasına inişi, yılan Apep'e karşı zaferi, ölülerin dirilişi ve yargılanması, Mısır inancının en belirgin özellikleri olan ve kiminle birlikte olduğu ilahi Osiris'in mezarıdır. kutsal ayrıldı, aydınlanma yoluna ulaştı ve ilahi mahkemeden güvenlik içinde geçti.

Bu açıdan bakıldığında yapının pratik değeri netleşmeye başlar. Eski Mısırlılar arasındaki toplumsal yaşamın bütün örgütlenmesi bu doktrine dayanıyordu. Kalendar, bayramlar, hükümdarın görevleri, rahiplik hakları, eyaletlerin en büyük tapınaklarıyla ilişkileri, hepsi Işık Yolu'nda resmedildi. Bu nedenle Devlette bitmeyen karışıklık, dine zarar vermekten daha az olmamak üzere, doktrinin herhangi bir yanlış yorumlanmasından veya yanlış beyan edilmesinden (Khu en Aten döneminde gerçekleşmiş gibi görünüyor); kullanılan simgelerin belirsizliği nedeniyle gerçekleşmesi daha olası bir durum.

Şimdi Büyük Piramidin masonik sembolizmi, Mısır bilgeliği doktrinine ihanet etmeden sürdürmek için basit ve pratik olarak yok edilemez bir araç sağlar. Bu ifade bir kez formüle edildikten sonra bir daha asla tekrarlanmadı; Mısır'ın diğer mezarları ve piramitleri, yalnızca Büyük Üstat'ın eseriyle bağlı ve belirli özelliklerle akrabalık iddiasında bulunur. O zaman, Ritüel'in yazılı kayıtları, ki bunların hiçbiri muhtemelen Khufu'nunkinden daha yüksek bir tarihe sahip değildir, değişmeye ve hataya açık olsa da, hiçbir zaman aşımı, gizli yerlerde, duvarlarda hiçbir değişiklik etkileyemezdi. Işık Piramidi. Aynı anda hem gizli hem de değiştirilemez olan ve kelimenin tam anlamıyla tüm Işık doktrininin Masonik bir Ritüelini oluşturan bu bedenlenme, kutsal sözlerin yazılmaya adandığı tekil parça parça modayı açıklar. İlk üç hanedanlık döneminde, yalnızca bir bölümün yazıldığına dair belirsiz bir geleneksel iddia varken, diğer bir bölümün Büyük Piramidin kurucusunun torunu Men Kau Ra'ya ifşa edildiği söyleniyor. Ve daha sonraki Piramitlerde kutsal yazıtlar görünmeye başlasa da, XI. hanedanlığa kadar yaygın hale gelmezler. Bay Budge'ın "Mumya Üzerine İnceleme"sinde bahsettiği gibi, farklı zamanlarda bu şekilde yayınlanmış (yani yazıt olarak kullanılmış veya papirüs üzerine yazılmış) çeşitli bölümlerden dört temel düzeltme yapılmıştır. Birincisi, Amamu'nun tabutundaki önemli yazıtın ait olduğu, hiyerogliflerle yazılmış Antik İmparatorluk'unkidir. Ardından, papirüslerin büyük bir emekle derlendiği ve M. Naville tarafından yayınlandığı, yine hiyerogliflerle yazılmış Theban baskısı gelir; sonraki hanedanlık (XX.) sırasında, Hiyeratik (veya rahip) karakterlerle yazılmış bir başkası tarafından takip edildi. Ve son olarak, Lepsius'un 1846'da bir tıpkıbasımını yayınladığı, Torino'da muhafaza edilen büyük papirüsün* bağlı olduğu XXVI. ek bölümler. Şimdi bölümlerin sırasının ilk kez sabitlendiği o yayın sırasındaydı. O halde gözden geçirenler hangi kanunu veya düzen standardını kullandılar? Bölümlerin görece eskiliği kesinlikle değildi, çünkü I. hanedanlığa geri döndüğünü iddia eden tek kişi papirüste yüz otuzuncu sırada yer alırken, içinde IV. hanedana atfedilen ve "The Entrance on Light in one Chapter", sanki bir zamanlar kullanımda olan tek bölümmüş gibi altmış dördüncü sırada gelir. Ancak sorunun yanıtı, ek bölümlerin sonuncusunda yer alıyor gibi görünüyor; çünkü papirüs, anahtarın masonik sırları tam olarak anlayan herkesin ulaşabileceği yerde olduğunu ilan eder. "Bu Kitap," diyor, "Gizli Yerlerin Efendisinin Kitabıdır." Ve bu nedenle, bu Saklı Yerlerde Saklı Yerlerin Efendisinin Sırrı, Amamu'nun tabutunun dediği gibi "düzen sözlerinin Sırrı" bulunur. Bu nedenle, üç bin yıldan daha eski bir selefi olan taştaki Ritüel ile karşılaştıracağımız versiyon budur; yazışmaların yakınlığını daha çarpıcı bir ışıkta sergilemeye hizmet eden aradaki dönemin büyüklüğü. Asil bir şekilde, bu muazzam anıt, taşıdığı mistik isme yanıt veriyor. Her Şeye Gücü Yeten'in gizli yeri kıldığı kadar derin bir karanlıkla çevrili; Gözle görülmeyen, ama göksel enginliğin ihtişamını sadakatle gözler önüne seren manzaranın ortasında, Büyük Mimar, çağların geçmesinin hiçbir gücü olmayan tahtı kurdu ve gizli yerlerine değişmez bir şekilde değişmez bir şekilde yazdı. cennetsel kürelerin değişmez hareketlerinde somutlaşan ışığın karakterlerinde adil olanın yolu.

[kadimdenuyanisa]

Lemuryalıların ve Atlantislilerin Dini

Üçüncü ve Dördüncü Irkların dini neydi? Terimin ortak kabulüne göre, ne Lemuryalılar, ne de onların soyu olan Lemuro-Atlantisliler, hiçbir dogma bilmedikleri gibi, inanca da inanmak zorunda değillerdi. İnsanın zihinsel gözü anlayışa açılır açılmaz, Üçüncü Irk kendisini her zaman bilinmeyen ve görünmez TÜM, Tek Evrensel İlah olarak her zaman mevcut olanla bir hissetti. İlahi güçlerle donatılmış ve kendi iç Tanrısını hisseden her biri, fiziksel Benliğinde bir hayvan olsa da, doğasında bir İnsan-Tanrı olduğunu hissetti. İkisi arasındaki mücadele, Bilgelik Ağacı'nın meyvesini tattıkları günden itibaren başladı; ruhsal ve psişik, psişik ve fiziksel arasında bir yaşam mücadelesi. Beden üzerinde hakimiyet elde ederek alt ilkeleri fethedenler, “Işık Oğulları”na katıldılar. Alt tabiatlarına kurban gidenler, Maddenin kölesi oldular. “Işığın ve Bilgeliğin Oğulları”ndan “Karanlığın Oğulları” olarak sona erdiler. Ölümsüz Yaşam ile ölümlü yaşam savaşında düşmüşlerdi ve bu şekilde düşenlerin tümü gelecek nesil Atlantislilerin tohumu oldular.*

Bilincinin şafağında, Üçüncü Kök Irk'ın adamı, bu nedenle, din olarak adlandırılabilecek hiçbir inanca sahip değildi. Yani, herhangi bir inanç sistemi veya zahiri tapınma sistemi gibi, “şatafatlı ve altınla dolu eşcinsel dinleri”nden de aynı derecede habersizdi. Ancak bu terim, kitleleri, kendimizden daha yüksek hissettiğimiz kişilere duyduğumuz hürmet ve dindarlığın bir biçiminde -bir çocuğun sevilen bir ebeveyne karşı ifade ettiği bir duygu olarak- birbirine bağlaması olarak tanımlanacaksa, o zaman en eski Lemuryalılar bile bir din - ve en güzeli - entelektüel yaşamlarının en başından itibaren. Çevrelerindeki ve hatta kendi içlerindeki elementlerin parlak tanrıları değil miydi?** Çocuklukları, onlara yaşam veren ve onları akıllı, bilinçli yaşama çağıranlar tarafından geçmiyor, büyütülmüyor ve şefkatle bakılmıyor muydu? Öyle olduğundan eminiz ve buna inanıyoruz. Çünkü Ruh'un maddeye tekamülü asla elde edilemezdi; parlak Ruhlar, kilden insanı canlandırmak için kendi içsel ilkelerinin her birine o özün bir parçası ya da daha doğrusu bir yansıması vererek kendi ilgili eterik özlerini feda etmemiş olsaydı, ilk dürtüsünü de alamazdı. Yedi Cennetin Dhyanileri (varlığın yedi katı), mevcut ve gelecekteki Elementlerin NOUMENOI'leridir, tıpkı doğanın Yedi Gücünün Melekleri gibi - bilimin memnuniyet duyduğu şeyde daha büyük etkileri tarafımızca algılanır. "hareket tarzları" olarak adlandırılanlar - ölçülemeyen kuvvetler ve olmayanlar - daha da yüksek Hiyerarşilerin daha da yüksek numenleridir.

Madde tanrısı için ilk “Kurban Edenler” olan, cinsiyetlere ayrıldıktan sonra yarı-tanrısal insanın ilk soyu olan Atlantisliler – bu nedenle ilk doğan ve insan olarak doğmuş ölümlüler – oldu. Onlar, biçim ve maddeye tapan ilk insanbiçimciler olarak, Kabil'in büyük sembolünün üzerine inşa edildiği prototip olarak, tarihöncesinden çok daha eski çağlarda, çok uzak, karanlık bir geçmişte duruyorlar. Bu tapınma çok kısa sürede yozlaşarak kendine tapınmaya dönüştü, böylece fallikliğe ya da ritüel, dogma ve formun her egzoterik dininin sembolizmlerinde bugüne kadar egemen olan şeye yol açtı. Adem ve Havva madde oldular ya da toprağı döşediler, Kabil ve Habil - ikincisi hayat taşıyan toprak, ilki "o toprağın ya da tarlanın ekicisi".

Böylece, Lemurya Kıtasında doğan ilk Atlantis ırkları, ilk kabilelerinden erdemli ve adaletsiz olarak ayrıldılar; Işını insanın kendi içinde hissettiği, görünmeyen Doğa Ruhu'na tapanlara - ya da Panteistlere ve Dünya'nın Ruhlarına, onların ittifak yaptıkları karanlık Kozmik, antropomorfik Güçlere fanatik tapınma sunanlara. Bunlar en eski Gibborim'di, “o günlerde ünlü olan güçlü adamlar” (Gen. vi.); Beşinci Irk ile birlikte Kabirim olan: Mısırlılar ve Fenikeliler ile Kabiri, Yunanlılar ile Titanlar ve Hint ırkları ile Rakshasas ve Daityas.

Tüm sonraki ve modern dinlerin, özellikle sonraki İbranilerin kabile tanrılarına tapınmanın gizli ve gizemli kökeni buydu. Aynı zamanda bu cinsel din, astronomik fenomenlerle yakından ilişkiliydi, bunlara dayalıydı ve deyim yerindeyse bunlarla harmanlanmıştı. Lemuryalılar Kuzey Kutbu'na ya da Atalarının Cennetine (Hiperborean Kıtası) doğru çekildiler; Atlantisliler, Güney Kutbu'na doğru, çukura, kozmik ve karasal olarak - buradan, meskeni olan kozmik Elementaller tarafından kasırgalara üflenen sıcak tutkular solunur. İki kutba, eskiler tarafından, Ejderhalar ve Yılanlar, yani iyi ve kötü Ejderhalar ve Yılanlar ve ayrıca “Tanrı'nın Oğulları”na (Ruh ve Maddenin Oğulları) verilen isimler adı verildi: iyi ve kötü Büyücüler. İnsandaki bu ikili ve üçlü doğanın kökeni budur. Ezoterik anlamı içinde “Düşmüş Melekler” efsanesi, insan karakterinin çeşitli çelişkilerinin anahtarını içerir; insanın öz-bilincinin sırrına işaret eder; tüm yaşam döngüsünün bağlı olduğu köşebenttir; - evriminin ve büyümesinin tarihi.

Ezoterik antropojenezin doğru anlaşılması, bu doktrinin sağlam bir şekilde kavranmasına bağlıdır. Kötülüğün Kökeni ile ilgili can sıkıcı soruya bir ipucu verir; ve insanın kendisinin, BİR'i çeşitli zıt yönlere nasıl ayırdığını gösterir.

Bu nedenle, bu zor ve anlaşılmaz konuyu aydınlatma girişimine her durumda bu kadar çok yer ayrılırsa, okuyucu şaşırmayacaktır. Sembolik yönü hakkında mutlaka çok şey söylenmelidir; çünkü bu şekilde, düşünceli öğrenciye kendi araştırmaları için ipuçları verilir ve böylece daha resmi, felsefi bir açıklamanın teknik ifadelerinde iletilmesinin mümkün olduğundan daha fazla ışık önerilebilir. “Düşmüş Melekler” denilenler, İnsanlığın kendisidir. Gurur, Şehvet, İsyan ve Nefret Şeytanı, fiziksel bilinçli insanın ortaya çıkmasından önce hiçbir varlığa sahip olmamıştır. İblisi doğuran, besleyen ve kalbinde gelişmesine izin veren insandır; yine, saf ruhu maddenin saf olmayan iblisi ile ilişkilendirerek, kendi içinde ikamet eden tanrıyı kirleten kişidir. Ve eğer Kabalistik deyişi, “Demon est Deus inversus” metafizik ve teorik doğrulamasını ikili tezahürlü doğada bulursa, pratik uygulaması yalnızca İnsanoğlunda bulunur.

* İsim burada “büyücüler” anlamında ve eş anlamlısı olarak kullanılmıştır. Atlantis ırkları çoktu ve evrimlerinde milyonlarca yıl sürdüler: hepsi kötü değildi. Biz (beşinci) şimdi hızla olduğumuz gibi, sonlarına doğru öyle oldular.

** "Elementlerin Tanrıları" hiçbir şekilde Elementaller değildir. İkincisi, onlar tarafından en iyi ihtimalle, kendilerini giyecekleri araç ve malzeme olarak kullanılır. ….

*** İlk başta bölümde gösterildiği gibi, Kabil kurban eden kişiydi. iv. Yaratılış'tan, ilk yetiştiricisi olduğu "toprağın meyvesinden", Habil ise "sürüsünün ilk doğanlarından" Rab'be getirdi. Kabil, ilk erkeğin, ilk kadın insanlığın Habil'in, Adem ve Havva'nın üçüncü ırkın türleridir. (Bkz. “Kabil ve Habil'in Sırrı”) “Öldürme” kan dökmektir, ama can almak değildir.

[kadimdenuyanisa]

MERKABA VE SIRLARI

Bir süredir farklı şekillerde, bazen tanıştığım birinin bahsetmesi, bazen internette gezinirken benzer konularla ilgili karşıma çıkan bir kelime...Ben de "olan her şey bir nedenden olur" kafasında biri olduğumdan (iyi ki de öyleyim) bu merkaba konusunu biraz araştırmak istedim. Birtakım bilgileri aşağıda paylaşıyorum, buyrunuz efenim...

İki tane tetrahedronun(üç boyutlu piramit) içiçe geçmiş haline merkaba denir. Tevratda Hz.Hezekiel vizyonu olarak sunulur, Kuran'da Nur Süresinde de vardır. Mer ışık demek, ka ruh ba beden demek. Bedenimizin ve ruhumuzun ışığı anlamında kullanılmaktadır. Dogon kabilesi Sirius'dan merkabadan bahseder. Biz Tanrı'nın tahtindan geliyoruz derler, merkabadır bu kritaldendir. Optik gözle göremiyoruz ama bu taşlardan oluşmuştur. Kutsal geometri ile oluşmuştur. Nedir bu kutsal geometri ve bizimle ilgisi ne? Biz fiziksel beden dahil 7 katlı titreşimsel bedenden oluşuyor, geometriden oluşan kutsal geometri iki tane içiçe geçmiş enerji alanı tetrahedron ile kaplıyız, Davut'un yıldızına verilen addır aynı zamanda. Merkaba çalışması Hz.Süleyman zamanında tapınağın altında Sırlar Okulu adı verilen üstadların kabul edildiği okulda, ışık aracı yani merkabalarını mühürlerin enerjisinin desteği ile merkabalarını harekete geçirip üst boyutlarla iletişime geçiyorlardı. Sır nereden geliyor? Belli bir oran, altın oran, fibonacci oranı etrafında dönen geometrik bir yapı var, evrende var bu oran hayatımızdaki altın oran matematiksel bir hesaplama döngüsüne doğru oluyor. Sır dediğimiz olay bu altın oranla meydana gelen olaylar. Bu aktivasyonun aküsü nefestir. İmgeleme teknikleri ve şuurlu yaşam bilgisi ile nefesi birleştirince aktivasyon gerçekleşir. Kişinin belli bir altyapısı olması gerekiyor, farkındalığı yüksek, doğayla içiçe yaşayan biri olması gerekiyor. Merkaba alanı kalp çakrasının etrafına yerleştirilmiştir, gönül alanı aktive edilir. Aşk, koşulsuz sevgiye, sebepsiz aşka düşer kişi. Aşka aşık olmak kavramı çıkıyor karşımıza aktivasyon gerçekleşince. Işık varlık olduğumuzu farketmek, torusa bağlanmak (dünyanın etrafını çevreleyen manyetik alan). Hiç bitmeyen enerjidir bu. Merkabasını çalıştıran peygamberler var. Hz.Muhammed'in miraca yükselişindeki burak atı burada merkaba olabilir mi? İki tane tetrahedronun(üç boyutlu piramit) içiçe geçmiş haline merkaba denir. Tevratda Hz.Hezekiel vizyonu olarak sunulur, Kuran'da Nur Süresinde de vardır. Mer ışık demek, ka ruh ba beden demek. Bedenimizin ve ruhumuzun ışığı anlamında kullanılmaktadır. Dogon kabilesi Sirius'dan merkabadan bahseder. Biz Tanrı'nın tahtindan geliyoruz derler, merkabadır bu kritaldendir. Optik gözle göremiyoruz ama bu taşlardan oluşmuştur. Kutsal geometri ile oluşmuştur. Nedir bu kutsal geometri ve bizimle ilgisi ne? Biz fiziksel beden dahil 7 katlı titreşimsel bedenden oluşuyor, geometriden oluşan kutsal geometri iki tane içiçe geçmiş enerji alanı tetrahedron ile kaplıyız, Davut'un yıldızına verilen addır aynı zamanda. Merkaba çalışması Hz.Süleyman zamanında tapınağın altında Sırlar Okulu adı verilen üstadların kabul edildiği okulda, ışık aracı yani merkabalarını mühürlerin enerjisinin desteği ile merkabalarını harekete geçirip üst boyutlarla iletişime geçiyorlardı. Sır nereden geliyor? Belli bir oran, altın oran, fibonacci oranı etrafında dönen geometrik bir yapı var, evrende var bu oran hayatımızdaki altın oran matematiksel bir hesaplama döngüsüne doğru oluyor. Sır dediğimiz olay bu altın oranla meydana gelen olaylar. Bu aktivasyonun aküsü nefestir. İmgeleme teknikleri ve şuurlu yaşam bilgisi ile nefesi birleştirince aktivasyon gerçekleşir. Kişinin belli bir altyapısı olması gerekiyor, farkındalığı yüksek, doğayla içiçe yaşayan biri olması gerekiyor. Merkaba alanı kalp çakrasının etrafına yerleştirilmiştir, gönül alanı aktive edilir. Aşk, koşulsuz sevgiye, sebepsiz aşka düşer kişi. Aşka aşık olmak kavramı çıkıyor karşımıza aktivasyon gerçekleşince. Işık varlık olduğumuzu farketmek, torusa bağlanmak (dünyanın etrafını çevreleyen manyetik alan). Hiç bitmeyen enerjidir bu. Merkabasını çalıştıran peygamberler var. Hz.Muhammed'in miraca yükselişindeki burak atı burada merkaba olabilir mi?

Teknikler merkabahı aktive eder, çakraların deblokaj olması lazım. Gücümüzü farkettiren bir çalışmadır, dişil ve eril prensipleri vardır. Aşağıdan yukarı veya yukarıdan aşağı olabilir. Alt tetrahedron ayı üst güneşi temsil eder, ikisinin ortasında insanoğlu bulunur. Arınma ve temizlenme teknikleri çok önemli. İnsan önce kendine inanıp değer vermeli, farkındalık getirmeli empat olmalı. Böyle olunca bu konu diğerlerini geride bırakacak ve hazır duruma getirir. Bu durumun adı galaktik bilinçtir. İçimizdeki bu potansiyel kişiyle galaktik maneviyatı irtibata geçirecektir, 3.gözümüz ve kalp birlikte çalışmaya başladıkça insanlara aşkı deneyimlediğimizde olur, yepyeni bir çağa geçmek üzereyiz. Dibe vuruyoruz, devre sonu dediğimiz bir dönemdeyiz. Hastalıklar, doğal afetler...bunlar boşuna değil ve TEK bir EMİR veriyor, SEVECEKSİN, KOŞULSUZ SEVGİYE GELECEKSİN. Koşulsuz sevginin temel öğretisi paylaşmayı öğrenmektir. Cebindeki para değil direkt, bilgin, aşın, sevgin...Verme eylemi var çünkü paylaşmada Tanrı verir. Tanrı gibi olmak, bütünle irtibata geçiren sistemle seni merkabadır. İnsana faydası değişim, dönüşüm. Kulun tekamülü almaktan vermeye dönüşmektir. Bu tahtın aktivasyonu sonucunda BÜTÜN bize LOGOS dediğimizle irtibata geçmek için yüksek potansiyelli gücünü kullan.

Hiçbirimizde çalışmıyor merkaba. Ne zaman durdu bu? Çok yüksek boyutlardan aşağı düşerken, EGO'ya sahip olduğumuz ve tepe çakramız bloke olduğu için durdu. Bütünlüğü bir BİRLİĞİ farkına varmamızla harekete geçer. TANRI der ki; "Benimle irtibata geçmek için potansiyelini kullan."

Merkaba uzayda boyut değiştiren bir araç değildir, bir çok insan bunu böyle algılıyor. Merkaba zaman ve mekanın dışına çıkmak demektir, hiçliğe kadar gitmektir. Bu boyutu artık hissedemez duruma gelir insan. Özgürleşmek için hapishaneden kurtulmak için gerekiyor bu aktivasyon ile mümkün. Biz hologramik zihin denilen korkuların kızgınlıkların yarattığı bir EGO ZİHİN programı ile yaşayan varlıklarız. 3.boyuta bu şekilde indik, merkaba bizi bu hologramik hapishaneden özgürleştiren bir geometridir. Şimdi ve Burada CARPE DİEM..bizi geçmişten ve gelecekten özgürleştiren bir aktivasyondur. Bazı yan etkileri olabilir insanda, sivilce, grip, ishal...ruhsal olarak ağlama krizleri vs durumları gibi. Yaşam enerjisi CHI, prana, nefes aküdür. Tüm tramvalardan özgürleşmek gerekir, tüm sıkıntılar, hayalkırıklıkları, tüm bu duygular astral dediğimiz acı bedenimize kodlanır. Çalışmaya başlamadan bu bedeni temizlemek gerekir. Şimdi ve burada olmak demek atalarımızdan gelen taşıdığımız tüm tramvalarından kurtulmuş olmak gerekir. Koşulsuz sevgiyi idrak etmek ve verme eylemine geçme çalışmasıdır. Verme eylemi kendini mahrum edecek şekilde olmamalı, burası önemlidir. Verme alma dengesi keza aynı şekilde. Merkabanızı aktive ettiğiniz zaman vereceğiniz şifa çok güçlü olur. Şifa koşulsuz sevgi, bütünle, gönül yoluyla bir olmak. Korkulardan arınmak, ölüm ilüzyonundan kurtulmak da ana konusudur.

AŞKA DÜŞMEK, aşık oldum değil, AŞK bir haldir. Bir duygu değildir, karşı cinse ihtiyacınız yoktur...

Bizim toplumumuzda hemen sorarla, kime aşık oldun? Belki tetikleyici biri çıkar karşınıza, kalp çakranızın kapaklarını açar ve gider...onun öyle bir misyonu vardır. Burada AŞKA AŞIK OLMAYA BAŞLARSINIZ. Gönül çalışmasıdır, potansiyeli çok yüksek olan özel bir çalışmadır.

MÜHÜRLER'e gelecek olursak...

Davut peygamber Süleyman peygambere bir yüzük hediye ettiğini biliriz, bu yüzük ona güç verirmiş ve negatifleri savmak için kullanırmış. Gizem Okulları'nda , altın oran kullanılan vahiy yoluyla inen 44 adet mühürden bahsedilir, iyi niyetli, güzel şeyler içindir. Hz.Süleyman çok zengindi ve halkının da aynı şeylere sahip olmasını isterdi. Dilekleri gerçekleştirmek için araçlardır. Niyet için Tanrı'nın seviyesine çıkmak gerekir, ekstra bir enerjiye ihtiyacımız var. Taş veya mühür olabilir bu ekstra enerji.

TARİHSEL BİR İNCELEME İLE MERKABA

Ezekiel'in ilk bölümü, Yahudilerin mistik spekülasyonlarında çok verimli bir rol oynamıştır. Göksel Taht Arabası'nın irfanına, çeşitli anlamlarından şu veya bu şekilde her yerde rastlayabilirsiniz. Hezekiel, Tanrı'nın bu şaşırtıcı kavramlarını nereden türetmiştir ve bunlar aracılığıyla tasvir etmek istediği tarihsel veya teolojik gerçekler, Eski Ahit bilginlerinin kendilerini her zaman meşgul ettikleri temalardır. Ancak Yahudi mistik, onlara akılcı bir açıklama getirmedi. Onları oldukları gibi, tüm gizemlerinde, tüm tuhaf ve açıklanamaz fantezilerinde, günlük yaşamın tüm fikirlerinden ve nesnelerinden tüm tuhaf uzaklıklarında aldı. Onlar hakkında hiçbir açıklama aramadı çünkü açıklamaya gerek duymayan bir şeyi temsil ettikleri konusunda güvence verdi. İçgüdüsel olarak Merkabah'ın, insanın İlahi Huzur'u görme ve onunla arkadaşlık etme özlemini simgelediğini hissetti. Bu amaca ulaşmak ona göre tüm ruhsal yaşamın zirvesiydi.

Ezekiel'in ilk bölümü, Yahudilerin mistik spekülasyonlarında çok verimli bir rol oynamıştır. Göksel Taht Arabası'nın irfanı, çeşitli imalarından şu ya da bu şekilde her yerde karşılaşılabilir. Hezekiel, Tanrı'nın bu şaşırtıcı kavramlarını nereden türetmiştir ve bunlar aracılığıyla tasvir etmek istediği tarihsel veya teolojik gerçekler, Eski Ahit bilginlerinin kendilerini her zaman meşgul ettikleri temalardır. Ancak Yahudi mistik, onlara akılcı bir açıklama getirmedi. Onları oldukları gibi, tüm gizemlerinde, tüm tuhaf ve açıklanamaz fantezilerinde, günlük hayatın tüm fikirlerinden ve nesnelerinden tuhaf uzaklıklarında aldı. Onlar hakkında hiçbir açıklama aramadı çünkü açıklamaya gerek duymayan bir şeyi temsil ettikleri konusunda güvence verdi. İçgüdüsel olarak Merkabah'ın, insanın İlahi Huzur'u görme ve onunla arkadaşlık etme özlemini simgelediğini hissetti. Bu amaca ulaşmak ona göre, tüm ruhsal yaşamın zirvesiydi. Hezekiel'in "canlı yaratıklar"ın arabasına binen Yahve imgesi, manzaralar ve sesler, yer ve gökteki hareketler ve kargaşaların eşlik ettiği, evrenin menzilinin dışında uzanıyordu. Diğer tüm Eski Ahit şahsiyetlerinin en derin vecd deneyimleri, Yahudi mistik için insani ve ilahi olanın karşılıklı ilişkisinde kilitli olan en içteki ve aşılmaz sırların gerçek bir açılışı, örtüsünün açılmasıydı. Bir tür İlahi kendini açma, insana kendini küçümseme olarak yorumlandı. Kapı ardına kadar ardına kadar açıktır ki, insan, Tanrı'nın doğrudan daveti üzerine, özlediği ve aradığı sırrı bulabilsin. Bu fikir, tüm dinlerin mistik yaşamında üstün bir faktördür. Ruh, yalnızca Tanrı'nın ilk önce Kendi inisiyatifiyle ve davetsiz olarak onunla birleşme arayışına çıktığını hissettiği için Tanrı ile birlik aramaya teşvik edilir. İçeriden insan hareketi, dışarıdan gelen daha büyük bir İlahi harekete bir tepkidir. Çağrı geldi; cevap gelmeli.

Savaş Arabası (Merkabah), bu nedenle, ruhun nihai amacına giden bir tür 'mistik yol'du. Ya da daha doğrusu, gizemli "araç", kişinin doğrudan görünmeyen "salonlara" götürülmesini sağlayan araçtı. Mistiklerin amacı bir 'Merkabah binicisi' olmaktı, böylece hâlâ etin dizginleri içindeyken, kendi ruhsal Eldorado'suna tırmanabilsin. Önerildiği gibi, Merkabah irfanının esrarengiz tasviri, kökeni için Mitraizm öğretilerinde mi, yoksa yine ileri sürüldüğü gibi, Müslüman mistisizminin belirli dallarında mı aranmalı, oldukça açık bir şekilde görülebilir. onun hakim fikri, tüm mistikler için genel bir anlayışa, yani. Nihai Hakikat arayışının bir tür hac olduğunu ve arayıcının Tanrı'daki evine doğru bir yolcu olduğunu.

Bir önceki sayfada, mistiğin Merkabah gizemlerinin herhangi bir akılcı açıklamasını ne sorduğu ne de beklediği belirtilmişti. Onun için, enerjilerini sınır tanımadan bükmesi gereken gerçekleştirmeye yönelik en yüksek varlığı özetlediklerini hissetti. Ancak yine de, bazı başıboş ve dağınık Rabbin açıklamalarından, erken Hıristiyan yüzyıllarında küçük bir Yahudi mistik mezhebinin - seçilmişlerin seçilmişleri - var olduğu sonucuna varmak için izin verilir. temalar. Merkabah'ın ezoterik bir bilimi vardı. İçeriğinin ne olduğunu az çok tahmin edebiliyoruz - Rabbinik kaynaklardan. Karışık bir melekbilim, göze çarpan bir rol oynayan ünlü bir melek Metatron gibi görünüyor. Erken Hanok edebiyatında olduğu kadar - oldukça başka bakış açılarından - ortaçağ Kabala'sında çok daha fazlası bulunabilir. Rabbinik literatürden bazı açıklayıcı sözler verelim.

Mişna'da, Ḥaggigah, ii. 1'de şöyle deniyor: "Yaratılış'ın ilk bölümlerini iki kişiye açıklamak yasaktır, ancak yalnızca kişiye açıklanır. Bilge olmadıkça Merkabah'ı tek başına bile açıklamak yasaktır. ve orijinal bir zihniyet." T.B.'deki bir pasajda. Ḥaggigah, 13a, şu sözler eklenir: "ancak bölümlerin ilk sözlerini ona [yani Tekvin'in ilk bölümlerinde bir kişiye] ifşa etmeye izin verilir." Aynı pasajda, MS 3. yüzyılda yaşamış bir başka Haham (Ze'era) daha katı bir şekilde şunları söylüyor: "Bir 'reis'e olmadıkça [ne Yaratılış'ın ne de Hezekiel'in] bölümlerinin ilk sözcüklerini bile ifşa edemeyiz. Beth Din' 1 veya kalbi yaş veya sorumluluk tarafından yumuşatılmış birine."

Aynı asrın bir başka hocası da aynı münasebetle şöyle beyan eder: "Tevrat'ın sırlarını, Yeşaya, III.3'teki âyetin, yani elli kaptanı ve şerefli kimseden başkasına ifşa edemeyiz. adam ve danışman ve kurnaz zanaatkar ve belagatli hatip." (Hahamlar bu terimleri Tevrat bilgisinde ve uygulamasında ayrım anlamına geldiğini anladılar.)

Merkabah bilgisi için vazgeçilmez bir başlangıç ​​olarak yüksek düzeyde ahlaki ve dini uygunluk üzerinde bu ısrarın, tüm dinlerin mistisizminde karşılığı vardır. Organik yaşam, benlik, bilinçli ve bilinçsiz, belirli şekillerde kalıplanmalı ve geliştirilmelidir; ahlaki, fiziksel, duygusal bir eğitim olmalı; tam mistik bilincin oluşumuna giden zihinsel durumların aşamalar halinde psikolojik uyumu. Evelyn Underhill'in (Mistisizm, s. 107) dediği gibi: "Tasavvuf kendisini yalnızca bir zihin ve kalp tutumu olarak değil, aynı zamanda bir organik yaşam biçimi olarak da gösterir. . . . aşkın yaşamın çıkarları."

Hahamların bu öz disiplinin önemi konusunda tamamen canlı oldukları, T.B. Ḥaggigah, 13a, şöyle: "Bir zamanlar bir genç, ateş çıkıp onu tükettiğinde Ḥashmal'ı açıklıyordu (Ezekiel, i. 27, A.V.'de 'amber' olarak tercüme edilmiştir). Soru sorulduğunda, Bu neden oldu? cevap: "Onun zamanı henüz gelmemişti" (lāv māti zimnēh). Bu, genç yaşının ona mistik kavrayış için gerekli olan olgun öz-kültür için fırsatları vermediği anlamına gelmez. Bu arada, Haşmal, Hahamlar tarafından şu şekilde yorumlanmıştır: (a) tam deyim ḥāyot ěsh mē-māl-lē-loth, yani 'konuşan ateşin canlı yaratıkları'; veya (b) 'ittim ḥāshoth ve-'ittim mě-mălle-lōth'in kısaltılmış bir biçimi, yani 'bazen susup bazen konuşanlar'. Ortaçağ Kabala literatüründe, Hasmal 'Yetsiratik' dünyaya aittir (yani, ateşe dönüşen Metatron tarafından yönetilen meleklerin meskeni; ve insanların ruhları da oradadır). 1 Modern bir Mukaddes Kitap yorumcusuna göre (ünlü Rus Hebraist, ML Malbim, 1809-1879) bu kelime, "Şayot [yani Hezekiel'in 'canlı yaratıkları'], yani Şehina'nın [ya da kampı] olan [ya da kamp] anlamına gelir. yani İlahi Varlık] burada 'hala küçük ses' var. Yukarıdan İlahi akıntıyı alan ve onu [Hezekiel'in Arabasının] 'tekerleklerini' hareket ettiren Ḥayot'a yayan onlardır [yani Ḥayot]."

Benzer türden daha birçok pasaj, Merkabah bilgisini edinmenin pek çok engelle kuşatılmış zorlu bir görev olduğu görüşünü desteklemek için aktarılabilir; bir yanda istisnai bir kendini geliştirme ölçüsünü ve diğer yanda olağanüstü miktarda öz-bastırma ve kendinden vazgeçmeyi önceden varsaydığını.

Ancak bir önceki paragrafta ateşten söz edilmesi bizi, Merkabah'ın, genel olarak edebiyattaki mistik fenomenlerin tanımıyla çok uyumlu hale getiren bir yönünü ele almaya götürür. Ateş imgesinin Dante'nin mistisizmine nasıl bu kadar hakim olduğunu herkes bilir. Ortaçağ Hıristiyan mistikleri - Ruysbroeck, Cenovalı Catherine, Jacob Boehme ve diğerleri - insan ve Tanrı arasındaki ilişkilere ilişkin en derin düşüncelerini ifade etmek için sürekli olarak aynı figüre başvururlar. Metaforun seçimi muhtemelen 'ateş'in aşağıdaki gerçeklerden birini veya her ikisini simgeleyecek şekilde uyarlanabileceği gerçeğine dayanmaktadır: (a) hedefe ulaşıldığında, nihai gerçeklik arayışındayken gelen parlaklık, aydınlanma. sonunda tatmin oldu; (b) ateşin her şeye nüfuz eden, her şeyi kapsayan, kendi kendini yayan gücü, ruh ve Tanrı'nın mistik birliğinin çok etkileyici bir tablosudur. İkisi iç içe geçmiştir, tek bir varlık durumunda kaynaşmıştır. Ruh, aynı zamanda, ateş gibi, ruhu kıskacında tutan, onun içinde yaşayan Tanrı'nın yanında kıpkırmızıdır.

Örnekler şunlardır: Midrash Rabba on Canticles'te, i. 12'de şöyle deniyor: "Ben 'Azzai [MS 2. yüzyılın ünlü bir hahamı] bir zamanlar oturmuş Tevrat'ı tefsir ediyordu. Etrafını ateş sardı. Gidip R. 'Akiba'ya, 'Ah! Haham! Ben 'Azzai' dediler. oturmuş Tora'yı tefsir ediyor ve ateş onu her taraftan aydınlatıyor.' Bunun üzerine R. 'Akiba, Ben'Azzai'ye gitti ve ona, 'Oturmuş, ateş etrafında oynayarak Tora'yı açıkladığını duydum' dedi. "Evet, öyle," diye yanıtladı. "Öyleyse," diye karşılık verdi "Akiba, "Merkabah'ın gizli odalarını çözmekle meşgul müydün?" 'Hayır' diye yanıtladı." Bilgenin gerçekten yapmakla meşgul olduğunu söylediği şeye girmenin burada yeri yok. Alıntı, MS 2. yüzyılda ateş imgesinin geleneksel olarak ezoterik kültürle nasıl ilişkilendirildiğini yeterince göstermektedir.

İşte başka bir örnek, T.B. Succa, 28a. Yaşlı Hillel'in (MÖ 30 - MS 10) seksen öğrencisi vardı. Otuz tanesi Şehina'nın onlara dayanması için yeterince değerliydi. Otuz tanesi, güneşin emirlerinde hareketsiz durması için yeterince değerliydi. Diğer yirmi kişi ortalama karakterdeydi. Bunların en büyüğü Uziel'in oğlu Yonatan'dı (MS 1. yüzyıl); aralarında en küçüğü Zaccai oğlu Johanan'dı (MS 1. yüzyılın sonu). İkincisi, en küçüğü olmasına rağmen, hem egzoterik hem de ezoterik bilginin akla gelebilecek her dalıyla tanışmıştı. O, 'hizmet eden meleklerin konuşmasını ve şeytanların konuşmasını ve hurma ağaçlarının (děkālim) konuşmasını' biliyordu. Merkabah'ın ilmini de biliyordu. "En küçüğün" sahip olduğu bilginin ölçüsü böyleyken, "en büyük"ün sahip olduğu bilginin ölçüsü ne kadar büyük olmalıdır, yani. Uziel'in oğlu Jonathan! İkincisi otururken ve Tevrat'ı (muhtemelen meleklerin ve Merkabah'ın ezoterik ilmini) çalışırken, üzerinde uçan her kuş ateş tarafından yakıldı. Bu son sözler, mistik ruhun, yanılsamanın karanlığından sıyrılıp Hakikat Işığına ulaştığında yaşadığı vecd halinin, yücelme anlarının, tarif edilemez huzur ve ihtişamın tasviridir, bu çok yerinde bir şekilde ifade edilmiştir. Mezmur yazarına göre: "Çünkü hayatın pınarı sendedir; senin ışığında nur göreceğiz" (Mezmur, xxxvi. 9). Bu sınırsız ışığın ortamında uçan kuş, kaçınılmaz olarak onun ateşi tarafından tüketilmelidir.

Uziel oğlu Jonathan'ın mistik eğilimlerini sürdürmek için bize bıraktığı anıt, eski Yahudi geleneğinin Peygamberlere atfettiği Aramice Açıklamasında, İlahi faaliyetin belirli aşamalarını belirtmek için Memra ("Kelime") terimini kullanmasıdır. Ancak modern araştırmaların gösterdiği, Peygamberlere Aramice Tefsir'in dayandığı temelden başka bir şey değildir.

Merkabah gizemlerine bir inisiyasyonun yarattığı kendinden geçmenin sonucunda ortaya çıkan mistik ışık vizyonunun bir başka örneği T.B. Ḥaggigah, 14b, şöyle:

"Zakkai oğlu R. Johanan bir zamanlar bir eşeğe biniyordu ve Arach oğlu R. Eliezer onun arkasında bir eşek üzerindeydi. İkinci haham birincisine, 'Ey muallim! Bana Merkabah gizemlerinden bir bölüm öğret' dedi. 'Numara!' Usta cevap verdi: "Bilge ve özgün bir düşünceye sahip olmadıkça, Merkabah'ın herhangi bir kişiye kendi başına öğretilemeyeceğini sana daha önce bildirmedim mi?

"Pekala öyleyse!" diye yanıtladı Arak oğlu Eliezer. "Bana öğrettiğin bir şeyi sana söylememe izin verir misin? 'Evet!' diye yanıtladı Zaccai oğlu Johanan. 'Söyle!' Efendi hemen kıçından indi, bir giysiye sarındı ve bir zeytin ağacının altındaki bir taşın üzerine oturdu. 'Ey efendi, kıçından neden indin?' öğrenciye sordu. "Mümkün mü," diye yanıtladı, "sen Merkabah'ın sırlarını açıklarken, Şehina bizimle ve hizmet melekleri bize eşlik ederken kıçıma bineceğim?" Hemen Arach oğlu R. Eliezer Merkabah'ın gizemleri üzerine konuşmasına başladı ve daha başlar başlamaz ateş gökten indi ve tek bir ahenkle şarkı söylemeye başlayan kırın bütün ağaçlarını kuşattı. Hangi şarkı? 'Yerden Rab'be övgüler olsun, ey ejderhalar ve tüm derinlikler; verimli ağaçlar ve tüm sedir ağaçları, Rab'be hamdedin' (Mezmur, cxlviii. 7, 9). Bunun üzerine ateşten bir melek, 'Gerçekten bunlar, hatta bunlar Merkabah'ın sırlarıdır' dedi. Zaccai oğlu R. Johanan ayağa kalktı ve müritini alnından öperek dedi: "İsrail'in Tanrısı Rab, babamız İbrahim'e anlayan, araştıran ve üzerinde konuşan bir oğul veren Rab'be övgüler olsun. Merkabah'ın sırları.' . . .

"Bu şeyler R. Johanan'a [Johanan'ın başka bir öğrencisine] söylendiğinde, ikincisi bir gün Rahip R. José [Johanan'ın başka bir öğrencisi] ile birlikte yürürken, 'Aynı şekilde Merkabah hakkında da konuşalım!' dedi. R. Joshua konuşmayı açtı.Yazın ortasında bir gündü.Gökyüzü kalın bulutlardan oluşan bir düğüm haline geldi ve bulutlarda gökkuşağına benzer bir şey görüldü ve hizmetçi melekler, insanların yaptığı gibi, topluluklar halinde dinlemek için geldiler. düğün müziğini dinle Rahip R. José gidip efendisine durumu anlattı, o da 'Ne mutlu sana, seni doğurana ne mutlu! Bunları gören gözlerine ne mutlu! Gerçekten kendimi seninle bir rüyada gördüm. , Sina Dağı'na oturdum ve göksel bir sesin haykırdığını işittim: Şuraya yüksel! Buraya yüksel! büyük ziyafet salonları ve güzel koltuklar senin için hazır. Sen, müritlerin ve müritlerinin müritlerinin kaderinde üçüncü set' [yani, hahamların öğrettiği gibi, mezmurlar ve marşlar söyleyerek Şehina'nın önünde durmaksızın duran üç melek sınıfının üçüncüsü]."

Bu dikkat çekici pasajda açıklığa kavuşturulması gereken birkaç nokta var. Merkabah'ın hayvanın sırtında otururken konuşulmasına itiraz edilmesi ve bir zeytin ağacının altında bir taşın üzerine oturulması gerçeği, mistiğin tüm teçhizatının olmazsa olmazı olan gerekli fiziksel ve mizaçsal öz disipline işaret eder. çağlar ve tüm uluslar arasında. Kalbi de yukarı kalkmasın diye kıçına yüklenmemeli. Her türlü gurur, aşağılık ve pişmanlık ruhundan arındırılmalıdır. Uysallığın Zen'uim'in şaşmaz niteliklerinden biri olduğuna önceki bölümde değinilmişti. Gururlu adam, dedi Hahamlar, "Şehinanın ayaklarını yere serer." "Kibirli olan, sonunda Gehinnom'a düşecek." Hahamlar için gurur, dini yaşam yolundaki en korkunç tuzaktı. Zıttı olan alçakgönüllülük, tüm erdemlerin başlangıç ​​noktasıydı. Sıradan bir Yahudi'nin yaşamıyla ilgili olduğu ölçüde uysallığa verilen prim böyleyse, mistiğin yaşamı için -Ebedi Gerçeği bilmeyi amaçlayan biri için- önemi ne kadar büyük olmalı? Kötülüğün, kusurluluğun, günahın tadına varan her şey yok olmak zorundadır. Bu kendini arındırmanın birincil yolu alçakgönüllülük kültürüdür.

'Şehina bizimle ve hizmet eden melekler bize eşlik ediyor' ifadesi, Rabbinik mistisizmin iki belirgin özelliğini vurgular. İlk olarak, Şehina, İsrail'in aşkın-içkin Tanrısıdır; İsrail'in çevresi, Yahudi'nin dağıldığı tüm topraklarda şaşmaz arkadaşlığından yararlandığı Şehina ile doluydu. T.B.'deki bir pasajda, "Kirli olduklarında bile Şehina onlarla birlikte yaşar" der. Yoma, 57a. Merkabah inisiyelerine, ideal bir mükemmellik standardı arayışıyla kendilerini sıradan kalabalığın seviyesinin çok üstüne çıkarmış olanlara eşlik eden bu Şehina-Mevcudiyetinin bilinci ne kadar eşsiz, ne kadar aşırı canlı olmalı! İkinci olarak, 'hizmet eden melekler', aşağıdaki Rabbin yorumlarından da görülebileceği gibi, tüm Merkabah ilimlerinde büyük bir rol oynamaktadır.

Ezekiel, i. 15, "Şimdi canlı yaratıkları gördüğüm gibi, işte dört yüzlü, canlı yaratıkların yanında bir tekerlek gör" diyor. R. Eliezer şöyle dedi: "Yeryüzünde duran ama başı 'canlılara' uzanan bir melek var... Adı Sandalphon. Komşusundan 1 beş yüz yıllık bir yolculuk kadar yüksek. . O, Efendisi için taç giyen Merkabah'ın arkasında duruyor" (TB Ḥaggigah, 13b).

Başka bir pasaj şöyle der: "Gün be gün hizmet eden melekler ateş ırmağından yaratılır. [Tanrı'ya] piyan sesi söylerler ve sonra denildiği gibi, 'Onlar her sabah yenidir; sadakatin büyüktür' (Ağıtlar) iii. 23) . . . . Kutsal Olan'ın ağzından çıkan her kelimeden (O mübarek olsun) bir melek yaratılır, denildiği gibi, 'Gökler Rab'bin sözüyle yapıldı ve bütün ordularını ağzının soluğuyla'" (Mezmur, xxxiii. 6).

Hahamlar, 'onların ev sahibi' tabirini, sandığımız gibi, göklerin gereçlerine, yani yıldızlara, gezegenlere, vb. değil, melek dünyalarına atıfta bulunmak için anladılar. Tanrı Sözü'nün bir meleğe dönüşmesi ve dolayısıyla burada, yeryüzünde insanlar arasında belirli somut görevlerin yerine getirilmesi fikri, Dördüncü İncil'in Önsözüne olduğu kadar Philo'nun Logos'una da güçlü benzerlikler taşır.

'Düğün müziğini duymak için erkeklerin dinlediği gibi dinle' ifadesi (ya da kelimenin tam anlamıyla 'gelin ve damadın müziği'), Canticles Kitabında gelin ve damadın aşk teklifleri etrafında kümelenen büyük Rabbinik mistisizm kitlesinin bir hatırasıdır. Rabbinik yorum üzerine olan kitap, insan ile İlahi Olan arasındaki 'ruhsal evlilik', Tanrı ile İsrail arasında bir nişanın büyük gerçeğini öğretir. Canticles Rabba, "Eski Ahit'te on yerde" diyor, iv. 10, "İsrailoğulları bir 'gelin' olarak mı belirlendi, burada altısı [yani Kutsal Kitap'ta] ve dördü Peygamberlerde... ideal damatta]."

Canticles'ı Eski Ahit'in diğer tüm kitaplarından ayıran insan sevgisi ve evliliğinin çok bol imgesi, Rabbilerin zihinlerine göre, insan İsrail'i ile onun İlahi Babasının birbirine yakınlaşma biçiminin en gerçek simgesiydi. . Yahudi ruhunun mahrem ve gizli deneyimleri, onun Tanrı ile hiçbir yabancının anlayamayacağı duyulardaki ilişkisinin coşkusu, en iyi, insanların aşk dediği o ulu ve tanımlanamaz tutkunun dilinde yansıtılır.

'Buraya yüksel! buraya yüksel! büyük ziyafet salonları ve güzel kanepeler sizin için hazır' vb., Rabbinik mistisizmin bir başka önemli aşamasına işaret ediyor. Dindarların, en yüksek düzeyde yönetilen bir yaşam aracılığıyla, kendilerini ruhu bedene bağlayan engellerden kurtarabileceklerine ve canlı olarak cennet cennetine girebileceklerine kuvvetle inanılıyordu. Fikir, açıkça, Eski Ahit teolojisinin bir dalının gelişimiydi. Ancak ikincisi, cennete ölmeden ulaşılabileceği fikrinden öteye gitmez, oraya tercüme edilen kişiler dünyevi kariyerlerini tamamlamış olurlar. Enoch'un (Yaratılış, ayet 24) ve İlyas'ın (2 Krallar, ii. 11) deneyimleri örneklerdir. Doktrinin bir gelişmesi, tarihin bazı ayrıcalıklı azizlerine, ölümden sonra ve cennetteyken, insanların eylemleri ve burada olayların genel gidişatı hakkında talimat verildiği düşüncesidir. Apokaliptik literatür (özellikle bkz. Dr. Charles'ın yazdığı Apocalypse of Baruch) bu fikirle büyük ölçüde ilgilenir; ve Rabbinik literatürde bunun izleri vardır. Ancak bu azizler, kendilerine bahşedilen öğretiler ve vahiyler sonunda ne kadar doğru olursa olsun, dünya söz konusu olduğunda ölüdür.

Bazı dindar insanların geçici olarak görünmeyene yükselebilecekleri ve en derin gizemleri görüp öğrenerek tekrar dünyaya dönebilecekleri teorisinde daha ileri bir gelişme görülür. Bunlar, kendilerini lekesiz bir kutsallık yaşamı için eğiterek, kendilerini İlahi Yaşam ile doğrudan temasa getiren vizyonları görmeye ve sesleri duymaya, bir vecd durumuna girmeye uygun hale gelen mistiklerdi. Onlar, kendilerine özgü fiziksel ve zihinsel yapılarının bir sonucu olarak, arayışlarının amacına ulaşma yeteneğine sahip olan Merkabah'ın öğrencileriydi. Talmud (Ḥaggigah, 14b), "Cennete giren dört adam vardı" der. Bunlar R. 'Akiba (MS 50--130), Ben 'Azzai (MS 2. yüzyıl), Ben Zoma (MS 2. yüzyıl) ve Elisha b. Abuyah (1. yüzyılın sonu ve MS 2. yüzyılın başı). Bu pasaj, Talmud'un bilmecelerinden biri olmasına ve çeşitli şekillerde yorumlanmasına rağmen, burada yapılan göndermenin, her yaştaki tüm mistiklerin deneyimlerine dahil olan, görünmez dünyaya yapılan uyanık ziyaretlerden birine ait olduğunu oldukça makul bir şekilde ortaya koyabiliriz. .

Daha sonraki Rabbinik çağın (yani yaklaşık 7. yüzyıldan 11. yüzyıla kadar, genellikle Gaon dönemi olarak bilinen) büyük bir mistik literatürün parçaları bize ulaştı. Bunlardan biri, yukarıda bahsedilen dönemin kendilerine Yōrědē Merkabah (yani Arabadaki Biniciler) adını veren mistiklerden kaynaklandığı varsayılan Hekalot'tur (yani 'salonlar'). Louis Ginzberg'in dediği gibi (Yahudi Anlayışı cilt ii.'deki 'Yükseliş' başlıklı sanat eserine bakın), "bu mistikler, çeşitli manipülasyonlarla, cennetin önlerinde açık olduğunu ilan ettikleri bir otohipnoz durumuna girmeyi başardılar. Bütün dinî ilimlere sahip, bütün emir ve kaidelere riayet eden ve hayatının saflığında neredeyse insanüstü olan bu Merkabah yolculuğuna ancak O'nun girebileceğine inanılıyordu. genellikle bir teori meselesi olarak kabul edilir ve daha az mükemmel insanlar da oruç ve dua yoluyla duyularını dış dünyanın izlenimlerinden kurtarmaya çalıştılar ve cennetsel vizyonlarını anlattıkları bir vecd durumuna girmeyi başardılar."

Bu inancın çoğu, Ḥasidim olarak bilinen başlıca temsilcileri Rusya, Polonya, Galiçya ve Macaristan'da bulunan modern Yahudi mistisizminde varlığını sürdürmektedir.

Yukarıda mistik edebiyatın bu evresinin büyük bir bölümünün 7. yüzyıldan 11. yüzyıla kadar olan dönemde ortaya çıktığı belirtilse de, modern araştırmalar köklerinin çok daha eski bir tarihe dayandığını açıkça kanıtlamıştır. Aslında, kökeninin erken Yahudiliğin bağrında aranıp aranmayacağı çok şüphelidir. Mithra'ya tapınma artık bilim adamları tarafından bunun çoğunu hesaba katıyor. Ancak herhangi bir nihai görüşe girişmek tehlikelidir. Hezekiel'in ilk bölümünün eski İbrani hayal gücü üzerinde harikalar yarattığı asla unutulmamalıdır. Bölümdeki hemen hemen her kelimenin yorumları toptan satıştan oluşuyordu. Her ihtimalde, Merkabah binicilerinin mistisizmi bir bağdaştırıcılıktır. Moda olan mitraik kavramlar, orijinal Yahudi yorumlarına empoze edildi; ve Neo-Platonculuk ile birlikte, Talmud ve Midrashim'de hiçbir şekilde bol olmasa da, Orta Çağ Kabala'nın fikirlerinde ve aynı zamanda Batı'nın öğretilerinde önemli bir yer tutan Yahudi mistisizminin bu dalı gelişti. modern Ḥasidim.

[kadimdenuyanisa]

PARACELSUS YORUMUYLA HERMES'İN VAHİY KİTABI

DÜNYANIN YÜKSEK SIRRI HAKKINDA

Hermes, Platon, Aristoteles ve farklı zamanlarda gelişen, Sanat'ı tanıtan ve daha özel olarak alt yaratılışın sırlarını araştıran diğer filozoflar, tüm bunlar hevesle insan bedeninin çürümekten korunabileceği ve eski haline gelebileceği bir araç aradılar. Onlara, ölümlü bedeni ölümden kurtarabilecek hiçbir şeyin olmadığı yanıtlandı; ama çürümeyi erteleyebilecek, gençliği yenileyebilecek ve kısa insan ömrünü uzatabilecek (Patriklerde olduğu gibi) Tek Bir Şey var. Çünkü ölüm, ilk ebeveynlerimiz Adem ve Havva'ya bir ceza olarak verildi ve onların soyundan asla ayrılmayacaktır. Bu nedenle, yukarıdaki filozoflar ve daha niceleri, büyük bir emekle bu Tek Şeyi aramışlar ve insan vücudunu çürümekten koruyan, yaşamı uzatan şeyin, diğer elementlere göre, sanki Gökler gibi hareket ettiğini bulmuşlardır. Bundan, Göklerin Dört Elementin üzerinde bir cevher olduğunu anladılar. Ve nasıl ki Gökler, diğer elementlere göre beşinci madde olarak kabul ediliyorsa (çünkü onlar yok edilemezler, sabittirler ve hiçbir yabancı katkıya maruz kalmazlar), aynı şekilde bu Tek Şey de (vücudumuzun kuvvetlerine kıyasla) bir varlıktır, yok edilemez öz, vücudumuzun tüm fazlalıklarını kurutur ve felsefi olarak yukarıda belirtilen adla anılır. Ateş gibi sıcak ve kuru, su gibi soğuk ve nemli, hava gibi sıcak ve nemli, toprak gibi kuru ve soğuk değildir. Ama bütün unsurların maharetli, kusursuz bir denklemi, doğal güçlerin doğru bir karışımı, manevi erdemlerin en özel birliği, beden ve ruhun ayrılmaz bir birleşimidir. Yok edilemez bir cismin en saf ve en asil özüdür, Elementler tarafından yok edilemez ve zarar verilemez ve Sanat tarafından üretilir. Bununla Aristoteles, ölümünden on beş gün önce yaşlılıktan ne yiyip ne de su içtiğinde, kokusuyla ömrü uzatan bir elma hazırlamıştır. Bu manevi Öz veya Tek Şey yukarıdan Adem'e ifşa edildi ve Kutsal Babalar tarafından büyük ölçüde arzu edildi, buna Hermes ve Aristoteles de Yalansız Hakikat, kesin olan her şeyin en emini, tüm Sırların Sırrı diyorlar. O, Göklerin altında aranacak Son ve En Yüksek Şeydir, Cennetin çiylerinin ve Yerin katılığının keşfedildiği harikulade bir felsefi çalışmanın kapanışı ve bitişidir. İnsanın ağzının söyleyemediği her şey bu Ruh'ta bulunur. Morienus'un dediği gibi: 'Buna sahip olan her şeye sahiptir ve başka bir yardım istemez. Çünkü onda geçici mutluluk, bedensel sağlık ve dünyevi servet vardır. Beşinci maddenin ruhu, tüm Sevinçlerin Pınarı (ay ışınlarının altında), Göğün ve Yerin Destekçisi, Deniz ve Rüzgarın Hareket ettiricisi, Yağmurun Dökücüsü, her şeyin gücünü ayakta tutan, bir Göksel ve diğer ruhların üzerinde mükemmel bir ruh, Sağlık, Sevinç, Barış, Sevgi verir: Nefret ve Kederi uzaklaştırır, Sevinç getirir, tüm Kötülüğü kovur, tüm Hastalıkları hızla iyileştirir, Yoksulluğu ve Sefaleti yok eder, tüm iyi şeylere yol açar, tüm kötülükleri önler sözler ve düşünceler, insana kalbinin arzusunu veren, dindar dünyevi onur ve uzun ömür getiren, ama onu kötüye kullanan kötülere Ebedi Ceza.'

Bu, Kutsal Ruh'un araya girmesi veya onu bilenlerin talimatı olmadan dünyanın kavrayamayacağı Gerçeğin Ruhu'dur. Aynısı gizemli bir doğaya, harika bir güce, sınırsız bir güce sahiptir. Azizler, dünyanın başlangıcından beri onun yüzünü görmek istediler. İbn Sina tarafından bu Ruh, Dünyanın Ruhu olarak adlandırılır. Çünkü Ruh, Bedenin tüm uzuvlarını hareket ettirdiği gibi, bu Ruh da tüm bedenleri hareket ettirir. Ve Ruh, Bedenin tüm uzuvlarında olduğu gibi, bu Ruh da tüm temel yaratılmış şeylerdedir. Birçok kişi tarafından aranır ve çok az kişi tarafından bulunur. Uzaktan görülür ve yakın bulunur; çünkü her şeyde, her yerde ve her zaman vardır. Tüm canlıların güçlerine sahiptir; eylemi tüm elementlerde bulunur ve her şeyin nitelikleri, en yüksek mükemmellikte bile oradadır. Bu öz sayesinde Adem ve Patrikler sağlıklarını korudular ve aşırı bir yaşta yaşadılar, bazıları da büyük zenginlikler içinde gelişti.

Filozoflar onu büyük bir gayret ve emekle keşfettiklerinde, onu hemen garip bir dil altında ve mesellerle gizlediler, ki aynısı değersizler tarafından bilinsin ve incilerin domuzların önüne atılmasın. Çünkü herkes bunu bilseydi, bütün işler ve sanayi dururdu; insan bundan başka bir şey istemez, insanlar kötü yaşar, dünya helak olur, hırsları ve fazlalıkları yüzünden Tanrı'yı kışkırtırlardı. Çünkü göz görmedi, kulak duymadı ve insanın yüreği, Cennetin bu Ruh'a doğal olarak dahil ettiğini anlamadı. Bu nedenle, Tanrı'nın Onuruna, bu Ruh'un bazı niteliklerini kısaca sıraladım ki, dindarlar O'nu O'nun armağanlarında (ki daha sonra Tanrı'nın armağanı onlara gelecektir) saygıyla övebilsinler ve burada hangi güçlerin ve erdemlerin olduğunu göstereceğim. daha kolay tanınabilmesi için her şeyde, ayrıca dış görünüşünde vardır.

İlk halinde, kusurlarla dolu, saf olmayan dünyevi bir beden olarak görünür. O zaman dünyevi bir doğası vardır, insanın bağırsaklarındaki tüm hastalıkları ve yaraları iyileştirir, iyi ve gururlu et üretir, tüm pis kokuları dışarı atar ve genel olarak, içten ve dıştan şifa verir.

İkinci tabiatında, eskisinden biraz daha güzel, sulu bir beden olarak görünür, çünkü (hala yozlaşmalarına rağmen) Faziletleri daha büyüktür. Hakikate çok daha yakındır ve işlerde daha etkilidir. Bu şekliyle soğuk ve sıcak ateşi iyileştirir, kalpten ve akciğerlerden çıkardığı zehirlere karşı özeldir, yaralandığında veya yaralandığında şifa verir, kanı temizler ve günde üç defa alındığında tüm hastalıklar büyük rahatlık sağlar.

Ama üçüncü doğasında yağlı bir doğaya sahip, neredeyse tüm kusurlardan arınmış, biçiminde birçok harika işler yaptığı, güzellik ve vücut gücü üreten ve (yemekte az miktarda alındığında) önleyici bir hava gövdesi olarak görünür, melankoli ve safranın ısınması, kan ve tohum miktarının artması gibi. Kan damarlarını genişletir, kurumuş uzuvları iyileştirir, görme gücünü geri kazandırır, büyümekte olan kişilerde fazlalıkları giderir ve uzuvlarda iyi kusurlar yaratır.

Dördüncü doğasında ateşli bir formda görünür (tüm kusurlardan tamamen kurtulmamış, hala biraz sulu ve yeterince kurumamış), burada yaşlıları genç yapan ve ölüm noktasında olanları canlandıran birçok erdemi vardır. Çünkü böyle birine şarapta, bu ateşin bir arpa tanesi kadar ağırlığı mideye ulaşsın diye verilse, kalbine gider, onu hemen yeniler, önceki tüm nemi ve zehiri uzaklaştırır ve doğal olanı geri getirir. Yaşlılara küçük dozlarda verilir, yaşlılık hastalıklarını giderir, yaşlı gençlerin kalplerini ve bedenlerini verir. Bu nedenle ona Yaşam İksiri denir.

Beşinci ve son mahiyetinde, ulu ve nurlu, kusursuz, altın ve gümüş gibi parıldayan bir surette zuhur eder ve önceki bütün güç ve faziletlere daha yüksek ve harikulade bir derecede sahiptir. Burada doğal eserleri mucizeler için alınır. Ölü ağaçların köklerine sürüldüğünde canlanır, yaprak ve meyve verir. Yağı bu ruha karışmış bir kandil hiç eksilmeden sonsuza kadar yanmaya devam eder. Kristalleri madenlerdekilere eşit tüm renklerin en değerli taşlarına dönüştürür ve değersizlere ifşa edilemeyecek daha birçok inanılmaz harikalar yaratır.

Çünkü başka bir ilaca gerek duymadan tüm ölü ve canlı bedenleri iyileştirir. Burada Mesih benim yalan söylemediğime şahidimdir, çünkü bütün göksel etkiler onda birleşmiş ve birleşmiştir.

Bu öz, karadaki ve denizdeki tüm hazineleri de açığa çıkarır, tüm madeni cisimleri altına çevirir ve cennetin altında benzeri yoktur.

Bu ruh, başlangıçtan beri gizli olan, ancak bu zenginliklerin O'nun görkemine ifşa edilmesi için birkaç kutsal adama Tanrı tarafından bahşedilen sırdır - havada ateşli bir formda ikamet eder ve gövdesinden iken dünyayı kendisiyle birlikte Cennete götürür. orada canlı sudan bütün nehirler akıyor. Bu ruh, Semaların ortasında bir sabah sisi gibi uçar, yanan ateşini suya yönlendirir ve parıldayan âlemi Göklerdedir.

Ve bu yazılar okuyucu tarafından yanlış olarak görülse de, gizli anlam tam olarak anlaşıldığında, inisiye olanlar için doğru ve mümkündür. Çünkü Tanrı, işlerinde harikadır ve O'nun bilgeliği sonsuzdur.

Ateşli biçimindeki bu ruha Sandaraca, havada Kybrick, suda Azoth, dünyevi Alcohoph ve Aliocosoph'ta denir. Bu nedenle, talimatsız bir şekilde arayarak bu Yaşam Ruhunu Sanatımıza yabancı şeylerde bulmayı düşünen bu isimler tarafından aldatılırlar. Niteliklerinden dolayı aradığımız bu Ruh, bu isimlerle çağrılsa da, aynı şey bu bedenlerde değildir ve onlarda olamaz. Çünkü saf bir ruh, doğasına uygun bir beden dışında ortaya çıkamaz. Ve ne kadar çok adla anılırsa anılsın, hiç kimse farklı ruhlar olduğunu hayal etmesin, çünkü, ne derseniz deyin, her yerde ve her şeyde çalışan tek bir ruh vardır.

İşte o ruhtur, yükselirken Gökleri aydınlatan, batarken Yeryüzünün saflığını içine alan ve kara kara düşünürken Suları kucaklayan ruhtur. Bu ruha, Tanrı'nın Meleği, en ince olan Raphael adı verilir. ve en saf olan, diğerlerinin hepsinin Kralları olarak itaat ettiği.

Bu ruhani madde ne cennetsel ne de cehennemseldir, fakat havadar, saf ve doyurucu bir bedendir, en yüksek ve en düşük arasında, sebepsizdir, ancak işlerde verimlidir ve diğer tüm göksel şeylerin en seçkin ve güzelidir.

Tanrı'nın bu işi anlamak için çok derindir çünkü o, Doğanın son, en büyük ve en yüksek sırrıdır. Bu, başlangıçta Dünya'yı dolduran ve sular üzerinde kara kara kara kara düşünen, dünyanın Kutsal Ruh'un lütufkar müdahalesi ve onu bilenlerin talimatı olmadan kavrayamayacağı, aynı zamanda tüm dünyanın erdemi için arzuladığı Tanrı'nın Ruhudur. ve yeterince ödüllendirilemez. Çünkü o, gezegenlere ulaşır, bulutları kaldırır, sisleri uzaklaştırır, her şeye ışığını verir, her şeyi Güneş ve Ay'a çevirir, her türlü sağlık ve hazineyi bahşeder, cüzamlıyı temizler, gözleri parlatır, kederi yok eder, her şeyi iyileştirir. hasta, tüm gizli hazineleri ortaya çıkarır ve genellikle tüm hastalıkları iyileştirir.

Bu ruh sayesinde filozoflar Yedi Liberal Sanat'ı icat ettiler ve böylece zenginliklerini kazandılar. Aynı şekilde Musa, Gemideki altın kapları yaptı ve Kral Süleyman, Tanrı'nın onuruna birçok güzel işler yaptı. Bununla Musa Çadır'ı, Nuh'un Gemisi'ni, Süleyman'ın Tapınağı'nı inşa etti. Bununla Ezra Kanunu geri verdi ve Musa'nın kızkardeşi Miriam misafirperverdi; İbrahim, İshak, Yakup ve diğer salih adamlar ömür boyu bolluk ve zenginlik yaşadılar; ve ona sahip olan tüm azizler Tanrı'yı övdüler. Bu nedenle onun elde edilmesi, altın ve gümüşten daha zordur. Çünkü o, her şeyin en iyisidir, çünkü insanın bu dünyada isteyebileceği tüm ölümlü şeyler arasında hiçbir şey onunla kıyaslanamaz ve hakikat yalnızca ondadır. Bu nedenle ona Gerçeğin Taşı ve Ruhu denir; eserlerinde kibir yoktur, övgüsü yeterince ifade edilemez. Onun erdemlerinden yeterince söz edemiyorum, çünkü onun iyi nitelikleri ve güçleri insan düşüncelerinin ötesindedir, insan diliyle anlatılamaz ve onda her şeyin özellikleri bulunur. Evet, Doğada daha derin bir şey yoktur.

Ey, var olan tüm bedenlerin niteliklerini bu tek Ruh'un erdem ve gücünde birleştiren ve oluşturan Tanrı'nın Bilgeliğinin dipsiz uçurumu!

Ey ölümlü insana bahşedilen tarifsiz onur ve sınırsız sevinç! Çünkü Doğanın yok edilebilir şeyleri, sözü edilen Ruh sayesinde restore edilir.

Ey sırların sırrı, sırların en sırrı, her şeyin şifası ve ilacı! Sen dünyevi doğalardaki son keşifsin, Tüm dünyanın çok arzuladığı Atalara ve Bilgelere en son en iyi hediye! Ah, ne harika ve övgüye değer bir ruhtur, saflık, içinde tüm neşe, zenginlik, yaşamın meyvesi ve tüm sanatların sanatı, inisiyelerine tüm maddi sevinçleri veren bir güç! Ey arzu edilen bilgi, Ay'ın çemberinin altındaki her şeyden güzel, onunla Doğanın güçlendiği, kalbin ve uzuvların yenilendiği, çiçek açan gençliğin korunduğu, yaşlılığın uzaklaştırıldığı, zayıflığın yok edildiği, kusursuzluğundaki güzelliğin korunduğu ve bolluğun sağlandığı. Ey sen ruhani cevher, her şeyin üstünde güzel! Ey tüm dünyayı güçlendiren harika güç! Ey yenilmez erdem, her şeyin en yücesi, cahiller tarafından hor görülmesine rağmen, yine de bilgeler tarafından büyük övgü, onur ve ihtişam içinde tutulan, o - mizahtan yola çıkarak - ölüleri uyandıran, hastalıkları en aza indiren, sesini geri kazandıran.

Ey sen hazinelerin hazinesi, gizemlerin gizemi, İbn Sînâ'nın "anlatılmaz bir cevher" olarak adlandırdığı, dünyanın en saf ve en mükemmel ruhu, Cennetin altında bundan daha pahalıya mal olan, doğası ve gücüyle anlaşılmaz, erdem ve işlerde harika olan hiçbir şey yoktur. Yaratıklar arasında eşi benzeri olmayan, Cennetin altındaki bütün cisimlerin faziletlerine sahip olan! Çünkü ondan yaşam suyu, sonsuz şifa yağı ve balı akar ve böylece onları bal ve kayadan su ile besler. Bu nedenle Morienus şöyle der: 'Ona sahip olan, aynı zamanda her şeye sahiptir.' Peygamberlere bu ilim ve anlayışı verdiğin için, (körler ve dünyevi Tanrısızlıkta boğulanlar tarafından keşfedilmesinler diye) peygamberlere bu bilgileri ve anlayışı verdiğin için Sen mübareksin. dindarlar Seni övdüler! Bu Şeyin gizemini değersizler için keşfedenler, Cennetteki vahiyin mührünü kıranlardır, böylece Tanrı'nın Majestelerini rahatsız ederler ve kendilerine birçok talihsizlik ve Tanrı'nın cezasını getirirler.

Bu nedenle, bu bilgiye sahip olan tüm Hıristiyanlardan, insanlara böyle bir hazineyi vermiş olan Tanrı'ya hamd eden, erdemli, erdemli ve takva içinde yaşayan biri dışında hiç kimseye söylememelerini rica ediyorum. Çoğu kişi arar ama çok azı bulur. Bu nedenle murdarlar ve kötülük içinde yaşayanlar buna lâyık değildir. Bu nedenle bu Sanat, Tanrı'dan korkan herkese gösterilmelidir, çünkü bir bedelle satın alınamaz. Aptallara imkansız görünse de yalan söylemediğime Tanrı'nın huzurunda tanıklık ederim ki, şimdiye kadar hiç kimse Doğayı bu kadar derinden keşfetmemiştir.

[kadimdenuyanisa]

BAZEN YAŞADIĞIMIZ ZAMANIN RUHUDUR DİNLEDİĞİMİZ MÜZİK..RUHUMUZUN TİTREŞİMLERİDİR, ÇIĞLIKLARIDIR...ve dinlenilen şey müzikten Çok daha fazlasıdır.

"ENERGY FOLLOWS THOUGHT

ACTIONS EXPRESS PRIORITIES

HE IS ABLE WHO THINKS HE IS ABLE

ALL HUMANS DIE...BUT FEW HAVE LIVED

LIFE IS EITHER A DARING ADVENTURE

OR

NOTHING...

IT'S NOT WHAT YOU ARE UNDERNEATH ...

IT'S WHAT YOU DO THAT DEFINES YOU

PAIN AND ECSTASY COME HAND IN HAND

HOW WILL YOU USE YOUR GIFTS?

WHAT CHOICES WILL YOU MAKE?

WILL YOU FOLLOW DOGMA or

WILL YOU BE ORIGINAL?

WHEN IT'S TOUGH

WILL YOU GIVE UP

OR WILL YOU BE RELENTLESS?"

WILL YOU GUARD YOUR HEART OR

WILL YOU ACT WHEN YOU FALL IN LOVE?"

........................................................................

[kadimdenuyanisa]

Işık Getiren Lucifer

“Lucifer” kelimesi İncil'in tamamında sadece bir kez geçer. Bu, İşaya 14:12'de şöyledir: “Ey Lucifer, sabahın oğlu, nasıl da gökten düştün! Ulusları zayıflatan nasıl da yere yığılırsın!” Bu ayeti gerçek bağlamında okuyanlar, cümlenin özellikle İsrailoğulları'nın savaşında düşman olan belirli bir Babil kralına söylendiğini açıkça göreceklerdir. Orijinal İbranice metin, kelimenin tam anlamıyla "parlak yıldız" veya "parlayan yıldız" anlamına gelen הֵילֵל kelimesini kullanır, bu terim İsrailliler tarafından bu düşmanlarına alaycı veya alaycı bir şekilde uygulanır. İncil'in Kral James Versiyonu'nun çevirmenleri - şeflerinden biri, ünlü Gül Haçlı inisiye Dr Robert Fludd'dı ve bu, şüphesiz birçok Hristiyan'ı şok edecek ve dehşete düşürecek bir gerçek - bu kelimeyi Latince "Lucifer" kelimesiyle çevirmeyi seçtiler.

“Lucifer” kelimenin tam anlamıyla Işık Getiren, Işık Taşıyan, Şafağı Getiren, Parlayan Olan veya Sabah Yıldızı anlamına gelir. Kelimenin başka anlamı yoktur. Tarihsel ve astronomik olarak, "Sabah Yıldızı" terimi her zaman Venüs gezegeni için kullanılmıştır.

“Lucifer” kelimesinin İncil'de tek geçtiği yer İşaya'daki bir ayet olduğundan, İncil'de Lucifer'in Şeytan veya şeytan olduğunu söyleyen kesinlikle hiçbir şey yoktur. Kutsal yazının bu pasajını Şeytan'a uygulayan ve böylece Lucifer'i Şeytan ile eşitleyen ilk kişi Papa Büyük Gregory (MS 540-604) idi. Ancak o zaman bile, bu fikir, Lucifer'in Tanrı'nın kötü düşmanı Şeytan için başka bir isim olarak kullanıldığı John Milton'ın “Kayıp Cennet”inin çok daha yakın zamanda popülerleşmesine kadar büyük bir şekilde yakalanmadı. Ayrıca, Martin Luther ve John Calvin gibi Hıristiyan dünyasının aydınlatıcıları, İşaya 14:12'yi şeytana uygulamanın “büyük bir hata” olduğunu düşündüler, “çünkü bağlam açıkça gösteriyor ki, bu ifadeler Babillerin kralına atıfta bulunularak anlaşılmalıdır. ”

Dolayısıyla, Lucifer'in şeytan olduğunu iddia eden Hıristiyanlar, böyle bir inanç için aslında İncil'deki bir dayanağa veya yetkiye sahip değildir. İnançları yalnızca “Tanrı'nın Sözü” üzerine inşa edilmiş “İncil'e inanan Hristiyanlar” olduklarını iddia etmelerine rağmen, aslında - bu ve diğer birçok açıdan - Hristiyan İncil'in değil Hristiyan dini geleneğinin takipçileridir. Yoksa dünyanın geri kalanına haber vermeden Papa ve Milton'a sessizce ilahi yanılmazlığı mı bahşetmişler?

Şimdi HPB'nin “Gizli Doktrin”de Lucifer hakkında yaptığı bazı açıklamalara bir göz atalım…

* “Ezoterik felsefe, doğada bağımsız olarak var olduğu için ne iyiyi ne de kötüyü kendi başına kabul eder. Her ikisinin de nedeni, Kozmos'a göre karşıtlıkların ya da karşıtlıkların zorunluluğunda ve insanla ilgili olarak, onun insan doğasında, cehaletinde ve tutkularında bulunur. Işık ve Karanlığın ruhları olsa da, kesinlikle mükemmel Melekler olmadığı için şeytan veya tamamen ahlaksızlar yoktur; bu nedenle LUCIFER – Entelektüel Aydınlanmanın ve Düşünce Özgürlüğünün ruhu – metaforik olarak, insanın Yaşamın kayaları ve kumsalları arasında yolunu bulmasına yardımcı olan yol gösterici bir işarettir, çünkü Lucifer en yüksek LOGOS'udur ve kendi dünyasında “Düşman”dır. en düşük yönü - her ikisi de Ego'muza yansır.” (Cilt 2, s. 162)

* “Antik çağda ve gerçekte, Lucifer veya Luciferus, gün ışığında olduğu gibi gerçeğin ışığına da başkanlık eden meleksi Varlığın adıdır. Büyük Valentinianus müjdesi Pistis Sophia'da, Üç Tριδυνάμεις'ın Kutsal isimlerinden kaynaklanan üç Güçten, Sophia'nın (bu gnostiklere göre Kutsal Ruh - en kültürlü olanı) Venüs veya Lucifer gezegeninde bulunduğu öğretilir. ”

* “Yaratılış'ın Yılanı Şeytan'ı gerçek yaratıcı ve hayırsever, Ruhsal insanlığın Babası olarak görmek, ölü harf açısından bile çok doğaldır. Çünkü iddia edildiği gibi, Yehova tarafından yaratılan otomatın gözlerini açan, “Işığın Habercisi”, parlak Lucifer olan oydu; ve "Ondan yediğiniz gün, iyiyi ve kötüyü bilerek Elohim gibi olacaksınız" diye ilk fısıldayan kişi, ancak bir Kurtarıcı'nın ışığında kabul edilebilir. Yehova’nın “düşmanı” olan “kişisel ruh”, o, her ikisi de iyi bilen ve daha da çok sevilen ve bize ruhani bahşedenler olan, daima sevgi dolu “Haberci” (melek), Seraphim ve Kerubim olarak hâlâ ezoterik hakikatte kalır. , fiziksel ölümsüzlük yerine - ikincisi, insanı ölümsüz bir “Gezici Yahudi”ye dönüştürecek bir tür statik ölümsüzlük.”

* “Düşüş, insanın bilgisinin sonucuydu, çünkü onun “gözleri açıldı”. Gerçekten de, ona Bilgelik ve gizli bilgi “Düşmüş Melek” tarafından öğretildi, çünkü ikincisi o günden itibaren onun Manası, Zihni ve Özbilinci haline gelmişti. Her birimizde, sürekli yaşamın altın ipliği - periyodik olarak Dünya'da aktif ve pasif duyusal varoluş döngülerine bölünmüş ve Devachan'da duyular üstü - bu dünyadaki görünümümüzün başlangıcından beri var. Vedantik felsefenin güzel ifadesine göre, dünyevi yaşamlarımızın ya da geçici Egolarımızın üzerine boncuk gibi dizildiği, ölümsüz gayri şahsi monadlığın ışıklı ipliği olan Sutratma'dır.

"Ve şimdi, Şeytan'ın ya da Kızıl Ateşli Ejderhanın, "Fosforun Efendisi"nin (kükürt teolojik bir gelişmeydi) ve Lucifer'in ya da "Işık Taşıyıcının" içimizde olduğu kanıtlanmıştır: o bizim Zihnimizdir - ayartıcımızdır. ve Kurtarıcı, akıllı kurtarıcımız ve saf hayvancılıktan Kurtarıcımız. Bu ilke olmadan - doğrudan İlahi akıldan yayılan saf ilahi ilke Mahat'ın (Akıl) özünün ortaya çıkışı - kesinlikle hayvanlardan daha iyi olamazdık.

İki bin yıl önceki birçok Hıristiyan Gnostik öğretisi, “Yehova” olarak anılan varlığın insanı cahil, bilgisiz, gelişmeyen bir varlık olarak tutmak istediğini, ancak gerçek “Tanrı”nın (bunların iddia ettikleri gibi) aynı görüşe sahipti. Yehova değil) insana ışığı göstermek ve kendi ruhsal, ölümsüz, ilahi kimliğinin bilgisi de dahil olmak üzere gerçek bilgiye uyanmasına yardım etmesi için muhteşem ateş ve ışık meleği Lucifer'i gönderdi. Hıristiyanlar için bu durum, İncil'deki Yaratılış Kitabı'nda, Adem ve Havva'yı Aden Bahçesi'nde ziyaret eden yılanda, şimdi çarpıtılmış bir şekilde de olsa tasvir edilmektedir. İsa'nın Matta 10:16'da "Yılanlar kadar akıllı, güvercinler kadar zararsız olun" derken gösterdiği gibi, yılanlar her zaman bilgeliği simgelemişlerdir.

Teosofi, tüm bu alegorik Gnostik öğretileri, yukarıda bahsettiğimiz “Manas'ın aydınlanması”na (Manas, Sanskritçe Zihin kelimesidir) atıfta bulunarak yorumlar. “Gizli Öğreti”nin, Lemurya Kök Irkının Venüs'ün etkisi altında doğduğunu ve “ışık ve yaşamını” Venüs'ün Gezegensel Ruhu'ndan aldığını öğrettiğini aklımızda tuttuğumuzda, Lucifer kabul edildiği için her şey daha açık hale gelir. Venüs'ün eş anlamlısı - parlak ve sabah yıldızı - Hıristiyan teolojisi günlerinden çok önce ve Lucifer'in cahilce şeytanla eşitlenmesinden binlerce yıl önce.

Ancak daha sonra belirteceği gibi, Lucifer = Şeytan'ın “kör inanç toprağında çok derinlere kök saldığı” konusundaki cahil ve hatalı inanç, birçok insanın gerçek kökenlerini ve gerçek doğasını cesurca, cesurca ve utanmadan ortaya koymasına izin verir. sözde Lucifer'in gerçekte ne olduğu. Bunu yapmaya kalkışanlar her zaman belirli bir Hıristiyan sınıfı tarafından derhal “satanistler” ve “şeytana tapanlar” olarak yaftalanmaya mahkûmdurlar; bu kişilerin alameti farika özellikleri her zaman kasıtlı cehalet ve zihinsel tembellik olma eğilimindedir. Gerçekten de, en katı ateistlerin kafasında bile insanbiçimli bir şeytanın imajını otomatik olarak çağrıştıran bir "marka adı" haline geldi.

Yine de, İsa'nın bile, "Ben, İsa, parlak ve sabah yıldızıyım" dediği Vahiy 22:16'da, Işık Getiren Venüs ile kimliğini cesurca ilan ederken tasvir edildiğini kim inkar edebilir? Tercümanlar bu ayeti İşaya 14:12'de olduğu gibi Latince kullanarak çevirmeyi seçmiş olsalardı, "Ben, İsa, Lucifer'im" olarak okunurdu.

[kadimdenuyanisa]

Hypatia: Bir ışığın ölümsüz hikayesi…

“Hypatia'nın öldürülmesiyle Batı dünyası için Karanlık Çağlar başladı.” diye başlarlar onu anlatmaya...

“Her açıdan şaşırtıcı derecede güzel, göz kamaştırıcı derecede parlak, ancak her zaman mütevazı ve kibar, kadınların sadece birer mal olduğu bir çağda, tarihin ilk kadın matematikçisi ve aynı zamanda ilk kadın astronom, mucit ve doğa filozofuydu.” (Sir Harold Kroto, İngiliz kimyager ve Nobel Ödülü sahibi, 1939-2016)

İskenderiye Okulu (Filozoflar). Bu ünlü okul, birkaç yüzyıl boyunca büyük öğrenim ve felsefe merkezi olan İskenderiye'de (Mısır) ortaya çıktı. MÖ 283 yılında vefat eden Ptolemy Soter'in saltanatının çok başında kurduğu “İskenderiyeli” adını taşıyan kütüphanesi ile ünlü; bir zamanlar 700.000 rulo veya ciltle övünen kütüphane (Aulus Gellius); ilk gerçek bilim ve sanat akademisi olan müzesi için; Öklid (bilimsel geometrinin babası), Pergalı Apollonius (konik kesitler üzerine halen mevcut olan çalışmaların yazarı), Nicomachus (aritmetikçi) gibi dünyaca ünlü bilginleri için; astronomlar, doğa filozofları, Herophilus ve Erasistratus gibi anatomistler, doktorlar, müzisyenler, sanatçılar vb.; 193'te öğrencileri Origen, Plotinus ve tarihte ünlü olan diğer pek çok kişi olan Ammonius Saccas tarafından kurulan Eklektik ya da Yeni Platoncu okulla daha da ünlü oldu. Gnostiklerin en ünlü okullarının kökeni İskenderiye'deydi. Philo Judæus, Josephus, Iamblichus, Porphyry, İskenderiyeli Clement, astronom Eratosthenes, bakire filozof Hypatia ve ikinci büyüklükteki sayısız diğer yıldızlar, hepsi çeşitli zamanlarda bu büyük okullara aitti ve İskenderiye'yi en adil olanlardan biri haline getirmeye yardımcı oldu. dünyanın şimdiye kadar ürettiği ünlü öğrenim koltukları.

Yeni-platonizm. Lafzen, "yeni Platonculuk" veya Platoncu okul. Ammonius Saccas tarafından İskenderiye'de kurulan eklektik bir panteist felsefe okulu. . . Platoncu öğretileri ve Aristotelesçi sistemi Doğu Teosofisi ile uzlaştırmaya çalıştı. Başlıca uğraşı saf manevi felsefe, metafizik ve mistisizmdi. Teurji sonraki yıllara doğru tanıtıldı. Zamanın gitgide artan cahil hurafelerini ve kör inançlarını yok etmek, yüksek zekaların nihai çabasıydı; sonunda kaba kuvvetle ezilen ve ölüme terk edilen Yunan felsefesinin son ürünü.

Hypatia, ünlü bir filozof ve matematikçi olan, Öklid üzerine bir yorumun yazarı olan ve kızının ona yardım ettiği söylenen Theon'un kızıydı. Tek bir çocuk olarak, gençliğinden itibaren felsefe ve matematiğe derin bir ilgi gösterdi. Babası ona bu konularda özen ve özenle öğretti ve kısa sürede onun en parlak öğrencilerinden biri oldu. Suidas'a göre yazıları, İskenderiyeli Diophantus'un Aritmetiği, Perga'lı Apollonius'un Konikleri ve Batlamyus'un Aritmetik Kanonu üzerine şerhler içeriyordu ve bunların tümü artık kayıp.

Hypatia Atina'da yaşarken Plotinus, Porphyry ve Iamblichus tarafından kurulan Neoplatonik Okullarla temasa geçti ve kendini Neoplatonik Hareket ile özdeşleştirdi. Daha sonra İskenderiye'ye yerleştiğinde, hitabet ve derin bilgeliğinin, gençliğinin ve olağanüstü güzelliğinin kısa sürede büyük öğrenci ve hayran kitlelerini çektiği ünlü Müze'de dersler ve dersler vermeye başladı. Büyük İskenderiye ailelerinin yakın çevrelerine kabul edildi ve arkadaşları arasında günün en güçlü adamlarından ikisi vardı: İskenderiye Valisi Orestes ve Cyrene Piskoposu Synesius.

Yeni Platoncu Okul, yıkımından hemen önceki günlerde en yüksek seviyelerine ulaştı. Hypatia, Mısır'ı binlerce yıldır olduğundan daha çok eski Gizemlerini anlamaya yaklaştırdı. Onun Teurji bilgisi, Gizemlerin pratik değerini geri kazandırdı ve Iamblichus'un yüz yıldan fazla bir süre önce başlattığı işi tamamladı. Plotinus ve Porphyry'nin izinden giderek, bireysel Benliğin herkesin BENLİĞİ ile birleşme olasılığını gösterdi. Ammonius Saccas'ın çalışmalarına devam ederek, tüm dinler arasındaki benzerliği ve bunların kaynağının kimliğini gösterdi.

Dördüncü yüzyılın başında kalabalıklar, bilgin ve talihsiz Hypatia'nın ilahi Platon ve Plotinus'un öğretilerini açıkladığı ve böylece Hıristiyan proselitizminin ilerlemesini engellediği akademinin kapısında toplanmaya başladı. . . . Pek çok kişiyi yeni dine katılmaya ikna eden şey, tam da bu Pagan filozofun öğretileriydi; Hıristiyanlar, aksi halde anlaşılmaz olan planlarına son bir dokunuş yapmak için çok özgürce ödünç aldılar; ve şimdi Platonik ışık, dindar patchwork üzerinde çok rahatsız edici bir şekilde parlamaya başladı. . . Ama daha büyük bir tehlike vardı. Hypatia, Atina okulunun başı olan Plutarkhos'tan eğitim almış ve teurjinin tüm sırlarını öğrenmişti. Kalabalığı eğitmek için yaşadığı sürece, meydana gelmelerinin doğal nedenlerini ifşa edebilen birinden önce hiçbir ilahi mucize üretilemezdi. Kıyameti, belagatini gölgede bıraktığı ve alçaltıcı hurafeler üzerine kurulu otoritesi, değişmez doğal yasanın kayası üzerine dikilmiş olan onunkinin önüne geçmek zorunda kalan Cyril tarafından mühürlendi.

İskenderiye Piskoposu Theophilos ve yeğeni Cyril'in şeytani komplosuna şehit düşen kadın, onların emriyle feci şekilde öldürüldü. Onun ölümüyle Yeni Platoncu Okul yıkıldı.

İnsanlar bazen Hypatia'dan "alıntı yapsalar da", bu alıntıların çoğunun bir 19. yüzyıl bilgini tarafından üretildiğine yaygın olarak inanılıyor. Kendi yazılarından herhangi biri gerçekten hayatta kaldıysa, iyi bilinmemektedir veya kanıtlanmamıştır. Yine de ona atfedilen “Düşünme hakkını saklı tut, çünkü yanlış düşünmek bile hiç düşünmemekten iyidir” gibi alıntılar, onun öğrenmeye ve eleştirel düşünmeye verdiği önemi göstermektedir.

2009'da hayatıyla ilgili büyük bir ana akım film sinemalarda gösterime girdi. “Agora” başlıklı tanıtım afişlerinden birinde “İSKENDERİYE, MISIR, MS 391, DÜNYA SONSUZA KADAR DEĞİŞTİ” yazıyordu. Bu, İskenderiye Kütüphanesi Serapaeum'unun, Kıpti Papa Theophilus'un emriyle ve Hypatia'nın ölümünden yaklaşık 25 yıl önce Hıristiyan mafya tarafından tahrip edildiği ve yıkıldığı yıldı.

Ancak gerçek Bilgi ve zamansız Bilgelik asla kaybolmaz.

Bu ifade, aşağıdaki gerçeklerin dikkate alınmasıyla daha güvenilir hale geliyor: İskenderiye kütüphanesi yok edildiğinde kurtarılan binlerce eski parşömen geleneği; Ekber döneminde Hindistan'da kaybolan binlerce Sanskritçe eser; Çin ve Japonya'daki evrensel gelenek, şerhleri ​​olan gerçek eski metinlerin, onları tek başına anlaşılabilir kılan - binlerce ciltten fazla - uzun zaman önce dinsiz ellerin ulaşamayacağı; Babil'in engin kutsal ve okült edebiyatının ortadan kalkması; Mısır hiyeroglif kayıtlarının binlerce bilmecesini tek başına çözebilecek anahtarların kaybı; Hindistan'da, Veda'yı anlaşılır kılan gerçek gizli yorumların, artık saygısız gözler tarafından görülmemesine rağmen, inisiyeler için gizli mağaralarda ve mahzenlerde saklı kaldığı geleneği; ve gizli kitaplarıyla ilgili olarak Budistler arasında benzer bir inanç. Okültistler, tüm bunların Batı'nın yozlaştırıcı ellerinden güvenli bir şekilde var olduğunu ve daha aydınlanmış bir çağda yeniden ortaya çıkmak için var olduğunu iddia ediyorlar.

Pagan yazılarında yer alan antik bilginin kaybı bir yana, Hıristiyanlığın yükselişi kişisel hijyende bir düşüşe, tıp ve dişçilik uygulamalarında kullanılan en temel araç ve yöntemlerden bazılarının cehaletine, kadının statüsünde bir düşüşe, felsefi araştırma pratiğinin aniden durdurulması ve daha büyük, daha iyi, gelecek dünyanın tasavvuru lehine şehirlerin temel bakımı da dahil olmak üzere bu dünyaya ait şeylerin genel olarak ihmal edilmesi. . . . Hypatia zamanında, eğitimli, öğrenmeye ve hoşgörüye değer veren Hristiyanlar vardı ama okuryazar olmayan, olmak istemeyen ve inançlarının olanlar tarafından tehdit edildiğini hisseden birçok kişi vardı. O halde, resmi bir yıkım ve cinayet politikası olup olmadığı neredeyse önemsizdir; yıkım ve cinayet gerçekleşti ve dini şevk nedeniyle gerçekleşti.

Ailesini ve çocuklarını ve çekiciliğine kapıldığı inanç uğruna mutluluğunu teslim eden bu en asil ve en değerli Hıristiyan piskoposların duyguları ne olurdu, kendisine açıklanmış tek dostun kehanetsel bir vizyonu vardı. Ona göre, "annesi, kız kardeşi, velinimeti", yakında tanınmaz bir et ve kan kütlesi haline gelecekti, Okuyucu Peter'ın darbeleri altında jöle gibi dövülecekti - genç, masum bedeni parçalara ayrılacaktı. et kemiklerden kazındı”, istiridye kabukları tarafından ve kadının geri kalanı ateşe atıldı, çok iyi tanıdığı aynı Piskopos Cyril'in emriyle ...

Böylece Hypatia yok oldu ve onun ölümüyle büyük Yeni-Platoncu Okul sona erdi. Filozoflardan bazıları Atina'ya taşındı, ancak Okulları İmparator Justinian'ın emriyle kapatıldı. Büyük Neoplatonik Hareketin son yedi filozofunun - Justinianus'un zulmünden kaçmak için Uzak Doğu'ya kaçan Hermias, Priscianus, Diogenes, Eulalius, Damaskias, Simplicius ve Isidorus'un ayrılmasıyla bilgelik saltanatı kapandı.

Hypatia'nın ölümü 414 yılında gerçekleşti. Tam bin beş yüz yıl sonra, 1914'te Hıristiyan ulusların Dünya Savaşı başladı. Bu iki olay arasında bir bağlantı var mı? Hypatia'nın ölümü, dünyanın bin yıl boyunca cehalet ve batıl inanç bulutlarıyla çevrili olduğu Karanlık Çağların başlangıcına işaret ediyordu. Şimdi döngümüzde buna karşılık gelen bir noktadayız. Geçmişin dehşetlerinin tekrarını önlemek için ne yapılması gerektiğinin bilgisi bu çağın teosofistlerine aittir.” (“Hypatia: Neoplatonistlerin Sonuncusu”)

[kadimdenuyanisa]

ST. GERMAIN KONTU ve SİMYA

Simya tarihinde Comte de St. Germain'in adının geçmemiş olması oldukça dikkat çekicidir. Sanatta uzman olduğuna şüphe yok, ancak bu olağanüstü adamla ilgili birçok hikayeden, bu özel alandaki başarılarının hiçbir rolü yok gibi görünüyor.

St. Germain şaşırtıcı bir kişilikti. Tespit edilebildiği kadarıyla, Transilvanya Prensi Racozy'nin oğluydu, ancak her halükarda, soylu bir doğuştan, büyük kültürlü ve incelikli bir adam olduğuna şüphe yok. St. Germain'in Avrupa'daki çeşitli görünümlerinin kayıtlarının 110 yıllık bir süreyi kapsadığı hatırlanabilir, çünkü onun uzun ömürlülüğünün gerçek sırrını oluşturan harika iksiriyle birleştiğinde diyet olduğunu söyledi. asla değişmedi. Her zaman orta yaşta iyi korunmuş bir adam olarak göründü. Madame la Comtesse d'Adhemar, örneğin, "Souvenirs de Marie Antoinette"de, Büyük Frederick'in "ölmeyen adam" olarak bahsettiği Kont'un ve monografında Bayan Cooper Oakley'in mükemmel bir tanımını verir. 'The Comte de St. Germain, the Secret of Kings', 1710-1822 yılları arasında çeşitli isimler altında onun izini sürer.

İtalyan maceracı Jacques de Casanova de Seingalt, Kont'un büyü sanatlarında usta ve yetenekli bir kimyager olduğunu kabul ediyor. St. Germain'e akut bir hastalıktan muzdarip olduğunu söylemesi üzerine Kont, Casanova'yı tedavi için kalmaya davet etti ve üç gün içinde onu mükemmel sağlığına kavuşturacak on beş hap hazırlayacağını söyledi.

St. Germain'in athoeter'ı Casanova hakkında şunları yazıyor:

Sonra bana Athoeter adını verdiği magistrumunu gösterdi. İyice kapatılmış bir şişede bulunan beyaz bir sıvıydı. Bana bu sıvının Doğanın evrensel ruhu olduğunu ve tıpanın mumu birazcık delinirse tüm içeriğin yok olacağını söyledi. Deneyi yapması için ona yalvardım. Bunun üzerine bana şişeyi ve iğneyi verdi ve şişe boşken ben de mumu deldim.'

Casanova ayrıca St. Germain'in on iki sous parçasını saf altın madeni paraya dönüştürdüğü bir olayı kaydeder. Ünlü Kont'un, adi metalleri altına dönüştürmenin mümkün olduğu simyasal toza sahip olduğuna dair başka kanıtlar da var. Çağdaşların yazılarında belirtildiği gibi, bu başarıyı en az iki kez gerçekleştirdi. St. Germain'i laboratuvarında ziyaret eden Marquis de Valbelle, simyacıyı fırınlarıyla meşgul buldu. Markiden altı franklık gümüş bir parça istedi ve onu siyah bir maddeyle kaplayarak küçük bir alevin veya fırının ısısına maruz bıraktı. M. de Valbelle, madeni paranın parlak kırmızı olana kadar renk değiştirdiğini gördü. Birkaç dakika sonra, biraz soğuduktan sonra, usta onu soğutma kabından çıkardı ve Marki'ye geri verdi. Parça artık gümüş değil, en saf altındandı. Dönüşüm tamamlanmıştı. Kontes d'Adhemar, sekreterinden çalındığı 1766 yılına kadar bu paraya sahipti.

Bir yazar bize, St. Germain'in okült kimya bilgisini her zaman Asya'daki ikametine bağladığını söylüyor. 1755'te ikinci kez Doğu'ya gitti ve Kont von Lamberg'e yazdığı mektupta şöyle dedi: "Mücevherleri eritme konusundaki bilgimi Hindistan'a yaptığım ikinci yolculuğuma borçluyum."

St. Germain'i böyle bir başarı için bir şarlatan olarak kınamak için çok fazla gerçek metalik dönüşüm vakası var. Halen bu ailenin elinde bulunan Leopold Hoffman madalyası, şimdiye kadar kaydedilen metallerin dönüştürülmesinin en seçkin örneğidir. Bu madalyanın üçte ikisi keşiş Wenzel-Seiler tarafından altına dönüştürülerek orijinal hali olan gümüş dengeyi bıraktı. Mevcut durumda madalyanın bir kopyası olduğu için dolandırıcılık imkansızdı.

St. Germain'in hayatındaki olaylarla ilgili bu notlar için Bay Manly Hall'un 'En Kutsal Trinosophia' (Comte de St. Germain) hakkındaki tanıtım materyaline ve yorumuna minnettarım.

'En Kutsal Trinosophia' veya 'En Kutsal Üç Katlı Bilgelik' on iki bölümden oluşur. Aynı zamanda, İnisiyasyon sürecinin bir resmi ve bir Simya incelemesidir, dikkatli bir incelemenin ortaya koyacağı bir gerçektir. Bölüm XII'den alıntı yapayım:

Az önce girdiğim salon mükemmel bir şekilde yuvarlaktı, kristaller gibi sert şeffaf maddeden oluşan bir kürenin içini andırıyordu, böylece ışık her taraftan giriyordu. Alt kısmı kırmızı kumla dolu geniş bir leğenin üzerinde duruyordu. Bu dairesel muhafazada nazik ve eşit bir sıcaklık hüküm sürdü. Yeni bir fenomen hayranlığımı uyandırdığında şaşkınlıkla bu kristal küreye baktım. Salonun zemininden hafif, nemli ve safran sarısı bir buhar yükseliyordu. Beni sardı, nazikçe kaldırdı ve otuz altı gün içinde beni dünyanın üst kısmına taşıdı. Daha sonra buhar inceldi. Yavaş yavaş aşağı indim ve sonunda kendimi tekrar yerde buldum. Sabahlığım rengini değiştirmişti. Doluya girdiğimde yeşildi, ama şimdi parlak kırmızıya dönüştü.'

İşte kum banyosundaki pelikanın bir resmi, içeriğin süblimleşme süreci ve Felsefe Taşı'nın hazırlanmasında laboratuvar süreçlerinden birinde meydana gelen renk değişimi. Bu hazırlığın laboratuvar ortamında su, imbik, kum banyosu ve fırınlarla gerçekleştirilen fiziksel bir işlem olduğuna şüphe yoktur. Simyanın tamamen psişik bir bilim olduğu ve aslında hiçbir dayanağı yoktur. Bir bilimin bilim olabilmesi için her bilinç düzeyinde tezahür edebilmesi gerekir; başka bir deyişle, 'yukarıda nasılsa, aşağıda da öyle' aksiyomunu gösterebilmelidir. Simya bu teste dayanabilir, çünkü fiziksel, ruhsal ve psişik olarak tüm formlarda ve tüm yaşamda tezahür eden bir bilimdir.

Yukarıdaki çeşitli kayıtlar, bir ölçüde, simyanın, metallerin özelliklerine ilişkin içsel bir bilgiye dayanan bir fizik bilimi olduğu iddiasına tanıklık etmelidir. Sadece Casanova'nın St. Germain'i tanımlaması, on sekizinci yüzyılın ikinci yarısı kadar yakın bir zamanda, her halükarda, metalleri dönüştürebilen ve hastalıkları iyileştirebilen fiziksel bir "Taş" hazırlama yönteminin uygulamada olduğunun kanıtıdır.

Modern bilim, yalnızca bir kırmızı toz tanesinin eklenmesiyle kurşunu veya cıvayı katı altın benzerine dönüştürebilecek hiçbir madde bilmiyor ve bu nedenle simyacıların iddialarını çok verimli bir hayal gücünün ürünleri olarak alay etmeyi seçebilir. 'anlamsız' olarak yazıları. Ancak, "iddiaların" tarafsız gözlemciler tarafından desteklendiği ve Hermetik metinlerdeki "anlamsız" sözlerin sıradan insanlar için modern kimyasal deyimlerden çok daha az anlaşılır olduğu gerçeği akılda tutulmalıdır.

[kadimdenuyanisa]

PİRİ REİS’İN HARİTASI - Çözülemeyen gizemleri...

Bilinmeyen eski uygarlıklarla ilgili teorilerin çoğu kesinlikle hiçbir fiziksel kanıta dayanmaz, genellikle sadece kulaktan dolma ve spekülasyondur. Tarih bilgimizin temelini gerçekten sarsan şey, gerçek bir eser olacaktır. Bu muhtemelen Atlantik'te batık bir şehir bulmak ya da bir dinozor iskeletine gömülü zırh delici mermiler bulmak gibi muhteşem bir şey olmayacaktı. Muhtemelen sadece bu alandaki bir uzmanın anormal olarak kabul edebileceği bir şey olurdu.

Daha büyük olasılıkla, bu eser, yakın zamanda keşfedilen bazı bilimsel gerçeklerin derinlemesine anlaşılmasını ortaya koyan, geçmişten gelen bir belge veya gelenek olacaktır. Bu, DNA'nın yapısının ve işlevinin, sadece modern bilimin bildiği astronomi veya fizik bilgisinin bir tanımı olabilir. . . veya "Keşif Çağı"ndan çok önce çizilmiş dünyanın doğru haritaları. Piri Re'is haritası tam da bu eser gibi görünüyor.

Piri Reis Haritası, 15. Yüzyılda ve daha önce çizilen ve kıtaların şekli hakkında o zamanlar bilinmesi gerekenden daha iyi bilgi veriyor gibi görünen birkaç anormal haritadan sadece bir tanesidir. Ayrıca, bu bilgilerin geçmişte çok uzak bir zamanda elde edildiği anlaşılıyor.

Piri Re'is, Ptolomy (MS 2. Yüzyıl), ayrıca 15. yüzyılın tanınmış harita yapımcıları Mercator ve Oronteus Finaeus, diğerleri gibi dünya haritalarına geleneksel güney kıtasını dahil ettiler. Antarktika 19. yüzyıla kadar keşfedilmedi ve 20. yüzyılın ortalarına kadar büyük ölçüde keşfedilmedi. Bu sadece başlangıç. Anormal haritalar ayrıca Behring Boğazı'nın Asya ile Amerika'yı birbirine bağladığını, bugün olduğundan çok daha kısa görünen nehir deltalarını, buzul çağının sonunda deniz seviyesinin yükselmesinden bu yana suların üzerine çıkmamış Ege adalarını ve Britanya ve İskandinavya'yı kaplayan devasa buzulları gösteriyordu. Haritacılar tarafından boş alanları doldurma girişimleri olarak uzun süredir göz ardı edilen eski haritaların bazı ayrıntıları, özellikle Buz Çağları boyunca, jeolojik geçmişte Dünya'nın coğrafyasındaki değişikliklere ilişkin modern (çok yaygın) bilgilerle ilişkilendirildiğinde çok şaşırtıcı görünüyor.

Piri Reis haritası, bilgilerinin kaynağının belirtilmesi ve kıyı hatlarının olağanüstü ayrıntıları nedeniyle çok ilginçtir.

Piri Reis haritası 1929'da Konstantinopolis'teki İmparatorluk Sarayı'nda bulundu. Parşömen üzerine boyanmış olup, H. 919 (H. 1513) tarihlidir. Piri Reis olarak da bilinen Piri İbn Haji Memmed adlı Türk Donanması amirali tarafından imzalanmıştır. Piri Reis'e göre harita, Büyük İskender zamanında çizilen 20 haritadan oluşuyordu.

Bu harita ve diğerleri, Charles H. Hapgood ve lisansüstü öğrencileri tarafından analiz edildi. Hapgood, Eski Deniz Krallarının Haritaları (1966) adlı kitabında New Hampshire Üniversitesi'nde tarihçi ve coğrafyacıydı. Yalnızca bu kitabın sonuçları sansasyoneldir; çoğunlukla, harita özelliklerini gerçek coğrafi konumlarla ilişkilendirmek için küresel trigonometri kullanan, anormal haritaların tarihi ve coğrafyası üzerine teknik bir monografidir.

Hapgood'un ulaştığı sonuç, yüksek denizcilik ve haritacılık becerilerine sahip bir uygarlığın antik geçmişte tüm dünyayı araştırdığıydı. Geriye nesiller boyu elle kopyalanan haritalar bıraktılar. Piri Re'is haritası, kaynak haritalar arasında örtüşmeyen alanlar olarak açıklanabilecek boşluklara (özellikle Güney Amerika ve Antarktika arasındaki Drake Geçidi) sahip bir yama işidir.

Son yıllarda daha fazla kanıt ortaya çıktı. Hapgood yine de haklı çıkarılabilir (en azından anormal haritaların önemine ilişkin tahmini). Piri Re'is haritası, bilinmeyen bir Buz Devri uygarlığı için büyüyen kanıtların temel taşlarından biridir.

Bu haritayla ilgili çarpıcı bir şey, Güney Amerika'daki kıyıların ve iç kısımların ayrıntı düzeyidir. Ölçek biraz kapalı olsa da, Güney Amerika kıyılarına akan nehirlerin kaynağı olarak uzun, yüksek bir dağ silsilesi gösteriliyor.

Ancak Piri Re'is haritasındaki (ve diğer modern öncesi haritalardaki) en iyi bilinen özellik Antarktika kıyı şerididir. Hapgood ve diğerlerinin görüşlerine göre bu, buzulların olmadığı Antarktika kıyılarının ana hatlarını temsil ediyor.

Buzun altındaki kıyı şeridi hakkındaki modern bilgimiz, 1940'larda ve 50'lerde Antarktika keşiflerinden elde edilen sismik sondaj verileri kullanılarak elde edildi. Sonar, Antarktika buzullarının altındaki sahili haritalamanın bir yoludur. Diğer yol, buzsuz olduklarında onları incelemek olabilir. İddiayı Ross Denizi'nden alınan 1949 çekirdek örneklerine dayandıran Hapgood'a göre, Piri Re'is haritasında gösterilen belirli bölgenin buzsuz olduğu en son zaman 6000 yıldan daha uzun bir süre önceydi. Daha yeni araştırmalar, bunun birkaç büyüklük sırası ile kapalı olabileceğini gösteriyor. Her halükarda, bu coğrafya eskiler tarafından bilinmemeliydi. Bu doğruysa, açıklanması gereken bazı büyük gizemler var.

Piri Reis haritası hakkında bir düşünce ekolü, 'Atlantis Antarktika'da' tezidir. Bunun başlıca savunucuları, When the Sky Fell adlı kitaplarında Rand ve Rose Flem-Ath'tir, ancak başkaları da vardır. Flem-Ath'ler hem Hapgoods'un Deniz Kralları hem de Kutup kayması tezini kabul eder. İkincisinde, Hapgood, Dünya'nın dönme ekseninin eğiminin MÖ 9500 yılında aniden değiştiğini iddia etti. Antarktika'nın yüzlerce mil güneye doğru hareket etmesine neden oluyor. Bu, iklimini yarı ılımandan donmaya dönüştürdü. Deniz Kralları hipotezinin aksine, bu zamanda gerçekten hızlı bir kutup değişiminin meydana geldiğine dair hiçbir kanıt yoktur ve olmadığına dair çok sayıda olumsuz kanıt vardır.

Gezegenin kabuğunu tamamen tahrip etmeden birkaç saat içinde böylesine küresel bir dönüşüme neden olabilecek bir mekanizmanın bilimsel bir açıklaması yoktur. Gezegen oluşumunun erken döneminden beri meydana gelmeyen türden bir gezegen çarpışması gerekli olacaktır. Eğer böyle bir çarpışma MÖ 9.500'de olsaydı, Dünya'daki tüm yaşamın yok olacağı oldukça kesindir, ki durum böyle değildir. Gezegendeki bazı dengesizliklerin Dünya'nın ekseninin eğimini değiştirmesine neden olması imkansız olmasa da, bu bir gecede olmayacaktı. Ek olarak, bir kutup kayması muhtemelen deniz tabanı çekirdeklerinde bulunan jeomanyetik tabakalarda bariz bir iz bırakacaktır, ki durum böyle değildir.

Einstein'ın Hapgood'un kutup kayması teorisini onaylaması üzerine çok şey yapıldı. Einstein bir jeolog olmadığı için bu hiçbir şeyi kanıtlamaz. Ayrıca, Einstein'ın teorileri titiz deneysel ve gözlemsel kanıtlara dayanmış olsa da, onun bir insan olduğunu ve her zaman haklı olmadığını belirtmek önemlidir. Einstein'ın büyüklüğünün bir kısmı, hatalarını kabul etme yeteneğiydi.

Her halükarda, Flem-Ath'ler, bu değişimin günümüz Ross yarımadasında bir yerde bulunan varsayımsal bir Antarktika uygarlığını yok ettiğini öne sürüyorlar. Bunu (karışık bir başarı ile) Platon'un Atlantis'iyle ilişkilendirmeye çalışırlar. Ne yazık ki, bunu kanıtlamak, binlerce metre kalınlığındaki bir buz tabakasının altında arkeoloji yapmayı gerektirir. Bu, 'olağanüstü iddialar, olağanüstü kanıtlar gerektirir'e mükemmel bir örnektir.

Gelişmiş coğrafi bilgiyi düşündüren özellikler haritanın kendisinde gösterilirken, açıklamalar ve çizimler farklı bir tablo çiziyor.

Bu, şaşırtıcı yer şekillerini geçersiz kılmaz, ancak bu notları yazanların (muhtemelen Piri Re'is) aslında Antarktika'yı hiç ziyaret etmediğini gösterir. Şüpheci olmayanlar, kaynak harita incelendiğinde 1) büyük yılanlar, 2) bilinmeyen kara memelileri türleri ve ayrıca 3) Antarktika'da "çok sıcak" bir iklim olabileceğini iddia edebilirler, ancak buna dair hiçbir fiziksel kanıt yoktur, bu her zaman böyle olmuştur. Bu aynı zamanda, And Dağları bölgesindeki kızıl saçlı başsız bir adamın (yüzü göğsünde) bir taslağı da dahil olmak üzere, haritadaki diğer hayali çizimleri ve notları açıklamıyor. Bu bizi mümkün olanın dünyasından fantastik olana, Hapgood'un en azından Antik Deniz Kralları Haritaları'nda geçmemeye özen gösterdiği bir çizgiye götürür.

I. Vakami denen bir çeşit kırmızı boya vardır ki, uzaktan olduğu için ilk anda pek fark etmezsiniz. . . dağlar zengin cevherler içerir. . . . Orada bazı koyunların ipek yünü var.

II. Bu ülke yerleşim yeridir. Tüm nüfus çıplak geziyor.

III. Bu bölge Antilia Vilayeti olarak bilinir. Güneşin battığı taraftadır. Beyaz, kırmızı, yeşil ve siyah olmak üzere dört çeşit papağan olduğunu söylerler. İnsanlar papağan etini yerler ve başlıkları tamamen papağan tüylerinden yapılır. Burada bir taş var. Siyah mihenk taşına benziyor. İnsanlar balta yerine onu kullanıyor.

NOT: Piri Reis, Babriye'de şöyle yazıyor: "Akdeniz'de ele geçirdiğimiz düşman gemilerinde bu papağan tüylerinden yapılmış bir başlık ve ayrıca mihenk taşına benzer bir taş bulduk."

IV. Bu harita Kemal Reis'in yeğeni olarak bilinen Piri İbn Hacı Mehmed tarafından Gelibolu'da 919 yılının muharrem ayında (9 Mart - 7 Nisan 1513 tarihleri ​​arasında) çizilmiştir.

V. Bu bölümde bu kıyıların ve bu adaların nasıl bulunduğu anlatılmaktadır.

Bu kıyılara Antilia kıyıları denir. Arap takviminin 896 yılında keşfedildiler. Ancak, bu yerleri keşfeden kişi olsun, adının Colombo olan Cenevizli bir kafir olduğu bildiriliyor. Örneğin, adı geçen Kolombo'nun eline bir kitap düşmüş ve bu kitapta Batı Denizi'nin [Atlantik] sonunda, yani batı tarafında kıyılar, adalar ve her türlü denizin bulunduğu söylenmektedir. metaller ve ayrıca değerli taşlar. Yukarıda bahsi geçenler, bu kitabı iyice inceledikten sonra Cenovalı büyüklere birer birer bu hususları anlatmışlar ve "Gel bana iki gemi ver, gidip bu yerleri bulayım" demişlerdir. Dediler ki: "Ey kârsız adam, Batı Denizi'ne bir son veya sınır bulunabilir mi? Buharı karanlıkla doludur." Yukarıda adı geçen Kolombo, Cenevizlilerden bir yardım gelmediğini görünce hızla yola koyuldu, İspanya Beyi'nin [kralına] gitti ve hikâyesini ayrıntılarıyla anlattı. Onlar da Cenevizliler gibi cevap verdiler. Özetle Colombo bu insanlara uzun süre dilekçe vermiş, sonunda İspanya Beyi ona iki gemi vermiş, iyi teçhizatlı olduklarını görmüş ve şöyle demiş:

"Ey Kolombo, dediğin gibi olursa seni o ülkeye kapudan [amiral] yapalım." Söz konusu Kolombo'yu Batı Denizi'ne gönderdiğini söyledikten sonra. Merhum Gazi Kemal'in bir İspanyol kölesi vardı. Adı geçen köle, Kemal Reis'e Kolombo ile üç kez o ülkeye gittiğini söyledi. Dedi ki: "Önce Cebelitarık Boğazı'na ulaştık, oradan dümdüz güney ve batı ikisi arasında... Dört bin mil dümdüz ilerledikten sonra bize bakan bir ada gördük, ama yavaş yavaş denizin dalgaları köpüksüz oldu, yani deniz sakinleşti ve Kuzey Yıldızı -pergellerindeki denizciler hala yıldız diyorlar- yavaş yavaş perdelendi ve görünmez oldu ve ayrıca denilebilir ki o bölgedeki yıldızlar buradaki gibi dizilmedi. Daha önce karşıdan gördükleri adaya demir atmışlar, adanın halkı gelmiş, onlara ok atmış, karaya çıkmalarına ve bilgi istemelerine izin vermemişler, dişiler el okları atıyorlar.Bu okların uçları kılçıktan yapılmıştı ve bütün nüfus çıplak ve hem de çok... , bir tekne görmüşler, onları görünce tekne kaçmış ve onlar [teknedeki insanlar] karaya çıktılar. [İspanyollar] tekneyi aldılar. İçinde insan eti olduğunu gördüler. Bu insanlar, adadan adaya gidip adam avlayan ve onları yiyen o millettendi. Kolombo'nun bir ada daha gördüğünü, ona yaklaştıklarını, o adada büyük yılanların olduğunu gördüklerini söylediler. Bu adaya inmekten kaçındılar ve on yedi gün orada kaldılar. Bu ada halkı, bu tekneden kendilerine bir zarar gelmediğini görünce balık tuttular ve küçük gemilerinin teknesiyle [filika] kendilerine getirdiler. Bu [İspanyollar] memnun oldular ve onlara cam boncuklar verdiler. Görünüşe göre o [Columbus] kitapta o bölgede cam boncuklara değer verildiğini okumuş. Boncukları görünce daha da fazla balık getirdiler. Bu [İspanyollar] onlara her zaman cam boncuklar verirdi. Bir gün bir kadının kolunda altın gördüler, altını aldılar ve ona boncuk verdiler. Onlara, daha çok altın getirin, size daha çok boncuk vereceğiz dediler. Gidip onlara çok altın getirdiler. Görünüşe göre dağlarında altın madenleri varmış. Bir gün de bir kişinin elinde inci gördüler. Bunu ne zaman gördüler; boncuk verdiler, onlara daha birçok inci getirildi. Bu adanın kıyısında, bir veya iki kulaç derinliğinde bir noktada inciler bulundu. Ayrıca gemilerine birçok kütük ağacı yükleyip iki yerliyi de yanlarına alarak o yıl içinde İspanya Beyi'ne taşıdılar. Ancak söz konusu Kolombo, bu insanların dilini bilmedikleri için işaretlerle ticaret yapmışlar ve bu geziden sonra İspanya Beyi rahipler ve arpa göndermiş, yerlilere ekmeyi ve biçmeyi öğretmiş ve onları kendi dinine çevirmiştir. Herhangi bir dinleri yoktu. Çıplak yürüdüler ve orada hayvanlar gibi yattılar. Şimdi bu bölgeler herkese açıldı ve ünlü oldu. Söz konusu adalar ve kıyılardaki yerleri işaretleyen isimler, bu yerlerin kendileri tarafından bilinmesi için Kolombo tarafından verilmiştir. Ayrıca Colombo harika bir astronomdu. Bu haritadaki kıyılar ve adalar Kolombo haritasından alınmıştır.

VI. Bu bölüm, bu haritanın nasıl çizildiğini gösterir. Bu yüzyılda kimsenin elinde bu harita gibi bir harita yoktur. Bu zavallı adamın eli onu çizdi ve şimdi yapıldı. Yaklaşık yirmi çizelgeden ve Mappae Mundi'den - bunlar İki Boynuzlu İskender'in günlerinde çizilmiş, dünyanın yerleşim bölgesini gösteren çizelgelerdir; Araplar bu haritalara Jaferiye adını veriyorlar - bu türden sekiz Caferi ve bir Arap Hind haritasından ve Hind, Sind ve Çin ülkelerini geometrik olarak gösteren dört Portekizli tarafından çizilmiş haritalardan ve ayrıca Batı bölgesinde Colombo'yu çıkardım. Tüm bu haritalar tek bir ölçeğe indirilerek bu son forma ulaşıldı. Öyle ki, bu ülkelerimizin haritasının denizciler tarafından doğru ve güvenilir kabul edilmesi gibi, mevcut harita da Yedi Denizler için doğru ve güvenilirdir.

VII. Portekizli kâfir, bu noktada gece ve gündüzün en kısa iki, en uzun yirmi iki saat olduğunu nakletmektedir. Ama gündüz çok sıcak ve gece çok çiy var.

VIII. Hind vilayetine giderken bir Portekiz gemisi kıyıdan [esen] ters bir rüzgarla karşılaştı. Kıyıdan rüzgar. . . Bir fırtına tarafından güneye sürüklendikten sonra karşılarında bir kıyı gördüler ona doğru ilerlediler. Bu yerlerin iyi demirleme yerleri olduğunu gördüler. Çapa atıp kayıklarla kıyıya çıktılar. Yürüyen insanları gördüler, hepsi çıplaktı. Ama uçları kılçıktan yapılmış oklar atıyorlardı. Orada sekiz gün kaldılar. Bu insanlarla işaretler yoluyla ticaret yaptılar. O mavna bu toprakları gördü ve onlar hakkında yazdı. . . . Söz konusu mavna, Hind'e gitmeden Portekiz'e dönmüş ve burada bilgi vermiştir. . . . Bu kıyıları ayrıntılı olarak anlattılar. . . . Onları keşfettiler.

IX. Ve bu ülkede bu şekilde beyaz saçlı canavarlar ve ayrıca altı boynuzlu öküzler var gibi görünüyor. Portekizli kafirler bunu haritalarına yazmışlar. . . .

X. Bu ülke bir israftır. Her şey mahvolmuş ve burada büyük yılanların bulunduğu söyleniyor. Bu nedenle Portekizli kâfirler bu kıyılara inmediler ve bu kıyıların da çok sıcak olduğu söyleniyor.

XI. Ve bu dört gemi Portekiz gemileri. Onların şekli yazılmıştır. Hindistan'a ulaşmak için batı ülkesinden Habeşistan [Habeş] noktasına kadar seyahat ettiler. Şuluk'a doğru dediler. Bu körfezdeki mesafe 4200 mil.

XII. .... Bu kıyıda bir kule

.... ancak

.... bu iklimde altın

.... bir ip almak

.... ölçtükleri söyleniyor

NOT: Bu satırların her birinin yarısının eksik olması, haritanın ikiye bölündüğünün en açık kanıtıdır.

XIII. Ve Flanders'tan gelen bir Ceneviz kuke [bir tür gemi] fırtınaya yakalandı. Fırtınanın etkisiyle bu adalara geldi ve bu şekilde bu adalar bilinir hale geldi.

XIV. Eski zamanlarda Sanvolrandan (Santo Brandan) adında bir rahibin Yedi Deniz'i gezdiği söylenir. Yukarıda bahsedilenler bu balığa kondu. Kara zannetmişler ve bu balığa ateş yakmışlar, balığın sırtı yanmaya başlayınca denize atlamışlar, yeniden teknelerine binip gemiye kaçmışlar. Bu olaydan Portekizli kafirler söz etmez. Eski Mappae Mundi'den alınmıştır.

XV. Bu küçük adalara Undizi Vergine adını vermişler. Yani Eleven Virgins.

XVI. Ve bu adaya Antilia Adası diyorlar. Pek çok canavar, papağan ve pek çok kereste var. Yerleşim yeri değildir.

XVII. Bu mavna bir fırtına tarafından bu kıyılara sürüldü ve düştüğü yerde kaldı. . . . Adı Nicola di Giuvan'dı. Haritasında, görülebilen bu nehirlerin [yataklarında] çoğunlukla altın olduğu yazılıdır. Su gidince kumdan çok altın [toz] topladılar. Onların haritasında. . . .

XVIII. Bu, Portekiz'den gelen ve fırtına ile karşılaşan mavnadır ve bu karaya inmiştir. Detaylar bu haritanın kenarında yazılıdır.

XIX. Portekizli kafirler buranın batısına gitmezler. Bütün bu taraf tamamen İspanya'ya ait. Cebelitarık Boğazı'nın batı yakasına iki bin millik bir çizginin sınır olarak alınması konusunda anlaşmaya vardılar. Portekizliler o tarafa geçmezler ama Arka taraf ve güney taraf Portekizlilere aittir.

XX. Ve bu karavel bir fırtınayla karşılaşınca bu adaya sürüldü. Adı Nicola Giuvan'dı. Ve bu adada tek boynuzlu birçok öküz var. Bu nedenle bu adaya Öküz Adası anlamına gelen Isle de Vacca diyorlar.

XXI. Bu karavelin amiraline Cenevizli Messir Anton denir, ancak Portekiz'de büyümüştür. Bir gün bahsi geçen karavel bir fırtınayla karşılaşmış, bu adaya sürülmüştür. Burada çok zencefil bulmuş ve bu adalar hakkında yazmıştır.

XXII. Bu denize Batı Denizi denir, ancak Frank denizciler ona Mare d'Espagna der. Bu da İspanya Denizi anlamına gelir. Şimdiye kadar bu isimlerle biliniyordu, ancak bu denizi açan ve bu adaları tanıtan Kolombo ve ayrıca Hind bölgesini açan Portekizli kafirler bu denize yeni bir isim vermek konusunda anlaşmışlardır. Ona Ovo Sano [Oceano] yani ses yumurtası adını verdiler. Bundan önce denizin bir sonu veya sınırı olmadığı, diğer ucunda karanlık olduğu düşünülüyordu. Şimdi bu denizin bir kıyı ile çevrili olduğunu görmüşler, çünkü göl gibi, ona Ovo Sano adını vermişler.

XXIII. Bu noktada tek boynuzlu öküzler ve bu şekildeki canavarlar var.

XXIV. Bu canavarlar yedi açıklık uzunluğundadır. Gözlerinin arasında bir karış mesafe vardır. Ama onlar zararsız ruhlardır.