KARAAĞAÇ

[karaagacyusuf]

İSTİKRAR MI? İSTİKAMET Mİ?

Bir yol var önümüzde ikiye ayrılıyor. İki yöne değil iki yola. Yanlış yolun sağında olsan ne değişir solundan baksan ne değişir? Doğru yolun sağında da olsan solunda da olsan ziyanı yok. Yolun doğruysa yönün fark etmez. Yolun yanlışsa yön kar etmez. Kulakların, bataklığa doğru giden adımlarına sürat kazandıran şarkıların adına istikrar demiş. Oysa bataklıktan gerisin geriye gitse de ayakların, kulakların güzel bir türküye gark olacaktı. İstikamet hep ileri gitmek değildir. Bazen de doğru olana geri dönmektir. Oysa bize “hep ileri” diye öğretmişlerdi. Ne varsa ileri de. Hedef hep karşıda mıdır? Hep uzakta mıdır? Dümdüz bir yol mudur? Dik bir yokuş mudur? Sefer midir istikamet? Zafer midir istikrar? İstikamette mi istikrar aranır yoksa istikrar da mı saklıdır istikamet?

Bazen geri dönmek gerekebilir. Geri vitesi olmayanlar yolun ilerisinden de dönüp gelebilir. Yaralı bereli olsalar da geri dönebilirler, dönmeliler. Dövecek dizleri kalmasa da gelmeliler. Kaşık salladığımız çorbanın dibini beraber sıyırabileceğimiz bir dilim ekmeğimiz var hala. En sevdiklerimizden feragat ederek birbirimiz için feda ettiğimiz liralardan birikmişimiz olmasa da bir kuru ekmeğimiz, bir tas çorbamız, bir dilim soğanımız var hala. Çıkınlarımızı yeniden hazırlayabiliriz. Çantalarımız bataklığa gömüldü. Sizin için geri döndük. Dönmeliydik.

İstikamet geride bırakıp gitmek midir hep? Yoksa ardında kalanları hatırlayıp geri dönmek midir bazen? İstikamet hep aynısı mıdır, olanın. Aynası olmak gerekmez mi yoldaşının, yol arkadaşının. Hep tecrübe midir, başarısızlıklar? Yoksa her başarısızlıktan bir başarı mı çıkarmaktır. İstikrar dönüp dönüp ardına bakarak yürümek midir, ileri? Neleri kaybettiğini gördükçe daha yüksek sesle mi söylemek gerekir istikrar şarkılarını? Oysa ince bir saz telinden yanık yanık gelen istikamet türküleri mi çınlanır kulaklarınızda hala. Kim neyi, nerede kaybettiyse orada aramalıdır şimdi.

İstikrar çöküşte mi çıkar ortaya yoksa yükselişte mi? Yükselmek daha kötü düşmek için midir? Yerinde saymanın da istikrar olabileceğini unutmak mı gerekir. Hep aynı mıdır? İki gün de eşitse çöküş başlamamış mıdır hala? Umutlar üçüncü güne mi ertelenir hep. Hep mi aynı delikten, kaç bin defa daha? İstikamet dinamik olmayı gerektirdiği gibi sükûnet de ister bazen. Bazen susmak gideni geri getirdiği gibi kalanları da gitmeye sevk edebilir. Bir ileri iki geri de olsa istikamet ne çöküştür ne yükseliştir. İstikamet yürümeye devam etmektir. Olması gerekeni, olması gerektiği gibi, olması gerektiği için yapmaktır. Yürümeden koşulmaz. Koşmadan uçulmaz. Uçmadan varılmaz menzile.

İleri gitmeyelim daha fazla. Çok oluyoruz artık. Bu kentler de neyin nesi? Gökyüzüne kaç merdiven dayayacağız daha? Kaç basamak kaldı semaya? Atmosfere mi gömeceğiz ölülerimizi? Bulutlara mı ekeceğiz çiçekleri? Kabrimiz çok aşağıda kaldı. Gözümüz daha da yukarılarda hala. Topraktan kaçtıkça betonlaştık daha fazla. Plazalar, pizzalar, bankalar, avmler… Yok, canım daha neler! Dolar mı daha fazla kaybımız mı yoksa? Güneş görmeyen, ezan sesi gelmeyen, potansiyel ölüm makinesi binalar mıdır çarşımız, pazarımız, esnafımız? Bir pazarımız kaldı zaten bu trafikten! Tek doğru şık olarak memur olmak mıdır cevabı, büyüyünce ne olacaksın sualinin? Bu neyin istikrarı ya hu? Israrcı olma daha fazla!

Geri dönelim önce. Kendimize gelene kadar geriye gidelim. Şehirlerimizi bulunca duralım. Biraz nefeslenelim; bahçesinden meyve topladığımız evimizde. Biraz terleyelim; sokaklarında top koşturduğumuz mahallemizde. Selam verelim; sağa sola, öne arkaya, yakına uzağa. Hepsini tanıyorduk çünkü komşularımızın. Yabancısı değiliz buraların. Buralar hep bizim, biz hep buralarız. Buradan kalkalım şimdi ayağa, bozmadan, bozulmadan, sapmadan, saptırmadan, çaktırmadan değil göstere göstere şeffaf bir şekilde yürüyelim, davet edelim, kucaklayalım, kucaklaşalım, selamlaşalım. İstikamete doğru koşalım.

[karaagacyusuf]

BAY KONJONKTÜR HAZRETLERİ

Zaman içinde zaman vardır. İnsan içinde insan. İnsan mı değişen yoksa zaman mı?

Evet belki biz bu dünyayı değiştiremedik, henüz tabii. Lakin dünya da bizi değiştiremedi, henüz tabii. Ama büyük konuşan bay konjonktürlerimiz vardı, varlar hala. Zamanı gelince değişiyorlar galiba. Biri vardı ki ne yaman pek yaman. Adını söylemeyeyim de tırnak içerisinde kurtulmuşlardan! Kürsülerimizi verdik ona ki hak olanı, adil olanı, saadete ulaştıranı anlatsın, haykırsın, bağırsın ve dahi ikame etsin diye. İyi başladı da sonu malum işte. Bi şeyler söylüyordu, anlamasak da hoşumuza gidiyordu. Bi gün çıktı; “konjonktür” diye bi şeyden bahsetti. Ne menem şeymiş de ne kötü işmiş de pek fena edermiş de… İyi dedik, bak güzel bi malzeme bu. Kullanırız dedik. “Zamane” anlamına gelen bu kelime cuk diye oturdu meclislere, manşetlere. Sonra bunun gibi şeyler söyleyip durdu. Bunlar güzel şeyler; siyaset üretmek, yeni şeyler söylemek… Tabii yaşayarak ve inanarak söylenirse! Sonra bizim bay konjonktür, bizim kürsüden indi. Hem de ne iniş ne iniş. Bizim kürsüden böyle kavga gürültü inen adam gitti malum trene bindi. Tren pek dolu ya. Sandık ki boş vagona binecek. Meğerse vip vagonundan yeri çoktan ayrılmış. Kontenjandan yani!

Böyle akıp giderken zaman, kayıp giderken insan, biz safdiller de olayı sonra sonra anlamaya başladık ki; bu konjonktür kelimesi şeytanın insanı kandırma adetlerinden bi adeti belirtmek için, düşman oklarını güncelleyerek tanımak ve tanıtmak için söylenmemiş. İşin aslı, bu zamane tarikatlarından bi tarikatmış ve başında da “Konjonktür Hazretleri” varmış. Konjonktür şeytan icadı değil de tam da şeytanın askerlerinden bir askermiş. Ordusuna da böyle zaman içinde akarken ayağı kayıp giden insanlardan askerler alırmış. Vay canına ya hu! Vay konjonktür vay!

Şeytan icadı diyerekten bize televizyonu yasaklayanlar, halı sahaya göndermeyenler, satrancı en büyük günahlar sayanlar, felsefeyi, tekniği, icadı, düşünmeyi kerih görenler de o gün takva adına bugün fetva adına bu Konjonktür Hazretlerinin tam itaatkâr birer müridi olmuşlar da biz yeni ayıkmışız.

Bu Konjonktür Hazretleri öyle dinden imandan çıkartmaz ha. Hatta gece teheccüde kaldırır. Camilerde ön saflara yanaştırır. Namaza dururken misvak kullandırır. Cübbe sarık dolaştırır. Her yıl umre yaptırır. Bunlara karışmaz ki, zaman içinde, insan içinde fark edilmesin. Fark edilmesin de kendisi değilse bile zaman akıp gittikçe yeni nesilleri kolaycacık ele geçirebilsin.

Bu Konjonktür Hazretleri geldi geleli, tanıyamaz olduk eski bizimkileri. Konjonktür Hazretleri “Eskiler alıyorum” diye bağıra çağıra da dolaşmadı mahallemizde. Gerçi bizde eskimek, emekliye ayrılmak da yoktur da neyse şimdi. Bu kendini eskitenler, ayırıp gidenler, Konjonktür Hazretlerine intisab edenler, halı sahalara, top oynamalara büyük günahlar der kaçardılar da bugün futbolculardan vekiller, basketbolculardan başdanışmanlar, voleybolculardan himmetler alır olmuşlar. Halı saha da ter dökmeyenler, vip tribünlerinde boy göstermeye başlamışlar. Vay konjonktürleşmişler vay!

Bu Konjonktür Hazretleri ve müritleri çıktı çıkalı tasavvufu, tarikatı, cemaati, camiiyi, imamı, devleti, adaleti, infakları, intisabları, sohbetleri, zikirleri bi türlü istikamette göremez olduk. Huşu ne arar, lezzet ne gezer. Bereket çoktan göçtü gitti. Himmetle nimet yıllardır dargın birbirine. Külfet bedava olsa da dönüp bakan yok yüzüne. İzzet zaten terk-i diyar. Fakat ama zillet, hezimet, ihanet, rüşvet karabasan oldu da çöktü memleketimize, bedenimize, işimize, ailemize. Ah bu Konjonktür Hazretleri ah! Nasıl da kandık, inandık sana. Suç hep sende! Biz masumuz, Allah affetsin, milletimiz affetsin. Aldatıldık, kandırıldık. Ama iyi aldatıldık, ooo fena kaldırıldık, pek iyi aldatıldık, çok hoş kandırıldık, şaka maka da acayip aldatıldık ya… Ah Konjonktür Hazretleri ah! Sen var ya sen…

[karaagacyusuf]

KARDEŞLİK HUKUKU VE ERBAKAN

Huzur, barış ve mutabakatın sağlanması bakımından toplumlar, farklı görüş, inanç ve yaşayışa sahip milletleri aralarında bir kan bağı bulunmaksızın kardeş bilerek ve kardeş görerek yaşamalıdır. Bu bakış açısı ve yaklaşım tarzı bir toplumun bütünleşmiş bir millet olabilmesinin, o toplumu sevk ve idarede de güçlü bir devlet olabilmesinin teminatıdır. Milletler beraber yaşadıkları bireylerle etkileşimlerinde “kardeşçe” davrandıkları müddetçe huzur ve mutluluğa erişebilirler. Devletler de yönetimlerindeki her bir vatandaşa “kardeşcesine” muamelede bulundukları sürece güven ve barış ortamını sağlayabilirler.

Yaşadığımız bu topraklar, bu coğrafya ve bu medeniyetler beşiğinin insanı yasalarına “Ana”, devletlerine de “Baba” tabirini yakıştırmışlardır. Anayasa kavramı etimolojisinin çok çok ötesinde bir anlam ifade etmektedir. Aynı zamanda toplumsal bir mutabakat olan anayasa metinleri bu bağlamda da değerlendirildiğinde bütün bir toplumun tek bir aile gibi olduğuna da işaret etmektedir. Bir anne evlatları arasında ayrım gözetmez, adaletsiz davranmaz ve her birine eşit mesafede yaklaşırsa ancak “ana” olabilir. Yasalar da aynı minvalde adaletli, eşit ve ayrıcalıksız olmalıdır. Nitekim “Anayasa” tabiri de bu düzlemde ele alındığında oldukça veciz bir anlam taşımaktadır.

“Devlet Baba” tabiri toplumumuz tarafından yaygın bir şekilde kullanılmaktadır. Tıpkı “Anayasa”nın terminolojik anlamında olduğu gibi burada da bütün bir milletin tek bir aile gibi görüldüğü anlaşılmaktadır. Devlet, bir baba müşfikliğinde ve otoritesinde olmalıdır. Yeri geldiğinde affedilmeli, müsamaha gösterebilmelidir. Fakat aynı zamanda gerektiğinde de otoritesini kullanarak müdahale edebilmelidir. Ancak hiçbir zaman bir vatandaşını diğer bir vatandaşa göre daha ayrıcalıklı görmemelidir. Her bir vatandaşı, bir babanın evlatları gibi eşit görmeli, buna göre muamelede bulunmalıdır.

Anadolu topraklarının değerlerini ve hassasiyetlerini özümsemiş, batının ve doğunun gelenek ve göreneklerini kavramış, maddi donanım ve manevi olgunluğa sahip mücehhez ve müstesna bir şahsiyet olan Prof. Dr. Necmettin Erbakan, içinde yaşadığı toplumun inanç, görüş ve yaşayış itibariyle farklı olan kesimlerini aralarındaki keskin ve sert çizgilere rağmen, kendisine has üslubu ve mizacıyla yumuşatarak, bütün kesimleri kaynaştırma ve kucaklaştırmaya gayret etmiştir. İnancının gerektirdiği ahlaki olgunluk, ailesinden gördüğü terbiye ve düstur karakterinin bu yönde şekillenmesinde büyük bir rol olmuştur.

Tekke ve Dava Kardeşliği

Erbakan, özellikle üniversite yıllarında Hacı Hasip Serezli, Abdulaziz Bekkine ve Mehmed Zahid Kotku gibi dönemin ilim ve irfan önderlerinden istifade etmiş, onların öğretilerini tatbik etmeye gayret göstermiştir. Bu sırada tanıştığı ve beraber tahsil gördükleri arkadaşlarıyla da bu irfan etkileşiminde bulunarak manevi bağlarını da pekiştirmiştir. Aynı inancı, aynı ahlaki değerleri ve aynı yaklaşımları taşıdığı tekke arkadaşlarıyla adeta bir kardeş gibi, yoldaş gibi olmuştur. Öyle ki hem hocaları hem de tekke arkadaşlarıyla büyük bir mücadelenin fitilini birlikte ateşlemişlerdir. Gümüşhanevi Tekkesi adeta bir aileye dönüşmüş, her biri bir ailenin kardeşi gibi birbirlerine maddi ve manevi anlamda destek olmuşlardır. Bu kardeşlik bağı sadece tekkeden ibaret kalmamış, bütün bir ömür ve mücadele boyunca giderek güçlenmiştir.

Bu birliktelik, 1956 yılında Mehmed Zahid Kotku’nun bir hutbesinde; “Evde elime toplu iğne kutusu aldım, baktım yabancı malı, daha bir iğne yapamayacak mıyız?” demesi üzerine harekete geçirilerek adını da tekkeden alan “Gümüş Motor Fabrikası”nı kurdurmuş, 1960’ın ilk aylarında ilk %95 yerli motorunu piyasaya çıkarmıştır. Çeşitli sebeplerle el değiştiren kuruluş, bugün halen daha “Pancar Motor” adıyla devam etmektedir. Bir takım sebepler ve süreçlere rağmen sekteye uğrayan mücadele sadece Gümüş Motorla yetinmemiş, TOBB’taki dönemde de devam etmiştir. Erbakan burada da zorbalık ve entrikalarla düşürülmüştür. Ama kendisinin yaşadığı bu zor süreçlerde her zaman bir sığınak olarak gördüğü, bir aile gibi gördüğü tekkeden hem maddi hem de manevi olarak büyük destekler görmüştür. Tekke arkadaşları ile uzun bir yolun ilk adımını atarak siyasi mücadelede ilk besmeleyi Milli Nizam Partisi ile çekmiştir. Tekke kardeşlerinden Recai Kutan, Fehim Adak ve  o dönemlerde henüz daha çok genç olan Temel Karamollaoğlu ve üniversite arkadaşlarından Oğuzhan Asiltürk gibi isimlerle MNP’den Saadet Partisi’ne dek, ömrünün sonuna kadar aynı mücadelede omuz omuza yürümüştür. Böylece “Tekke Kardeşliği” güçlenerek “Dava Kardeşliği”ne dönüşmüştür.

Bu bağ o kadar güçlü kurulmuş olmalı ki; yasaklar, kapatılmalar, iftiralar, darbeler, hapishaneler, ayrılıklar, bölünmeler, ambargolar, maddi ve manevi zorluklara rağmen asla zedelenmemiş, yara almamış ve kopmamıştır. Bilakis, her zorlukla beraber daha da pekişmiş ve daha da güçlenmiştir. Tam da burada Necmettin Erbakan’ın: “Bizim davamızda kimse kendisi için yaşamaz. Herkes kardeşi için yaşar, menfaati öldürmenin en kolay yolu da budur.” sözünü hatırlamamız gerekir. Bu söz öylesine söylenmemiş, bedeller ödenerek yaşanmıştır. Bu kardeşlik belki de, aynı kan bağına sahip olan kardeşliklerden çok daha güçlüdür. Nitekim bu birliktelik incelendiğinde hem psikolojik hem de sosyolojik bakımdan tarifi imkânsız bir direnci ve inancı gerektirir. Öyle ki, bu inanç ve direnç Necmettin Erbakan ve “kardeşleri” arasında fazlasıyla mevcuttur. Çünkü kardeşliklerini güçlendiren, birbirlerine olan inançları, samimiyetleri, sadakatleri ve vefalarıdır. 1969 yılını temel aldığımızda Necmettin Erbakan’ın 2011’de vefat etmesine rağmen 2017 yılında da bu mücadeleyi görev, ödev ve sorumluluk bilerek devam ettiren kardeşleri hala ilk günkü heyecanı diri tutmaya çalışmaktadır. Necmettin Erbakan bugün yaşamıyor olsa da bugün halen daha hayatta olan Oğuzhan Asiltürk’e, Recai Kutan’a, Temel Karamollaoğlu’na, Süleyman Arif Emre’ye, Yasin Hatipoğlu’na, Şevket Kazan’a vb. isimlere her baktığınızda o tekke ve dava kardeşliğinin sıcaklığını hala görebilmeniz mümkündür.

İnsanlık Bakımından Kardeşlik Hukuku

Necmettin Erbakan, mücadelesinin ufkunda en zirveye hep “İnsanlığın Saadeti”ni yerleştirmiştir. Bu bakımdan yeryüzündeki hiçbir insan, Onun mücadelesinden beri değildir. O hep, “ulaşılmadık tek bir kişi kalmayacak” derken, bunu aynı inancı, aynı ırkı ya da aynı dünya görüşünü taşıdığı kimseler olarak tasnif etmemiş, bunu sadece bir slogandan ibaret olarak da görmemiştir. “Yeryüzündeki 6 milyar insan” ifadesi de aynı şekilde gündeminde hep üst sıralarda yer almıştır. İnsandan kastı hakikaten de insanlığın bütünüdür. Filistin’deki zulüm görenlerden bahsederken Afrika’da açlıktan ölenleri, New York’un arka sokaklarında sömürülenleri, Paris’te horlanan siyahileri ve zencileri de unutmamıştır. Nitekim “Yeni Bir Dünya” ideali de bu bakımdan bir “İnsanlık Projesi” olarak ortaya çıkmıştır. Müslümanların da bu insanlık projesini gerçekleştirecek inanç, güç ve kabiliyeti taşıdıklarını da her defasında vurgulamıştır.

Erbakan’ı dinlediğiniz ve okuduğunuz zaman anlattıklarıyla içinde yaşadığınız gezegenin büyük bir ev olduğunu ve bu evde yaşayan kocaman bir aile olduğunuzu hatırlarsınız. Bu evde ve ailede kötü düşünce ve art niyet taşıyanlar olsa da bu, bütün bir evin böyle olduğu anlamını taşımaz. Eğer değişmez hakikatleri her birine ulaştırabilirsek, bunun sonucunda evde ve ailede huzur olur, barış olur, kardeşlik olur anlayışı onun üzerinde durduğu konuların en başında gelmektedir. Nitekim her fırsatta Habil’den ve Kabil’den de bahsederek belki de insanlığa aslında hepiniz bir bakıma kardeşsiniz, bunu unuttunuz ama artık hatırlayın, demek istemiştir.

“Savaş değil Barış” ve “Çatışma değil Diyalog” derken bu gezegende huzur ve barış içerisinde yaşamanın da mümkün olabileceğinin altını çizmektedir. Milli Görüş Hareketini sadece Türkiye’de ya da sadece İslam ülkelerinde değil bütün bir dünyada örgütlemeye gayret etmiştir. Sadece kendi idaresindeki örgütlerle değil, örneğin ABD vb. ülkelerdeki siyahilerin ötekileştirilmesi meselesi ile mücadele eden liderlerle de bir araya gelerek, o ülkelerdeki büyük organizasyonlara da katkı sunmuştur. Bu gayretlerin de bugün baktığınızda hem örgütlenme hem de etkileşimleri bakımından oldukça geniş bir ağa dönüştüğünü görmeniz mümkündür. Örgütlenmede Müslümanların öncülük yapması gerektiği de bizatihi kurduğu kuruluşlardan görülmektedir. Çünkü insanlığa kardeş olduğunu hatırlatacak, Hakk’a davet edecek yegâne kimselerin de tahrif olmamış olan son dine ve kutsal kitaba sahip olan Müslümanlar olduğunu savunmuştur. Bu minvalde İslam’ın, bütün insanlığa geldiği gerçeğinden hareketle Erbakan, her insanı potansiyel bir Müslüman olarak tanımlamaktadır.

Millet Olma Bakımından Kardeşlik Hukuku

Necmettin Erbakan, millet kavramına büyük önem vermektedir. “Aziz Milletimiz” ve “Tarihin en şerefli milletiyiz” gibi ifadeleri herkesçe malumdur. Burada kastettiği millet, ‘ulus’ kavramıyla aynı anlamdaki kullanımından da farklılık arz etmektedir. Milleti aynı inancı, aynı tarihi ve aynı kaderi taşıması bakımından kardeş olarak görmektedir.

“Biz kaynaşmış bir milletiz, tek bir milletiz. Bizim aramızda Kürtlük, Türklük diye ayrım olmaz. Hepimiz Müslüman’ız, Müslümanlar birbirinin kardeşidir.” ifadesinde de görüldüğü üzere bu topraklarda yaşayan her bir ferdi birbirinin kardeşi olarak tanımlamıştır. Sadece aynı topraklarda ya da aynı bayrağın altında yaşamaktan öte tarihiyle ve inancıyla kaynaşmış ve bütünleşmiş bir millet anlayışı ancak kardeşliği mümkün kılmaktadır. Bu kardeşlik de sadece kendi ülkesinin sınırlarından ibaret değildir. Bu minvalde Erbakan, “Şarkta (doğuda) bir Müslüman’ın ayağına diken batsa garptaki (batıdaki) bunu yüreğinde hissetmiyorsa gerçekten iman etmiş sayılmaz.” düsturuyla hareket etmiştir.

Ülkesinde farklı ırklara mensup olmaları bakımından aralarına nifak tohumları ekilenlere hep kardeş olduklarını hatırlatmıştır. Aynı ailedeki iki kardeşin biri asker olarak diğeri de terörist olarak ölüyorsa burada mutlaka dış güçlerin ve şer odakların parmağı olduğunu, bunun da kirli bir tezgâh olduğunu çok iyi bilen Erbakan, Bingöl’de yaptığı ve siyasi yasak almasına sebep olan bir konuşmada; “Bu ülkenin evlatları asırlar boyu, mektebe derse başlarken besmele okurlardı. Siz geldiniz, bu besmeleyi kaldırdınız. Yerine ‘Türküm doğruyum çalışkanım’ sözlerini tekrarlattınız. E sen bunu dayatınca, öbür taraftan da, Kürt kökenli bir Müslüman evladı, ya öyle mi, ben de Kürdüm, daha doğruyum, daha çalışkanım deme hakkını kazandı. Ve böylece, siz bu ülkenin insanlarını birbirine yabancılaştırdınız.” diyerek kardeşlik hukukunu zedeleyen nüanslara dikkat çekmiştir. Nitekim Erbakan, “Bu ülkenin evlatları”, “Hepimiz bu toprakların evladıyız” ifadeleri ile de Türkiye’yi tek bir aile gibi görmektedir. Dolayısıyla ailede ayrılıkçı olunmaz. Gerginlik oluşturulmasına müsaade edilmez. Beraberliğin, birliğin, barışın ve huzurun temini için çaba gösterilir, anlayışına sahiptir. Bu sebeple meydana gelen hadiseleri ve problemleri de suni gündem olarak nitelendirerek, sorunun ırk veya düşünce ayrımından dolayı değil, üzerindeki topraklara dair kirli emelleri olanların projelerinden kaynakladığını belirtmektedir.

 Ümmet Olma Bakımından Kardeşlik Hukuku

Necmettin Erbakan, sadece ülke sınırları içerisine hapsolmuş bir kardeşlik anlayışını asla benimsememiştir. Mücadelesi incelediğinde; coğrafyaları aşan, bütün bir yeryüzünde aynı inancı ve düşünceyi paylaştığı her bir insanı, her bir ülkeyi, her bir milleti ve toplumu kapsayan ve kucaklayan bir kardeşlik anlayışına sahip olduğu görülmektedir. Erbakan, özelde kardeş olarak benimsediği genelde de insani olarak kim hangi problemi yaşıyorsa, merhem olmak, şifa bulmak ve çözüm üretmek derdini kendisine vazife addetmiştir.

Bosna’da, Afganistan’da, Irak’ta, İran’da, Pakistan’da ve diğer birçok ülkede Müslümanların yaşadığı problemlerle yakından ilgilenmesinin altında yatan tek gerekçe kardeşlik hukukunun gerektirdiğidir. Burhaneddin Rabbani, Abdülhadi Awang, Gazi Hüseyin Ahmed gibi İslam ülkelerinde önde liderler Erbakan’ın ümmet birliğini tesis etme gayretinde omuz omuza mücadele ettiği isimlerin başında gelmektedir. Aksi takdirde, Kuzey Irak’ta iki aşiret arasında muhtemel bir savaşı engellemek için kurmaylarını süratle gönderme gayretini ve kendisiyle bağlantısı olmadığı halde böyle bir sorunu çözme azmini açıklamak oldukça zor olacaktır. Aynı şekilde Bosna’da mücadele eden kardeşlerinin yardımına koşmak da bu hukukun gereğini yerine getirmektir. Yine Mısır’da da haksız bir şekilde yargılanan İhvan-ı Müslimin Teşkilatının mahkemelerine kurmaylarından ve avukatlardan oluşan bir heyet göndererek, kardeşlerinin haklarını cansiperane bir şekilde savunmalarını sağlamış, o savunmalarla birlikte de mahkemenin kararının olumlu yönde etkilenmesine vesile olmuştur. Afganistan ve Pakistan arasında yaşanan krizlerde arabulucu olma vazifesini üstlenen Erbakan, hem kardeşlerin arasını düzeltmeye gayret göstermiş hem de asıl düşmanın kim olduğunu da hatırlatmaktan geri durmamıştır. Körfez Savaşından önce bir kardeşlik vazifesi olarak taraflara uyarılarda bulunarak, Müslüman ülkelerde çıkarılan kaosun ve kargaşanın kardeşliğe ve birliğe zarar vereceğini hatırlatmıştır. Kardeşlerin problemlerini aile içinde çözmelerini, dışarıdan gelecek herhangi bir müdahale ve fitneye fırsat vermemeleri gerektiğini de ifade etmiştir.

Müslümanların aralarına keskin sınırlar koyarak birbirinden uzaklaştığı, siyasi ve mezhebi yönden ayrılıklara düştüğü bir dönemde Erbakan, söylem ve eylemleriyle Müslümanların bir bütün olarak kardeş olduğunu hatırlatmış, bununla yetinmeyerek somut adımlar ve uzun soluklu projelerle de bunu hayata geçirmeye gayret göstermiştir. Çünkü Erbakan, kardeşlerin arası düzeldiği takdirde düşmanların savrulacağını ve oluşan birlik karşısında güçsüz duruma düşerek yenileceklerini çok iyi bilmektedir.

Sonuç

Sayısız örnek ve yüzlerce isimden de teyit ederek Necmettin Erbakan’ın her daim muhafaza ettiği kardeşlik hukukunu yaşayarak öğrettiğini de söylememiz mümkündür. Bu kardeşlik hukuku kendisine, hayatı boyunca sadık ve sağlam yol arkadaşları, sevgi ve bağlılık gösteren bir millet, hürmet ve teveccühte bulunan bir ümmet olarak geri dönmüştür. Hayatı boyunca hep kardeş olmanın, birlikte olmanın ve birlik olmanın mücadelesini veren Erbakan, vefatının ardından düzenlenen cenaze merasiminde bir anlığına dahi olsa bu kardeşlik tablosunu resmederek, bütün insanlığa son mesajını ulaştırmıştır.

[karaagacyusuf]

ERBAKAN TERMİNOLOJİSİ: ADALET

İnsanoğlunun sahip olması gereken en önemli özellik adil olmak, adaletle davranmaktır; hem kendisine hem de başkalarına karşı. “Adalet bütün ahlaki görevlerin toplamıdır.” der William Godwin. Onurlu yaşamanın, başkalarına zarar vermemenin, zulmetmemenin, ait olana ait olduğunu vermenin adıdır. Adalet, eşitlik demek değildir. Ceza ve yaptırımdan da ibaret değildir. Adalet; hakla, hakların korunması ve teminat altına alınması ile ilgilidir. Adalet, güçlünün ahlakının temeli olmalıdır. Olmalıdır ki; zayıfın, mazlumun, mağdurun ve masumun temel hak ve hürriyetleri muhafaza edilebilsin.

“Adl”, Allah’ın isimlerindendir. Adl kelimesi adil olmak, merhametli olmak, dosdoğru olmak meyletmek, eşit davranmak, düzeltmek, manalarına gelmektedir. “a-d-l” kökünden türemekte olan bir isim olmakla beraber aynı zamanda adalet, adil, güvenilir, doğruluk, benzer, eş, anlamına da gelmektedir.

Necmettin Erbakan, “Adaleti tesis etmenin temel şartı hakkı üstün tutan bir zihniyete sahip olmaktır. Kuvveti üstün tutanlar adaleti tesis edemezler.” derken adaletin gereğini ve temel şartını da ortaya koymuştur. Demek ki, adaletin gereği hakkı üstün tutmaktır. Kuvvetle, zorbalıkla, ceza ve yaptırımla adaleti tesis etmek mümkün değildir. Batılı zihniyetlerin adaleti tesis edememelerinin temelinde; “Yanlış Hak Anlayışı”, “Kuvveti Üstün Tutmak” ve “Çifte Standart” tavrı yatmaktadır. Adaletin tesis edilmesinde kendi haklarını ve güçlü olanların haklarını koruyarak çifte standart uygulanırsa eğer orada ne huzur ne de refahtan söz edilebilir. Yönetenler ve yönetilenler refah toplumunu oluşturamazlar. Kuvvetliler, zenginler, soylular, işçiler, köylüler vs. gibi sınıflar batı medeniyetinin meydana getirdiği standartlardır. Bu standartları oldukça eskimiş ve unutulmuş olarak görenler için yakın tarihteki “siyahlar ve beyazlar” ayrımını da hatırlatmak gerekir. Oysa İslam medeniyetinde erdemliler, sorumlular, halklar ve haklar vardır. Tarihte ne zaman ki İslam medeniyeti ve değerleri hâkim olmuş, işte o zaman dünya yaşanabilir bir hal almıştır. İslam medeniyetinde güç sahipleri değil ilim ve irfan sahipleri itibar görmüştür. Bir hükümdarın yeri geldiğinde bir çocuktan, bir gençten, bir ihtiyardan hatta ve hatta bir kuştan veya çiçekten bile ibret ve öğüt aldığı hepimizin malumudur. Çünkü İslam medeniyetinde bilgi güçtür. Güçlü olan en iyisini bilendir anlayışı asla itibar görmemiştir.

Erbakan, “Hakkı Üstün Tutma”nın adalet ve saadet, “Kuvveti Üstün Tutma”nın ise zulüm ve felaket getirdiği gerçeğini bütün insanlık tarihi açık bir şekilde göstermektedir.” diyerek adaletin hak ve batıl mücadelesinde bir mihenk taşı olduğunun altını çizmiştir. Batı medeniyetinin temelinde kuvveti üstün tutmak ve yanlış hak anlayışı olduğu için bugüne kadar hep zulümlerle, zalim ve zorba yöneticilerle ve onların yaptıkları işgallerle anılmaktadır. Çok eskilere uzanmadan yakın tarihte Stalin, Hitler, Mussolini ve Franko’yu hatırlayabiliriz. 2.Cihan Harbi de bu “diktatörler ve zulümler dönemi”ne, faşizme ve baskılarına son vermek için gerçekleştirildi. Ne yazık ki, batılı liderler 6 yıl süren bu savaştan sonra Sovyetler Birliği’nin de dağılmasıyla birlikte dünyada barışı, insan hakları ve hürriyetlerini hâkim kılmak yerine temelde yanlış bir zihniyete sahip oldukları için yine güce, kuvvete, çifte standartta, tahakküme ve baskıya dayanan bir düzen kurdular. Öte yandan İslam medeniyet tarihine baktığımızda “adil hükümdarlar ve fetihler dönemi” hatırlanmaktadır: Hz. Ömer, Ömer Bin Abdülaziz, Fatih Sultan Mehmet, 2.Abdülhamit Han vs… Bu isimlerin ve dönemlerin bir saadet dönemi olmasının temelinde gerçek hak anlayışı ve adaletli hükümler yatmaktadır. Çünkü gerçek manasıyla hakka dayalı bir düzende zulüm, kan, sömürü, tahakküm, hile ve baskı olmaz. Fakat aynı zamanda İslam medeniyetinin içerisinde de gerçek hak anlayışından vazgeçerek kuvvete ve çifte standartlara yönelenler de olmuştur. Burada kaçırılmaması gereken nokta İslam medeniyeti kişilerle değil zihniyetlerle ölçülür. Kişinin zihniyeti ne ise temsil ettiği medeniyet de odur.

Necmettin Erbakan, Saadet Partisinin 2003 yılındaki 1.Olağan Kongresinde yaptığı konuşmada, “Herkes hürriyetlerini en geniş ölçüde kullandığı zaman hürriyetlerin birbiriyle çatışması söz konusu olur. Bu ise saadete mani olur. Saadetli olmak için hürriyetin sınırlarının adaletle çizilmiş olması lazım.” ifadelerini kullanarak hürriyet ve adalet kavramlarının birbirleriyle olan ilişkisine vurgu yapmıştır. “Hürriyet” her insan için temel haktır. İnsanın cismen, fikren ve vicdanen hür olması yaratılışı gereğidir. Nitekim insan dünyada imtihan edilmektedir. Cüzi iradesi ile bu imtihanda hür bırakılmıştır. Hiçbir insan başka bir insana kendi gibi olma baskısında ve tahakkümünde bulunamaz. Fakat aynı zamanda herhangi birisi de hürriyetini kullanarak başka birisinin hürriyetine de zarar veremez. Bu ince çizgi ve “hassasiyet” ise sadece gerçek hak anlayışını benimsemiş bir adil düzenle tesis edilebilir. Adalet, hak ve hürriyetler için hassas bir terazidir.

Erbakan, daha sonra 3 dilde de kitap olarak yayınlanmış olan “İslam-Batı Diyaloğu ve Geleceği” başlıklı konferansında Allah’ın insana verdiği 4 önemli meziyetten bahsetmiş ve 4. meziyet olan “ünsiyet”i ise şöyle açıklamıştır: “Cenab-ı Hakk insanoğluna “ünsiyet” meziyeti vermiştir. Bu meziyet insan toplumlarında siyaset, idare ve adaletin var olmasına imkân hazırlamıştır. Ve bu meziyet insanın “adaletle zulmü ayırma” kabiliyetini sağlamaktadır.” Erbakan, burada adalet ve zulüm kavramlarının karşıtlığına değinmektedir. Adaletin olmadığı yerde zulmün ortaya çıkması kaçınılmazdır. Çünkü gücü ve otoriteyi kaba kuvvet ve çifte standart ile kullanan zalimdir, zorbadır. Zalim ve zorbaların yönettiği bir ortamda da zulüm kaçınılmaz olur. Gücü ve otoriteyi zulümden ayıran en keskin sorumluluk adalet mefhumu ve adil olma refleksidir. İnsanın ünsiyet meziyeti, onun sosyal bir varlık olduğuna işaret eder.  Ünsiyet; "İnsanoğlu yalnız yaşayamaz, sevgisiz yaşayamaz, ilgisiz yaşayamaz, inançsız yaşayamaz, vatansız ve devletsiz yaşayamaz" demektir. Ünsiyet, adaleti zulümden ayırt edebilme melekesidir. Bir ülkede adalet olmazsa barış, huzur, refah ve saadet de olamaz. Erbakan, bu meziyetten siyaset ve hukuk mefhumlarının doğduğunu da ifade etmiştir.

Necmettin Erbakan, siyasi mücadelesinin tarihine adeta bir çivi gibi çaktığı “D-8 İslam Birliği” çekirdeğinin temellerini atarken 21.yy başında 20.yy’dan alınacak dersleri de ortaya koymuştur. 6 umdede belirttiği bu derslerden biri olan, “Toplulukların Saadeti İçin, “Çifte Standart Değil, Adalet” Esas Alınmalıdır” maddesi günümüz dünyasının sorununu da çözümünü de içinde barındırmaktadır. Erbakan, bu konuya şöyle açıklık getirmektedir: “Batı 20. Asrın 2. yarısında “baskı yerine, özgürlük ve insan haklarını” esas alacağını açıklamıştı. Ancak bu asrın sonunda “insan hakları ve özgürlükler olsun ama sadece bizim için olsun, Müslümanlar için olmasın demeye başladı” Özellikle Müslüman ülkelere karşı halkı Müslüman olduğundan dolayı tavırlar alındı. Müslümanlığın temeli barış ve şefkat olduğu halde, Müslümanlık hatta terörizmle eş değer tutulmaya çalışıldı. Öyle ki “organize suç mefhumu” bu yüzden ortaya atılarak Müslümanlar potansiyel tehdit olarak görülmeye başlandı. Batı: “Onlara insan hakları verilmesin” diyecek kadar şaşkınlaştı. Bir takım Müslüman ülkelere çifte standart uygulamaya başladılar. Ambargolar koydular. Müslüman ülkelerdeki masum halk zulümlere uğradı. Bu, çifte standartta ne yazık ki Birleşmiş Milletler de alet olarak kullanıldı. Bu tutum toplumlar arasında mutluluk yerine gerginlik, çatışma ve düşmanlık duygularının doğmasına yol açtı. Fayda değil zarar getirdi. Bu gerçekten alınacak ders: “İNSAN HAKLARI YALNIZ BİZE DEĞİL HERKESE LAZIMDIR” Yani; “ÇİFTE STANDART DEĞİL, ADALET OLMALIDIR.”

Hâsılı, Erbakan Terminolojisinde incelediğimiz “adalet” kavramının temel formlarını; “Gerçek Hak Anlayışı, Hakkı Üstün Tutmak, Hürriyet, Hassasiyet ve Ünsiyet” olarak 5 maddede toparlayabiliriz. Adaletin karşıtını da “Çifte Standart” olarak belirtebiliriz. Adaletsiz tutumlarının sonucunda ise zulüm meydana gelir ve zulmün temel formları da; “Yanlış Hak Anlayışı ve Kuvveti Üstün Tutmaktır”, diyebiliriz.

[karaagacyusuf]

ERBAKAN TERMİNOLOJİSİ: İLMİN KAYNAĞI ve BİLİNÇ KAYBI

İnsanın yüzyıllardan beri etrafında olup bitenlerin ne olduğunu, nasıl olduğunu ve ne anlama geldiğini bulma arayışıyla başlayan, keşif heyecanıyla devam eden ve pratiğe dönüşen bilgi biriktirme ve aktarma süreci sonucunda ortaya ilmin kendisi ve kendisinden doğan ilimler meydana gelmiştir. Dolasıyla bir bilinç ve teknik de ortaya konmuştur. Bu arayış ilk insandan bu yana devam etmektedir. O ilk bilgiden günümüze dek ciddi bir yığın birikse de her çağda bunu tasnif etme gayretinde olan ilim adamları da olmuştur.

İlk bilgi ve bilginin kaynağı arayışında güçlü bir bilince ve tutarlı bir tekniğe sahip olanlar ve ilimlerin tasnifini yapanlar şüphesizdir ki; Müslümanlar olmuştur. Bu arayışın karanlık dehlizlerinden geçerken vahyin ışığını elinde bulundurdukları için bugün en ciddi birikime de yine Müslümanlar sahiptir. Fakat bugün bu bilince sahip olmadıkları için bütün bu birikim bir yığın halinde tutarsız tekniklerle hırpalanmaktadır. Necmettin Erbakan bunu, “İslam ve İlim” konferanslarında konuya dair telkinleri ve tespitleriyle apaçık bir şekilde ortaya koymuştur: “Müslümanlar olarak dünyanın gelmiş geçmiş en büyük düşünce sistemine sahip bulunuyoruz. Fakat bu büyük düşünce sisteminin ve Müslümanların mücadele suretiyle sevapları ve şerefleri artsın diye karşılarında daima bâtıl fikirler olagelmiştir. Bu bâtıl fikirler, bir Müslüman diyarı içerisinde bizleri, kendi dinimizi, kendi Müslümanlık hakikatlerimizi öğrenemeyecek hale getirmişlerdir.”

Bugün Müslümanlar olarak yaşadığımız bilinç kaybının nedeni nedir? Unuttuğumuza ya da bugün bize yabancı gelene sahip olanların gerçekten sahibi kim?  Erbakan, çeşitli konferanslarında bu hususa şöyle değinmiştir: “Müslüman kardeşlerimiz, yarım batı ilimlerini okumuş insanlarla karşılaştıkları zaman bunların istihfaflarıyla karşılaşıyor. Bu insanlar Müslümanları küçük görmeye kalkışıyorlar. Kendi küçüklüklerini bilmedikleri halde, ben bu akşam size Müslümanları küçük gören insanların kendilerinin küçük olduğunu ispat etmek için huzurunuza geldim. Şimdi bakınız, yarım yamalak tahsil edip gelmiş, Müslümanlığı küçük görmeye kalkıyor. Niçin? Efendim dünyada ilim var, fen var diyor. Nedir senin ilim dediğin?” Bu soruyla birlikte bir bilinç kaybından da bahsetmemiz gerekmektedir.  

Evet, ortada apaçık bir bilinç kaybından bahsediyoruz.

Peki, nedir bilinç; “kişinin kendisine, yaşantılarına, çevresine, öteki kişilere, bir bütün olarak içinde yaşadığı dünyaya ilişkin farkındalığı, yaşanan deneyimlerden kendiliğinden doğan kendinin farkında olma görüngüsü; içebakış.” şeklinde tanımlanmaktadır. Aslında bütün bu teslimiyetin ve keşmekeşliğin altında yatan, “farkında” olmayışımızdır. Kişinin kendisine dönerek, kendi düşünce sistemine yönelerek kendi kendisini, kendi deneyimlerini kavraması ile birlikte bu farkı ve gerçeği görmesi mümkündür. Bugün sadece dâhili kaynaklarımızla ya da sadece harici kaynaklarla bunu başarmak oldukça zordur. Hem dâhili hem de harici kaynaklara hâkim olan bir irade ile yeniden düşünce sistemimizi güçlendirmemiz gerekmektedir. Necmettin Erbakan, asrımızda bu farkındalığı yeniden gün yüzüne çıkarmıştır. Bununla yetinmeyip güncel olan bilgiye, tekniğe ve bilince de vakıf olmuş, donanım kazanarak, meselenin hem felsefik hem de teknik boyutunu çok iyi kavramıştır. Dolasıyla, “Hani gelip de bir Müslümana yukardan bakan bir insan var ya, o insan bilmelidir ki, kendisinin bir varlık olarak istinat etmiş olduğu Batı ilmi, bugün gelmiş, bir çıkmazın içine saplanmıştır. Bir tıkanıklığın içerisindedir. Bu tıkanıklık, mefhumların ne olduğunu bilmemekten ileri geliyor. Daha başka şeyden de ileri geliyor. Meselâ Batılı insan bu prensipleri tatbik etmek suretiyle hesap yapmak istediği zaman, bugün hesapları da yapamıyor. Bir çıkmazın içerisindedir. Biz üniversitede doktoralar yaptırıyoruz. Bütün diğer Batı memleketlerinde de doktoralar yaptırılıyor. Yaptırmış olduğumuz doktoralarda birazcık karışık bir mesele olduğu zaman bu meseleleri biz halledemiyoruz. Bunları çok defa bu açıklığıyla söylemezler.” diyen Erbakan, bu çıkmazın ve tıkanıklığın ilmin kaynağının inkâr edilmesinden meydana geldiğini de ifade etmektedir. “Müslümanlar başkalarından ilmi alırken bunu kimden aldıklarını bildirmişlerdir. Bu ilimleri, olduğu gibi almamışlar, yanlışlarını düzeltmişler, tashih etmişlerdir. Bilgiyi aldıkları milletlerden daha yukarı seviyede idiler. Avrupalılar ise kimden ne aldıklarını zikretmemişler, bu aldıklarını anlamak için de çok asırlar harcamak mecburiyetinde kalmışlardır.” demek suretiyle bu çıkmazın ve tıkanıklığın sebebi olan Batıyı da ağır bir şekilde tenkit etmektedir. Bu tenkitle birlikte Müslümanlara yaptığı telkinlerle de bu bilinç kaybının giderilmesi için gayret etmiştir: “Asr-ı saadetten Rönesans’a kadar geçen yedi asırlık bir devir var ki, bu devirde bütün insanlığın ilimlerini, Müslümanlar inkişaf ettiriyor. Tetkikler gösteriyor ki, bugünkü insan bilgisinin en aşağı yüzde 60-70’ini Müslümanlar inkişaf ettirmişlerdir. Bunun mânası ne demek? Bize poz yapan, şu karşımıza gelip de Müslümanları küçük görmeğe kalkan insanın ilminin yarısından fazlasının sahibi Müslümanlardır.” Bunun için de geçmişten bu yana tarihi gerçekleri ortaya koyarak Müslümanları hem silkelemiş hem de cesaretlendirmiştir: “Şimdi ortaya daha büyük bir iddia koyuyorum. Diyorum ki, bugün Batılının ilmi dediğimiz Fiziği, Kimyayı, Matematiği, Astronomiyi, Tıbbı, Tarihi, Coğrafyayı ve hatta bugünkü ilimlerin hepsini Müslümanlar kurmuşlardır. Bu tabiî çok büyük bir iddia... Fakat bu iddianın ispatına hazırız.”

Erbakan’ın bahsettiği sadece bilinç ve birikim ya da bilgi yığını değil bütün bunlarla birlikte aynı zamanda bu bilginin kullanımına dair de teferruatlı bir teknik alt yapıdır. Müslümanların bu güce sahipliğini ortaya koyduğu örneklerle de ispat etmiştir: “Müslümanlar sadece “Her şeyi size veriyoruz ama yalnız şu bizim ondalık sisteminizi verin” deseler, ortada Avrupa’ya ait hiçbir şey kalamaz. Fakat beyler geliyorlar, diyorlar ki, bu sizin Müslümanlık dediğiniz şey gericiliktir. Hay hay biz bu gericiliğe razıyız, yalnız bizim mallarımızı bize geri verin, çıkın bizim karşımıza da “İlericilik diye biz artık ondalık sistem kullanmayacağız” deyin. Yeni bir hesap metodunu getirin de görelim sizi. Bu çeşit hesap metotlarını getirmiş ve bu çeşit ilimleri insanlığa hediye etmiş olan Müslümanlardır. Ama biz kendimizi tanımıyoruz.”

İnsanlığın bu çıkmazdan ve tıkanıklıktan kurtulmasının yolunu ancak biz Müslümanlar açabiliriz. Çünkü elimizde bilginin kaynağının özü olan Kur’an-ı Kerim bulunmaktadır. Bu hakikatle beraber şu da bir hakikattir ki; bugün hantallığımız kendimizi ve kendimizin olanları tanımaktan bizi alıkoymaktadır. Tüketim çağının içinde yaşadığımızı unutmadan, kendimizi bir fanusta yaşıyor gibi dokunulmaz ve ayrıcalıklı görmekten kurtulmamız gerekmektedir. Daha fazla tükenmeden ve tüketmeden böylesine büyük bir birikimin mirasçısı olan biz Müslümanların, ferdiyetçi ve teslimiyetçi anlayıştan sıyrılarak düşünmeye, kavramaya, anlamaya, anlatmaya, yaşamaya ve yaşatmaya ihtiyaç duyması gerekmektedir. Her şeyden evvel taze bir bilinçle dogmatik olanın ötesindeki dinamik bilginin peşine düşmemiz gerekir. Eskimemiş olan o kadar fazla birikimiz var ki, yeniden bulup öğrenmeye ve öğretmeye bir an evvel yeniden başlamamız gerekmektedir.

[karaagacyusuf]

ERBAKAN TERMİNOLOJİ: REJİSÖR

İnsanın “bak”tığını “gör”ebilmesi büyük bir nimettir. Neye baktığı değil neyi gördüğüdür mühim olan... Görebilmek gördüğünden öte gösterilmek istenilenle alakalıdır. Nice gözler vardır ki, baktığı halde görmezler. Nice görenler vardır ki, bakmaya dahi gerek duymazlar.

Son asrın belki de en görür ve görülür gözü Necmettin Erbakan’dır. Fikri, söylemi ve eylemiyle en tutarlı gösterge olmuştur hep. Çünkü gözüyle değil inancı, tarihi, azmi, aşkı, heyecanı, hedefi ve tecrübesiyle bakmış yine aynı hissiyatla görmüş ve göstermek için adeta çırpınmıştır.

Mücadele hayatı boyunca hep bir projeden, tek bir kuklacıdan ve gizlenmiş yüzlerce kukladan bahsetmiştir sürekli ve kararlı bir şekilde. Kimileri kendisini şizofren, anlattıklarını komplo teorisi ve hedeflerini de ütopya olarak görmüşlerdir. Zaman her şeyin ilacı olduğu gibi hakikatinde aynasıdır. Mücadelesi süresince ortaya koyduğu tespitler, kullandığı kavramlar ve ifşa ettiği dünya çapındaki organizasyonlar henüz kendisi hayattayken doğrulanmış fakat ne acıdır ki, ancak vefatından sonra hakkı teslim edilmiştir. Çünkü hakkı teslim etmek aynı zamanda hakkın yanında yer almayı da gerektirdiği için birçoklarına bu oldukça zor gelmektedir.

“Bizim muhatabımız bu filmin rejisörüdür, kuklalar değil.” diyen Erbakan, izleyici olmadığını da deklare etmiştir. Gördüğünü sadece rejisörlere değil kuklacılara da göstermiş fakat aynı zamanda yetinmeyerek nasıl mücadele edilmesi gerektiğini ve bunun da gerekliliğini millete, ümmete ve insanlığa fırsat bulduğu her platformda haykırarak: “Biz bunun arkasında Siyonizmin olduğunu görüyor ve böylece hak ve batıl mücadelesinin ne anlama geldiğini idrak edebiliyoruz.” demiştir. Gördükleri karşısında korkmamış, kanmamış, yılmamıştır. İmanıyla idrakinden doğan şuuru, kendisini hak ve batıl mücadelesindeki çalışmalarında daha fazla gayretlendirmiştir. Yeryüzünde meydana gelen olaylar karşısında “büyük resmi” gördüğü için “puzzle”laştırılmış resmin dağıtılan parçalarına aldanmamıştır. Zihninde hep o büyük resim yer almış, hep o büyük resimden bahsetmiş ve hep rejisöre vurgu yapmıştır.

"Rejisör kendi oyununu oynuyor... Siz dünyaya yanlış gözlükle bakıyorsunuz... Gerçek gözlükle baktığınız zaman birde göreceksiniz ki oooou meseleler bambaşkaymış..." Necmettin Erbakan (07.02.2010 / NTV)

Peki, rejisör nedir, kimdir ve neyi amaçlamaktadır?

“Rejisör” kelimesinin etimolojisi irdelendiğinde Fransızca régie "yönetim, idare" sözcüğünden alıntıdır. Fransızca régir, régiss- "yönetmek" fiilinden türetilmiştir. Bu sözcük Latince regere, rect- "doğrultmak, yöneltmek, yönetmek, rehber olmak" fiilinden de evrilmiştir. Rejisör kelimesi , “Tiyatro ve sinema oyunlarında oyuncuların rollerini dağıtıp oyunu düzenleyen, metin, yorum, dekor, müzik gibi ögeler arasında birlik sağlamaya çalışan sanatçı, yönetmen” anlamına gelmektedir. “Rejim” kelimesi de bu kökle alakalı olarak türetilmiştir.    Necmettin Erbakan, bu kelimeyi oldukça isabetli bir biçimde kavramsallaştırarak, terminolojisini de güçlendirmiştir. Kelime anlamından hareketle; yeryüzünde meydana gelen bütün olay ve durumlar, bu tek düzen ve sistemin sahibi olan kuklacıların kuklaları için biçtiği rolü en iyi bir biçimde sergilemesini sağlayan kişi veya kuruluşlar olarak ifade etmiş: “Biz her taşın altında Siyonizm var demiyoruz fakat Siyonizm hiçbir taşın altını da boş bırakmaz.” diyerek de bu tespiti güçlendirmiştir. Bu güçlü tespit, büyük resmi çizenlerin hedefleri doğrultusunda yürüttükleri planların hatasız bir şekilde yerine getirilmesi takibini yaptırdığı rejisörlere dikkat çekmektedir. Rejisörün en mühim vazifesi yapılması gerekeni yaptıttırmaktır.

Ezilen ve sömürülen halklar, mazlumlar, mağdurlar ve masumlar üzerinde oynanan oyunların farkındalığıyla konuşan Erbakan, duygusal ve anlık reaksiyonların üstünde planlı, programlı ve kararlı aksiyonlara yönelerek, hareketin mensuplarını da daima büyük resmin karşısına koyduğu büyük hedefe yönlendirmiştir. Mevcut düzen ve sistemlere entegrasyondan öte modernize edilmek üzere düzen tohumu ve sistem çekirdeği geliştirerek insanlığa bir ödev hazırlamıştır. Çünkü birçok farklı düzen ve sistem görülse de aslında genelde tek bir düzen ve sistem olduğu gerçeğini unutmamış, bütün bunların asıl o tek olana hizmet ettiğini ifade etmiştir. Büyük resmi çizenlerin karanlık ve simsiyah ideallerini örttüğü “yeşillikler, mavilikler ve pembelikler”e hiçbir zaman aldanmamış: “Bugün insanlık demokrasi oyunuyla aldatılıyor. Demokrasi halkın kendi kendisini yönettiği rejim değil, halkın alet edildiği rejim haline gelmeye başlamıştır.” diyerek her defasında şu uyarıda bulunmuştur: “Siyonizm 60 yıldır dünyada bu oyunu oynuyor. Sonra halka sen kendin seçtin kardeşim diyebiliyor.”

Necmettin Erbakan sadece tespit yapan bir analist değil aynı zamanda tedaviyi, tedavinin usul ve yöntemlerini de ortaya koyan idealist bir liderdir: “Unutmayın ki bir insanın doktor olması için sadece anatomi okuması yetmez. Fizyoloji okuması da yetmez. Mikrobiyoloji de bilip mikropları tanıması lazım. Patoloji ve tedavi de okuması lazım. Bazı temel esasları da bilmeden şuurlu bir insan, şuurlu bir Müslüman olmak mümkün değildir.” diyerek terminolojik olarak sağlam bir açı ve geniş bir bakış açısı bırakmıştır.

Günümüzdeki hak ve batıl mücadelesinde son asrın gelecek asra bir kurtuluş reçetesi olarak bıraktığı en aydınlık ve güçlü projeksiyon elbette Milli Görüş Hareketi; hareketin hedef ve projeleridir. Her şart ve ahvalde “kuklacı, rejisör ve kukla” metaforunu daha doğru bir ifadeyle “kuklacı, rejisör ve kukla gerçeği”ni unutmayarak bu minvalde düşünmeli, eylemsel kazanım ve kayıpları da hesaba katarak anlaşılır bir biçimde süreçlere de ters düşmeyecek söylemler geliştirilmelidir. Çıkarımlar yaşanılan süreçler gereğince olgunlaştırılmış fikre olumsuz etki ediyor olsa da zihinsel olarak teslimiyet ve kabullenmeye dönüşmemelidir.

[karaagacyusuf]

ERBAKAN TERMİNOLOJİSİ: VEFA

Bugün kavramlarımızın içi boşaltılıyor, içi boş kavramlarla anlamını yitirmiş bir hayat tarzı sunuluyor, insanımıza/insanlığımıza. Vefa da günümüzde sahipsiz bırakılmış, ağırlığını yitirmiş, içi boşaltılmış bir kavram olarak karşımızda durmaktadır. İnsan ilişkilerinde temel bir ahlaki ilkedir vefa. Vefa, “Sözünü yerine getirme, sözün­de durma, borcunu ödeme.”, “Sevgi, dostluk ve bağlılıkta sebat.”, “Yetme, yetişme” anlamlarına gelmektedir. Ahlakı güçlendiren önemli ve kuşatıcı bir kavramdır vefa. Vefakâr olmak; unutmamak, hatırlamak, sadık kalmaktır. Vefa, Müslüman bir kimliğin de en belirgin vasıflarındandır. Hayatımızın merkezinde kapsayıcı ve bütün yönleriyle kuşatıcıdır. Biz bu kavramın daha çok “sözünde durma, sebat etme, bağlılık” anlamı üzerinde duracağız. Nitekim “Vefa” kavramı Milli Görüş Hareketinin temel umdelerindendir. Belki de son asırda bu kavramın ete kemiğe bürünmüş en diri hali Necmettin Erbakan’dır. İkame ettiği Milli Görüş Hareketinin vizyonu, misyonu ve çekirdek kadrosunun sebatkârlığı aşikârdır. Fakat aynı zamanda birçok kez kırılma yaşanmıştır. Bu kırılmalar ancak ve ancak “Vefa” gibi temel umdeleri oluşturan kavramları ve kavramların anlamlarını daha da güçlendirmiş adeta çelikleştirmiştir.

Kur’ân, ahlakî kavramların bilgisel tanımlarını yapmaz. Bunun nedeni ise, bu ahlakî kavramların içeriklerinin insan tarafından bilindiği ve bunların insanın doğasında bulunduğudur. Bu ahlaki kavramların anlamlarını tatbik etmek üzere de peygamberler göndermiştir. Bu tatbikin en güzel örneği Efendimiz Peygamberimiz Hz. Muhammed (SAS)’dir. Nitekim bu kavram Peygamberlerin hak ve batıl mücadelesini kendisine ödev ve görev edinmiş olan Milli Görüş Hareketinin de doğasında bulunan bir kavramdır. Dolayısıyla Necmettin Erbakan Hocamız da bunu doğası gereği yaşamış, anlatmış, yaşatmış ve hâkim kılma mücadelesi vermiştir.

Erbakan Terminolojisinde vefanın ahd ile ilgili boyutu daha çok ön plana çıkmaktadır. Ahd, sözlükte, fiil olarak “bir şeyi korumak, bir şeyin yerine getirilmesini emretmek, her durumda muhafaza etmek, talimat vermek, söz vermek, tavsiye etmek” anlamlarına geldiği gibi, isim olarak da, “yemin, mîsâk, emir, talimat, taahhüt, antlaşma, yükümlülük, itimat veren söz, vasiyyet, eman, zimmet, yemin” anlamlarında kullanılır. Ahid, hem yemin hem de kesin söz verme anlamına sahiptir. Yemin, ahdin dinî yönünü, söz verme ise, ahlâkî boyutunu ihtiva eder.

Günümüz insanı güç, konfor ve menfaat karşısında ahdinden, dostluğundan ve kardeşliğinden çok kolay vazgeçebilmektedir. Derdini, davasını ve hedeflerini bir kenara iterek kendini, kendinden olanları ve kendi arzularını baş tacı edebilmektedir. Bunu doğuran sebepler insanın yine bu kendi yaşantısında gizlenmektedir. Farkında olmadan modern insan kalıplarının içerisine rahatça girebilmekte hatta kesip biçip zorlayarak o kalıba girmeye çalışabilmektedir. Ayrıca tüketim çağı ve tüketim toplumu dayatmasıyla iç içe yaşayan günümüz insanı bunun karşısında direnç gösterememektedir. Bu vazgeçiş, bu terk ediş ve bu dirençsizlik İslam dininin temel esaslarından uzaklaşmak ya da bu esasları hafife almakla başlamaktadır. Ahde vefalı olmak ve kalmak, yapıyormuş gibi, yaşıyormuş gibi, inanıyormuş gibi, vefalıymış gibi değil de onu gerçekten yapmakla mümkündür.

Milli Görüş Hareketinin lider ve öncü kadrosunda “Ahde Vefa” bir projeksiyon gibi yansımaktadır. Bu güzel haslet hiç şüphesiz ki; ahdine, dostluğuna, kardeşliğine bağlılık ve özen göstererek, modern dayatmalara ve kalıplara kapılmayarak, derdinde, davasında ve hedefinde sebat ederek kazanılmıştır. İstikametlerinde yalpa yapmış, daha iyisi ve daha güçlüsü için bu hasletten vazgeçenler ise bugün, dün söylediğiyle yarınında söylediği çelişir olmuş ve yola çıktıklarının üzerini bir bir çizerek yapayalnız bir vaziyette akbabaların ortasında kalır hale gelmiştir.

Erbakan Terminolojisinde “Ahde Vefa” vardır; ilk adımda ne söylenmişse bir milyon birinci adımı atarken de aynı söz daha güçlü, daha kararlı ve daha canlı söylenmektedir. Dün söylenenler hakikat olduğu için bugün de geçerliliğini koruyarak yarına ışık tutmaktadır.

Erbakan Terminolojisinde “Dostluğa/Kardeşliğe Vefa” vardır; yola çıkmadan önce kimler vardıysa yola devam ederken de onlar unutulmamıştır. Yola çıktığında yanında, ardında, önünde kimler vardıysa son nefesinde de yanında onlar olmuştur. Bu vefakarlık, dün hangi amaç, inanç, aşk ve heyecanla yola çıkılmışsa bugün de aynı ruh muhafaza edildiği için korunmaktadır.

Vefat edenler olsa da kalanlar yine ahdinde ve kardeşliğinde vefa göstermeye devam etmiştir. Çelikleşmiş olan bu “Ahde Vefa” kavramı, yeni nesillere vefat etmiş isimlerin yanı sıra hala hayatta olan canlı örnekleriyle birlikte bir hayat tarzı olarak aktarılmaya devam etmektedir.

 Kaynakça:

1. İsfehânî, Râğıb, el-Müfredât fî Ğarîbi’l-Kur’ân, İstanbul 1986, s. 523; İbn Manzûr, Ebu’l-Fadl Cemâlüddîn, Lisânü’l-Arab, Beyrut tsz., III, 311-315; Cevherî, İsmâil b. Hammad, es-Sıhah, Kâhire 1982, II, 515; Fîrûzâbâdî, Mecdüddîn Muhammed b. Ya’kûb, Besâiru Zevi’t-Temyîz,Beyrut tsz., IV, 114.

 2. Durmuş Zülküf, Yrd. Doç. Dr., İnönü Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Öğretim Üyesi

 3.  Küçük, Abdurrahman, “Ahid” md., TDVİA, İstanbul 1988, I, 532-533.

[karaagacyusuf]

Erbakan Terminolojisi: AHLAK

Ahlak, değerler sistemine dayanmakta olup temel fonksiyonu, değerler sisteminin ön gördüğü hayat tarzının korunmasıdır. Kanun gücü içermeksizin hayat tarzının korunabilmesi sağlam bir ahlak sistemine dayanır. Her fikir, söylem ve eylemden önce o şeyin ahlakı belirir. Bir şeyin ahlakı o şeyin kendisinden daha mühimdir. Ahlak, kelimenin en dar anlamıyla, neyin doğru veya yanlış sayıldığı (sayılması gerektiği) ile ilgilenir.

Ahlâk sistemini oluşturan unsurlar, değer sistemi, niyet, görev ve sorumluluk, müeyyide, fiil ve içselleştirme-kendiliğindenlik olarak ifade edilebilir. Ahlâk sistemleri, toplumun benimsediği değer sistemlerinin hayata tatbik edilip yaşanabilmesini sağlayan birer koruma mekanizmalarıdır.

Erbakan Hocanın siyaset arenasına çıktığı yıllarda ve öncesinde hayatının merkezinde hep güçlü bir ahlak ve bu ahlakla pişirilmiş bir maneviyat görülmektedir. "Din ahlâktır. Onu hayata geçirmek ise terbiyedir." der, Aliya İzzetbegoviç. Bu perspektiften baktığımızda Erbakan Hocanın ve ikame ettiği mücadelenin bir terbiye süreci ile birlikte güçlü bir ahlak sistemi kurmaya çalıştığı görülmektedir. Kendisi hayatı boyunca ve özellikle gençlik yıllarında bu terbiye sürecini bütün hücreleri ile hayatına geçirmiştir. Temelinde tasavvufi bir eğitim modeli ile güçlendirdiği ahlak yapısını aynı zamanda ihtisas alanındaki başarılarına da yansıtmıştır. Başarılı bir bilim adamı olan Erbakan Hoca, gerek ülkesinde gerekse de yurtdışında geçtiği terbiye sürecinden ve ahlakının temelindeki dini yaşantısından asla taviz vermemiştir. Nitekim 1951 – 1953 yıllarında Almanya’da kendisiyle tanışan İTÜ’nin başarılı makine hocalarından olan bilim adamı Prof. Dr. Selim Palavan, Erbakan Hoca ile başından geçen bir olayı şöyle anlatıyor: “Necmettin Erbakan Bey ile Almanya ‘da görüştük. Birlikte bir gün yemeğe gittik. Yemekte önce güzel bir çorba içtik. Yemeği yedikten sonra bir meyve salatası getirildi. Necmettin Bey salataya doğru eğilip onu kokladı ve yemek istemediğini söyledi. Ben de kendisine niçin yemek istemediğini sordum. Salatanın içinde alkol olduğunu söyledi. Ben de ona, Necmi birkaç damla alkolden ne olur dedim. Yine de hayır yemem dedi. Bunun üzerine dedim ki: Necmi farz edin ki ağır bir şekilde hastalandınız ve sana bir ilaç verdiler ve bu ilacın içinde yüzde elli alkol var, bu durumda ilacı kullanmayacak mısınız? Hiç düşünmeden Erbakan bana şu cevabı verdi: Hocam! Siz koskoca bir hocasınız, siz hiç inanabilir misiniz ki alkollü ilaç fayda verir?” Bu olaydan da anlayabileceğimiz gibi Erbakan Hocadaki ahlak yapısı güçlü bir şekilde dini esaslardan beslenmektedir. Burada sadece dinen yasaklanan bir şeyden uzak durmaktan ziyade bulunduğu ortam ve yaşadığı toplumun rengine bürünmeden inandığı gibi yaşamak vurgusu ön plana çıkmaktadır. Bugün içerisinde yaşadığımız düzen, biz Müslümanları bile isteye dinin yasakladığı ve haram saydığı birçok mevzuda kolayca teslim alabilmektedir. Hafife aldığımız esaslarımız aynı zamanda ahlaki yapımızı da zayıflatmaktadır.

Erbakan Hocanın ikame ettiği mücadelenin daha en başında ahlak sistemine verdiği önemi görmekteyiz. “Önce Ahlâk ve Maneviyat bayrağını açarak yola çıktık.” diyerek bu yoldaki gaye ve maksadını da açık bir şekilde ifade etmiştir. Maneviyat, manevi olan, ruha, inanca ve hisse ait olan şeyler demektir. İnsanın ruh ve his yapısı, inanç yapısını etkiler. Bu etkilenme sonucundaki manevi iç dinamikleri insanın maddi olanla ilişkisinde ortaya koyduğu davranışların da bütününü iyi ya da kötü, olumlu ya da olumsuz olarak etkiler. Bunun için önce ahlakın geliştirilmesi gerekir. Tabii buradaki ahlak yapısını oluşturan terbiye sürecinin de nasıl bir süzgeçten geçtiği önem kazanmaktadır. Bunun için Erbakan Hoca “Önce örnek insan, sonra adil nizam” diyerek nizama yön veren, şekil veren insanın önce ahlak yapısını güçlendirmesi gerektiğine inanmaktadır. “Ahlâk ve maneviyat en önde yürüyen bayrağımızdır.” demesindeki temel maksat ahlak yapısı güçlü ve manevi dünyası olgunlaşmış bir yapı hedeflemesinden kaynaklanmaktadır. Bunu da defahatle ifade etmiştir: “Dört ana prensibimiz vardır. Bunlardan birincisi ahlâk ve maneviyattır. Bu ilke en önde gelen bayraktır.” Fakat aynı zamanda “Farkımız maneviyatçılığımızdır.” diyerek de iyi bir ahlak yani temel insani davranış ve sorumlulukların yerine getirilmesi tek başına yeterli olmayıp aynı zamanda bu iyi ahlakın temel düzeyinin maneviyatla güçlendirilip olgunlaştırılması ve kâmil bir seviyeye çıkarılması gerektiğini vurgulamıştır. Ahlakın, iman ile ilişkisine vurgu yapan Erbakan Hoca, nesillerin güvenlik tedbirleri ile korunup bu fanus içerisinde iyi ile kötüyü, hak ile batılı birbirinden ayırt edebilmelerinin mümkün olmadığını ancak ve ancak yüreklere yerleştirilecek olan Allah korkusunun sonucunda iyiye ve hakka yönelen bir nesil oluşturulabileceğini ifade etmiştir. Allah korkusundan maksadının da elbette O’nun ortaya koyduğu emir ve yasaklara riayet etmek olduğu görülmektedir.

Erbakan Hoca, ahlakı sadece bireyin ferdi olarak yaşayabileceği bir haslet olmadığını da “Bugün rüşvetten, iltimastan şikâyetçi isek, ticari hayatta istikrarsızlık varsa, istismar, ihtikâr, haksız kazanç imkânları mevcutsa bunlar yine ahlâk nizamına değer vermeyen bozuk zihniyetin camiamızın sağlam bünyesinde açtığı yaraların neticesidir.” ifadeleri ile ortaya koymuştur. Buradan çıkaracağımız sonuç, Erbakan Hocanın ahlakı 3 ana düzlemde değerlendirdiğidir. Bunlardan birincisi, fert ahlakıdır. İkincisi ise, cemiyet (camia, cemaat) ahlakıdır. Üçüncüsü de, düzen ahlakıdır. Nitekim hayatını adadığı ve onu “Mücahid” yapan cihad mücadelesini tanımlarken de “Fert, cemiyet ve düzen bazında iyiliklerin yaşanabilmesi kötülüklerin kaldırılması için bir araya gelip bütün gücümüz ile çalışmanın adıdır.” diyerek de ahlaki sistemin saç ayaklarını ortaya koymuştur.

Bozuk düzenin, asıl, öz ve kimlik itibariyle iyilerden oluşan fert ve cemiyet olgusuna rağmen ayakta kalabilmesi ancak bir sömürü tezgâhı ve siyasi kandırmaca ile olacağını ifade eden Erbakan Hoca, “Milletin fıtri yapısına ve değerlerine bağlı bir idarenin iş başına gelmesi ile bu sorun çözülebilecektir.” sözüyle sorunu tespit ederek çözümü ortaya koymuştur. Bu çözümde fıtri yapıya ve değerlere bağlı fertlerin yetiştirilmesi meselesine de büyük önem vermiştir. Bu fertlerin ihtisas sahalarına göre de farklı cemiyet ve derneklerin alt yapısını da kurarak toplumsal anlamda ahlaki bir dönüşüm sürecini de başlatmıştır. Ahlak yapısı dini esaslarla terbiye edilmiş olan fertlerin yetiştirilmesi hususunda hem meclis içerisindeki gen soru, kanun teklifi, yasa ve önerilerle eğitim sisteminde tamiratlar ve takviyeler yapmış hem de ikame ettiği Milli Görüş mücadelesinin kurumsal yapısı içerisinde geliştirilen eğitim modeli uygulamalarının da takipçisi olmuştur.

Erbakan Terminolojisindeki ahlak kavramı salt anlamda kendisini ve kendi yaşadığı cemiyeti düzene sokma gayesi taşıyan bir ahlaki sisteme işaret etmemektedir. Aynı zamanda sadece dini esasların yaşanıp, Müslümanların refah düzeyinin arttırılması, Müslüman cemiyetlerin nemalandırılması, sadece Müslümanların huzur ve güveninin tesis edilmesi anlamını da taşımamaktadır. Öngörülen ve mücadelesi verilen ahlaki sistemde bütün bir insanlığın saadeti, hakkı, huzur ve güveni teminat altına alınmaktadır. Müslüman ferdin ahlakı, herkese önce insan olarak bakmayı, Müslüman cemiyetin ahlakı, herkesle insan olarak bir arada huzur ve güven içerisinde yaşayabilmeyi, İslam düzeninin ahlakı da, her insanın temel hak ve özgürlüklerinin korunabilmesini gerektirmektedir.

Kaynakça:

1.     Türkçe Sözlük, Türk Dil Kurumu, Ankara, 2005

2.     Doğan D. M., Büyük Türkçe Sözlük, Pınar Yayınları, İstanbul, 2005.

3.     TDV İslam Ansiklopedisi, Ahlâk Maddesi, İstanbul.

4.     Wikipeda, Ahlak (2012)

5.     Prof. Dr. Burhanettin Can, Makale, Niçin “Önce Ahlak Ve Maneviyat (2013)

6.     Saadet Partisi Programı

7.     Necmettin Erbakan, Gayemiz Bütün Beşeriyetin Saadetidir, ESAM (2012)

8.     Saadet Partisi Seçim Beyannamesi (2002)

[karaagacyusuf]

ERBAKAN TERMİNOLOJİSİ: GERÇEK

Varlığının gayesini kavrayabilmek bir insan için gerçek bir ilimdir. Yaratılış, yaşayış ve ölüm serüveninde insan sürekli bir arayışın içerisindedir. Arayışının gayesi gerçeği bulmak, kavramak ve idrak edebilmektir. Bulanlar, kavrayamayabilir, kavrayıp da idrak edemeyebilir.

Gerçek nedir? İlim nedir? İslam nedir?

Son asra damgasını vurmuş Büyük Lider, İlim, Hikmet, Siyaset ve Dava Adamı Prof. Dr. Necmettin Erbakan Hoca, hep “gerçeği” anlatmıştır. Gerçeği anlatırken, bunu ilimden ve İslam’dan ayrı tutmamıştır. Üçünün bir bütün olduğunu veciz bir şekilde ifade etmiştir. Nitekim muhatabına gerçeği bulmuş, kavramış ve idrak edebilmiş olmanın bir tezahürünü yansıtmıştır. “Çünkü İslam, ilim ve gerçek bunların üçü aynıdır. İslam demek, Cenab-ı Hakk’ın insanlara dünya ve ahiret saadeti için gönderdiği ve gösterdiği yol demektir. Gerçek, Cenab-ı Hakk’ın sünnetullahı demektir. Cenab-ı Hak ne yapıyorsa gerçek odur. İlim ise bu sünnetullahın kaideleri demektir. Onun için İslam, ilim ve gerçek birbirini tamamlar.” demiştir.

Gerçek, somut ve nesnel olarak var bulunandır. Hakikat ise gerçeğin bilinçteki yansısıdır. Gerçekler eğer hakikate ulaştırmıyorsa arayışımızda bir problem var demektir. İlim, arayıştır. İlim; neden, merak ve amaç besleyen bir olgudur. Kâinatta olmuş ve olacak bütün bilgilere de yine ilim denir. İlim kelimesi Kuran-ı Kerim’de türevleriyle birlikte 725 yerde geçmektedir. Birçok ayette ilmin önemine işaret edilmektedir. İlim, varış noktasında eğer İslam’a ulaştırmıyorsa arayışımızda yine bir problem var demektir. İslam, varıştır, varış noktasıdır. Hakikatin merkezi, orijini İslam’dır. "İslami ilimler yetmez, Avrupa’nın fen ve tekniğini de almamız lazımdır" sözü, bilerek söylense, tecdidi iman gerektiren bir küfür lafzıdır. Zira bu söz Kuran’daki en son indirilen "Artık dininizi kemale erdirdim. Hiçbir eksik bırakmadım (maddi ve manevi) nimetlerimi tamamladım." mealindeki ayete ters düşmektedir. Bu düşünceye göre "İslam’da fen, teknik ve müspet ilimler yoktur. Bunları Avrupa’dan almaya ve öğrenmeye ihtiyacımız vardır. Dolayısıyla bu yönüyle İslam eksiktir" manası anlaşılır ki bu, farkında olmadan "Bugün dininizi ikmal ettim, maddi ve manevi hiçbir eksiklik ve kusur bırakmadım." buyuran Cenab-ı Hakk’ı yalanlamak manasına gelir ve elbette yanlıştır. Doğrusu ise, maddi ve müspet ilimlerin de kaynağı Kur’an ve bugün batılıların elindeki bütün ilimlerin temel esaslarını ortaya koyan İslam âlimleri olmuştur. Elbette "Hikmet (fen ve sanat) Müslüman’ın yitik malı gibidir. Nerede bulsa alır ve kullanır." ancak İslam’ın müspet ilimlerle ilgisi ve bilgisi yok diye düşünmek tamamen yanlıştır ve yanıltıcıdır.” diyen Erbakan Hoca, İslam’ı hem ilmin kaynağı hem de ilmin varış noktası olarak tanımlamıştır.

Günümüz Müslüman düşünürleri, yazarları, siyasetçileri ve birçokları kendi gerçeğini yalanlamaktadır. Gerçeğin yerine sahteyi koyarak yaşamaktadır. Arayıştan yoksun, hazırdan tüketmeye alışkın, maziden dem vuran, modernize etmekten çekinen, entegre olmaya can atan bir anlayışı “realite” kavramıyla tanımlayarak bunu gerçekmiş gibi göstermektedir. Oysa realite kelimesi dilimize Fransızcadan girmiştir. Bilinçten bağımsız olan gerçeklik demektir. Bundan dolayı her realite tam anlamıyla hakikati yansıtmaz. Her realitenin hata içerme olasılığı vardır. Yine realite, “günümüz gerçekleri” olarak tanımlanan ve kullanılan bir terimdir. Oysa gerçekler değişmez, sabittir, merkezdedir. İnsan gerçeğe ya uzaktır ya yakındır ya da içindedir. Fakat realite hem dogmatik hem de değişkendir. Yani bir tezat içerir. Oysa Erbakan Hoca gerçek, ilim ve İslam bütünlüğünün tezat içermediğini ifade etmiştir: “Bunların müşterek hususiyetleri vardır, o da üçünde de tezat olmaz ve gerçek tek çözümdür. Neden tezat olmaz bunlarda, çünkü Cenab-ı Hak kemal sıfatıyla muttasıftır. Tezat noksanlık alametidir. Bunlar ise Cenab-ı Hakk’ın gönderdiği yol (İslam), sünnetullahı (Gerçek), sünnetullahının kaideleri (İlim) olduğu için hepsinde kemal vardır ve bunlarda da noksanlık yoktur. Yani tezat olamaz ve gerçek tek çözümdür. Siz gerçeği kaldırıp onun yerine bir ikinci çözüm koyamazsınız, koyarsanız o çözüm tutmaz. Nitekim birçok polisiye filmlerde de hep buna şahit oluyoruz. Acaba katil kim? Bu filmlerde hatırlarsanız, mahsus başka insanlar katil gibi gösterilmeye çalışılır ama sonunda katilin kim olduğu bulunur. Neden? Çünkü gerçek katilin yerine siz suni olarak ikinci bir çözümü koyamazsınız. O koyduğunuz çözüm mutlaka bir yerde sırıtır, bir yerde tezat teşkil eder.” Bu bakımdan günümüzdeki anlayış, batı medeniyetinin üstünlüğünü aslında sömürü ve zulmünü bir gerçek olarak kabul ederek kendi gerçeğinin ve tek çözümün yerine sahte olan ve çözümmüş gibi olanı yerleştiriyor.

- Mış gibi yaşamak, - mış gibi anlatmak, - mış gibi yapmak bizi gerçeğin çok ötesine itiyor. Artık gerçeğin peşinde değil, işimize gelenin peşindeyiz. Eğer bize ağır geliyorsa ya da menfaatimize ve rahatımıza dokunuyorsa o gerçeği göz ardı edebiliyoruz. Gerçeği görmüyor sadece bakıp geçiyoruz. Gerçekten uzaklaştıkça ne ilmimiz fayda veriyor ne de İslam’ı hakkıyla yaşayabiliyoruz. “Gerçek arandığı zaman eğer o hakikaten gerçekse sonunda gelir İslam ile buluşur. Çünkü İslam demek Cenab-ı Hakk’ın insanlara dünya ve ahiret saadeti için gösterdiği yol demektir.” anlayışından hareketle kendi gerçeklerimizde eksik ve hata aramaktan vazgeçerek, Erbakan terminolojisinin temelini oluşturan gerçek, ilim ve İslam bütünlüğünü yeniden bulup, kavrayıp, idrak ederek anlatmalı ve yaşamalıyız.

[karaagacyusuf]

ERBAKAN TERMİNOLOJİSİ: İCRAATLARINDAKİ UFUK VE VİZYON

Türkiye’de ve dünyada kararan bir dönemin aydınlık çıkışı olan Milli Görüş Hareketi ve Kurucu Lider Prof. Dr. Necmettin Erbakan, hiç şüphesiz ki bu sürecin ilk ışığını kendi zihninde ve yüreğinde yakmıştır. Fikirde, söylemde ve eylemde bu ışık demetinden süzülen aydınlanma süreci başta ülke insanına, yakın coğrafyamıza ve makro planda bütün bir İslam dünyasına ufuk olmuştur.

Bir hareketin paradigmasını güçlendiren unsurların başında fikri altyapı, tarihsel ve toplumsal hafıza, söylem ve eylem tutarlılığının geldiğini söyleyebiliriz. Fikren olgunlaşmamış hiçbir hareket zeminde kaymadan ve sapmadan duramaz ve tutunamaz. Fikrin yansıması söylemde; kavramları, eylemde ise icraatları ön plana çıkarır. Milli Görüş Hareketi ve Necmettin Erbakan derinlemesine incelendiğinde nüvesi itibariyle İslam medeniyetinin kadim değerlerini diri, dinamik ve taze tutmaktadır. Hareketin ve Erbakan Hoca’nın söylemleri ve dahi eylemleri, kavramsal olarak, prensip olarak incelendiğinde aslında özünde büyük bir mana ve ufuk barındırdığını görmek hiçte zor değildir.

Erbakan Hoca’nın ülke siyasetinde sahneye çıkışı “Bağımsızlar Hareketi” olarak adlandırılmaktadır. Terminolojik olarak “Bağımsızlar Hareketi” mevcut statüko ve işleyişten “bağımsız” olduğu gibi fikir ya da söylem olarak değil bizatihi eylem olarak, “hareket” olarak ortaya çıkışın göstergesidir. Aslında bağımsız olarak adlandırılan çıkış, bir zümrenin veya ihtirasın sonucu değil, bir türlü entegre olamayan ve İslam medeniyetinden kopmamış, bağlarını hala sımsıkı tutan, mevcuttan, muhafazakâr tutumdan bağımsız olan bir milletin doğum sancısını yansıtmıştır. Entegrasyondan bağımsız olarak bir modernizasyon sürecinin başlatılmasının adımları olarak da nitelendirilebilir. Bu süreç, sistemden bağımsız yaşayan ama bastırılan duyguların ve özlemlerin bağlandığı bir harekete dönüşmüştür.

Bağımsızlar Hareketi ile büyük bir heyecana gark olan bu sürecin neticesinde hareket, “Milli Görüş”e dönüşmüştür. Yakın tarihimizde “Milli” kelimesinin belki de tek doğru kullanımı bu şekliyledir. Terminolojisiyle de oldukça geniş bir coğrafyayı ve nüfusu kaplayan bu kavram spesifik olarak içerisinde “Ümmetsel Bir Anlayış”ı barındırmaktadır. Fakat aynı zamanda ortaya çıktığı topraklarda milliyetçi bir anlayış gibi algılanmışsa da zamanla keskin ve kırmızı çizgilerle diğer görüşlerden ayrılmıştır. Erbakan Hoca, “Taklitçi Görüş” diye tanımladığı karşıtlarının karşısına “Milli Görüş” olarak çıkmayı başarmış ve bunu kurduğu partiler, STK’lar ve kurumlarla ete kemiğe büründürmüştür. Dönemin ilim, fikir ve siyaset adamları da uzun zamandan beri üzerinde düşündüklerinin bir aksiyon haline dönüşmesinden duydukları heyecanı apaçık dile getirmişlerdir. Milli Nizam Partisinin Kongresinde Necip Fazıl Kısakürek’in yaptığı konuşmada “Sizler, bugünü ihya etmek, ağacını yeşertmek, meyvesini devşirmek ve ruh gıdasızlığından sürünen insanlığın muhtaç olduğu nimeti göstermek davasının ilk siyasi aksiyoncuları olarak “Milli Nizam” adı altında çevreleniyorsunuz.” sözü de Erbakan Hoca’nın “Milli Görüş” terminolojisini güçlendirdiği görülmektedir. Nitekim Eşref Edip’in de, “Uykularımı yitirdim bu yaşta Milli Nizam için. Ehveni şer yok artık. Hakkın ta kendisi var...” sözü de bu heyecanın tezahürüdür.

Süreç içerisinde iktidar olmamasına rağmen koalisyon ortağı ya da meclis mensubu olarak yapılması gerekliliğine inanılan ve acil ihtiyaç olarak görülen birçok hedef gerçekleştirilmiş ya da temeli atılmıştır. Maddi ve manevi alanda kalkınmayı başlatan sürecin somut olarak belirdiği proje, hedef ve icraatlar günümüzdeki ilmi ve teknik donanımın ve zeminin besleyicisi olmuştur.

Erbakan Hoca’nın “Ağır Sanayii Hamlesi” olarak tanımladığı süreç ortaya çıktığı dönem ve ülke şartları itibariyle tabiri caizse “Sanayii Devrimi” kadar bir etki uyandırdığı söylenebilir. Erbakan Hoca, “Her İle Bir Fabrika” derken, dönemin Başbakanı Süleyman Demirel, bunu bir ütopya ve hayalperestlik olarak tanımlamıştır. Bu atışma henüz çok tazeyken Başbakan Yardımcısı Necmettin Erbakan, “Fabrika Yapan Fabrika”ların temelini atmıştır. Başbakan Demirel ve Yardımcısı Erbakan’ın temel atma törenlerindeki yarışı gazeteler manşetlerine taşımıştır. “Rekor Erbakan’da”, “Demirel 16 Baraj, Erbakan 22 Fabrika Temeli Attı” gibi manşetler tarihe not düşülmesi bakımından büyük önem arz etmektedir. “Sizin hayal dediğiniz fabrikaları biz, 1 haftada 10 tanesini işletmeye açıyoruz. Kurdelelerin başında hesaplaşıyoruz. Bu fabrikanın alanına; ‘1974'te temeli atıldı, 1977'de işletmeye kondu’ diye yazılacak. 200 tane büyük tesisi, Türkiye'yi dolaşırken yolların kenarında hep aynı tarihler arasında temelinin atılıp, işletmeye konduğunu gördüğünüz zaman, bu yılların ne kadar büyük mana taşıdığı işte o zaman idrak edilecektir.” diyen Erbakan Hoca, böylece kendisi de tarihe not düşmüştür. Demirel’in ‘bu bir ütopyadır’ dediği hamle, bugün her ilden ziyade, ilçelere ve köylere kadar ulaşmıştır.

Milli Görüş Hareketi ve Erbakan Hoca, sadece maddi kalkınmayı değil beraberinde manevi kalkınmayı da öncelemiştir. “Önce Ahlak ve Maneviyat” diyerek her alanda atılım ve açılım gerçekleştirilmiştir. Bu bakımdan birçok icraat hayata geçirilmiştir. “İmam Hatip Liseleri”nin mücadelesine büyük destek verilmiş, Cumhuriyet tarihinde açılan İHL’i sayısı ile bir koalisyon ortağı olan MSP ve 11 aylık Refah İktidarındaki sayı arasında belirgin ve dolgun bir fark vardır. Bu icraat sadece inşaat faaliyeti olarak değil imar ve irfan süreci olarak gerçekleştirilmiştir; özümüze, tarihimize ve kimliğimize uygun bir müfredatın oluşturulması hedeflenmiştir. Erbakan Hoca, “Bir milletin güçlü olması için, evlatlarının bir yandan ilim öğrenmesi bir yandan nefis terbiyesi yapması öbür taraftan da cihat etmesi lazım gelir.” sözünü söylemekle kalmamış bunun zeminini oluşturmuş ve çalışma modelini geliştirmiştir. Kısa ve kısır bir dönemde “600 İmam Hatip Okulu ve 5.000 Kuran Kursu” açılarak bu hedef somutlaştırılmıştır. Aynı zamanda İslam ülkelerindeki okullarda ve medreselerde eğitim görerek diploma almış ve unvan kazanmış kişilerin de aynı diploma ve unvanlarıyla Türkiye’de çalışması temin edilerek, batıdan devşirilen eğitim sistemi ve bunun uygulayıcısı olanların hamlelerine karşı bir hamle gerçekleştirilmiştir. Ayrıca toplumun manevi dünyasını besleyen fakat yasaklanan bazı kitap, risale ve külliyatların da serbestliği, basılarak yaygınlaştırılması temin edilmiştir. Bunların başında Bediüzzaman Said Nursi’nin eseri olan Nur Cemaatinin irşad kaynağı “Risale-i Nur Külliyatı”nın okutulması ve basılmasının serbestliği gelmektedir. Bununla beraber toplumun irşadı ve ihyası için cemaatlerin çalışma alanları rahatlatılmış ve genişletilmiştir.

Erbakan Hoca, inancın tekeden süt çıkardığını ve imanın en büyük imkân olduğunu, tarihteki zaferlerin aşk, azim ve inançla gerçekleştirildiğini yoğun ve sürekli olarak vurgulamıştır. Osmanlı Devletinin mirasçısı olan ülke ve coğrafya insanının fetih ve mücadele aşkını yitirmeye yüz tuttuğu, zafer inancının paslandığı bir dönemde bütün zorluklara ve engellere rağmen “Kıbrıs Barış Harekâtı”nın gerçekleştirilmesi adeta pası silmiş, külleri alevlendirmiş ve fetih ufkunu yeniden dirilmiştir.

Stratejik ve jeopolitik konumu, yeraltı zenginlikleri ve tarihsel birikimi ile zengin toprakların üzerine oturmuş olan Türkiye’nin; siyasi, sosyal ve ekonomik anlamda ‘gelişmekte olan ülkeler’ arasında kaldığı aynı zamanda ‘sömürülen ülkeler’ arasında olduğunu da çok iyi bilen Erbakan Hoca, Milli Selamet dönemiyle birlikte Refah döneminin tamamında söylemlerinin merkezine ekonomiyi, sayısal verileri, göstergeleri ve hedeflerini yerleştirmiştir. Bu anlamda belki de Refah iktidarının en parlak icraatı aynı zamanda en rahatsız edici icraatı, “Havuz Sistemi” kurarak ranta ve rant odaklarına meydan okumasıdır. Bununla yetinmemiş “faiz”i en başından beri bir realite değil mikrop olarak tanımlamıştır. Ekonomimizin mikrobu niteliğinde olduğunu vurguladığı gibi ülkeyi sömüren en belirgin unsurun da faiz olduğunu dile getirmiştir. “Faiz ne demek, çalışmadan kazanmak. Üretim ne demek, çalıştığının karşılığını almak. Aradaki fark ne? Biri haramzade, biri helalzade. Aradaki fark bu.” diyen Erbakan Hoca, hem faizin ne anlama geldiğini hassasiyetlerini yitirmek üzere olan topluma yeniden hatırlatmış hem de faizin ancak üretimle ekarte edileceğini deklare etmiştir. Faize giden parayla ülkenin ve ülke insanın büyük bir atılım gerçekleştirebileceğini ve kısa sürede kalkınabileceği gerçeğini her platformda dile getirmiştir. Müslümanların “Ortak Para Birimi” olması gerekliliğine dair söylemleriyle de İslam âleminin büyük bir ekonomik güce kavuşacağını da vurgulamıştır. Nitekim Avrupa Birliği ortak para birimini Erbakan Hoca’nın bu çıkışından sonra hayata geçirmiştir.

Maddi ve manevi alanda kalkınmış bir ülke olmakla yetinilmemesi gerektiğini çok iyi bilen Erbakan Hoca, aynı zamanda dünyadaki sömürüyü ve haksızlığı engellemeden bunun mümkün olmadığını da biliyordu. Ya düzene hesap veren, entegre olan, işbirliği yapan ya da düzene hesap sorarak sömürüyü ve zulmü ortadan kaldırmayı hedefleyen iki kategoriden birisinde yer almaktan başka yapılabilecek bir şeyin olmadığını dile getiriyordu. O, muhafaza etmekten öte hak, hakikat ve adalet uğruna nüfuz etmeyi amaçlıyordu. Hareketin mensuplarına sürekli bunu hatırlatıyor ve hedef veriyordu. “1.Yalta Toplantısı”yla insanlığı sömüren ve ezen bir düzen kuranlara karşı, “2.Yalta Toplantısı”yla meydan okuyarak “İnsanlığın Saadeti”ni hedefleyen Erbakan Hoca, bunun ancak ve ancak “Hakka ve Adalete Dayalı Yeni Bir Dünya” kurmakla mümkün olacağını söylüyordu. Bunu söylerken “Yeni Bir Dünya”nın da Müslümanların bir araya gelerek, siyasi, sosyal ve ekonomik anlamda bir güç olarak “İslam Birliği”ni kurmakla gerçekleşeceğine inanıyordu. “Teknoloji Ortaklığı, Ortak Pazar, Askeri Güç, Medya Teşkilatı, Savunma Paktı, Kültürel İşbirliği Teşkilatı” gibi ufuklarla Müslüman ülkelerin zihnini açmış ve mümkünlük algısını somutlaştırmıştır. “D-8”ler ile günü kurtarmakla kalmamış, “D-60’lar, D-160’lar ve Yeni Bir Dünya” diyerek aşamaları ve takip edilmesi gereken modeli de ortaya koymuştur. Bütün bunları söylerken sadece İslam ülkelerinin ve Müslümanların refah, huzur, güven ve saadetini değil “İnsanlığın Saadeti” diyerek, Gazze’deki ambargonun kaldırılması, Kudüs’ün özgürleştirilmesi kadar Amerika’nın ve Fransa’nın arka sokaklarında ezilen, sömürülen insanların da, Afrika’da içme suyu ve yiyecek bulamadığı için açlıktan ölen insanların da kurtuluşu ve kurtarılması gerektiğini hedeflemiş ve hedef vermiştir. “İslam savaşları bütün insanların saadeti için yapılmıştır.” sözüyle de mücadelesinin temelinde 7 milyar insan olduğunu apaçık göstermiştir. İnsana bakışı açısından Müslümanca bir duruşun yakın tarihimiz açısından ne denli önemli olduğunu görmemiz ve anlamaya çalışmamız gerekmektedir.

Erbakan Hoca’nın kavramları ve icraatlarındaki prensipleri Milli Görüş Hareketinin sadece siyasi bir hareket değil Müslümanlar ve insanlık açısından bir kurtuluş reçetesi olduğunu, hak ve adalet merkezli bir dünya düzeni açısından da sistemsel bir nüve olduğunu idrak ederek bu konu üzerinde yoğunlaşmamız gerekmektedir. Ayrıca Erbakan Hoca’yı sadece siyasi bir lider olarak değil, toplumu, ümmeti, insanlığı gündeminde tutarak çözüm reçeteleri sunmuş bir rehber olarak görüp ufkundan istifade etmemiz gerekmektedir.

[karaagacyusuf]

CİZRE NOTLARI

Aynı topraklarda, aynı tarihe sahip, ayrı düşürülmüş insanlar ülkesiyiz biraz. Batımız Doğumuza, Doğumuz Batımıza uzak. Keşke uzaklık sadece mesafelerden ibaret olsaydı. Can Yücel’in de dediği gibi; “En uzak mesafe ne Çin ne de Afrika, en uzak mesafe birbirini anlamayan iki kafa…” Kafasında fitne tohumları büyütenler kafalarımızı karıştırdı. Kafası karışık olanın işi de, düşü de karışık oluyor işte. Biz yüzyıllardır birbirine karışmış bir millettik ama kafalarımız berraktı. Ne oldu da, “Sivas’ın ötesi” olduk birbirimize…

“Sivas’ın ötesi”nin ötekileştirildiği, ülke insanının kutuplaştırılıp ayrıştırılmaya çalışıldığı, kuru politik gürültülerin sağanak sağanak yağdığı bir çözülme sürecinde Diyarbakır’daki ikinci gün programını tamamlayarak Cizre’ye doğru yola koyuluyoruz. Bu yolculukta Diyarbakır’a gelmeden evvelkinden daha fazla besleniyor önyargılarımız...

Saadet Partisi Genel Başkanımız Prof. Dr. Mustafa Kamalak Hocamızın cesareti ve dirayetinin ardı sıra devam eden 3-4 araçlık sivil bir konvoyla Şırnak – Cizre tabelasına selam veriyoruz. Cizre, hem dünü hem de bugünü ile bölgede kimilerine göre göze batan, kimilerine göre de gözde bir ilçe. Şimdilerdeyse 3 aydır düğünlerin cenaze gibi yapıldığı, sokağa çıkma yasakları nedeniyle cenazelerin buzdolabında saklandığı, insan insanı avlarken esnafın da sinek avladığı, kepenk kapattığı, polisin köşe bucak saklandığı, halkın evine kumanya depoladığı bir yer Cizre...

Cizre ziyaretinde hissettiklerimiz gördüklerimizle, gördüklerimiz de hissettiklerimizle birbirine karışıyor. Aynı ülkenin batısında yaşayan birinin doğusuna bu kadar yabancılaşması ve doğusunu bu denli yargılaması ardındaki şey ırk düşmanlığı ya da ırk taassubu olamaz. Belli ki, bu topraklar üzerinde kirli emelleri olanlar var. Belli ki bu Mezopotamya’yı kana bulayanlar, kanla beslenenlerin ta kendileri. Yani ırkçı emperyalistler, yani ABD, yani Tel Aviv, yani İsrail, yani Siyonizm.

Cizre sokaklarında dolaşırken duvarlardaki yazılar dikkatimizi çekiyor. İstanbul’da, İzmir’de, Eskişehir’de duvarlara “Ali Ayşe’yi Seviyor” gibi yazılar yazarken, Cizre’nin duvarlarında ise politik kelimelerle siyasi mesajlar yazıyor. Belki de bu bölgeyi özetleyen en net tablo bu. Duvar yazılarına bakarak bölgenin ne hale getirildiğini anlamak mümkün…

Cizre nüfusunun 3’te 1’i kapsayan yaklaşık olarak 50 bin ortaöğretim genci var. Bu gençler bu ülkenin evlatları. Bölgedeki örgüt – devlet çatışması arasında kalan bu gençler, güce yönelmek zorunda bırakılıyor. 5 – 10 yaşlarında taş atmayı, yakıp yıkmayı oyun zanneden çocuklar, 10 – 15 yaşlarına gelince bu oyunu kin ve nefrete, öfke ve saldırganlığa dönüştürüyor, 15 – 20 yaşlarında ise artık tamamen politize olarak yüzüne peçe sarıp eline silahı alarak inanmış bir şekilde çatışmanın içerisinde yerini alabiliyor. Cizre’deki öğretmenlerin en çok yakındığı konu da bu. Fakat aynı zamanda en kararlı oldukları konu da yine bu. Bu gençlere bir ağabey – kardeş ilişkisi içerisinde yaklaşarak zihinlerini işgal eden kötü düşünceleri temizleyerek yerine iyilikleri ve güzellikleri yerleştirmeye gayret ediyor. Bu konuda STK’lardan da destek istiyorlar.

Cizre’de yalnız bırakılmış bir halk var. Çatışmalar olduğunda sadece bir kesim ilgileniyor, sadece bir siyasi hareket uğruyor. Devlet yok, hükümet yok, hükümetten nemalan STK’lar yok… “Muhafazakar” diye tabir edilen kesimler yok. Neden? Mazlumun, mağdurun yanına, yardımına koşmak için bir yerlerden talimat mı gelmesi lazım? Eğer bir talimat bekleniyorsa ilahi emirler yetmez mi? Şarktaki bir kardeşinin ayağına diken batsa garktakinin yüreği yanmaz mı?

Devlet ve örgüt arasında kalmış bu masum, mağdur ve mazlum halk, akşam haberlerinde çarpıtılan ve abartılan görüntülerin, yalan yanlış demeçlerin, ekmeksiz, elektriksiz, susuz bırakıldıkları günlerin hesabının verilmesini istiyor. Bırakın aynı ülkenin doğusunu batısını, aynı ilçenin kuzeyindeki mahallede oturanlar, güneydeki mahallede oturan eş, dost ve akrabalarını korkusuz ve “canlı” olarak ziyaret etmek, onları da aynı şekilde evlerinde ağırlamak istiyor. Cizre halkı bir savaş ülkesini andıran barikatları, yüzü peçeli eli silahlı çeteleri, zulmeden üniformalıları, ikiyüzlü politikacıları görmek istemiyor. Sabah namazı için evinden çıkanlar “her an bir mayına basabilirim” korkusu yaşamak istemiyor. Yüzü peçeli eli silahlı çocukların elinde kitap, kalem, oyuncak görmek istiyor.

Doğu’da sadece Kürtler yok, Türkler var, Zazalar var, Acemler var, Araplar var. Hiçbiri ayrılmak, bölünmek, kopmak istemiyor. Kardeşçe yaşarken huzur ve güven de olsun istiyor. Terör ve algı operasyonları yüzünden göç olmasın, bu toprakların insanı bu topraklarda doğduğu gibi bu topraklarda da doyabilsin, istiyor.

Cizre ekranlarda gösterilenden, gazetelerde yazılanlardan anlayabileceğimiz bir yer değil, bizzati ayak basıp hissedebileceğimiz bir yer… Cizre özelinde bütün bir bölgeyi kastediyoruz. Bölge insanının tedirginliği ve oluşturulan korku imparatorluğu gidilip görülmeden anlaşılabilecek bir şey değil. İstanbul’da boğaza karşı kahvesini içen birinin Diyarbakır Dağkapı Meydanında meydana gelen olaylardan, Cizre’deki çatışmalardan anladığı şeyle, Diyarbakır’da, Şırnak’ta evinde ışıklarını kapatarak oturan, eve gidiş yolunu değiştirmek zorunda kalan, işyerini açamayan birinin yaşadığı şey arasında ciddi bir uçurum var.

Cizre ziyareti süreç itibariyle hızlı yaşansa da dönem itibariyle tarihi bir nitelik taşıyor. Bölge insanı bu ziyaretin samimiyetine inandıklarını söylerken Genel Başkanımız Prof. Dr. Mustafa Kamalak’a da sımsıkı sarılıyor. STK temsilcileri ile gerçekleştirilen toplantı sonrasında, bu ziyareti unutmayacaklarını ve duydukları memnuniyeti dile getirirken de şunu ekliyorlar: “Burada gördüklerinizi, dertlerimizi, problemlerimizi ve çaresizliğimizi gittiğiniz yerlerde de dile getirin, bizi sahipsiz bırakmayın ve sık sık buraları ziyaret edin.” diyorlar.

[karaagacyusuf]

Öğrenmek...

Diploma fetişizmi bilgi ve kaliteliyi değil sertifika ve etiketi önemser. Amaç öğrenmek ya da öğretmek değil üstenciliktir, bencilliktir. Fakat aynı zamanda "Ya öğrenen ol ya da öğreten" düsturu gereği hem öğretebilir hem de öğrenebiliriz. Sahi öğre/n/t/mek nedir?

Ö- fiili Türkçenin ilk yazılı metinlerinde "düşünmek" anlamıyla kullanılan kelimelerden ve daha sonra türevleriyle "alışmak"a dönüşmüş. Öğrendiğimiz üzerine düşünüyor muyuz yoksa öğrendiğimize alışıyor muyuz?

Düşünmek... Düşünmek fiilli kendisiyle mükerrer kullanılınca iki farklı anlam kazanan ve bir cümle olabilen ender kelime ve fiillerden. Alışmak... Alışmak, durağan ve hantal bir kelime. Tembellik, yılgınlık ve bıkkınlık doğuruyor. Alışmak, razı gelmek ya da rıza göstermek olarak algılanmamalı. Alışmak, tükenmektir, yenilmektir. Kavramlarımız anlamlarını yitirince sonuçlarda sığlaşıyor.

Öğrenmeyi alışmak olarak algıladığımız için bu eylemi gerçekleştirene de öğrenci demişiz. Tıpkı "işçi" kelimesi gibisi. İşçi! Ne kadar sığ bir kelime. Tarihin seyrinde amma zanaatkar bir millettik. Tıpkı ilim talep edenler gibi. Evet, biz "talebe"ydik. Talep ediyorduk. Öğrenmeyi, öğretmeyi. İşte böyle ilim sahibi, malumat sahibi, fikir sahibi oluyorduk. Şimdi, sadece öğreniyoruz. Düşünmeyi değil tabii ki de alışmayı öğreniyoruz. Öğrendiklerimiz üzerine düşünerek fikir sahibi olmak varken öğrendiklerimize alışıp öğretmeyi de yük olarak görüyoruz. Yükümüzü de başkalarına yükleyip onları eziyoruz. Öğrendikleri üzerine düşünüp hafiflemek, üstelik düşüncelerini paylaşarak yani öğreterek daha da hafiflemek varken kibre dönüşen bir yüke dönüşüyor ilmimiz ve bilgimiz... Öğrenmek, düşünmektir. Bakın, Kutsal Kitaplar içerisinde sadece Kur'an - ı Kerim'de "düşünmek, akletmek" emir olarak telaffuz ve telakki ediliyor. Düşünerek edindiğimiz malumatı fikre dönüştürebiliriz, zannederek değil.

[karaagacyusuf]

“Avrupa’nın Göbeğinde Solmayan Zambak Çiçeği”   YETİMİMİZ BOSNA

Biraz heyecan, fazlaca hasret ve büyük anlamlar yüklenerek İstanbul’dan Saraybosna’ya doğru hareket ediyoruz. Bosna o kadar bizden ve o kadar yakın ki bize, İstanbul’dan Bursa kadar sürede iniyoruz Saraybosna Havaalanına. Saatlerimiz otomatik olarak bir saat geriliyor, Bosna saatine göre. Saraybosna Havaalanında soğuk ve keskin bir havanın yanı sıra Boşnakça ve İngilizce karışımında pasaportlarımızı inceleyen soğuk yüzlü gişe memurları karşılıyor bizi. Hava 14 derece ve biz Türkiye iklimine uygun geldiğimiz için üşüyoruz haliyle. Ama birazdan bize ev sahipliği yapacak olan turun rehberi, Saraybosna’da üniversite okuyan Zonguldaklı Emre’nin sıcak yüzü ve tebessümüyle bir anda içimiz ısınıyor ve Saraybosna’ya doğru yol alıyoruz.

Saraybosna’ya girer girmez hemen sağ tarafta savaştan öylece bırakılmış huzurevini görüyoruz. Her tarafta kurşun izi, yağmalanmış, yakılmış ve yıkılmış simsiyah bir bina… İşte o an Bosna’ya geldiğimizi anlıyor ve o kanlı savaş günlerini hissedebiliyoruz. Bu binanın böylece bırakılmasını Aliya İzzetbegoviç istemiş. Çünkü o günlerin unutulmaması gerektiğine inanıyor. Ya öylece bırakılsın ya da içi tamamen o günlere ait resim ve objelerle donatılsın, istemiş. Boşnaklar o günleri unutamıyor ama yeni nesil o günleri şehrin bazı noktalarındaki bu tip yerlerle hatırlayabiliyor. Şimdilerde bazı Boşnaklar ve yeni nesil Aliya’yı suçlu buluyor. Eğer Aliya olmasaydı, hiç savaşmazdık ve bu hale gelmezdik, diyor. Kızıyor olabilirsiniz ama kızmayın. Burada 3 farklı millet var. Sırplar, Boşnaklar ve Hırvatlar. 3 Cumhurbaşkanı ve 13 Başbakan var. Sırasıyla her dönem yönetim, millet değiştiriyor. Kitaplarda 2 dil mevcut. Eğitim sistemini de bu açıdan düşünürsek durum haliyle giriftleşiyor. Bu arada yeni neslin böyle düşünmesindeki en büyük etken, ders kitaplarından Bosna Savaşının tamamen çıkartılması. Tarihi yanlış öğretilenlere tarihinden neden gocunuyorsun, diyebilir miyiz?  Yine de Bosna’da soykırımı unutmak mümkün değil… Her mahallede, her sokakta muhakkak kurşunları hala üzerinde taşıyan binalar görmek mümkün. Bosna tam anlamıyla bir kimlik savaşı yaşamış. Zaten savaştan önce “Sırplaştırılmaya” çalışılan Boşnakların, dinini, tarihini, özünü ve aslını unutmaya yüz tutmuş bir durumdayken o kanlı ve zor günlere dayanabilmeleri bile bir zaferdir aslında. Bu arada dipnot olarak bahsetmemiz gerekirse, 1946’dan beri Başçarşı’daki meydanda yanan sözde (!) “Özgürlük Ateşi Anıtı”ndaki yazıtlarda Sırp ve Hırvat milletlerinin arasında Boşnak ifadesi geçmiyor ve onun yerine Müslüman ifadesi dikkat çekiyor. Bu küfrün de imanın da, hakkın da batılın da tek bir millet olduğunun göstergesi aslında. Aliya’nın şu sözü bütün meseleyi özetliyor: “Biz savaşmaya başladığımızda, Müslüman olduğumuzu, bu savaşın dinimize ve kimliğimize kasteden bir savaş olduğunu anlayabildik.”

Saraybosna ilklerin şehri… Avrupa’nın ilk tramvay hattı buraya kurulmuş. Ne yazık ki, Sırplar binlerce kişiyi sadece bu hattı bombalayarak katletmiş. 2.Dünya Savaşının ilk kıvılcımı, ilk kurşunu yine bu şehirdeki At Meydanı denilen yerde atılmış. Avusturya-Macaristan Veliahtı Ferdinand henüz yeni evlendikleri eşiyle Saraybosna’ya balayına geldikleri sırada bu mevkide suikaste uğruyor ve yine kanlı bir dünya savaşının ateşi yakılıyor.

Saraybosna’ya Avrupa’nın Kudüs’ü diyorlar. Hem savaş dönemine hem de ecdadın izlerine bakılırsa hakikaten öyle. Haçlıların göğsünde saplı kalmış bir hançer olarak duruyor Osmanlı’dan yadigâr Bosna…

Başçarşı’ya doğru yol alırken şehre dair gözlemler yapıyor, notlar alıyoruz. RTV Bosna’nın Devlet Televizyonu ve savaş günlerinde bütün bombardımana rağmen bir gün bile yayınını kesmemiş, burada yaşananları bütün dünyaya canlı olarak duyurmaya gayret etmiş. Hemen sağ tarafımızda İstiklal Camii gözümüze çarpıyor. Tabii buradaki savaş direkt olarak Müslümanlara ve İslam’a karşı yapıldığı için şehirdeki birçok Osmanlı mirası külliyeler yıkılmış, camiiler yakılıp yağmalanmış. Yıkılan, yakılan ve yağmalanan bu yapıların yerine, yeni yapılanların tamamına yakınıysa Avusturya-Macaristan mimarisine ait. Eski Sırp Garnizon Komutanlığı şu anda Uluslararası Saraybosna Üniversitesinin kampüsü olarak kullanılıyor. Hemen ileride sol tarafımızda büyük bir iş kulesi gözümüze çarpıyor. Avaz İş Merkezi adındaki bu yerin sahibi, benzetmek gibi olursa Bosna’nın Aydın Doğan’ı. Bu arada Bosna’da işsizlik oranı: %47 yani her 2 kişiden 1 işsiz. Maaşın yarısından fazlası sigorta olarak kesiliyor. Yatırımlar hep tüketim üzerine olduğu için Bosna kalkınamıyor.

Hafif yağmur çiseliyor ve Saraybosna’daki hüzün giderek ayyuka çıkıyor. Yol devam ederken hemen sağ tarafımızda o kanlı günlerin ilk kurşunun sıkıldığı Holiday İn Hotel’i görüyoruz. Sırplar buradaki yüksek binaların tepesinden sniper silahlarıyla asker, sivil, kadın, çocuk, yaşlı demeden gördüğü herkesi katlediyordu. Öylesi bir hal alıyordu ki bu katliam, Saraybosna artık bir insan safarisine dönüşüyordu. Turizm amacıyla yurtdışından gelenlere çatılara kurdukları bu sniper silahlarıyla Boşnakları öldürtüyorlardı. Bunun tam aksine Boşnaklar ise savaş hukukuna riayet ediyor ve askerlerin dışındaki hiçbir sivile silah doğrultmuyordu. Bunu bilen Sırp askerleri kendilerini korumak için kadınlarını siper olarak kullanacak kadar adileşiyordu.

Bir şehre gittiğinizde önce oradaki büyüğü ziyaret etmeniz gerekir. Biz de bu düsturla ilk olarak Bilge Adam, Büyük Komutan ve Mücahid, Muvahhid, Mütevazı Lider Aliya İzzetbegoviç’i ziyaret ediyoruz. İçimizde büyük bir heyecan var. Çünkü Aliya bize Erbakan kadar yakın… Çünkü Aliya bizimle aynı mücadeleyi veren birisi… Çünkü Aliya bizden, biz yani… Şehitliğin girişinde Komutan Rasim Deliç bizi karşılıyor. En önde tek bir kabir ve arkada askerleri… Adeta her an savaşa hazır bir tugay gibi Saraybosna’nın tepesinde konuşlanmış bekliyorlar. Henüz ilk saniyeler ve biz bütün o tarihi ve şanlı mücadeleyi iliklerimize kadar hissediyoruz. Rehberin dilinden dökülenler kulağımızdan yüreğimize akarken sanki o anları yeniden yaşıyor gibiyiz. Aliya’nın kabrine doğru ilerlerken Fada Nine’yi ve şehitleri de selamlıyoruz. Resmi rakamlara göre 250 bin şehit, 100 bin kayıp var. Gayri resmi rakamlar söz konusu olunca bu sayı 750 bin – 1 milyonu buluyor. Şimdi Aliya’nın dizinin dibindeyiz. Rehber bize Aliya’yı ve Bosna’yı anlatıyor ama biz Bedir’i, Uhud’u, Fatih Sultan Muhammed’i, Abdülhamit Han’ı, Necmettin Erbakan’ı dinliyoruz sanki… Kulaklarımız tıkanmış yüreklerimiz açık. O an sanki bütün bir yeryüzü sadece bu şehitlikten ibaret geliyor bize. Abartmıyor, eksik bile söylüyoruz. Çanakkale’de neyi hissetmişsek fazlasıyla Saraybosna’da da aynı duyguları yaşıyoruz. Aliya’nın kabri tıpkı izinden gittikleri gibi, tıpkı kadim dostu ve hocası Erbakan gibi oldukça sade ve mütevazı. Üstünün açık bırakılmasını özellikle kendisi istiyor ki; rahmetten mahrum kalmamak için. Aliya’nın vasiyeti, “Beni beraber mücadele ettiğim arkadaşlarım (askerleri) ve dedelerimle (Osmanlı) yan yana gömün.” olmuş. Şimdi etrafını çepeçevre saran askerleri ve hemen sol tarafında da ecdadın kabristanlığı var. Kabir taşında isminin önüne bir unvan konulacaksa eğer bunun sadece “Abdullah” olmasını istiyor yani “Allah’ın kulu”. Yine isminin hemen altına da Boşnakça olarak, “Her şeye kadir olan Allah’a and olsun ki; asla köle olmayacağız.” Bunu okuduğumuzda aklımıza hemen Erbakan Hocanın şu sözü geldi: “Namaz kılan köleler olmayacağız.” Aliya’dan ayrılırken bu bize fazlasıyla yetti diyoruz. Bosna ziyaretimizi Aliya’yla başladığımız gibi yine Aliya’yla bitirecektik.

Aliya İzzetbegoviç Şehitliğinden Başçarşı’ya doğru yürüyerek iniyoruz. Sanki Bursa’da gibiyiz. Başçarşı’nın hemen girişinde o meşhur sebil karşılıyor bizi. İnsanlar bir taraftan, güvercinler öbür taraftan sebilin etrafında gidip geliyorlar, uçup duruyorlar. Başımızı çevirdiğimiz her yerde Türkiye izine rastlamak mümkün. Döner ekmek, türk çayı, taraftar formaları, bilindik markalar ve en ilginciyse ‘Türklere Özel İndirim Yapılır” ilanı oluyor. Bosna’da ölüler için sela okumak yerine direklere ilanlar asılıyor. Yeşil renkte olanlar Müslümanlara ait, siyah renkte olanlar ise Hristiyanlara. Bu arada Diyanet devlete bağlı bir kurum değil ve tamamen özerk bir yapısı var. Bundan dolayı halk nezdinde güçlü bir konumda. Gazi Hüsrev Camiinde öğle namazına hazırlanıyoruz. WC’ler ücretsiz. Camiiler namaz vakitleri haricinde kapalı tutuluyor. Bu vakitlerin dışındaysa camilerin girişlerine yapılan namazgâhlarda namaz kılınıyor. Gazi Hüsrev Camiinde, inşa edildiği günden bu yana her öğle vaktinde hatim yapılıyor. Bu gelenek savaş günlerinde bile kesintisiz olarak devam etmiş. Camiinin hemen karşısında bulunan medresedeki müderrisler ve talebelerden 30 kişi öğle vaktinde camiye geliyor, camiinin kapıları içeriden kapatılıyor ve aynı anda yapılan okumayla her gün bu şekilde bir hatim tamamlanıyor. Osmanlının tüm ihtişamını üzerinde taşıyan Gazi Hüsrev’in avlusundan çıktığımızda sol tarafımızda Avusturya-Macaristan mimarisine ait yapıları görüyoruz. Dikkatimizi çeken başka bir ayrıntı sokağı ikiye bölen Doğu ve Batı Kültürü çizgisi oluyor. Sol tarafta bizden uzak, eşyayı merkeze alan, kaba ve soğuk bir şehir, diğer taraftaysa biz olan ve insanı merkeze alan, insanın yüreğine dokunan incelik ve zarafette inşa edilmiş bir şehir. Bu iki kültürün arasında durup biraz tefekkür ediyoruz. Tefekkürün ardından Allah’a hamd ve teşekkürle yolumuza devam ediyoruz.

Başçarşı esnafı, bizim esnafımıza hiç benzemiyor. İndirim lafını duyunca morali bozuluyor. Öğle yemeğinde “Çevapi” diye tabir edilen ama bizim bildiğimiz İnegöl köfte ve yanında soğan geliyor. Efendimiz (SAS)’in tavsiyesine uyarak, ilk defa geldiğimiz bu toprakların iklimine ve havasına daha hızlı uyum sağlayabilmek için burada yetişen soğandan bolca yiyoruz.

4 gün süren ziyaretimizin her anında Bosna savaşını yeniden yaşıyorduk. Bosna’da son sabah ve bütün zorluklara rağmen zaferle sonuçlanan bu mücadelenin adeta simgesi haline gelen ‘Yaşam Tüneli’ndeyiz. Sırpların Saraybosna’yı çepeçevre sardığı ve sözde Barış Gücünün (!) Boşnaklara giriş ve çıkış yasağı koyduğu o çok zor günlerde şehir adeta nefes alamıyordu. Aliya ve arkadaşlarının istişareleri sonucunda inşa etmeye başladığı bu tünel şehre nefes aldırmış ve zaferi adım adım yaklaştırmıştı. Neredeyse bütün bir Bosna Sırplardan temizlenecekti ama 1 haftada alacaklarını düşündükleri Bosna’yı 3.5 yıllık mücadele ile ele geçiremeyen Avrupa, sözde (!) ‘kardeş kavgasına son verin artık’ diyerek maddelerinin birçoğunun halen daha bilinmediği Dayton Sözleşmesini Aliya’ya dayatıyordu. Aliya, bu sözleşme için “İçim kan ağlaya ağlaya imzalamak zorunda kaldım.” diyordu.

Bosna sular şehri… Kırmızı ve yeşil olarak da tanımlanıyor. Şehri ikiye ayıran nehirlere akan, Bosna’nın kanlı ve acı tarihi kırmızıyı, nehirlerde yeşil akan suların da o günlerde gösterilen imanı, verilen mücadeleyi ve fedakârlığı temsil ettiği söyleniyor.

Konviç’te, Poçiteli’de, Mostar’da dolaşırken hem çok tanıdık hem de çok yabancı bir şehirde olduğumuzu hissediyorduk. Bu hissin sebebi ise bütün Müslüman ülkelerde olduğu gibi burada da gördüğümüz manevi tahribat ve ahlaki yozlaşma. Maalesef su gibi alkol tüketiliyor. Bütün bu tablonun karşısında bizi karamsarlığa değil de umuda ve heyecana sevk eden Ahmiçi Köyündeki 116 Şehitliğinin olduğu camii, onun imamı ve dilinden dualar, sureler, ilahiler dökülen minicik talebeleri… Tıpkı Aliya’nın dediği gibi: “Bizi toprağa gömdüler ancak tohum olduğumuzu bilmiyorlardı.” Şimdi o tohumlar fidan olup çiçek açıyordu.

Bosna’dan ayrılırken Osmanlı’nın yadigârı, Aliya’nın emaneti bu toprakları ne kadar yalnız ve başıboş bıraktığımızı anlıyoruz. Bosna, Bosna’mız… Avrupa’da kaybettiğimiz ve şimdilerde de peşine düştüğümüz yetimimiz gibi…

Her Müslüman ya da vicdan sahibi her insan gidip görmeli.

10 – 13 Eylül 2015 | Saraybosna

[karaagacyusuf]

KUŞAN HEYECANINI ERBAKANCA!

Dünya, her şeyin başladığı ve her şeyin son bulacağı güne yaklaşmakta…

İnsan, mekan ve zaman ekseninde kıvranmakta… Müslümanlar, zor nefes almakta…

Sömürü ve haksızlık had safhada… Adalet kilit vurulmuş kapılar ardında…

 Şimdi tercih yapma zamanı…

Ya tarihteki şerefli yerimizi alacak ve kurtulacağız…

Ya da kan, gözyaşı ve hüsrana boğulacağız…

Şimdi tercih yapma zamanı…

           Tarih direnenleri yazdığı gibi pes edenleri de silip süpürmüştür adeta. Bırakıp gidenlerin, olmaz diyenlerin adları dahi bilinmez; dünyalık kazanımları çok fazlada olsa. Zihnimizde ve yüreğimizde yer edinmiş olanlar ise, dünyalık anlamında çok fazlada bir şeye sahip değillerdir belki ama ebedi aleme yaptıkları yatırımlar ile tarihe adlarını kazımışlardır adeta. Onlar şahsiyetleriyle öncü oldukları gibi eylemleriyle de söylemlerini geride bırakmış, amelleriyle de heybelerini doldurmuşlardır. Oysa ebedi aleme heybesi boş gidenlerin dünyada iken fildişi kuleleri, devasa sarayları, sırma köşkleri, altın dişleri vardı. Hala bu aldanış, bu gaflet neden?

 Şimdi tercih yapma zamanı…

 Geride kalanlara yanmak yerine geleceği tutuşturanlardan olmanın zamanı değil mi?

 Ne yapabilirim? sualini sormak yerine cevaplara inanmanın zamanı değil mi?

Mazeretler üretmek yerine maharet göstermenin zamanı değil mi?

  Şimdi tercih yapma zamanı…

           En iyi arar dururuz ama bulamayız, yoruluruz. En iyi yoktur ki, iyiye yakın vardır. Hem maruf hakim değilken, çark münkerin elindeyken iyi işler çıkarmak o kadar da kolay olmasa gerek. Elbette yeryüzünde marufu koruyanlar olacağı gibi münkeri yayanlar da olacaktır. Ama çark marufun elinde olacak ki; dünya yaşanabilir olsun. Ama biz yaşamaya gelmemiştik bu dünyaya. Sadece geçiyorduk. Geçecek ve bitecek. Sorulacakta elbet. Mütefekkir olmana gerek yok! Azıcık tefekkür etmez misin?

           Karanlığı gece gibi taşı üzerinde; güneşin doğacağını unutmadan…

           Adımlarını hep büyük at ki; yolların genişlesin…

           Taşın altında kalmasın elin; kaldır at o taşı! Zalimi bulur merak etme…

           Köprüden geçene kadar diyerek yenik düşme! Köprüler inşa et!

           Azabın ve gazabın en çetini Allah’a aittir; unutma!

           Şu hantallığı at üzerinden! Kurtul yes’e düşmüşlerden!

           İn meydanlara! Tebessüm Et! Bir Selam ver! Hatır sor! Gönül al!

           Bir çay ısmarla, bir çay daha…

           Davayı anlat! Derdini paylaş ki; yükün hafiflesin…

           Sabretmesini bil! Duayı dilden düşürme; düşkünlere yardım et!

           Seni sevmeyen, davanı da sevmez elbet!

           Sevgiyi paylaş; kardeşinle… Ekmeği paylaş...

           At gözlüklerini at!

           Ufkunu genişlet! Yeni Bir Dünya idealine odaklan!

           Yeryüzündeki 7 milyar insanı taşıyabilsin; yüreğin…

           Hem kalpler Allah’ın evi değil mi? Öyleyse bu metrekare hesabı niye?

           Kudüs’ü düşün… Aksa’yı düşle… Mekke’yi özle… Roma’ya ilerle…

           Ve bütün bunları yapmak istiyorsan eğer…

           KUŞAN HEYECANINI ERBAKANCA!

[karaagacyusuf]

TARİHSEL SÜRECİYLE MİLLİ GÖRÜŞ HAREKETİNİN PARTİ MÜZİKLERİ, SEÇİM ŞARKILARI VE MARŞLARI

Giriş:

Müzik, yaşayan bir organizmadır. Bir toplumun kimliğini en iyi yansıtan unsurlardan biri olan müzik, tarih boyunca değişik şekillerde kullanılmıştır. Müziğin gücünü ve etkisini keşfeden toplumlar, mensuplarına umut, azim ve heyecan kazandırırken, muarızlarına da korku ve telaş salmışlardır.

Tarih boyunca insan ve toplum müzikle iç içe yaşamıştır. Müzik kimi zaman yasaklanmış kimi zaman da bir toplumun büsbütün kimliği haline gelmiştir. İslam literatüründe müzik tartışmalı konuların başında gelir. Aslında müzikten ziyade Müslümanlar, çalgı konusunda muhtelif görüş ayrılıklarına düşmüştür. Bütün bu tartışmalar devam ederken bir yandan da Müslüman toplumlar kendi müzik tarzlarını da giderek geliştirmiştir. Bu gelişimin şüphesiz en somut örneği ve zirvesi 600 yıl dünyaya hükmetmiş Osmanlı Devletidir. Osmanlı klasik ve halk müzikleri ve tasavvuf müziği çok zengindi. Osmanlı müziği çok sever ve hastalıkların tedavisinde kullanmanın sırrına vakıf olduklarından çok önem verirdi. Osmanlıda müzik, halk müziği, dini müzik ve askeri müzik olarak üç şekilde incelenebilir. Halk müziğinde daha çok telli çalgılar ve söz ön plana çıkarken, dini müzik diye sınıflandırılan kısımda da cami ve tasavvuf müziği ön plandadır. Cami müziğinde çalgı kullanılmaz sadece ses kullanılır. Mevlid, diye adlandırılan Süleyman Çelebi’nin manzumesi köklü bir kültür haline gelmiştir. Tasavvuf müziği ise daha çok Mevlevi müziği olarak bilinir ve nefesli çalgılar ön plandadır. Öte yandan askeri müzik olarak kabul gören mehter de köklü bir kültür halini almıştır.

Siyaset ve Müzik:

Siyaset ve müzik ilişkisine baktığımızda aslında bir sanat ortaklığı görülmektedir. Siyaset, arapça bir kelime olup at bakıcısı anlamına gelen seyis kökünden türemiştir. Bu bakımdan siyaset bir nevi insan ve toplum yönetme sanatıdır. Müzik de, kelimelerle anlatılamayan duygu ve düşüncelerin seslerle anlatılması sanatıdır. Siyasetin ve müziğin bu denli sanat ilişkisi toplum bilimlerinde de ortaklık göstermektedir. Müziği tanımlarken tek başına bir tanım yerine hem sosyolojik hem psikolojik hem de politik anlamlarını da ele almak gerekir. Örneğin bir sosyoloğun müziğe yaklaşımıyla, bir akustik fizikçinin yaklaşımı arasında hem tanım hem de metodoloji anlamında farklılıklar vardır. Söz konusu bu durum siyaset için de aynıyla geçerlidir. Bir psikoloğun siyasete yaklaşımıyla, bir siyaset bilimcinin yaklaşımı arasında yine tanım ve metodoloji anlamında belirgin farklılıklar söz konusu olacaktır. Bu bağlamda müzik kullanıldığı alana göre şekillenir.

Müzikli Siyasal İletişimin Başlangıcı:

İlk olarak dünyada modern anlamda müzikli siyasal iletişimin, iki savaş arası dönem olarak bildiğimiz Birinci Dünya Savaşı ile İkinci Dünya Savaşı arasın­da bazı ülkelerin kullandıkları müzikli propaganda metoduyla ortaya çıktığı­nı görmekteyiz. Hitler döneminde propaganda amaçlı kullanılan marşlar Badenweiler, Luftwaffe, Lili Marleen, Deutchland über alles, Erika, Ich Hatt’eiren Kameraden gibi Nazi SS kıtalarının zaferlerini öven ve savaş kahramanlıklarını anlatan marşlardır. Sovyetler Birliği, propaganda marşları konusunda (ideolojik propaganda alanında) belki de en başarılı ülkelerden biridir. Bolşeviklerin tarih sahnesine çıkışından itibaren propaganda, onlar için en önemli silah olagelmiştir. Krasnaya Armia Khoir (Kızılordu Korosu) marşları devletin de sahip olduğu ideolojik karakteristiği gereği siyasal ileti­şimde hep etkili biçimde kullanılmıştır. ‘Kızıl Ordu Marşı’, Çar’a karşı iç savaş döneminde yazılan ‘’Beyaz Ordu Siyah Baron’’, ‘Polyushka Polye’, ‘Kutsal Sa­vaş’, ‘Moldovalı Esmer Kız’ gibi marşlar dünya müzik literatürüne de geçmiş eserlerdir. Bu dönemde Türkiye’de ise tek parti olan CHP, II. Dünya Savaşı için halkı cesaretlendirmek adına ‘’Künyemi Yazdım Taşa’’ isimli propaganda mahiyetli plakları hazırlatarak halka dağıtmıştır.

Türkiye’de Parti Müzikleri ve Seçim Şarkılarının Tarihsel Süreci:

Konumuz çevresinde ilerlemeye devam ederken müziğin önemi, medeniyetimizdeki başlangıcı ve siyasetle ilişkisinden sıyrılarak ülkemizdeki siyaset arenasında kullanılan müzik unsuruna değinelim. Bunun akabinde ise Milli Görüş Hareketinin ve partilerinin müziğe yüklediği anlam ve kullanım alanlarını irdeleyelim. Türkiye’de İstiklal Harbinden sonra tek partili dönemden çok partili döneme geçiş sürecinde başlayan parti müzikleri ya da seçim şarkıları diye adlandırılan propaganda ve tanıtım unsurlarının tarihsel gelişim sürecini ele alalım.

İstiklal Harbinden sonra Osmanlı Devleti’nin küllerinden canlanmaya çalışan bir milletin yeni bir sistem kurma çabaları devam ederken bir yandan da kaybedilen medeniyetin kültürel değerlerinin yerine batılı ve modern bir kültür anlayışı yerleştirilmeye çalışılmıştır. Siyasetteki batı özentili anlayışla şekillenen yönetim sistemi diğer bütün alanlarda da derin şekilde hissedilmiştir. Tek partili demokrasi anlayışının meydana getirdiği bunalım ikinci bir parti çıkarılarak az da olsa geçiştirilmiştir. Milletin bir türlü içselleştirmediği bu batılı gelişim anlayışı siyasette, sanatta, edebiyatta hemen her alanda açmazlara ve buhranlara yol açmıştır. Millet bir yandan kimliği kaybederken diğer yandan da kültüründen ve değerlerinden uzaklaştırılmıştır. Bu anlayışın eleştirisini burada noktalayarak parti müzikleri ve seçim şarkılarına geçelim.

1930’lu yılların sonunda tek partili dönemde başlayan plaklı propaganda süreci, seçmenleri oy kullanmaya davet etmek amacıyla başlamıştır. Belediye binalarındaki gramofonlarla yapılan propaganda halkın ilgisini çekmiştir. 1946 yılında Demok­rat Parti’nin kuruluşu ile çok partili hayata geçilmesi ve ardından 1950’de DP’nin tek başına iktidar olması siyasal iletişimde müzik kullanımının ilk örnekleri görülmüştür. Ancak bunlar DP Marşı ve Adnan Menderes’in miting konuşmalarını içeren plaklar olup meydanlarda kitleleri coşturmak amacıyla kullanılan plaklar değildirler. DP ve CHP 1950, 1954, 1957 seçimlerinde mü­zik kullanımından ziyade bastırdıkları afişler ve devlet radyosundan yapılan propagandaları ile seçmenlere seslerini duyurabilmişlerdir. Seçimlerde müziğin resmen bir propaganda aracı olarak kullanılması ise CHP’nin solun ortası arayışında Türkiye İşçi Partisi’nin meclise göndereceği 15 milletvekili haberi ile başlamıştır. Bu haber üzerine bestelenen “Yarının Şarkısı” adlı seçim şarkısı Türkiye İşçi Partisi’ne hediye edilmiş ve bu şarkı seçim kampanyası sürecinde kullanılmıştır.

“Bir şarkı olmalı, özlemi söyleyen Bu koyu günlerden yarına ses veren Bir sevgi olmalı, senden de yükselen Sonra benimle bir yarına yön veren Bir umut olmalı gözlerinde senin Gözlerimde benim yarına erişen Bir yarın olmalı, başka türlü bir şey Bir aydın, bir güzel yarına varmalı”

(Yarının Şarkısı – Tülay German)

Bu süreçte sadece seçim müzikleri değil aynı zamanda siyasileri ve partileri konu alan hicivli komik plaklar çeşitli sanatçılar tarafından piyasaya sürülmüştür. 1965 – 69 seçimlerinde iktidara gelen Adalet Partisi ve Süleyman Demirel, seçimlerden yenilgiyle çıkan CHP ve İsmet İnönü arasındaki çekişmeyi konu alan plaklar büyük ilgi görmüştür. Modern Komikler Parazitler (Yavuz-Fuat) adlı bir grup tarafından hazırlanan iki plak “Ortanın Solu” ve “Ağlama Değmez Paşa” bu yenilgiyi anlatır. Ortanın Solu Plağında; “ ‘Ortanın Solu’ dedi, partiyi yere serdi/ Kurtaramam ben diye/ Bir devri toptan yendi/ Hani benim İsmetim, İsmetim/Gitti kısmetim…” dizeleri yer alırken, Ağlama Değmez Paşa Plağında ise “Ağlama değmez Paşa Çoban Sülü geçti başa” sözleri dikkat çeker.

CHP’de ilk propaganda plakları 1930’lu yıllarda kullanılmaya başlasa da siyasi mizah plaklarının bir propaganda aracı olarak gelişmesinde Türkiye İşçi Partisi’nin (TİP) etkisi olmuştur. Ortanın Solu’nun ortaya çıkışında düşünsel bir TİP etkisi olmakla birlikte TİP’in mitinglerinde kullandığı sloganlar ve müzikler farklı bir yöntem olarak hemen benimsenmiştir. Bu dönemde TİP, âşıkları ve halk müziğini kullanmış ve bazı âşıklar TİP mitinglerinde TİP sloganlarına uygun, türkü tarzında eserler söylemişlerdir.

1974’ten sonra Ortanın Solu tanımı aşılmış ve yeni söylem Demokratik Sol olmuştur. 1973 seçimlerinde kullanılan marşlarda da Demokratik Sol slogan mevcuttur: “Halkçı devrimci gençleriz/ Emperyalizmi ezeriz/ Savulun hey satılmışlar/ Demokratik Sol geliyor”

Milli Nizam Partisi:

Türkiye artık çok partili dönemi benimsemiştir. Ama millet yine inancından, özünden, milli ve manevi değerlerinden, kültüründen uzak yaşamaktadır. Tek partili dönemin işkencesini atlatan millet, bu kez de çok partili dönemin çilesine maruz kalmıştır. Bir nefes ve bir ses beklenmektedir. İşte tam da bu noktada milletin inancına ve değerlerine sahip çıkan kanaat önderlerinin çabalarıyla “Milli Görüş Hareketi” siyasi arenaya ayak basmıştır. Bağımsızlar hareketi ve öncesinde yaşanan süreçler artık siyasi bir partinin kurulması gerekliliği zorunlu kılmıştır. Milli Görüş Hareketini başlatan arka planda Mehmet Zahid Kotku gibi kanaat önderleri ve ön planda da Prof. Dr. Necmettin Erbakan ve arkadaşları 26 Ocak 1970’de Milli Nizam Partisi’ni kurmuştur.

Milli Nizam Partisi her haliyle milleti adeta küllerinden canlandıran bir anka kuşunu andırır. Partinin tüzüğünden beyannamesine, ambleminden marşlarına kadar milli ve manevi değerler hep ön planda tutulmuştur. Abdurrahim Karakoç’un “Hak Yol İslam Yazacağız” şiiri partililer tarafından “Milli Nizam Marşı” diye uyarlanmış ve bu şiir partinin marşı olarak kabul görmüştür. Milli Nizam Partisi, Milli Görüş Hareketinin daha geniş kitlelere ulaşmasında ilk adımdır. Bu adımı atarken partinin, hareketin dinamiklerini fazlaca kullandığı görülmektedir. Bu anlamda milli ve manevi figürlere, kadim değerlere yer verilmiştir. Bu ilk dönemde Milli Nizam Partisi, partiye atfedilerek yazılan şiirleri ve manzumeleri müziksiz marş olarak kullanmıştır. Parti mensupları kuruluş toplantısı ve ilk kongrede hep bir ağızdan Milli Nizam Marşını okuyarak bu marşı kurumsal anlamda benimsemiştir. Daha sonra partinin Gençlik Kolları tarafından birçok toplantıda bu marş yine müziksiz olarak koro halinde defalarca okunmuştur. Artık Milli Nizam Marşı yediden yetmişe bütün partililerin zihnine yerleşmiş, diline pelesenk olmuştur.

“Hür dünyanın göbeğine  Milli Nizam yazacağız Kuşların göz bebeğine  Milli Nizam yazacağız

Yola, ağaca, pınara  Esen yele, yağan kara  Yağmur yüklü bulutlara Milli Nizam yazacağız

Koç burcuna, yay burcuna  Bebeklerin avucuna  Minarelerin ucuna  Milli Nizam Yazacağız

Herkes duyacak, bilecek  Gizlenmez gayri bu gerçek  Yaprak yaprak, çiçek çiçek  Milli Nizam yazacağız”

Parti kurumsal olarak marşı müziksiz kullansa da Milli Görüş Hareketi büyüdükçe mensupları ve destekçileri tarafından kurulan müzik grupları daha sonra bu marşı nakarat bölümlerinden şiirin orijinaldeki gibi “Hak Yol İslam Yazacağız” şeklinde müzikli bir marş haline getirmiştir. Ayrıca Milli Nizam Marşı partinin il teşkilatları tarafından broşürlere ve afişlere basılmış, pankartlarda yer verilerek yayılmıştır. Nitekim Milli Nizam Partisi’nin kapatılmasında da MNP İzmir Gençlik Kollarının bastırdığı ve üzerinde marşın sözlerinin yer aldığı broşür de dosyada kapatma gerekçelerinden biri olarak gösterilmiştir.

Bu dönemde yine Mehter Marşları da yoğun olarak parti toplantılarında kullanılmıştır. Böylece Milli Nizam Partisi’nin paradigmaları da yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başlamıştır. Milli Nizam Partisi ile Milli Görüş Hareketi büyük bir heyecan uyandırmıştır. Bu heyecanın temel sebebi de milletin yıllardır özlemini çektiği “Osmanlı Ruhu ve Dava Bilinci”dir. Bu özlemin yansımaları partinin ambleminden marşına kadar bütün kademelerinde bir vuslat hali olarak görülmeye başlamıştır.

 Milli Selamet Partisi:

Milli Nizam Partisinin giderek büyümesi belli çevreleri rahatsız etmiş ve çok basit gerekçelerle parti kapatılmıştır. Daha sonra üzerinden çok vakit geçmeden Prof. Dr. Necmettin Erbakan ve arkadaşları Milli Görüş Hareketinin ikinci partisi olan Milli Selamet Partisi’ni kurarlar. Milli Görüş Hareketi gün geçtikçe büyümektedir. MNP’nin kapatılması da hareketin mensuplarının davayı daha fazla sahiplenmelerine neden olmuştur. Milli Selamet Partisi teşkilatlanmasında yine MNP’liler yer almıştır. MSP’nin unsurları yine dava merkezli olarak ilerlemiştir. Partililer ve hareketin destekçileri tarafından yazılan sloganlar, şiirler ve marşlar da hep milli ve manevi dinamikler ön planda tutulmuştur.

Milli Selamet Partisi bir yandan faaliyetlerini sürdürürken öbür yandan da Milli Görüş Hareketi sadece siyasi alanda değil birçok alanda örgütlenmeye başlamıştır. ESAM, MTTB ve Akıncılar Derneği bunun ilk örneklerindendir. Milli Selamet Partisi bu dönemde gençlik hareketleriyle de yakın temas kurmuştur. O yıllarda Türkiye’deki Müslüman Gençlik, Mısır’daki İhvan-ı Müslimin Hareketinden, İran İnkılabından ve Afgan Cihadından da çok fazla etkilenmiştir. Yine bu yıllarda Hasan El Benna’nın, Seyyid Kutup’un ve Ali Şeriati gibi isimlerin kitapları çevrilerek basılmış ve yayılmıştır. Bütün bunların etkisiyle birlikte yazılan şiirler, marşlar, sloganlar ve diğer yayınlarda İslami unsurlar; dava, cihad, şehadet, mücahid kavramları ön planda tutulmuştur. Müslüman Gençliğin kurduğu müzik grupları, toplantı ve organizasyonlarda sahne alan korolar yazılan şiirleri müzikli ve müziksiz marşlar olarak bestelemiş ve okumuştur. Akıncılar Derneğinin “Akıncı Gençlik Marşı”nın sözleri dönemi çok net ifade etmektedir.

“Müslümanın hedefi

Hem komünisti hem faşisti

Ezeceğiz mutlaka

Kalpte iman, elde kuran ile çıktık biz yola

Önderimiz Peygamberimiz, muzafferiz mutlaka

Ya oluruz, ya ölürüz

Biz bu yoldan dönmeyiz

Yüce İslam devletini kuracağız mutlaka

 Türkistan da Eritre'de

Filistin'de Moro'da

Müslüman’ın tüm hakkını alacağız inşallah

Ey Müslüman Ey Müslüman

Cihad vakti yaklaştı

Al silahı vur omuza

Dinsiz düşmana karşı”

Yine bu dönemde gerçekleşen Kudüs Mitingi de bu minvaldeki şiir ve marşların sahne aldığı en belirgin hadiselerden bir tanesidir. MSP tarafından yapılan bu mitingin organizasyonunu Akıncılar Derneği üstlenmiştir. Ancak Milli Selamet Partisi içinde bulunduğu dönemin şartlarının farkında olduğu için tahrik edici radikal unsurları arka planda tutmaya çalışsa da sıkıyönetimin getirdiği darbe, mitingi “bardağı taşıran son damla” görmüştür. Tıpkı MNP gibi Milli Selamet Partisi de basit gerekçelerle kapatılmıştır.

Milli Nizam ve Milli Selamet Partileri döneminde siyasal iletişim anlamında müzik daha çok söz ağırlıklı marş olarak kullanılmıştır. Her iki partinin de kurumsal nitelikte müzikleri ve seçim şarkıları bulunmamaktadır. Her iki parti de toplantı ve organizasyonlarında daha çok Mehter Takımına dolayısıyla da mehter marşlarına yer vermiştir.

Refah Partisi:

Profesyonel anlamda kitlelerle, müzikler üzerinden siyasal iletişim sağlan­ması bir anlamda Özallı yıllarla birlikte başlamıştır. Çünkü 70’li yıllardaki gibi ideolojilerin ön plana çıkarılmamasına gayret gösterilmiş bunun yerine daha merkezde yer alan söylem ve siyasi üslup tarzı benimsenmeye çalışıl­mıştır. Bu da seçim kampanyalarının önemini ve etkisini bu yeni dönemde artırmıştır. Özal’ın ANAP’ı ve ANAP’lı yılların Türkiye’sindeki seçim mü­zikleri incelendiğinde en akılda kalanların başında 1983 seçimlerinde ANAP ile bütünleşen sözleri Mehmet Erbulan’ a, bestesi İsmet Nedim’e ait “Arım balım peteğim” şarkısı olmuştur. Şarkının sözleri ANAP için ‘’Arım balım peteğim, Anavatan çiçeğim bilsem ki öleceğim, yine onu seçeceğim, tek ümidim her şeyim, Özal benim liderim ’’ şeklinde değiştirilerek Turgut Özal ile uyumlu hale getirilmiştir. Arım balım Peteğim şarkısının Turgut Özal’ın çizdiği ANAP logosu (bal peteği halindeki Türkiye haritası üzerindeki arı) ile de uyumlu olması nedeniyle hem Özal ile hem de ANAP ile özdeşleşmiştir.

Milli Selamet Partisi’nin kapatılması ve sıkıyönetimin ardından Milli Görüş Hareketi üçüncü partisi olan Refah Partisi’ni kurmuştur. Refah Partisi, toplumsal uyum açısından daha geniş kitlelere hitap eden bir parti olarak büyümüştür. Hareketin kurucuları ve mensupları da Türkiye’de siyaset yapmanın ve siyasi bir parti olmanın gereklerini daha iyi tecrübe edinmiştir. Refah Partisi kurumsal anlamda milli ve manevi değerlerini ön planda tutarken üslup ve tarz anlamında da ulusal ve evrensel değerlere seslenen bir kabiliyete kavuşmuştur.

Türkiye’de 90’lı yıllarda yükselen pop müzik kültürü siyasal iletişime de yansımıştır. Siyasi partiler ve liderler seçim şarkılarında pop müzikten uyarlamalar yapmıştır. Ayrıca bu dönemde parti ve partinin görüşlerinden ziyade liderlerin kendi isimleri ön plana çıkaran seçim şarkılarına daha çok yer vermiştir. Bu da halkın gözünde itibar kaybına neden olan itici bir hal almıştır. Bu dönemde merkez partilerinin bu tavrına karşın ideoloji partilerinin kullandığı üslup ve tarz halk tarafından daha çok benimsenmiştir. Nitekim Refah Partisi’nin parti müzikleri ve seçim şarkılarında kullandığı tema ve unsurlar partinin görüşünü benimsenmiş, geniş halk kitleleri tarafından da kabul görmüştür.

Refah Partisi hem taşraya hem de metropollere ve özellikle varoşlara hitap eden, siyasal iletişimi diğer kampanya ürünü pop şarkılarından daha etkin sağlayan marşları ile 90’lar boyunca siyasi rüzgârı yakalayabilmiştir. Bu dö­nemde genel ve yerel seçimlerde dini ve milli motiflerin yer aldığı marşlar Refah’ın repertuarını oluşturmaktaydı. Dönemin meşhur ‘Refah’ın vakti gel­di’, ‘Türkiye’me hep Refah yağacak’, ‘İnananlar geliyor’, ‘Gülsün milletin yüzü’, ‘Refahta birleşelim’, ‘Gel katıl bize’, ‘İnananlar geliyor’, ‘Haydi haydi ileri’ ve Yıl­dırım Gürses’in seslendirdiği ‘Müjdeler Olsun Refah Geliyor’ marşları aslında Türkiye’ye Refahyol iktidarını ve Erbakan’ın başbakanlığını müjdelemişler­dir.

“Dillerde türkülerle, ellerde çiçeklerle Gönülde sevgilerle Refah'ın vakti geldi Gelin birlik olalım el ele tutuşalım Sevgiyle buluşalım Refah'ın vakti geldi Vatandaş gülsün diye, garip sevinsin diye Haksız utansın diye Refah'ın vakti geldi Düğümü çözmek için, oyunu bozmak için Destanlar yazmak için Refah'ın vakti geldi”

Refah’ın bütün marşlarında dini ve milli motifler daima ön planda olup birlik, adil düzen ve hizmete yönelik söylemler ön plana çıkartılmıştır. Se­çim şarkıları ile 1995 seçimlerinde kitlelerle direkt siyasal iletişim kurabilen, seçim sonuçlarından da görüldüğü üzere RP olmuştur. RP, %21 ile birinci parti olarak seçimlerden çıkmıştır. Refah Partisi’nin seçim şarkılarına yönelik stratejisi 1995’te diğer popüler kültür şarkıları ile seçimlere hazırlanan mer­kez partilerinden oldukça farklıdır. Metropol kentlerin yoksul varoşlarına ve kesimlerine hitap eden refah, adil yönetim ve hizmet söylemli marşların pop şarkılarına oranla daha fazla etkili olduğu ve halkın popun albenisine faz­la itimat etmediği görülmüştür. Burada popüler kültürün ve popüler kültür üzerine ikna stratejisi benimseyen merkez sağın artık pahalı seçim kampan­yalarının işe yaramadığı da görülmüştür.

İdeolojik bir parti olarak RP’nin ikna kuramları açısından incelendiğin­de Sosyal Yargı Kuramına başvurduğu görülmektedir. İkna edilmek istenen kitleye yönelik verdiği mesajların içerisinde pek çok uyarıcı bulunmaktadır. Özellikle kampanyalarında kullandığı Refah ve Milli Görüş marşları topluma yönelik adil düzen, eşit bölüşüm, sosyal adalet, temiz siyaset, din ve vicdan özgürlüğü gibi birçok konuda çok sayıda mesajı iletmektedir. İletişim model­leri açısından incelendiğinde Refah’ın kampanyalarının İdeoloji Odaklı Mo­del’e uygun olduğu görülmektedir. Milli Görüş fikri de lideri ile bütünleşmiş bir ideoloji olarak sunulmaktadır. Bundaki neden Milli Görüş ideolojisinin teorisyenin bizzat Necmettin Erbakan’ın olmasıdır.

Bu dönemde Milli Görüş Hareketi tarafından kurulan Milli Gençlik Vakfı da “Gençlik Marşlarıyla” gençliğin dikkatini çekmeyi başarmıştır. Bunların başında gelen Nurullah Genç’in kaleme aldığı “İnkılaba Az Kaldı” ve Ramazan Uçar’ın Adil Düzen Marşı olarak da bilinen “İnananlar Geliyor” adlı şiiridir. Ayrıca TRT Sanatçısı Yıldırım Gürses de Arif Nihat Asya’nın yazdığı “Fetih Marşı”nı da besteleyerek mehter marşı tarzında okumuştur. Bu marş Refah Partisi’nin bütün toplantılarından ve seçim konvoylarında büyük bir beğeniyle kullanılmıştır. Yine bu dönemde Refah Partisi’nin başarısı camia içerisindeki birçok sanatçı ve müzik grubunu da beslemiş ve büyütmüştür. Bugün ün yapmış marş ve ezgi sanatçılarının hemen hemen tamamı bu atmosferin birer meyvesi olarak karşımızda durmaktadır.

Refah Partisi de koalisyon ortağının ihaneti ve Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in kumpasıyla 28 Şubat Darbesi ve yine irticai faaliyetler gerekçe gösterilerek kapatılmıştır.

Fazilet Partisi:

Refah Partisinin kapatılmasından hemen sonra mecliste bulunan Refah Partili Milletvekilleri Fazilet Partisini kurmuştur. Bu dönemdeki siyasi hava oldukça gergindir. Ayrıca parti içinde gelenekçi ve yenilikçi ayrımı yapılmaktadır. Parti içinde bir grup, Milli Görüş Hareketinin temel esaslarına aykırı çıkışlar yaparak kafa karışıklığına neden olmuştur. Belki de bu sebepledir ki, o dönemde türküler daha çok ön plana çıkmıştır. Söz ve müziği Özhan Eren’e ait olan Grup Türkiyem tarafından bestelenen “Türkiyem” adlı eser adeta Fazilet Partisiyle bütünleşmiştir. Hareketin gençlik kuruluşu olan Milli Gençlik Vakfının düzenlediği Fetih ve Gençlik Şöleninde de sık sık çalınan bu eser, partililere asıl gayenin ülke için mücadele etmek olduğu mesajı vermektedir. Yine o dönemde Anadolu’nun unsurları daha çok ön plana çıkartılmıştır. Karadeniz şivesiyle okunan türküler de partinin toplantı ve organizasyonlarında kullanılmıştır.

Milli Görüş Hareketinin dördüncü partisi olan Fazilet Partisi de parti içindeki ihanetlerle birlikte bölünmüş ve basit gerekçelerle kapatılmıştır.

Saadet Partisi:

20 Temmuz 2001’de kurulan Saadet Partisi, bugün halen siyasi faaliyetlerini sürdürmektedir. Refah Partisinin seçim müzikleri Saadet Partisi tarafından 2000’li yılların başlarında birçoğunun sözleri Saadet Partisine uyarlanarak okunmuş ve o dönemde düzenlenen Gençlik Şölenlerinde bir albüm halinde partililere sunulmuştur.

Ayrıca her seçim döneminde oluşturulan seçim konseptine uygun olarak bir ya da iki tane parti müziği ve seçim şarkısı yayınlanmaktadır. Bu dönemde siyasi yasaklı olan Prof. Dr. Necmettin Erbakan’ın bazı konuşmalarından bölümler alınarak seçim şarkısı tarzında “Bir Güzel Adam” adlı bir eser de ortaya çıkarılmıştır. Bu tarzda belki de bir ilk olduğu söylenebilecek bu eser hareketin ve partinin birçok toplantı ve organizasyonun yanı sıra seçim araçlarında da kullanılmıştır. Fakat burada da diğer parti müzikleri ve seçim şarkılarında olduğu gibi “Erbakan” ismi kullanılmamış, sadece Necmettin Erbakan’ın konuşmalarından alınan bölümlerle partinin söylemlerine vurgu yapılmıştır.

Hareketin Milli Gençlik Vakfının kapatılmasının ardından 2002 yılında kurduğu Anadolu Gençlik Derneği de 2005 yılındaki Fetih Şöleninde yayınladığı “Anadolu Gençlik Marşları” albümünün yanı sıra MGV dönemindeki “Gençlik Marşları”nın da güncellenmesi noktasında çalışma yapmaktadır.

Milli Görüş Hareketinin Kurucu Lideri Prof. Dr. Necmettin Erbakan’ın vefatından sonra hareket “İkinci 40 Yıl” adını verdiği bu dönemde yukarıda bahsi geçen marş ve ezgileri yeni tarzla ve yeni enstrümanlarla güncelleyerek “İkinci 40 Yıl” adını verdiği bir albüm hazırlatarak bunu da bir gala programıyla yayınlamıştır.

2014 Mahalli İdareler Seçiminde partinin “Saadet Kazanacak” konseptine uygun olarak hazırlanan “Saadet Kazanınca Türkiye Kazanacak” adlı seçim şarkısı “Refah’ın Vakti Geldi” ve Saadet Partisine uyarlanan “Saadet Vakti Geldi” eserleri kadar ilgi uyandırmıştır.

“Beklenenler geliyor, yeter beklediğimiz

Müjdeler olsun, müjde sizsiniz.

Sorunları görüyorlar,

Çaresini biliyorlar,

Hizmet için geliyorlar,

Müjdeler olsun. 

Beklenenler geliyor…

Yarın güzel olacak, kalpler huzur bulacak,

İyi insanlar için iyiler kazanacak,

Saadet kazanınca, Türkiye kazanacak.

 Hak yemedik yemeyiz,

Hakkını yedirtmeyiz,

Yeter sevgimiz,

Müjdeler olsun…

Doğusuyla, batısıyla, bu vatan hepimizin

Kardeşiz biz kardeşiz,

Müjdeler olsun…

Yarın güzel olacak, kalpler huzur bulacak,

İyi insanlar için iyiler kazanacak,

Saadet kazanınca, Türkiye kazanacak.

 Kavgalar son bulacak,

Herkes mutlu olacak

Hayal değil ki gerçek olacak

Geçmişimiz pürüzsüz,

Sonuna dek dürüstüz

Bugün bizim günümüz

Müjdeler olsun…

Beklenenler geliyor…

Yarın güzel olacak, kalpler huzur bulacak,

İyi insanlar için iyiler kazanacak,

Saadet kazanınca, Türkiye kazanacak.”

Sonuç:

Türkiye’nin siyasal iletişimde kullandığı müziğin seçim şarkılarına yansımalarını incelediğimizde milli ve manevi değerlerden ziyade popülist, politik ve polemik üreten söylemlerin ön plana çıktığını görüyoruz. 1970’lerde Milli Nizam Partisiyle birlikte siyasi arenaya çıkan Milli Görüş Hareketi ise kurduğu partilerin tüzüğünden beyannamesine, ambleminden marşlarına kadar hemen hemen her kademesinde milli ve manevi değerler, dini motifler hep ön planda tutulmuş, birlik, adil düzen ve hizmet söylemleri de belirgin ve güçlü bir şekilde yansıtılmıştır. Milli Görüş Partileri, parti müzikleri ve seçim şarkılarında dahi milleti umutlandıran, neşelendiren ve heyecanlandıran bir üslup ve tarz kullanmayı öncelemiştir. Ayrıca diğer partiler çoğunlukla lider ve şahıs odaklı seçim şarkısı hazırlarken, Milli Görüş Partilerinin hemen hemen hiçbir dönemde lideri yani şahsı ön plana çıkaran (yerel seçimler hariç) parti müziği ve seçim şarkısı bulunmamaktadır. Daha çok partinin görüşleri ve idealleri, huzur ve umut aşılayan sözlerin yer aldığı parti müzikleri ve seçim şarkıları kurumsal kullanılmıştır. Hareketin mensupları ve destekçilerinin yazdığı şiir, türkü ve marşlarda “Erbakan” ismi kullanılsa da bu parti kurumsallarında yer bulmamıştır. Bu yazılan şiirler ve bestelenen eserlerde de “Erbakan” ismi, parti ismi kullanılamadığı için Milli Görüş Partilerinin düşüncesini anlatmak ve hatırlatmak amacıyla kullanılmıştır. Yine o dönemde cafcaflı tanıtımlar ve propagandalardan ziyade daha sade ve mütevazi kampanyalar halk tarafından kabul görmüştür. Aynı şekilde lideri ve şahsı öven, pop müzikten uyarlanan ve popüler kültürün yoğun olarak kullanıldığı seçim şarkılarından ziyade sosyal adaleti, insan onurunu, hizmeti ve idealleri ön plana çıkaran seçim şarkıları halk tarafından benimsenmiştir.

Parti müzikleri ve seçim şarkılarındaki tarzın, ülkenin ve dönemin siyasi havasıyla doğru orantılı olduğu görülmektedir. Tek partili dönemden çok partili döneme geçiş sürecindeki siyasi hava daha merkeziyetçi ve devletçi tarz, çok partili dönemin ilk yıllarında halktan ama merkezi otoriteye de çok fazla sataşmayan bir tarz benimsenmiştir. 1970 ve 1980’li yılların siyasi havasında da daha ideolojik ve dava merkezli bir tarz ortaya çıkmıştır. 90’lı yıllara gelindiğinde ise pop müziğin ve popüler kültürün siyasi havayla bütünleştiği görülmüştür. O dönemdeki siyasi partiler ve liderler de tarzlarını bu yönde belirlemiştir. 2000’li yıllarda artık tamamen siyaset, fikirler üzerinden değil şahıslar üzerinden yapılmaktadır. 80’li ve 90’lı yıllarda ara ara siyasi partiler liderleri ön plana çıkarsa da hiçbir zaman bu dönemdeki kadar lider odaklı iletişim modeli benimsenmemiştir. Lider odaklı iletişim modelinin benimsenmesi partilerin seçim kampanyalarında afişlerinden şarkılarına kadar her birimde hissedilmektedir. Milli Görüş Partileri ise MNP’den Saadet Partisine kadar lider odaklı değil dava odaklı, ideal odaklı bir iletişim modeli benimsediği için her zaman milli ve manevi motifleri ön planda tutmuş, adalet, barış, hakça paylaşım, onur, hizmet, izzet ve refah ilkelerini güçlü bir şekilde vurgulamaya devam etmiştir.

Nitekim Milli Görüş Hareketi, milletimizin milli heyecana sahip olması, azimle dolması, hak ve adalet mücadelesi için gayrete gelmesinde marşların da bir vesile olabileceğinin farkında olarak temel esaslarından ödün vermeden bu imkândan istifade etmiştir. Bu bakımdan her dönemde bir marş ve her seçim zamanında da bir seçim şarkısı hazırlamaya gayret etmiştir.

Kaynakça:

Ayhan Erol, Müzik Üzerine Düşünmek, Bağlam Yayıncılık / Müzik Bilimleri Dizisi

Selim Öztürk, Siyasal İkna ve Seçim Müzikleri: Türkiye Üzerine Bir İnceleme

Ali Saydam, (1 Mart 2014) Türkiye’nin Seçimleri Programı, NTV

Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi

Gülsüm Tütüncü Esmer, Cilt: 10, Sayı:3, 2008 Propaganda, Söylem ve Sloganlarla Ortanın Solu

Mehmet Ö. Alkan, “Seçimlerde Plaklı Propaganda Devri: Kendim Seçtim, Kendim Buldum”, Toplumsal Tarih, sayı:123, Mart 2004. s.47.

Mehmet Ö. Alkan, “Plakların Sesiyle Yakın Tarihimiz: Birer Belge Olarak Plaklar”, 60’lardan 70’lere 45’lik Şarkılar (Yay. Haz.: Ayhan Akkaya, Fehmiye Çelik), s.59.

Ayhan Akaya, Fehmiye Çelik, “Aranjmandan Anadolu Popa Türkiye’de 1960’lı ve 1970’li Yıllar”, a.g.e. s,14.

S.Arif Emre, Siyasette 35 Yıl, Keşif Y.İstanbul, 2002, s.189

Sohtaoğlu, M. (27 Ocak 2014), Siyasetin Fon Müziği, CNN Turk

Alkan, M. Ö. (2003), Tarihin Sesli Tanıkları: Plaklar, İstanbul, Bağımsız İletişim Ağı BİANET

[karaagacyusuf]

ERBAKAN TERMİNOLOJİSİ

            Erbakan Hocamız, konuşurken kimi zaman heyecanlanır; haykırışa kapılırdık, kimi zaman hüzünlenir; gözyaşı akıtırdık. Öyle bir belagat ki; köylünün, işçinin, öğrencinin, öğretmenin, hatibin, mühendisin, doktorun aynı bam teline dokunan, aynı anda heyecanlandıran, aynı anda hüzünlendiren. Konuyu bütün yönleriyle kavrayarak, hiçbir yanlış ve eksik anlayışa yer bırakmadan, yorum gerektirmeden, yapmacıktan uzak, muazzam bir anlatım.

           Hayatı boyunca verdiği demeçlerde, söylediği sözlerde, miting meydanlarında ve kürsülerdeki haykırışında hep bir derdin dermanı olacak şifahi kelimeler ve veciz benzetmeler birçok tez konusu ve binlerce kitabın başlığı veya teması olabilir. Söylemiş olduğu sözleri ‘altın sözler’ başlığında derlememiz tam isabet. Bazı İslam ülkelerinin yöneticileri de bizatihi kendisine “Efendim, sizin fikirleriniz bizim için altın değerindendir.” ifadesi de tam isabet. Ne söylediğinin önemine düşkünlüğümüz, yaptıklarıyla çelişmemesidir. Bu yüzden söylediklerini derinlemesine inceleyip anlama gayretine girişmeliyiz. Şimdi Erbakan Hocamızın üzerinde çok sık durduğu birkaç kavramı acizane irdelemeye çalışalım:

            Erbakan Terminolojisi, BESMELEYİ merkeze alır. “Besmele her hayrın başıdır.” hadisi düsturunca, her yazdığı kâğıda besmelenin ilk harfi olan bi (ﺒ) ‘yi koyma hassasiyeti taşır. Yaser Arafat’ın takdim ettiği ve ‘Filistin’i bu anayasayla yöneteceğiz’ dediği çalışmanın daha ilk sayfasına baktığında ‘Besmelesiz başlamışsınız. Besmelesiz işten hayır gelmez.’ diyerek diğer sayfaları incelemeye bile gerek duymaz. İktidara geldiğinde yapacaklarını anlattığı sırada, bir kişinin ‘Hocam, bu söyledikleriniz çok güzel şeyler ama ABD gibi süper güç, AB gibi bir yapı varken bunları nasıl yapacaksınız?’ sorusuna, ‘Biz iş başına geldiğimizde öyle bir besmele çekeriz ki, Allah o besmelenin hürmetine yapacağımız işleri kolaylaştırır ve yoluna sokar.’ cevabını verir. Hareketin ikame ettiği bütün işler ve görüşler bu merkezden yönetildiği için hayra hizmet niteliği taşımaktadır.

            ‘Erbakan Terminolojisi’nde İNANÇ, spesifik anlamıyla İMAN en mühim kavramdır. “İnanç, tekeden bile süt çıkarır.” anlayışı bu kavramın sonucudur. Hareketin galibiyeti de mağlubiyeti de inanca bağlıdır, inanmaya bağlıdır. Nitekim bir Fetih Kutlamasında stadı dolduran binlerce kişiye seslenen Erbakan Hoca’nın, bütün hücrelerinin tasdikiyle, gök kubbeyi inleten bir sedayla: “Tarihimizdeki bütün zaferlerin hepsi silahla değil, maddi üstünlükle değil sadece ‘İman! İman! İman!’ ve aşk ve azimle kazanılmıştır.” haykırışı çok açıktır. Aslında Erbakan Terminolojisinin temeli İslam Dininin Temel Esasları ile atılmıştır. Çünkü birçok temel ilke ve idealler, ikna edici sözler ve metotlar ayet ve hadislerin tefsiri niteliğindedir. İnanç kavramını besleyen metin ve konuşmalar “İnanıyorsanız, üstünsünüz” (Al-İmran 139) ayetinin paradigmasıdır. Üstünsünüz ama inanıyorsanız. Hareketin vakarı ve endamı, rakip ve hasımları karşısında sağlam duruşu elbette bu değerler dizisinden kaynaklanmaktadır. Yine “İman varsa imkân da vardır.” sözü, teşkilatların bina dışları ve içlerini süsleyen bir levha olmuştur. Bu sözle artık hiçbir mazeret ve engel öne sürülememiştir.

             ‘Erbakan Terminolojisi’nde İSLAM, salt olarak çağımızdaki gibi pasif bir anlamla kullanılmaz. “İslamsız saadet olmaz.” şuuru hareketin mensuplarının zihinlerine adeta bir çivi gibi çakılmıştır. İslam, hayat dini olarak görülmektedir. İslam, kural koyucu ve tanzim edici olarak görülür. “İslam’ın dışında hiçbir hak ve hakikat kaynağı yoktur.” sözü hareketi bütün izm ve akımlardan beri tutmuş ve korumuştur. Ne hak merkezli bir iktidar mücadelesinden vazgeçilmiş ne de bu mücadele uğrunda tavizler verilmiştir. Tavizler verilmemiştir çünkü “İslam bize uymaya mecbur değildir. Biz her şart altında İslam’a uymak mecburiyetindeyiz.” ilkesi kanıksanmıştır. Bunun için İslam’ı dünya ve ahiret saadetinin tek ilacı olarak gördüğünü ifade eden Erbakan Hoca, İslam Birliği idealinin insanlığın tek kurtuluşu olduğunu savunmuştur. İslam’ın insanlığa yönelik bir proje olduğunu da dile getiren Erbakan Hoca, her insanı potansiyel bir Müslüman olarak gördüğü için de: “Tebliğde istisnasız her insan bizim muhatabımızdır.” görüşünü savunmuştur.

            ‘Erbakan Terminolojisi’nde GENÇ, dilimizdeki anlamı itibariyle HAZİNE olarak görülür. Erbakan Hoca’yı ve O’nun davasını 44 yıldır ayakta diri tutan en büyük güç elbette gençlik olmuştur. Her ne kadar hareketin en üst düzey yetkililerinin ileri yaşlarda olduğu görülse de aslında hareketin yaş ortalamasının çok genç olduğu aşikârdır. Bunun ispatı da; hareketin düzenli olarak her yıl tertip ettiği büyük çaplı organizasyonlardaki katılımcılarının çoğu gençtir. Erbakan Hoca, gençliğini sadece dilinde değil aynı zamanda yüreğinde de taşımıştır. Nitekim 2009 yılında İstanbul’da düzenlenen bir gençlik buluşmasındaki konuşmasında: “Uzun zamandan beri hep yandım tutuştum, Milli Görüş’ün temsilcisi olan Saadet Partimizin motoru olan gençliğimizi karşıma alıp bir kucaklasam, şunları gözümle bir görsem diye yanıp tutuştum.” derken gözlerinden akan yaşa engel olamamıştır. Bu sebepledir ki, hareketin gençliği de ‘Hoca’sını hep bağrına basmış, yollara güller sermiş ve “O Geliyor” diye heyecanla beklemiş ve topyekûn bir sarılma ile bağrına basmıştır. Bu ifadesinde ve “Bizim hareketimizin motoru gençlerdir.” ifadesinde de görüldüğü üzere, mühendis olmasından da kaynaklanan ‘motor’ benzetmesi çok veciz ve enfestir. Bu sözü irdelemeden evvel “Dünyaya yön veren ve tarihe şan veren hareketlerin itici gücü tarih boyunca gençler olmuştur.” sözünü de hatırlatmak gerekir. Gençliği motora benzeten Erbakan Hoca, hareketin ilerlemesini de buna bağlamıştır.

 ‘Erbakan Terminolojisi’nde SİYASET, gerçek anlamı ile ele alınmış ve uygulanmıştır. Birbiriyle en fazla karıştırılan iki kelime ‘Siyaset ve Politika’dır. Siyaset, Arapçadaki ‘Seyis’ kelimesinden türemiş olup yönetim ve yönetmek anlamına gelmektedir. Politika ise Yunanca bir kelime olup kandırmaca ve yalan anlamlarına gelmektedir. Erbakan Hoca, ‘Müslüman’ın siyasetle işi mi olur?’ denilen dönemlerde bu ayrımı çok iyi bir şekilde anlatarak algıları bu yöne doğru çekmiştir. Siyaset kavramını ‘Medine İslam Devleti’ne kadar dayandıran Erbakan Hoca, Müslümanların iş başına gelmesi ve idareyi ele almasını en mühim ve öncelikli bir iş saymıştır. “Siyaseti önemseyen Müslümanları, Müslüman olmayan siyasetçiler yönetir.” sözünü de bu çerçevede değerlendirdiğimizde sadece ‘kendi’ kurmuş olduğu hareketin iktidara gelmesi değil aynı zamanda Müslümanların bir ‘siyasi bilince’ erişmesi gerekliliğini ifade etmiştir. Yine “Biz siyaset yapmıyoruz cihad ediyoruz.” sözüyle de siyasetin O’nun için salt bir parti mücadelesi olmadığını çok iyi bir şekilde vurgulamıştır.

 ‘Erbakan Terminolojisi’nde İLİM, tarihsel süreciyle irdelenmiş ve ilmin gerçek sahiplerinin kendi medeniyetimizde saklı olduğu gerçeği gün yüzüne çıkartılmıştır. Nitekim Erbakan Hoca, kendi ilim hayatı süresince de hep bu gerçeği irdelemiş, incelemiş ve bizatihi yaşamıştır. Öğreti olarak karşımızda duran birçok tez, kavram, anlam ve imgelerin asıl sahiplerinin, onları ilk ortaya atanların Müslümanlar olduğu gerçeğini taa o zamanlar haykırmıştır. Nitekim ‘İslam ve İlim’ başlığıyla gerek Avrupa’da gerekse ülkemizde düzenlediği konferanslar bunun apaçık bir örneğidir. “Aritmetikteki sıfır sayısını Müslümanlar bulmuştur. Şimdi biz batılılardan bunun tazminatını yahut patentini istemeye kalksak bütün dünyaları, düzenleri başlarına yıkılır.” diyen Hocamız, vermiş olduğu konferanslarda bu ve bu gibi gerçekleri de dayanak olarak vurgulamıştır. “Müslümanlar olarak; dünyanın gelmiş geçmiş en büyük düşünce sistemine sahip bulunuyoruz.” diyerek bu konuda ne kadar muzdarip olduğunu da “Bizim düşünce sistemimizde aslında hiçbir noksanımız yoktur. Ancak yetiştirilme tarzımız dolayısıyla yanlış düşüncelere düşebiliyoruz. O da şu: Efendim, ortada bir Müslümanlık var. Müslümanlık bilhassa ahirete, manevi ilimlere, ahlâki değerlere fıkhi ve diğer ilimlere ait birçok esaslar getirmiş, biz bunları öğrenmişiz, fakat zannediyoruz ki, Müslümanlık dışında başka hakikatler de vardır. Neymiş bu hakikatler? Efendim bakınız eloğlu çalışıyor. Amerikalı Avrupalı ne büyük mamureler meydana getiriyor; Aya ve yıldızlara gidiyor İyi de, bu insanların çalışmaları, Kuran-ı Kerime istinat eden ilimler münasebetiyle midir, değil midir?” ifadeleriyle konferanslarında uzun uzun dile getirmiştir.

       ‘Erbakan Terminolojisi’ adı altında birkaç ciltten fazla ansiklopedi çıkartmak mümkündür. Yalnız bu içeriğe ulaşmak için de öyle derinlemesine akademik bir arayışın içerisine girmek ancak beyhude bir çabanın göstergesi olur. Erbakan Hocamız, hayatı boyunca vermiş olduğu mücadele içerisinde gerek içe ve dışa dönük toplantı ve organizasyonlarda gerek çıkmış olduğu TV, radyo vb. ortamlarda bu hakikatleri, altyapısı oldukça akademik fakat üstyapısı da gayet sade, ‘herkesin’ anlayacağı tarzda ifade etmiştir. Bu berraklık, altyapı ve üstyapı arasındaki ilişkinin diyalektik olmasından kaynaklanmaktadır. Hocamızın üslubu hakikaten diyalektik bir özellik barındırmaktadır. Zaten ‘Hak-Batıl’ mücadelesinin kavramsal bütünlüğü ve derinliği bu özelliğin en belirgin biçimidir. Mücadelenin temel paradigmasını oluşturan bu karşıtlık, daha diri ve kavi bir yapının meydana gelmesini sağlamıştır.

       Hocamızın terminolojisine daha fazla eğilmemiz, irdelememiz, anlayıp kavradıktan sonra güncel olaylarla da bağdaştırıp uygulamamız ve O’nun üslubuna her zamandan daha fazla riayet etmemiz gerekmektedir.

Anadolu Gençlik Dergisi - Şubat 2014 (Erbakan Özel Sayısı)

[karaagacyusuf]

DAVA

Habil’in yüreğiyle başlar dava… Kabil’in yüreksizliğine inat… Hak olandır dava Batıla inat…   İbrahim’dir… Tek başına olmaktır… Nemruta aldırmayıp anlatmaktır tek başına; davayı… Davası için gözünü kırpmadan oturmaktır; mancınığa Cebrail’in yardım çağrısına cevap vermemektir, Karıncanın taşıdığı suya inanmaktır; dava… Ateşi, gül bahçesi görmektir; dava…   İsmail’dir… Teslimiyettir… Adanmaktır… Bıçağın keskinliğini değil! Allah’ın emrini bilmektir; dava…   MUHAMMED(a.s.m)’ dır… Hılful Fudul’dur… Emin olmaktır; güvenilir kalmaktır… Dava Hira’dan çıkıp eve, yüreklere, Kâbe’ye yürümektir… Hicrettir; ensar ve muhacir… Zirve olmaktır kardeşlikte… Evini, Aşını, İşini paylaşmaktır; karşılıksız… Karşılığını sadece Allah’tan beklemektir… Musab’ın Yesrib’e ektiği tohumları medeniyetle yeşertmek, Medine’ler mesabesinde Mekke’ler fethetmektir; dava… Hamza’nın ciğeri koparılmışsa vahşice! Kucak açmaktır ciğeri yanan; Vahşi’ye… Mute’dir dava… Hayber’dir… Veda Hutbesi’dir; dava… Ölüm döşeğinde bile olsa; Kardeşi’nin cihaddan geri durmaması, tehlikeye düşmemesi için, “Allah’ın bereketiyle git!” diyerek Usame’yi cihada gönderdikten sonra Refik-i Ala’ya kavuşmaktır; dava…   Eba Eyubel Ensari’yi 96 yaşında, at sırtında surların önüne getiren, Hurma ağaçlarının altını değil! Surların önünü tercih ettirendir… Eyüp Sultan olabilmektir; dava…   Hasan’dır… Hüseyin’dir… Hüzündür… Kerbela’dır; dava...   Hanefi’dir, Şafii’dir; Şifa’dır; dava… Maliki’dir, Hanbelî’dir; Hasbi’dir; dava… Selahaddin’dir… Cuma namazının; sabah namazına eş olduğunu, kardeş olduğunu hatırlatan… Kudüs’ün kapısından, Aksa’nın kubbesine uzanan bir ezan sesi’dir; dava…   Kıyamla secde arasında el bağlamaktır O’nun huzurunda… Saf olmaktır, Saf kalmaktır; dava…   Nagazaki’de, Hiroşima’da… Atom bombasıyla kuruyan şehirlerde, Tohum olup yeşermektir; dava... Bağdat’ın en ücrasına düşse bir bomba, İstanbul’un bağrına düşmüş gibi yanmaktır… Afgan dağlarına bir Bahattin olup çıkmaktır, Evini, barkını, evlatlarını terk etmektir, Uğrunda şahadetle buluşmaktır; dava…   Metin Yüksel’dir… Kardeşlerinin üzerine tir tir titremektir… Üzerindeki parkaya ilmek ilmek işlemektir; mücadeleyi… Kavgadır uğrunda hakim kılmak için sevgiyi… Cebindeki paraya bakmadan yola çıkmak, Kol kola verip “Kudüs İslam’ındır” diye haykırmak… Konya’yı Kudüs’le eş tutmaktır; dava…   Gazze’dir; dava… Hamas’tır… Koskoca tankın karşısında sapanla taş olabilmektir, Yüreğiyle direnmektir; dava… Bazen yaşlı gözlerle izlemektir… Bazen yumruğunu sıkmak, Bazen meydanlara inip, Sesi kısılana kadar “Kahrolsun İsrail” diye haykırmaktır! Filistin Atkısı’dır; yüreğimize sardığımız… Eylem’dir, Slogan’dır, Miting’dir bazen…   Kimi zaman Filistin… Kimi zaman Çeçenistan’dır, Doğu Türkistan’dır dava… Libya’dır, Mısır’dır, Suriye’dir… Çaresizliktir bazen…   Dava… Necmettin olup çağı aydınlatmaktır… ERBAKAN olmaktır… 1969’dur… Davası için zor bir yolda yürümeye başlamaktır… İman’ı en büyük imkân saymaktır… Davasını Nizam bilmek, Selameti, Refahı ve Fazileti hakim kılmak, Saadete ancak böyle ulaşılabileceğini haykırmaktır… İnançlı bir nesil inşa etmektir… Önce Ahlak ve Maneviyattır; dava...   Hasta annenin acısı kadar buz üzerinde koşan çocuğu da unutmamaktır… Milletine hakkını vermektir; yüzde yüz hatta yüzde üç yüz… Şaşırtmaktır bazen; yaşlı teyzeyi emeğinin karşılığıyla…   Dava D-8’dir… Laf değil! İcraattır! Dava… Ümmeti yaşamaktır, Ümmete adanmaktır, Ümmete inanmaktır; Ümmet olmaktır… Dava… Yeni Bir Dünya kurmaktır…

(Anadolu Gençlik Dergisi - Temmuz 2012)