Bir satırdan da haberin olmadı.

[leylitenha]

ben o kadın olmayacağım diye dişlerimi sıka sıka ağlıyordum, ben o kadın olmadım ama olduğum kadın da kalamadım. ne istediğim şeyler oldu ne istemediğim bir şey. hiçbir şey olmadı ama bir şey oldu. onun ne olduğunu tam anlayamadım. böyle çiçek açmadı ama tohum da kurumadı yani. böyle yutmadık ama kusmadık da o cümleyi. bir şey oldu ama ne oldu pek bilemedik. adımıza kara çalınmasın istiyordum, bunu hiçbir şeyi değil yalnız kendi adını bilen bir kadın olarak istiyordum, yani adının gece olduğunu, hem çok karanlık hem kara olduğunu bile bile beyhude bir inatla istiyordum, adıma kara çalınmadı ama adım da zaten karaydı işte. bir şey olmadı ama bir şey oldu. azdan az çoktan çok gidecekse benim kaybedecek hiçbir şeyim yoktu ama savaşım bir şeyi kazanmak için değildi. ben düşmanları çoktan ölmüş çok eski bir yıldız gibi hayaletlere yumruk sallıyormuşum. boşluk bir duvardan daha çok kanattı ellerimi.

[leylitenha]

istese beni öpebilir ve bu her şeyi değiştirebilir.

[leylitenha]

eninde sonunda dönmek istediğin yer evindir ama bu, ordan kaçmak için ömrünü harcadığını değiştirmeyecek.

[miavenuss]

elim ayağım

epeydir kimin kime ne anlattığını bilmiyorum

adında hem ekmek, hem gül geçen kimseyi görmedim

tanımıyorum

ben biraz yavaş

günde beş defa hiçbir şey yapmayan biri

ben biraz en üzgün baharatlara fena meyilli

mümkünse haşhaş

yoksa benzeri sözcüklerle de kırabilirim kalbimi

diyelim zencefil

diyelim hatmi

elim ayağım

başımdan geçenle aklımdan geçenin karıştığı bu masal

aşk her şeyi daha yavaş yapmaktır diye diye yürüdüğüm bir sokak

kalbinde tef ve delik

kalbinde dünya lekesi taşıyan bir çocuk resmi demişti

madem günde beş vakit kalkıp sana baktım

madem dünyanın bu kadar sabahını ben uyandım

ben uyudum bu kadar uykusunu

diledim dünyaya fena inanmış bir yüzüm olsun

kendimi seninle öldüreceğim dediğim feci bir kalbim

bir elim

bir ayağım

ağzıma doldurduğum rüzgarla üfleyeceğim sözlerim

diyelim fena

diyelim feci

elim ayağım

artık nereye ne götürdüğümü bilmediğim bu sapakta

sesini burada bırakıp giden şeylere baharat diyen o aktar dedi

tamam olmak küfür

tamam etmek hâşâ

bir ömür ağrıma gitse de dünyadan oluşmuş harfler

yarım dalgın ve kusurlu geldim ben buraya

günde beş defa hiçbir şey yapmamaktansa

kalıp sana baktım

kalıp sana bakmak oldu dünya

baharatları tek tek

zamanın bizi nasıl terlettiğini tane tane

dünyaya inanmış bir yüzü üzgün üzgün anlattım sana

dedim belki de bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya

dağlarına yedi

çarşılarına bir kez kar yağan doğu

durup beklemenin durup beklemekle devam ettiği günler

uyanınca da süren rüyalardan geldim ben buraya

diyelim fesleğen vardı

durup fesleğen çalıştım buralarda

diyelim fesleğen çalışmış kadar yoruldum ben dünyada

bil dedim

ilk kez ekmek ve gül geçecek yanımızdan

ilk kez ekmek ve gül geçecek adımızda

yalvarırım beni dünyaya bulaştırma

elim ayağım

ilkin ruhunu ve duvarını duayla koruyan bir evde karıştı aklım

karıştı kalbim

doğu dağlarını yedi diyen ninem

her baktığını görmesin diye su içirdi kız kardeşlerime

rüzgar yedirdi her bildiğini demesin diye

işte ona hep bir çukurdan baktım

hep yutkundum ninem ve dünya demeden önce

dağlarını yiyen doğunun adıyla bakışsız bu yüzü seçtim kendime

dedim belki de bir yutkunma yeriydi hayat

o avlu

o dam

o çocukluk

dedim belki de bir yutkunma yeriydi dünya

elim ayağım

yani kalbi yutkunmakla dolu kız kardeşlerim

bu nasıl mümkün

saçlarından başladılar konuşmaya

dedim değil mi ki simsiyah yaşımdayım

değil mi ki ekmeğimi yüzümün teri içinde yedim

ben de gitmeliyim artık o en fena bitkilere

çağırdığım haşhaş

gittiğim hatmi

olduğum zencefil

aslında hep bir odun sarsınlar onu içeyim dedim kendi kendime

duvarımızda dua

dualarda büyülü o nine

elim ayağım

taşıma düşman beğendirmekle geçirdiğim o günlerde

ben iyiyim de kalbim delik

ben iyiyim de burası doğu

ben iyiyim de çevrem kötü diye tarif edildiğim her yerde

bu farz dedim

bu farz

bu kesmediğim şeyleri uzatıyorum sanmanızdaki uzun kusur

bu kalbinizin kenarındaki yavaşlık

cümlelerimi yarım

beni duman eden her neyse onun adına

bu nasıl mümkün ki

önce gözlerimden başladım ben konuşmaya

akşamını gördüm dünyanın

merak kuşku ve bekleme yerlerini

hayatın beni tahtaya çıkardığı bir sabah

kırıldı dünya soğuktur diye yazdığım o kalem

o ayna

gördüm

nereye gitsem ben dik gölgm kamburdu bu dünyada

elim ayağım

sen gittin yağmurun sürdü sonra

denediğim taş çarşıları oldu dünyanın

sabır bitkileri

kırk uykusunu uyuduğum doğu

kırk yolunu yürüdüğüm sokak

hayat hep tuhaf bir yapışkanlıkla kaldı boynumda

dedim kırk sesle yıkansam da gitmez kalbimden sesin

ben dik gölgem kambur

bu leke başka

[tanriningolgesi]

kabuklarımı yiyorum. aynaya bakmıyorum. aynadaki hep suçlu. kafasının etini yiyor. şakaklarını sıkıyor avuç içleriyle. yap diyor. bitir bu işi. üçer beşer yutuyorum hapları. yutuyorum.yutuyorum.yutuyorum. ben böyle bir kadın olmayı düşünmüyordum, diyor. ben çocukken böyle bir kadın olmayı hiç düşünmedim., ben neyim diyorum, delisin diyor. bu muyum diyorum. sen hep buydun diyor. ben hep yüzü sin olan bir çocuktum. büyüdüm. sin'e büründüm.

sen hep küldün. küldün. bu dünyaya küllük etmek için geldin.

ben hep buydum.; günah olarak düştüğüm rahme günahkar olarak çıktım. buydum. büyüdüm.

[mivei]

biz seninle bir yangın başlattık. ne kadar uğraşırsak uğraşalım, asla sönmeyecek. kabul et.

[thriven]

varlığımın her zerresiyle savaşıyorum. saçlarımı toplarken. ellerimi yıkarken. çamaşır asarken. gizli saklı cephane taşıyorum. kendime sığınak arıyorum. zihnimde güvende olduğum huzurlu evler döşüyorum. gözlerimi kapıyorum ve hayalimde açıyorum. bir savaşın ortasında iyi biri olmak ne demek, siyahla beyazı ayırt etmeye çalışıyorum. kendi yaralarımı başkalarında arıyorum. bulamayınca kırılıyorum ve bundan çok utanıyorum. neden benimle yanmadınız. utanıyorum. ayıp biliyorum. ama neden. neden benimle ölmediniz.

[leylitenha]

eskiden derdim beni sana getiren ve senden kaçıran ince taşlı bir yoldu. keşke sen öldün diye, bir kere senin dizinde ağlasam. öğrettin ya bana, yarayı yaradan başka saran bulunmaz. keşke izin verseler sen öldün diye, beni avutsan.

[leylitenha]

beni seviyor ama kendi kurallarıyla. kendi kanunlarıyla öpmek istiyor beni. oysa benim yolum başka, başka benim zarlarım. oyunlardan ayrı ve savaşlardan beriyim ne zamandır. şimdi sen beni seviyorsun diye ve sırf sen öyle istiyorsun diye, bu kızı yeniden yaratamam. yemin bozmak zor değil ama akan kanı geriye alamam. beni seviyorsun, ne âlâ. seviyorsun beni, ne güzel. ama sen beni seviyorsun diye üstün başın kıyametken o kapıları açamam. allah bile tövbesiz kimseyi affetmiyor ki. allah bile hak etmeden cennete sokmuyor kimseyi. ve sen adem değilsin, değil istediğim kıytırık bir elma. madem sanıyordun ben öyle bir kızdım, öyle bir çiçekle gönlü alınacak, sen bana mı düşerdin o vakit. ben bu evin eşiğinde sen gibi kaç tanesini gördüm. gördüm ateş olma diye inleyelerin köz dinlendiği vakitleri. gördüm öl desen ölürüm diyip, en ufak sıyrıkta düşüp kalanları ve bir lafta yaralanan ve yaralanınca ilk bıçağından cayanları. anla bak, sevmek yetmiyor. merhamet işlemiyor bana. anla da git nolur. bir gün ben de birini sevdiğimde ve bu hiçbir şeye yetmediğinde, oturup yıldızları saymıştım. yüzümde dayak yemiş çocukların utancıyla, ağladığımla kalmıştım. sen de öyle yap. gönül koyma, al verdiklerini ve etme hiç nefret. benim kalbim bu yüksek perde tiratları, şarjörü hep dolu olduğundan karşısındakinin tetiği çekemeyeceğini sananları kaldırmıyor. benim bir sana değil, kimseye elim titremiyor.

[a-m-o-r-i-e-i-deactivated202204]

[konczakowski]

grumpy leonardo

[uykusuzayazilar]

(OrhanSahinnn)

ah bilsen bir bilsen duyduklarımı sanki bir dağ ağırlığı kalkacak üzerimden ve nehirler boşalacak bir anda içerimden sakın bilme…

anlatsan duyarım bütün güzellikleri erir dağlarımın başındaki kar sussan içerimde kıyamet kopar sakın konuşma…

ha küreğe mahkum olmak prangaya vurulmak ha görmemek gözlerini, ikisi de bir bütün kördüğümleri çözecek gözlerindir sakın bakma…

bir haberin gelse iki satırlık yüreğim birdenbire kanatlanır yücelir bir martı gibi çıkar kapına gelir sakın yazma…

çıkıp gittiğinden beri, sessiz sedasız başıboş kalan esir, zindanda yatan hürüm dönmezsen çaresiz kalır ölürüm sakın gelme…

işte dağlar, taşlar şahidim olsun yüzüme bakma, konuşma, yazma istemiyorum dipsiz karanlıklara bağırıp duruyorum sakın işitme…

Yavuz Bülent Bakiler

[gecenintenhasi]

şu göğsümde patlak veren cızlamın ardı*

kirpiklerim var, gökte ne kadar yıldız varsa*

[kedilerdesever-di]

Sene olmuş 2020, şarkıyı açmıyorum sözü karşıma çıkıyor. Bilen bilir kaç cızlamın ardı bahar değildi.

[kuskonmazlar-deactivated2020050]

bir sabah dünya boşken kalkıp sordum kendime/ neyin var taşınacak/ şu kırık dal sesinden/ şu tökezleyen ırmak gürültüsünden başka/ neyin var sen gidince aklı sende kalacak.

[kimdirkim-com]

Vikings

[leylitenha]

iki gündür ismini bir türlü anımsayamadığım bir divan şairimiz vardır, bilirsiniz, padişaha peygambere methiyeler düzerken en çok kendini över. der ki “siz övgülerin en âlâsına layıksınız zira sizi ben övüyorum.” evet. kendisi ile bir akrabalığım olup olmadığı sorulmamış ama bu suali cevapsız bırakmak istemem; evet kendisi benim büyük büyük dedemdir. büyüklüğü benim dedem oluşundandır. iyi geceler.

[beklentileruzer]

“Sen, pişmanlığı olan ama affı olmayan hatalarımın bütünüsün. Ben sana gelemem artık.”

—