Bukowski'nin Yalnızlığı Benim Yalnızlığım-dır.
"Hiç yalnız hissetmedim kendimi. Bir odada tek başıma kaldım, intiharın eşiğinde.
Kendimi çok kötü hissettiğim oldu, ama hiçbir zaman birinin odaya girip kendimi
daha iyi hissetmemi sağlayacağını düşünmedim ya da birkaç kişinin. Başka bir deyişle,
yalnızlık beni hiçbir zaman rahatsız etmemiştir, çünkü yalnız kalmaya doyamam. Ben
kendimi insan dolu bir odada ya da tezahürat yapan seyircilerle dolu bir tribünde en
yalnız hissederim. Ibsen’den bir alıntı yapacağım: “En güçlü insanlar genellikle
yalnızdır.” Hiçbir zaman içimden, “şuh bir sarışın içeri girip beni düzecek,
taşaklarımı ovacak ve kendimi daha iyi hissedeceğim,” diye geçirmedim. Hayır, onun
hiçbir yararı olmaz. İnsanları bilirsin, “Hey, Cuma akşamı, ne yapacağız? Burda kös kös
oturacak mıyız?” Evet, kesinlikle. Çünkü yok dışarıda bir şey. Aptallık sadece. Aptal
insanlarla fingirdeyen aptal insanlar. Geceye koşa koşa çıkmak gibi bir ihtiyaç içinde
olmadım hiçbir zaman. Barlarda gizlendim, çünkü fabrikalarda gizlenmek istemiyordum.
Hepsi bu. Milyonlarca insan adına özür dilerim, ama ben kendimi hiçbir zaman yalnız
hissetmedim. Kendimden hoşnutum. Bildiğim en iyi eğlence kendimim."
Charles Bukowski - (Gün geçtikçe istediği değere ulaşıyor; elde avuçta mıncır mıncır )