Kevin Lamers

Yours truly, Kevin Lamers Freelance work: Lead editor Amsterdam for Uitgeweest.nl . Contact: [email protected] twitter.com/waaromniet

[kevinlamers]

Klaar met het commentaar op uitgaan - En nu stoppen met zeiken!

Tijd om het stigma rondom uitgaan eens goed te doorbreken. Ouders, grootouders, vrienden, huisgenoten en collega’s hebben vaak zo hun mening over jouw uitgaansleven en steken deze niet onder stoelen of banken. Uitgaan lijkt in hun ogen het hedonistische kwaad. Dat hedonistische kwaad lijkt gedoogd te zijn voor hen die nog niet volwassen zijn, zoekende zijn in het leven, maar bovenal onacceptabel als twintiger of dertiger. De reden van deze afgunst is de totale misinterpretatie, of misschien gewoon een close-minded visie tegenover het algehele fenomeen uitgaan. Uitgaan lijkt de associatie te wekken van de coma zuipende jongeren op Texel, de feestende Engelsen in Griekenland, of de dronken zingende jongeren in de trein of nachtbus. Dat is het topje van de ijsberg. De redelijk rotte top. Uitgaan is zo-veel meer dan dat. Sterker nog, ik kan me oprecht geen leven voorstellen zonder…

Commentaar van opa’s en oma’s accepteren we maar De “wanneer word je nu eens echt een keer volwassen?” komt een beetje mijn strot uit. Als ik voor elke keer dat mijn oma mij dit verweet een shotje had moeten nemen, was ik waarschijnlijk al een tijdje geleden bezweken aan een alcoholvergiftiging. Uitgaan – op de manier zoals wij dat doen – schijnt niet meer in onze cultuur te passen na een bepaalde leeftijd. Dat doe je blijkbaar tot het einde van je tienerjaren. Dan is het voorbij. Dat zou dus betekenen dat ik door mijn uitgaansleven mijn volwassenheid tegen houdt. Volgens de wet ben ik trouwens gewoon volwassen. Laten we dat allereerst uit de wereld helpen. Daarnaast zou ik mezelf ook redelijk zelfstandig willen noemen. Ik woon al een aantal jaren op mezelf in Amsterdam en zorg dat ik de verplichtingen die ik na moet komen, na kom. Oma, ik ben het niet met u eens. Nu kan ik het mijn oma vergeven. Die vrouw is het contact met de samenleving stukje bij beetje verloren en dus kan ik het haar uiteraard niet kwalijk nemen. Keer op keer beloof ik verbetering en dat ik de volgende keer dat ik eens langs kom, mijn vaste relatie – die ik niet heb – kom voorstellen. Het lijkt haar rust te geven en daar doe ik het voor.

Even een ‘drankje doen’ Naast het commentaar van hen die de samenleving van nu niet helemaal meer snappen, heb je ook het commentaar van de ‘drankjes doen’ mensen. In de club staan ze niet meer, maar ze zijn tegenwoordig in het café te vinden. Ze zijn de club ontgroeid en laten ook graag weten dat jij en ik die ‘extreme levensstijl’ misschien ook eens vaarwel moet zeggen. Ben ik het uiteraard niet mee eens. De muzieksmaak in cafés komt vaak niet helemaal overeen met mijn persoonlijke muzieksmaak. Met een beetje pech krijg je zelfs Hardwell of Afrojack om je oren. Dan heb je overigens wel een heel slecht café uitgekozen, maar dat terzijde. Daar komt nog eens bij dat ik een kroeg-doofheid heb ontwikkeld de afgelopen jaren. Na drie keer de ‘wat-vraag’ te hebben gesteld, wordt het toch een beetje ongemakkelijk en knik ik maar enthousiast mee. Een normaal gesprek voeren onder het genot van een Hardwell zit er dus ook niet in. Mochten we dan toch voor deze optie – in de volksmond ‘een drankje doen’ – gaan, zit ik net zo lief bij iemand thuis of in een park. Ik ben je beste Youtube DJ en we besparen geld vanavond.

Waarom dan toch de club? Verder hebben we dan nog de mensen die het helemaal niet snappen. Ze kunnen er niet bij dat je regelmatig te vinden bent in een club, waarom Trouw zo belangrijk voor mij was en geen haar op hun hoofd zou datzelfde doen. Die tijd dat zij iedereen aflebberden om het aflebberen was hun clubperiode. Die heb ik – gelukkig – al een aantal jaar achter me gelaten. Mijn hoofddoel van het uitgaan heeft namelijk niets te maken met waar ik vanavond in bed eindig. Uitgaan is voor mij als een soort concert en meer een ervaring an sich. Ik ga ergens heen voor de line-up die hopelijk aangevuld wordt met een goede vibe. De belangrijkste passie die bij het bezoeken van een club komt kijken is mijn liefde voor elektronische muziek. Die elektronische muziek komt het best tot zijn recht in een omgeving als deze. Dansende mensen – andere liefhebbers van elektronische muziek – komen in een club bij elkaar om deze liefde samen te bedrijven. Zonder dat er (over het algemeen) borsten, billen of piemels bij komen kijken. Vergelijkbaar is een bijeenkomst van de leden van een scoutingclub die samen op pad gaan om de natuur te ontdekken, vuurtjes te maken, knopen te leggen (of what the hell ze daar ook doen?). Anderen verliezen zichzelf in het sporten en komen tot rust en krijgen vernieuwde energie na een goede work-out. Niemand lijkt daar commentaar op te hebben. Ik mag mezelf graag verliezen in de nacht. Onder het genot van kwalitatief goede muziek. Natuurlijk kan je vraagtekens zetten bij de genotsmiddelen die bij het uitgaan komen kijken, maar ook dat heeft iedereen uiteindelijk zelf in de hand.

Nachtelijke netwerkevenementen Naast dat uitgaan heel erg leuk is, het beste in mij naar boven haalt, mij inspireert en motiveert, gaat uitgaan natuurlijk niet alleen om jezelf. De nacht beleef je met anderen. Uitgaan heeft mij een waslijst aan nieuwe mooie mensen opgeleverd. Van binnen en van buiten. Mensen die ik na de nacht nooit meer zal spreken, maar ook mensen waarmee ik een innige vriendschap heb opgebouwd. Een vriendschap die tot stand is gekomen in de nacht, maar doorbloeit in mijn dagelijkse leven. Naast vriendschappen ontstaan ook potentiële werkrelaties in de nacht. Samen een idee bedenken – mogelijk te maken met het uitgaan – en dit uitwerken en aan iets bouwen. Wanneer ik iemand ontmoet die van dezelfde muziek of hetzelfde soort uitgaansleven houdt, hebben wij direct al een band. Mijn netwerk dat tot stand is gekomen in de nacht is voor mij persoonlijk een onwijs waardevol netwerk. Heel stiekem leer je toch een waslijst aan nieuwe mensen kennen. Mensen die potentieel iets toe kunnen voegen aan jouw bestaan. Het heeft mij vriendschappen geboden waar ik niet meer zonder kan, maar uitgaan is natuurlijk ook de reden dat ik nu dit artikel voor Uitgeweest.nl schrijf en dat jij dit nu leest.

Geef mij een echt goede nacht, en ik ben een week niet chagrijnig, het geeft mij positieve energie, ik kom weer tot mijzelf en heb inspiratie voor tien. Verder hebben de meesten van ons immers gewoon een voltijd studie of een fulltime baan en het leven prima op orde. Ik ben ook wel eens een beetje brak, maar dat is die vriend die op de maandagavond – lekker gek – in de kroeg zat, ook.

Waarschijnlijk ga ik met dit stuk niemand van de tegenpartij overtuigen. Hopelijk heb ik wel bijgedragen aan een breder perspectief. Waar anderen ervoor gekozen hebben het leven ‘volwassen’ in te richten en uitgaan daar niet meer bij past, zie het persoonlijk toch echt anders. Door het uitgaan blijf ik dichter bij innovativiteit, creativiteit, ontmoet ik mooie mensen, heb ik mezelf verder ontwikkeld dan dat ik voor mogelijk had gehouden en daarnaast ontdek ik telkens weer nieuwe muziek. Muziek die ik doordeweeks opzet wanneer ik op werk rapporten maak of met projecten bezig ben. Ik heb namelijk gewoon een fulltime baan, inkomen en verplichtingen die ik na moet komen en kom. Ik ben ook gewoon volwassen en ga uit. Het schijnt dus gewoon te kunnen. Dus de volgende keer dat je ouders, grootouders, vrienden, huisgenoten en collega’s weer beginnen te zeiken, laat ze dit artikel even lezen wil je.

Basta.

[kevinlamers]

5 redenen waarom ‘5 days off’ al lang op je planning staat

Aanstaande woensdag start in Amsterdam weer 5 Days Off. Het jaarlijks terugkerende evenement waarbij Melkweg en Paradiso de handen ineen slaan voor de 15e editie van het festival dat (hoe kan het ook anders) vijf dagen de gemoederen bezig gaat houden in Amsterdam. Waar voorheen werd gekozen voor diverse muziekstijlen, kiest het festival voor de 15eeditie voor een duidelijke elektronische stroming. En wat voor één… Vijf redenen waarom je 5 Days Off niet mag missen dit jaar:

1. Je kan woensdag alvast beginnen met de openingsnacht (muzikaal hoogstandje deze nacht) in Melkweg. De Utrechtse producer en percussionist BinkBeats, Dorian Concept (live!) en Jameszoo. Geen vragen stellen, gewoon gaan. 2. FKA Twigs (no comment needed)

3. Vrijdagnacht staan zeven acts tegelijk op een eindbazen line-up in de Melkweg. BICEP, Paul Woolford, Octave One (live), FunkinEven, Elias Mazian, Tom Trago en Boye. Chicago house om je vingers eens even goed bij af te likken. Niet letterlijk.

4. Maar voordat punt 2 begint, eerst even aandacht voor Robert Vosmeijer, beter bekend als Sluwe Vos. ‘De Sluwe’ released deze avond zijn nieuwe album Kontra. Als je hierbij bent, ben je dus gewoon de eerste die al zijn nieuwe tracks gaat horen. Specials guest is Sticks(!). De hiphop act die je kent van Opgezwolle.

5.Body & SOUL heeft zijn eigen nacht gekregen aanstaande zaterdag in Paradiso. De nacht wordt gehost door legends Francois K, Danny Krivit en Joe Claussell en staat in het teken van old school house, funk en techno.

PS: Reserveer in je planning voor aanstaande zondag alvast een dag in je bed.

[kevinlamers]

Top 5 locaties in Amsterdam - Er is leven na Trouw

Verward, verdrietig en vol vraagtekens blijft de vaste Trouw bezoeker achter in Amsterdam. De beste club van Nederland heeft zijn deuren voorgoed gesloten en de zoektocht naar een nieuwe creatieve broedplaats, met gewaagde programmering, samenhorigheid, een zoektocht naar een plek die Trouw gaat evenaren is begonnen. De club heeft voor hen als een trechter gewerkt. Vanuit alle plekken in Nederland, vanuit elke subcultuur, namen we plaats in de Trouw-rij om vervolgens door de trechter te worden gehaald en één te worden, op weg naar een nacht in een Trouw-universum. Zou er überhaupt eigenlijk nog leven zijn na Trouw?

Het zwarte gat dreigt, maar gelukkig biedt Amsterdam tal van initiatieven die – uiteraard – Trouw niet gaan vervangen, maar die hopelijk wel in de buurt zullen komen. Reizen naar Rotterdam, Nijmegen of Groningen is natuurlijk geen optie voor de Amsterdammer zoals we hem of haar kennen, dus daarom maakte ik deze lijst met nieuwe parels om te ontdekken. Het rouwproces van Trouw is nog in volle gang, maar opent wel deuren tot nieuwe avonturen.

In de zoektocht naar een nieuwe plek lijkt ‘intiem’ het sleutelwoord te zijn. Waar we in de zomer zagen dat de kleinere festivals razend populair én succesvol waren en soms wel al maanden van te voren waren uitverkocht, zet dit zich dit jaar door. De woorden ‘knus’, ‘intiem’, ‘kleinschalig’ krijg ik eigenlijk inmiddels niet meer door mijn strot, maar het is wel waarnaar ik op zoek ben. Daarnaast houd ik niet van dat pretentieuze gedoe. Dit zijn de vijf plekken waar je heen moet. Een vriendelijk, doch dringend verzoek.

Cruquiusgilde Cruquiusgilde is een beetje een gekke plek en wordt door liefhebbers inmiddels ‘dé loods’ genoemd. Diep verscholen in Oost – en eigenlijk net te ver fietsen – staat dé loods aan de Cruqiusstraat (hoe kan het ook anders). Cruquiusgilde geeft bij voorbaat al het intieme gevoel doordat er in totaal enkel 250 man in passen. Deze locatie lijkt wel geen winstoogmerk te hebben en het gevoel van ‘alles kan, en alles mag’ heerst. Stichting Lofarmedia, bekend van feesten als Berlin Underground en Redevice Invites zit achter de loods en mocht je op de fiets stappen en het aandurven om helemaal naar Cruquiusgilde te fietsen, weet je in ieder geval zeker dat je kwaliteitsmuziek te horen krijgt. En dat je tussen de liefhebbers staat. En dat het lang door gaat. Prima combinatie, al zeg ik het zelf.

Closure Trouw’s very own Dimitri was ‘de man met de sleutel’ die Club Closure afgelopen weekend met dik uitverkochte editie opende. Pas een maand voor de opening van de club aan Rozengracht (oude Club More) kregen de breinen achter het nieuwe concept de sleutel officieel in handen. De club gooit hoge, vertrouwde Amsterdamse ogen met de programmering voor de komende tijd en de locatie is ‘gewoon’ midden in de stad. Vertrouwde Amsterdamse namen Tsepo, Malawi, Elias Mazian en William Kouam Djoko staan de komende tijd allen aan de Rozengracht te draaien, maar ook namen als Prosumer, Pår Grindvik, Space Dimension Controller en Ruede Hagelstein. Ander positief punt is dat de club bestaat uit enkel één zaal, met ruimte voor maximaal 700 man. Op de gevel van de club komt geen naam te staan, dus check vooraf waar je moet zijn.

Doka en Canvas Het hol onder het Volkshotel is zonder veel media-aandacht weer geopend eind 2014. De oude kelder van het Volkskrantgebouw is tot het naadje gegaan tijdens de sluiting in 2014. Je zou oprecht kunnen stellen dat de kelder kapot gefeest was en het kon dan ook wel een opknapbeurt gebruiken. Doka is inmiddels omgetoverd tot luxe cocktailbar. Desalniettemin blijft Doka een prachtlocatie voor feesten. The Amazing Agency toverde Doka met oud jaar nog om tot tijdelijke stripclub. Andere optie is natuurlijk een cocktail hakken in de kelder en vervolgens de lift nemen naar de zevende etage. Organisaties als Breakfast Club, Outsiders en andere mooie initiatieven vond al eerder hun weg naar deze – vernieuwde – zevende verdieping en zullen dat hopelijk blijven doen.

Warehouse Elementenstraat Diep in Amsterdam West vinden we Warehouse. Warehouse is de komende tijd thuishonk voor de HYTE. De techno-organisatie actief in enkel Berlijn, Barcelona, New York, Chili en ook Amsterdam zet een programmering neer in Warehouse om tegenop te kijken: Ben Sims, Chris Liebing, DVS1, Loco Dice, Marcel Dettmann, Ricardo Villalobos, Robert Hood, Sonja Moonear. Een kleine greep uit het totale HYTE peloton dat Amsterdam de komende tijd in Warehouse Elementenstraat onveilig gaat maken.

OT301 OT301 is het voormalig krakersbolwerk aan de Overtoom dat sinds eind jaren 90 is omgebouwd tot creatieve broedplaats. Feesten in het pand staan bekend om het scherpe randje. De programmering is net zo veelzijdig als het pand zelf. Hiphop, Jungle, maar steeds vaker staan ook mooie techno-namen op de line-up. Zo was OT301 het thuishonk voor Dekmantel tijdens ADE.

Moraal van het verhaal, het is tijd voor avontuur.

[kevinlamers]

Waarschuwing: Vernieuwde Sun vaatwastabletten met PMMA in omloop bij Huishoudbeurs

Ook dit jaar schijnt de Huishoudbeurs weer een feest van jewelste te worden. Naast de Unox-stage, schuin achter de Robijn-stand is dit jaar plaats gemaakt voor een vernieuwd programma om de jeugd opnieuw naar het grootschalige Amsterdamse event in de RAI te trekken.

“Door de vernieuwde programmering hopen we het evenement te verjongen en een nieuwe publieksgroep aan te trekken. Dit jaar zullen dan ook hopelijk tussen alle pittige kapsels, Roy Donders juichpakken, en gouden kettinkjes met eigen namen, ook hipsters, skinny jeans, knotjes, New Balance sneakers en baarden lopen.”, aldus een woordvoerder van de hippe beurs.

De programmering voor de stage wordt later deze maand naar buiten gebracht, maar rumor has it dat Paul Antikalkbrenner, Laurent Garnier (omdat je het waard bent), Pan-Pot’n van Tefal en Miele Sven Väthwasser langs zullen komen.

“Omdat we erg betrokken zijn bij de nieuwe doelgroep die we aantrekken, willen we gelijk een waarschuwing afgeven. De vernieuwde vaatwastabletten van Sun en Vanish schijnen de gevaarlijke stof PMMA te bevatten. Je kan je tabletten dan ook testen bij de Unity stand, schuin achter de Swiffer stage.”, zo waarschuwt de woordvoerder.

Hij geeft ook aan dat vroeg komen een absolute must is. “Rijen zoals we bij de sluiting van Trouw hebben gezien, hopen we te voorkomen. We zullen gratis water uitdelen. Dit moet tegenwoordig op last van de gemeente.”

De woordvoerder besluit zijn verhaal: “Geniet, maar feest met mate. En laat je buis thuis.”

[kevinlamers]

De deceptie van oud en nieuw: elk jaar weer opnieuw

Het is 2015. Het jaar waarin we de goede voornemens – net als vorig jaar – weer overboord zullen gooien, nieuwe avonturen zullen beleven, nieuwe hoogtepunten zullen bereiken en nieuwe dingen zullen leren en verleren. Nieuw jaar, nieuwe kansen. Ook nieuwe kansen om oud en nieuw dit jaar wél onvergetelijk te maken.

Er ligt zo een enorme druk op oudjaarsavond. Al begin november, wat zeg ik, oktober of september schieten de Facebook-events ineens uit de grond. En vanaf dit moment vraagt iedereen elkaar wat we allemaal gaan doen met oud en nieuw. Dure feestjes, duur en onmogelijk vervoer, vuurwerk dat je eigenlijk niet had moeten kopen en (te veel) alcohol. En altijd maak ik plannen. En keer op keer, wordt bewezen dat plannen met oud en nieuw bij mij geen zin heeft. Dit jaar, blijf ik dan echt thuis op gewoon een huisfeestje. Stiekem weet ik dat ik geen zin heb om nog het huis uit te gaan, naar de volgende bestemming, of ik gelijk weer weg wil naar de volgende bestemming, maar niemand mee krijg. Dit jaar stond eerst de ‘grootste vuurwerkshow van Amsterdam’ op de planning. Toevallig werd het vergooide geld op minder dan tien stappen lopen van mijn huis de lucht in geblazen. Daar gaan we dan. Met een fles dure champagne. Want dat mag met nieuw jaar. Twee voor twaalf: “Kijken jullie uit met die kurk. Ik heb liever niet dat jullie achter ons staan. Kan je ergens anders gaan staan? Liefst een stuk naar rechts.” Verbouwereerd doen we drie stappen opzij. Hadden we toch nog bijna ruzie met een bejaard stel, in de laatste minuten van het oude jaar. We tellen af, kussen, proosten, bellen en whatsappen onze ouders en dierbaren. Drinken de fles gelijk maar leeg en doen tien stappen terug naar huis. Dat was fles nummer zes.

Vriend op huisfeestje 1 wordt opgebeld. Niets aan. Hij is ook ziek en gaat zo naar huis. Daar gaat de planning al. Waar was huisfeestje 2 ook alweer? Amsterdam Zuid. We zoeken op hoelang het fietsen is en besluiten dat we 33 minuten niet halen in deze toestand. Wat nu?

Ineens was daar Era. Het meest commerciële techno-feestje van Amsterdam in de oude scheepsvaartloods op de NDSM-werf. Blijkbaar ook het enige techno-feestje (naast het stijf uitverkochte Trouw natuurlijk). Al weken – zelfs vanaf november, wat zeg ik, oktober of september, wordt Amsterdam gestalkt op Facebook door Era. Era, wat op het eerste gezicht een leuk feest leek met namen als Blawan, Luke Slater, James Ruskin, Marcel Fenger (HALLO!) op de timetable wordt al na enkele weken een pain in mijn virtuele ass. Dagelijks doet Era een Facebook-winactie. En dagelijks wordt deze door tientallen tot honderden gedeeld. Ik heb dagen gehad dat mijn Facebook timeline enkel bestond uit Era. Van vandaag, maar ook van gisteren en eergisteren. Al na enkele weken kots ik Era uit. De line-up mag er wezen, maar deze manier van promoten, nope. Maar hey, jullie hebben mij wel bereikt. Zo’n duizend keer opnieuw.

Anyway, als ik vannacht nog techno wil, lijkt Era de enige optie. Er wordt een kaartje voor twintig euro online gescoord (toch de helft van de prijs), én gaan. Na drie kwartier en drie pontjes te hebben gewacht, pendelbus te hebben gemist komen we pas om vier uur aan bij Era. Luke Slater draait. Luke Slater draait heel erg dik. Het leuke van het enige echte technofeestje in town is dat hier standaard alleen maar bekenden rondlopen. Era mondt uiteindelijk uit in een soort sociale ronde tafel, maar dan zonder tafel. Telkens nieuwe mensen tegen komen. Elk rondje is immers anders. Wel gezellig.

Dan zet Blawan zijn set in, en hij gaat nog harder dan Slater. De lichten staan op scherp, visuals sluiten aan. Deze productie zit best wel goed in elkaar. Blawan sluit af en we moeten naar huis. Ik besluit de after te laten voor wat het is en te kiezen voor mijn bed. Misschien dat ik er morgenochtend fris en fruitig uit rol en vervolgens door rol naar de overdag editie van Era, Thuishaven of Breakfast Club. Maar misschien ook niet.

[kevinlamers]

Trouw, ik ga je missen

Ineens lag hij daar. Voor mijn neus, op mijn bureau: The Trouw Book. Direct toen bekend werd dat Trouw een boek uitbracht heb ik hem besteld. Blij als een kind dat het boek binnen was, maar tegelijkertijd kwam daar het besef. Het boek staat voor de afsluiting van een hoofdstuk binnen de Amsterdamse uitgaansscene. De sluiting van Trouw, zoals we hem nu kennen. Na vijf jaar houdt de – voor mij – fijnste club van Amsterdam op met bestaan. Het boek is volgens TrouwAmsterdam zelf niet alleen een fysieke reminder van club, maar tegelijkertijd een ode aan de mensen van Trouw. Een ode aan de eigenaren, de residents en de mensen op de dansvloer. Het boek is ook een ode aan jou en mij. Wanneer ik mijn liefde voor Trouw aan mensen verkondig word ik vaak op mijn leeftijd gewezen. “Je komt net pas kijken man.” Vaak valt dan ook ergens het woord ‘club’ en het cijfer ‘11’. In The Trouw Book wordt ook verwezen naar Club 11 (de voorganger van Trouw). In maart 2008 werd bekend dat de vroegere Club 11 een nieuw onderkomen kreeg: de voormalige drukkerij in het vroegere Parool en Trouw gebouw. Bekend werd dat de nieuwe club – die toen nog geen naam had – voor zo’n tachtig procent een gelijke programmering zou krijgen in vergelijking met 11. Alleen met een iets rauwer randje. Dit rauwe randje begon met een dubstep-avond. De tijd vorderde en ook de programmering veranderde, maar heeft altijd een focus gehouden op experimentele electronische muziek.

Als jonge – maar Trouwe – hond in Trouw De tijd vorderde en ook ik kwam om de hoek kijken. Dit ging in stroomversnelling toen ik zelf aan de Wibautstraat, vrijwel tegenover Trouw, kwam te wonen. Bij het binnenwandelen van Trouw waan ik me in een andere – tijdelijke – realiteit. Een realiteit van hedonisme waar kwalitatieve electronische muziek centraal staat en waar ik mijn vrienden zou maken. Een realiteit waar ik weekenden in heb gewoond. Trouw is at this very moment in mijn ogen de enige club in Amsterdam waar het niet uitmaakt wat je doet, hoe je eruit ziet en hoe je danst. Ik spreek mezelf hier gelijk een beetje tegen omdat ik wel eens een kritische noot zet bij het publiek, dat in mijn ogen niet bij het feest zou passen. Vaak zet ik deze noot bij mensen die in mijn ogen aanwezig zijn omdat het evenement of de locatie ‘hip’ zou zijn en ze eigenlijk niet van de muziek houden. Reden is ook onder andere de internationale roem die de club krijgt. Dit jaar nog eindigde de club op nummer 27 in de DJ Mag lijst van beste clubs wereldwijd(!). Dit gaat gepaard met de kritiek dat Trouw een ‘decadente club’ met alleen maar ‘kuthipsters’ zou zijn. Deze krijg ik namelijk wel eens naar mijn hoofd geslingerd. Zelf ben ik van mening dat elke elke club en elk muziekgenre inderdaad vaak zijn eigen subcultuur aantrekt. De ‘kuthipster’ loopt dan inderdaad in menig ogen vaak rond in Trouw. Hoewel de interpretatie van de term ‘hipster’ nogal breed getrokken wordt lately. Elk stukje gezichtsbeharing of elke skinnyjeans is tegenwoordig een synoniem voor ‘hipster’. Overigens een totaal andere discussie waar ik me nu niet aan zal wagen. Het publiek dat – over het algemeen – in Trouw rondloopt is in mijn ogen een groep jonge, vaak creatieve mensen, vrije geesten, kritische muziekliefhebbers, open minded en die bovenal vaak garant staan voor een goede vibe gedurende de nacht.

Tussen al mijn liefdesverklaringen, positieve woorden en uitingen door moet ik ook zeggen, dat ik ook echt kut nachten heb gehad in Trouw. Nachten waar ik niet over naar huis zal schrijven. Vaak waren dit de overbevolkte zaterdagen waar het te druk was om te bewegen, het Polderse publiek ook naar de ‘hippe’ club aan de Wibautstraat was uitgelopen en ik er eigenlijk zelf geen zin in had. Maar een relatie zonder ruzie, is geen relatie. Toch.

Trouw is mijn favoriet in Amsterdam Uiteindelijk is en blijft Trouw mijn favoriet in Amsterdam en misschien wel heel Nederland. De club die het beste in mij naar boven haalt. Maar ook het slechtste. De zondagen prijken boven aan mijn favorietenlijst. Aanstaande zondag is er weer eentje. Ame, Dixon, ik heb een maandag vrij genomen. Misschien mijn laatste zondag in Trouw – zoals we hem nu kennen – ooit. De zondagen hebben een speciaal plekje in mijn hart. Met als hoogtepunt de zondag afgelopen Amsterdam Dance Event, waar ik om half twaalf de club uit strompelde op een maandagochtend. De sfeer, het publiek, de muziek. Het was af. Het was magisch. Kippenvel, geluk, het was af. Ik was gelukkig, geïnspireerd en tevreden. Trouw, bedankt.

Kern van het verhaal: Trouw was en is mijn zijde draad tussen kind en volwassenheid. Zowel fysiek als mentaal. Het heeft daaraan bijgedragen op zijn eigen manier. Een manier waar ik de club – en iedereen die daarbij komt kijken – dankbaar voor ben en altijd zal blijven. Op je hoogtepunt moet je stoppen. Schijnbaar, en we moeten er maar vrede mee te hebben. Die vrede heb ik. Denk ik. Trouw is een plek waar ik graag kom. Het is jammer, maar we moeten door. That’s life.

[kevinlamers]

Waarom reviews over feesten eigenlijk bullshit zijn

Dit artikel had een pagina in mijn dagboek kunnen zijn. Als ik er één had. Op zo’n dag waar je iets dieper na gaat denken over waar je eigenlijk mee bezig bent. Jezelf hardop vragen gaat stellen. En er vervolgens achter komt dat reviews over feesten eigenlijk bullshit zijn. Maar toch heel mooi. Een artikel vol vragen. Vragen waar jij en ik misschien een ander antwoord op zouden geven.

Zo zouden er een aantal redenen kunnen zijn waarom ik een feest gemist zou hebben. Namelijk – of omdat ik te lui was om mijn bed uit te komen. – of er was een ander feest precies op dezelfde datum waar ik graag heen wilde. – of niemand van mijn vrienden wilde naar het feest. – of ik ben dronken in de kroeg of bij iemand thuis achter gebleven. – of ik was ziek, zwak en misselijk. – of het was het einde van de maand en het saldo was niet toereikend.

Feesten missen is altijd kut Kern van het verhaal is eigenlijk dat het nooit leuk is om een feestje te missen. Als je dan niet bent gegaan, om welke reden dan ook, wil ik wel weten hoe het was. Ook vind ik het leuk om te horen hoe mensen een feest ervaren hebben waar ik ook was. Maar wat wil ik eigenlijk allemaal weten van het feestje waar iemand heen is geweest, iemand die ik hoog heb zitten, die verstand heeft van muziek, vaak uit gaat? Ik wil weten hoe een DJ stond te draaien, wie van mijn vrienden er waren, wat voor publiek er was, hoe de vibe was, eigenlijk heel veel.

Maar hoe weet ik zeker dat diegene mij een waardevolle samenvatting van de avond kan geven? Niet. Uitgaan is zo mooi omdat iedereen het anders ervaart. Een andere reden heeft om naar een feest te gaan. Zodat iedereen zijn eigen ding kan doen. Iedereen op zijn eigen manier de stress van de week van zich af kan gooien, of laten glijden, of even vergeet. Als ik de hele nacht in het rookhok sta, met mijn leukste vrienden die ook aanwezig zijn, mijn hart lucht, heb ik een prima nacht. Maar was dat mijn intentie van de nacht? Als ik helemaal uit mijn plaat ga, helemaal vooraan bij de DJ-booth, heb ik dat ook. Als ik achter de DJ sta, te kijken wat hij doet, wat er allemaal gebeurt, heb ik dat ook. Als ik omver gelopen word terwijl ik op de dansvloer sta, heb ik geen fijne nacht. Als iedereen omver gelopen wordt in het midden van de zaal en ik daar niet sta, heb ik wel weer een fijne nacht. Maar dan zal mijn ervaring totaal differentiëren van iemand die daar wil in het midden stond. Of in het rookhok. Of achter de DJ.

Nachten vol emoties Een review is zó afhankelijk van een persoon. Juist bij het uitgaan. Een kwalitatief goede review zou eigenlijk een feitelijke opsomming moeten zijn. Maar daar heb ik geen zin in. Bij uitgaan hoort emotie. De emotie maakt een nacht zoals hij was. Ik kan me een nacht tijdens ADE herinneren. Next Mondays Hangover in De Marktkantine. Robag Wruhme sloot af in de grote zaal. Een kwartier eerder dan normaal stopte het feest. Waarom? Robag stond met tranen in zijn ogen achter de draaitafels. Tears of joy. Een magische afsluiter van een bijzondere nacht vol emotie. Een nacht die ik waarschijnlijk heel anders zou beschrijven dan dat jij dat zou doen. Waarom? Ik was niet de hele nacht waar jij was. Ik ging misschien met een ander doel naar het feest. Maar toch wil ik jouw verhaal weten. Hoe jij en je emoties de avond en nacht, misschien ochtend hebben ervaren. Die emoties zijn in mijn ogen veel meer waard dan die feitelijke opsomming. Maar wat is een review zonder alle feiten? Eigenlijk zijn reviews van feesten dus bullshit. Van zoveel factoren afhankelijk dat je nooit een écht goede kan schrijven. Maar reviews zijn wel mooi. Emoties zijn mooi.

Toch wil ik het weten. Hoe jouw feestje was. Ik was er immers misschien niet bij. “Ik heb je helemaal niet gezien, afgelopen zaterdagnacht in Trouw.” “Nee man, ik was naar Studio 80, een vriend van me moest draaien op Feestje X.” “Oh nice, hoe was het?”

Gaan we weer…

Wat een vaag verhaal zeg.

[kevinlamers]

Outsiders slaagt als outsider binnen Amsterdam

Als organisatie van buiten Amsterdam is het eigenlijk wel bikkelen om een plekje te veroveren binnen de Amsterdamse vaak prestigieuze subcultuur. Vaker wel dan niet worden organisaties van buiten de stad geweerd. Niet bewust. Niet onbewust. Ergens daar tussenin. Soms slipt er eentje tussendoor. Een organisatie die zijn zaken op orde heeft, een uitgesproken eigen stijl, een vernieuwend of missend concept, en een plek verdient in die Amsterdamse prestigieuze subcultuur. Hierbij wil ik absoluut niet zeggen dat Amsterdam geen plek biedt voor vernieuwde concepten. Zeker wel. Maar het is – terecht – lastig om tussen vele gevestigde namen je plek tussen te veroveren.

Outsiders heeft zo’n plekje veroverd. Afgelopen vrijdag wel een plekje op hoog niveau. Zowel letterlijk als figuurlijk. Op de zevende verdieping met een mooie headliner. Met het feest in Canvas op de zevende verdieping van het Volkshotel haalde Outsiders namelijk voor het eerst ever Baba Stiltz naar Nederland. De tweede en ook gelijk de laatste naam op de line-up was de Britse – ook een hele gave naam – DJ Tasker. De Scandinavische Theo Parrish in Amsterdam De van herkomst Alkmaarse organisatie heeft met zowel eerdere feesten als het festival in de zomer, dat overigens wel in Alkmaar was, een mooie mix van mensen weten aan te spreken voor het feest in Canvas op de 7e. Het concept rondom Outsiders is de letterlijke outsiders – vernieuwende namen in de electronische muziekscene, in Nederland nog veelal onbekende namen – een podium te geven. De programmeur van de organisatie koos voor deze editie dan ook voor namen die voor mij nog redelijk onbekend waren. Sterker nog, ik had nog nooit van Baba Stiltz gehoord. Blijkbaar wordt Stiltz wel op handen en voeten gedragen door een aantal gevestigde namen. Axel Boman noemde hem zelfs de Scandinavische Theo Parrish. Mijn interesse was gewekt. De DJ’s uit Engeland en Zweden waren niet alleen gekomen. Ze hadden een denkbeeldig rugzakje vol goede vibes en energie meegenomen naar de hoofdstad. Vooral Tasker hitste het publiek (en ook vooral zichzelf) op achter de draaitafels.

Je laten verrassen en vertrouwen dat het goed komt Muzikaal gezien was de nacht ook interessant. Eigenlijk geen touw aan vast te knopen. Maar toch was het logisch. Van heel rustig, solide, naar af en toe zelfs house met een commercieel randje. Niet altijd mijn smaak, maar wel heel lekker.

Het concept van Outsiders staat als een dijk. En heeft met het unieke statement wat mij betreft een plek gevonden in de scene. Een concept dat zijn eigen persoonlijke achterban heeft en die – bij het blijven organiseren van feesten als deze – alleen maar kan blijven groeien tot iets groots. Waarbij ze toch altijd een beetje de outsider zullen blijven (als ze het goed doen). Het concept heeft mij geprikkeld en de interesse is gewekt. Een organisatie die rare sprongen kan maken. Zo zou ik geen idee hebben wat de volgende editie ons gaat brengen. Je laten verrassen en Outsiders vertrouwen dat het een comfortabele verrassing wordt. Er hangt iets spannends, mysterieus, omheen en ik ben oprecht benieuwd naar de volgende editie. Tot dan

[kevinlamers]

Chateau synoniem voor vercommercialisering van techno in Nederland

Je kent het wel. Voordat je naar een feest gaat even het Facebook-event checken. Wie van je vrienden gaan, zijn er veel mensen die hun kaartje verkopen, is er nog een update vanuit de organisatie. Chateau Techno is zo’n feest dat iedereen half op de planning zet. Zo dus een redelijk aantal aanwezige vrienden. Maar ook vrienden van de middelbare school. Die ik totaal uit het oog verloren ben. In mijn ogen niet van uitgaan houden. Maar, we’ll see. Je krijgt gegarandeerd een dikke line-up voor je kiezen. Deze moet je echter wel delen met een bepaald soort mensen. Door de laatste reden heb ik Chateau de laatste tijd gemeden, maar dan nu toch al mijn moed bij elkaar geraapt en mezelf op zaterdagavond naar Taets Warehouse verplaatst. Op de line-up staan namen als Surgeon, Derrick May, Ben Sims, Luke Slater, Marek Hemmann én een derde area met Amsterdamse parels. Prima om voor deze editie weer eens op Chateau ontdekkingsreis te gaan.

Wat doen al deze mensen hier? Aangekomen op de locatie zijn we zo binnen. De rij voor de ingang loopt snel door en ook een kluis is snel gescoord. Vervolgens blijkt het nog een hele moeite om de main-zalen te betreden. Dit kan je middels een lange, dunne, gang. In de lange dunne gang wordt het eenheidsworst publiek samengeperst tot een grote worst. Een zweterige, hardgaande, ordinaire, boeren, worst. Wij zijn namelijk niet de enige aanwezigen. Heel Maaskantje is uitgelopen. Er wordt zélfs bapao verkocht tijdens het feest. Meer bevestiging hoef ik niet te hebben. Al schreeuwend loopt het met Jack & Jones kleding de gangen door. En jong. Ik denk dat de gemiddelde leeftijd rond de achttien of negentien lag. Geen extreem vervelend publiek. Vooral heel anders dan ik gewend ben: “wat doen al deze mensen hier?” Dat lieftallige publiek stond ook gedurende de nacht zo goed als stil. De massa leek de muziek niet te snappen. Mij de indruk gevende dat ze net zo lief in Jantjes Verjaardag of de Kleine Cooldown hadden gaan staan vannacht. Maar tussendoor toch nog een techno-feestje pakken als verplichting. Hier moet ik wel enige nuance in aanbrengen. Het laatste half uurtje met Luke Slater ging los. Maar echt. Blijkbaar heeft het publiek zijn energie bewaard tot het einde. Onder het mom van ‘save the best for last’ waarschijnlijk.

Vrolijk verder beuken Totaal niet rekening houdend met het publiek beukt de all-star line-up vrolijk door. Op een rustigere manier, weinig experimenteels. Wel heel lekker. Hoogtepuntjes waren de closing-set van Luke Slater (deze baas flikt het altijd weer!), de set van Marek Hemmann in de tweede zaal en eigenlijk stiekem ook de gehele de derde zaal. De derde zaal zat verstopt op de eerste verdieping achter de wc’s, terwijl de andere zalen veel groter en op de begaande grond waren. De zaal was dan ook vrijwel altijd verre van vol. Heerlijk eigenlijk. Ruimte om te dansen, fijne vibe. Mensen die in deze zaal stonden, waren speciaal naar boven gekomen.

Nieuwe generatie Uiteindelijk een fijne nacht gehad. Die muzikaal als een dijk stond. Om je avond dan te laten verpesten door het publiek is geen optie. Accepteren is dat wel. Voor mij de échte overheersende eye opener dat techno bij het brede – en ik bedoel het écht brede – publiek ook populair is. De eye opener waarvan je wist dat ik zou komen, waar je al een hele tijd op wacht. Dat zelfs dit publiek meer dan dertig euro wil neerleggen voor een kaartje. Dan zullen ze er wel op hun manier van genieten. Als je het zo bekijkt is Chateau Techno eigenlijk misschien zelfs een synoniem voor de vercommercialisering van techno. De muziek is kwaliteit as usual. Het publiek is anders, breder, ik kan er slecht mijn stempel op drukken. En het kwam om een samenhorige manier samen op Chateau.

De vorige keer dat ik mij in deze bijzonder karakterloze locatie bevond was tijdens het beruchte blauwe-schoenen-Dekmantel-fiasco begin 2014. Eigenlijk had ik besloten hier dan ook nooit meer heen te gaan. Something went wrong, somewhere. Uiteindelijk moet ik tot de conclusie komen dat mijn schoenen gewoon zwart zijn gebleven. Muzikaal gezien deden de grote namen wat ze moesten doen. En het publiek, ik kan hierbij bevestigen dat het vooroordeel dat er omheen hangt, klopt. Doe ermee wat je zelf wilt. Maar Chateau, het was me een waar genoegen. Wie weet, tot ooit.

Edit: Een belachelijk dikke, tegen zwaarlijvige obesitas aan, line-up voor de aankomende editie op 28 februari is zojuist bekend gemaakt: Jeff Mills, Henrik Schwarz (live!), Blawan, Planetary Assault Systems (live!), Marcel Fengler & Ryan Elliot, Sebastian Mullaert, Mr. Ties, Baikal, Job Jobse én Stefan Vincent (live!). Joe, niet doorvertellen, maar ik ben volgende keer gewoon weer van de partij!

[kevinlamers]

Konijnendanser - nu is het echt voorbij!

Ik neem jullie mee naar een kleine drie jaar geleden (geschiedenisles op Uitgeweest, wie had dat verwacht). Er is een opkomst van uitslovers die op de hardere technofeestjes, illegaaltjes in een kelder van een kraakpand, afgelegen parkjes, tunnels of op een oud marineschip de konijnendans introduceren in Nederland. De konijnendansers; een hele kleine groep jongens een meisjes, meestal tussen de 16 – 20 jaar oud, die al shuffelend, wijdbeens, armen heen en weer, zwaaiend de dansvloer onveilig maken. Van dichtbij heb ik de opkomst mogen meemaken. Waarschijnlijk afgekeken uit de hardcore- of hardstyle- scene(?), of sentimentele aanstellers die met de dans naar de jumpstyle terugverlangen(?), misschien mislukte Z-acteurs die mee mochten doen tijdens die éne scene met die epileptische aanval(?). Ik stond erbij en keek ernaar. Eerst met misplaatste belangstelling. Maar – gelukkig – slaat deze snel om in ergernis.

Die ene shuffelende pannenkoek tijdens dat illegale feestje in het marineschip kan ik nog wel hebben. Zet daar nog eens twaalf van die mafkezen naast en de dansvloer staat vol. Levensgevaarlijk om je ertussen te manoeuvreren. Grote kans dat je een vuist, voet, hoofd of ander lichaamsdeel tegen je aan krijgt. Voortaan zet ik uit noodzaak een helm op en camoufleer ik deze met een hoed. Helemaal kut. Het schijnt dat de ‘ravers’ hun kelders van kraakpanden, afgelegen parkjes, tunnels of de oude marineschepen ook wel eens verlaten. Ze verschijnen tijdens het festivalseizoen met hun pet achterstevoren, exotische print op het hemd of t-shirt en liefst met rugtas aan op bovengrondse feesten en festivals. De opgedane konijnen-inspiratie uit de ondergrond wordt gedeeld met de bezoekers van de commerciële evenementen. Nederland vangt de idiote dans goed op. Don’t ask me why. De konijnendanser als subcultuur binnen de techno minnende jongeren is officially born.

Omdat konijnendansers best trots zijn op hun dans, moet deze gedeeld worden. Hoe? Simpel. Je pakt je telefoon, opent de camera en start met het filmen van je vrienden. Er zijn zelfs konijnen die elkaar live lesgeven op het festivalterrein. Echt waar. Gevolg? De filmpjes van de dans gaan heel de wereld over. De dansers in het filmpje worden bespot en konijnendansers zijn vanaf nu onlosmakelijk verbonden aan de Nederlandse technoscene. Helemaal kut.

Respect op de dansvloer Iedereen zijn gang laten gaan. Zich uiten op de muziek op de manier hoe hij of zij dat wilt. Ben ik voor. En mocht je dat op de konijnen-manier willen doen – wat ik nooit zal begrijpen -, be my guest. Persoonlijk word ik alleen helemaal opgefokt van de manier van dansen. Hakken kan je op een hardcore-feest of tijdens het laatste uurtje in je dorpskroeg. Slok dáar lekker alle ruimte op. Bezweet dáar lekker je bloemenprint shirt, (of nátuurlijk hemd), petje en Air Maxies. Ik uit in dit stuk gewoon mijn mening. Ik laat konijnendansers zelfs lekker konijnendansen. Ik trap niemand onderuit (wat konijnendansers overigens wel doen). Helemaal kut.

Afhakers in Amsterdam De echte ravers zijn imiddels alweer afgehaakt. Het festivalseizoen is voorbij. Tijd om onder te duiken in een loods ergens in Amsterdam West, of Noord. Het konijnenhol duiken ze niet meer in. Waarom niet? 1. Ze zijn er – hopelijk – achter gekomen dat de konijnendans helemaal kut is. 2. Dat de konijnendans tegenwoordig alleen nog wordt gedanst door die idioten uit de polder. 3. Dat de konijnendans redelijk wat frustratie veroorzaakt bij mede dansers. 4. Dat iedereen om hun heen de konijnendans verafschuwt (behalve hun polderse vrienden, mogelijk ook konijnendansers). En niet alleen de ‘raver’ is afgehaakt. Ook andere konijnendansers hebben weer voor hun eigen persoonlijke dansstijl gekozen. En terecht. Daar gaat uitgaan in mijn ogen om. Bewegen hoe jij je op het moment voelt. Je emoties uiten middels je lichaam. De muziek voelen, en opgeslokt worden door het geluid.

Gelukkig blijven de polderse idioten in de winter in hun polderse dorpen. Want dan is het redelijk kut om ’s nachts weer terug naar je dorpie te moeten. Het festivalseizoen is ook voorbij. De festival-minnende konijnendanser – die vaak helemaal niet van muziek houdt – blijft dus ook thuis. Hij kwam toch alleen maar naar het festival om te chillen en wat nintendo’tjes of mario bullets te slikken. De muziek? Ze weten niet eens wie er op de line-up staan. Eindstand: het Amsterdamse nachtleven begint langzamerhand konijn-vrij te worden. Eindelijk.

Nu is het écht klaar! De rode draad van mijn verhaal is een bloemenprint-draad. De bloemenprint-draad van dit verhaal is dat ik blij ben dat de konijnendansers zijn ondergedoken in hun hol. Bedankt daarvoor. Maar zullen we afspreken dat jullie volgend jaar zomer (en eigenlijk ook het gehele winter-seizoen) gewoon in jullie hol blijven? Braaf. Nu is het écht klaar! Dit artikel ook.

[kevinlamers]

De Natte Cel

Een douche van zweet in de badkamer-kelder van Trouw (ADE – donderdag)

Mijn donderdagmiddag wordt bruut verstoord door een gerucht dat Âme en Dixon, helden van formaat, een hele avond samen achter de DJ-booth plaats gaan nemen. De DJ’s staan eigenlijk nergens op tijdstafels tijdens Amsterdam Dance Event. Te duur? Te moeilijk te boeken? God mag het weten. Maar vanavond dan misschien toch. ADE, zou ADE niet zijn als er geen verrassingen in het programma zitten. Waar? Dat weet niemand. Wanneer? De desbetreffende donderdagavond. Onderzoek via Facebook wijst uit dat Dixon inderdaad in Amsterdam is en ergens gaat draaien vanavond. SCORE. Via, via, komt het bericht dat het in Trouw zou zijn. Mooi. Dat is letterlijk vijftig stappen lopen vanaf mijn huis. Even later komt ook het bericht online dat bevestigt dat Dixon inderdaad in Amsterdam is. En in Trouw gaat draaien. En dat dit allen plaats gaat vinden in de nooit gebruikte badkamer kelder van de club: ‘De Natte Cel’. Maar ook dat er maar tweehonderd mensen naar binnen mochten. Gratis. Dat dan weer wel.

Met slippende fietsbanden na werk naar huis gefietst en nu komt het bericht dat er al rijen tot het einde van de straat staan. Logisch. Iedereen wil hier bij zijn. En het staat sinds kort ook publiekelijk op Facebook.

Het (voor mij) logische gevolg is de Albert Heijn. Blikken bier en een vette hap met een vriend om dit verdriet te verwerken. Toch blijft het kriebelen en wordt besloten nog eens te kijken. De ingang van ‘De Natte Cel’ is aan de achterkant van Trouw. Bij aankomst staat er geen rij meer. Wel staan er drie meisjes te praten met de beveiliger: One in, one out. We gaan achter de drie staan en zien vijf mensen Trouw verlaten. We mogen naar binnen. Echt.

Nog redelijk flabbergasted lopen we de trap af. De kelder in. We zien de badkamertegels aan de muur. Een kleine groep mensen. Warmte. Zweet. Sfeer. Dixon, Âme.

Geen woorden voor. Daarom zet ik ze ook maar niet op papier. Was best leuk.

[kevinlamers]

ADE planning & tips Kevin

Het festivalseizoen ligt nog maar net achter ons uit te puffen en Amsterdam maakt zich alweer klaar voor Amsterdam Dance Event. De crème de la crème van de internationale dancewereld (maar ook het grofvuil) bevinden zich voor een week in mijn stadje. En dat daar gretig gebruikt van gemaakt gaat worden moge duidelijk zijn. De maandag na ADE is alvast een vrije dag opgenomen. “Leuk! Ga je een weekendje weg?”, was de vraag die daarop volgde. Dat moest ik enigszins ongemakkelijk ontkrachten, ADE it is. En ik ga vol voor je.

Rush Hour – ADE Special Trouw Amsterdam 15 oktober, 22:00 uur – eind

Woensdag organiseert Rush Hour een nacht in Trouw met Ron Trent, Hunee & Antal b2b(!), Young Marco, Traxx, San Proper, Interstellar Funk en Robert Bergman. Best wel heel erg dik, als je donderdagochtend in je bed kan blijven liggen. Helaas word ik donderdag fris en fruitig op kantoor verwacht. Beschouw deze dan dus als tip en ga hier voor mij dansen. Afgesproken?

Next Monday’s Hangover (Pampa ADE w/ DJ Koze & friends) De Marktkantine 17 oktober, 22:00 uur – 08:00 uur

De start van mijn ADE is vrijdag (de werkweek is voorbij!) en begint in De Marktkantine. De nieuwe club aan de Jan van Galenstraat in West opent ein-de-lijk zijn deuren. En hoe. Next Monday’s Hangover teams up met Pampa Records voor een labelnight in de nieuwe underground club (als ik het goed heb, voor het eerst ever in Nederland!). DJ Koze, Robag Wruhme, Axel Boman, Isolée en Die Vogel staan op deze master line-up. De tweede zaal wordt gehost door het Amsterdams-Berlijnse label Atomnation. Enough said.

Breakfast Club – ADE Special Melkweg 18 oktober, 07:00 uur – 18:45 uur

Dan begint zaterdagochtend Breakfast Club in Melkweg. Het legendarische ochtendfeestje (inclusief ontbijt met onder andere vers fruit, smoothies en versbelegde broodjes) heeft een line-up om even twee keer te lezen en het goed in je op te nemen. Speciaal voor Breakfast Club komen Mathew Jonson & Minilogue als duo (terwijl ze dit officieel niet meer zijn) in actie achter de draaitafels. En dat is heel vet. Believe me. Verder Paranoid London, Prosumer en Murat Tepeli, Conforce, Levon Vincent, zo kan ik nog wel even doorgaan. Doe ik niet. Moet je zelf maar komen ervaren.

Hyte Warehouse ADE: CLR presents Chris Liebing Warehouse Elementenstraat 18 oktober, 22:00 uur – 08:00 uur

Daarna een tussenpauze bij Club Bed. Liggen verplicht. Geen line-up beschikbaar. Wel een mogelijkheid tot kat aan het voeteneinde. Na de pitstop bij Club Bed, verplaatsen we ons naar Warehouse Elementenstraat in Amsterdam West. Hyte organiseert hier vanavond CLR. Main act is Chris Liebing. De Duitse beukkoning is al reden genoeg om hier aanwezig te zijn. Naast Liebing wordt het warehouse gevuld met fijne klanken van Rødhåd, Tommy Four Seven, Rebekah en Monoloc. Meer dan prima.

Trouw Op Zondag X Drukpers Trouw Amsterdam 19 oktober, 08:00 uur – eind

Waar ik ADE ga afsluiten behoeft eigenlijk geen vraag te zijn. Vanzelfstrekend gaat de afsluiting plaatsvinden in ons aller Trouw; Trouw op zondag X Drukpers. Trouw sluit einde jaar haar deuren en dit is dus het laatste jaar dat de club open is tijdens Amsterdam Dance Event. De afsluiter kan dan ook niet anders dan ongelooflijk dik worden. De zondagavond in Trouw is ook buiten ADE om, al de avond waar liefhebbers zich verzamelen in de club aan de Wibautstraat. Op de line-up vanavond onder andere Talaboman (John Talabot & Axel Boman), eindbaas Mano Le Tough (resident of the month oktober trouwens), Gerd Janson, Omar S, Patrice Bäumel, William Kouam Djoko, Tsepo en Tim Hoeben. Deze is stiekem wel een must go. En dat weten alle liefhebbers ook. De zondagavond is al lang en breed uitverkocht. Wel 150 tickets aan de deur. Dus als je muziekhart je lief is. Weet wat je te doen staat.

Mijn ADE planning zit hierbij best wel een beetje vol, maar nobody knows waar ik uiteindelijk beland. En dat blijft ook de magie van dit weekend. We’ll see, als we maar in Trouw eindigen zondagnacht. En dan maandag vooral slapen en slapen en als ik nog een beetje tijd over heb, slapen. Best heftig, zo’n ‘weekendje weg’.

[kevinlamers]

Als een blok gevallen voor Betoncentrale Festival

Er was eens…

… een betonnen verlaten werkplaats in het rauwe, creatieve en opkomende Amsterdam-Noord. Deze betonnen verlaten werkplaats werd op 13 september 2014 voor de tweede keer ooit omgetoverd tot Betoncentrale Festival. Het is overigens mogelijk dat de locatie eigenlijk geen betonnen verlaten werkplaats was, maar de schrijver van dit artikel houdt zichzelf graag in deze illusie. Daarnaast is dit verhaal over dat betonnen festival eigenlijk niet objectief te noemen omdat de schrijver zich heeft beperkt tot vrijwel één stage. Maar goed, we wijken af. Laten we bij het begin beginnen.

De verwachtingen voor Betoncentrale Festival zijn niet erg hoog. Het festivalseizoen is nagenoeg voorbij. Na maanden lang elk weekend zwoegend mijn beste dansbeentje voor te hebben gezet, ben ik langzaam een beetje uitgeblust geraakt. Betoncentrale staat al lang en breed op het verlanglijstje, maar voelt vooraf een beetje als mosterd na de maaltijd. Wel lekkere mosterd. Na een lekkere maaltijd. Misschien dyon-mosterd. Om het iets specialer te maken. Op de tijdstafel staan namelijk onder andere Leon Vynehall, Steve O’Sullivan, Mike Dehnert, Boddika, DJ Stew, Brawther en Mr. Mendel. Bij binnenkomst lopen we gelijk tegen de Betoncentrale-stage aan waar Leon Vynehall hele fijne plaatjes staat weg te draaien. Een betere binnenkomer had ik niet kunnen wensen. Voor spek en bonen lopen we ons standaard verkennersrondje om eigenlijk vrijwel gelijk weer terug te keren naar Vynehall. Het festival bestaat uit drie stages. Naast de Betoncentrale-stage was er de Tomorrow is now kid! en de debuterende Heat-stage. Met de inbreng van Heat geeft Betoncentrale Festival gehoor aan de opkomende disco-liefhebber in Amsterdam.

Dat we niet alleen zijn gekomen op het magische festivalseizoen van 2014 af te sluiten wordt al snel duidelijk. Er is niet echt een vinger te drukken op het soort mensen dat aanwezig is om hier samen met ons het einde van de zomer te vieren. De zomer die overigens nog vol aan de gang is tijdens het festival. En dan ook volop gevierd wordt. Opvallend is wel de afwezigheid van de in zomer 2014 zo geplaagde konijnendanser. Deze had zijn festivalshirt alvast aan de wilgen gehangen. Of in zijn hol verstopt.

De sfeer was meer dan prima. Het gevoel van ‘samen’, ‘nog één keer’, overheerste. Ook redelijk gelukkig word ik van de belachelijk fijne sets die gedraaid worden bij de Betoncentrale-stage. Helden Leon Vynehall, Steve O’Sullivan en vooral Mike Dehnert maken Betoncentrale tot een meer dan waardige afsluiter van het festivalseizoen.

Van horen en zeggen heb ik dat ook de Heat-stage een waardige discosfeer inclusief repertoir heeft neergezet. En ook over de Tomorrow is now kid!-stage heb ik enkel positieve verhalen gehoord. Maar ik ben als een blok gevallen voor de Betoncentrale-stage (en eigenlijk ook voor het festival). Verliefd. Wie had gedacht dat dat nog kon, zo tegen het einde.

Ronde brilletjes, korte broeken, doorgehaalde hoofden, zon, mijn festivalfamilie, bedankt. Voor de laatste keer. Ik heb van jullie genoten deze zomer. Tijd om wat extra rust te pakken. Extra slaapuren in te halen. Even rustig aan en tot mezelf komen.

[nevermind, over minder dan een maand begint ADE alweer...]

… en ze feestten nog lang en gelukkig.

[kevinlamers]

Rauw en sexy op Wave Festival - Uitgeweest

Wave Festival komt voort uit de gouden samenwerking tussen Les Enfants Terribles (bekend van de legendarische avonden in Trouw) en Breakfast Club (het feestje dat pas om zeven uur in de ochtend begint en al-tijd de ideale after is). De samenwerking tussen de twee vooruitstrevende Amsterdamse organisaties zorgt bij voorbaat al voor extra bloedtoevoer tussen mijn benen. De line-up is spannend. The Mole, Steffen Benneman, Tin Man, Fred P en Huerco S. staan onder andere op de tijdstafel. De tijdstafel verraadt al wat voor een festival dit gaat zijn. Vooruitstrevende electronische muziekliefhebbers trekken dit weekend naar Wave. “Lowlands? Dat was toch vooraf überhaupt geen optie?” De communicatie over Wave verloopt enkel via Facebook. Het festival is zo kleinschalig, enkel twee podia, en gericht op een specifiek publiek, dat een website niets toe zal voegen. Een maand voor het evenement wordt ook nog de officiële Wave after aangekondigd. In totaal kan de bezoeker bij Wave maar liefst dertig uur doorgaan. Bij Wave is het alles of niets en ik besluit me er maar aan over te geven.

De festivallocatie is aan de Stootse Plas bij natuurgebied Twiske en de lange aanlegsteiger biedt de mogelijkheid ver over het water, met de donkere bedreigende wolken erboven, heen te kunnen kijken. De temperatuur is niet heel hoog, wind waait hard en af en toe komen enkele druppels uit de hemel vallen. In zijn geheel oogt het festivalterrein een beetje kneuterig. Er zijn fel gekleurde vlaggetjes opgehangen, roze met witte lampions die boven onze hoofden heen en weer bungelen en een grote witte tipi. Het maakt allemaal niet uit en doet juist goed aan de algehele vibe. De kou, de minimale aankleding, het maakt Wave tot wat het is: rauw en sexy en dat is goed. Het festival is uitverkocht, maar niet te druk en alles is goed geregeld. Nergens lange rijen, normale muntprijzen. Al banend door het publiek, overwegend twintigers, eigenzinnig, weinig jonge studenten, creatieven, zwarte kleding, expats, gezichten die je nog vaag kent van die ene after waar je ineens de volgende dag nog steeds zat, ontdekken we de twee stages. Hier geen ‘kijk-mij-publiek’, enkel samenhorigheid, een open sfeer, veel bekenden, liefhebbers en gezelligheid. Opvallend tussen deze open sfeer en setting waren de beveiligers, die opgefokt door het publiek liepen op zoek naar drugs en andere overtredingen. WC’s werden opgebroken en mensen werden steekproefsgewijs extra gefouilleerd en eventueel met harde hand van het festivalterrein verwijderd.

Hypnotiserende house en techno, heel diep, experimenteel, duister, maar toch opgewekt, neemt je mee op muzikale reis waar Fred P om 23:00 uur met een set vol grof geweld een einde aan maakt. Hier geen vervelende schreeuwende MC’s, maar ononderbroken kwaliteitsmuziek. Wave maakt alle hoge verwachtingen die ik vooraf had waar. Misschien zelfs in de overtreffende trap.

Uiteindelijk kwam aan Wave ook een einde en het leek wel alsof de weergoden er rekening mee hadden gehouden (en stiekem ook met een half oog mee hadden gekeken, geluisterd en genoten). De wolken begaven het en regen viel met grote getalen uit de hemel. Maar we wisten dat het goed was. Source: http://uitgeweest.nl/2014/08/18/rauw-en-sexy-op-wave-festival/

[kevinlamers]

Een festival zoals het hoort te zijn - Uitgeweest

Toch altijd ver fietsen, dat Twiske, vanuit het centrum van Amsterdam. Het prachtige recreatie- en natuurgebied ligt ten noorden van Amsterdam in de Zaanstreek. Een groot oppervlakte met veel water, veel velden, veel heuvels, veel natuur, de perfecte plek om een gigantisch festival te geven waar niemand er last van heeft.

Een gigantisch festival werd het ook op zaterdag 26 juli 2014. Met maar liefst zeven stages. De mainstage was mega, in het midden van het festival gepositioneerd en deed met de lichten, de omvang en de kleuren denken aan een Tomorrowland-stage.  Namen als Man With No Shadow, Better Lost Than Stupid en Groove Armada stonden te draaien. De techno-stage was een overdekte rauwe tent. De tent stond gedurende de dag altijd vol. Mag ook wel met een Makam, Rødhåd, Planetary Assault Systems (live) en als afsluiter Chris Liebing. Andere fijne namen op de line-up waren George Fitzgerald, Kölsch, Ricardo Villalobos, Tsepo (die overigens een hele dikke set draaide op de Forrest stage, zie foto oid), Bram Fidder (binnenkort een portret van Bram op Uitgeweest!), Sandrien en Mathew Jonson.

Een verrassing of heel spannend was de line-up niet. Alle DJ’s op een enkeling na reizen redelijk vaak af richting Amsterdam. Veelzijdig was de line-up wel. Zowel de house-fan, als de techno-fan, als de elektronische fan zat goed op dit festival. De veelzijdigheid was ook terug te zien in het publiek. Het publiek, zo’n twintigduizend man, er was geen pijl op te trekken.

De hardere styles gast. Natuurlijk zonder t-shirt, met blokjesbuik, minimaal twee tattoos en de pilotenbril of Ray Ban Wayfarer in felle kleuren. De jonge ouders. Weer een keertje lekker gek, gaan altijd los, maar haken waarschijnlijk om 21:30 af om toch de kleine nog even te kunnen zien voor het slapen gaan. De echte techno-ravers. Met rugzak, petje achterstevoren, Nike free-run sneakers, waarschijnlijk doorgehaald en op zoek naar de after. De hipster. Ronde bril, te strakke broek of maxi-rok, staat op de stage bij de DJ die jij nog niet kent, op zoek naar een nieuwe profielfoto. De polder-festivalganger. Komt uit Zaandam, Bussum, Mijdrecht, Woerden of Amersfoort. Met een iets te lange driekwartsbroek. Waarschijnlijk met een terugkerend patroontje, misschien zelfs met zwembroek. Met spijkerblousje of misschien zelfs helemaal gestyled door de Jack & Jones paspop. De backstage-bal. Heeft via zijn netwerk een backstage gastenlijstplek weten te regelen en zit de hele dag backstage alle wodka op te drinken. Komt af en toe terug naar voren om een nieuw meisje op te pikken. De house allochtoon. Gaat altijd los, geweldig ritme-gevoel. Op zoek naar billen die ook ergens los aan het gaan zijn. De crackies. Snuivend op de dansvloer, geen idee wie er draait, geen idee hoeveelste pil er eigenlijk in zit, en geen idee hoe ze ooit nog thuis komen. De toerist. Altijd vlag van eigen land bij zich, non-stop aan het springen. Hebben geforceerd de tijd van hun leven, maar stiekem nog een jetlag. De barbie-pop. Mooi, lang blond haar, waarschijnlijk blauwe ogen. Bewegen niet omdat ze eigenlijk helemaal niet van muziek houden. Hebben hakken aan, terwijl ze op een grasveld staan en pakken om 20:00 uur weer de trein naar huis.

Waar was ik eigenlijk? Ik was afgelopen zaterdag op Welcome To The Future en eigenlijk was heel Nederland (en een stukje buitenland) afgelopen zaterdag op Welcome To The Future.

Niet alleen de main-stage was te vergelijken met een Tomorrowland, maar ook de gemiddelde bezoeker. Alles ging eigenlijk gewoon zoals het hoorde en zoals je het verwacht. Dat is ook wel eens lekker. Op Welcome To The Future kon iedereen de dag van hun leven hebben en dat hadden ze dan ook.

Persoonlijke hoogtepunten waren de afsluiter van Kölsch bij de Circus-stage, de Forest stage (deze werd overigens opgenomen en kan je terug kijken op https://tunemelt.tv/event/1212), het gehele terrein, en eigenlijk heb ik de hele dag wel genoten omdat het was zoals het hoorde en een match was met mijn verwachtingen. Niet nadenken en gaaaaaan…

PS: Excuse my stereotypering in het stukje hierboven. Deze is natuurlijk zwaar overdreven. Source: http://uitgeweest.nl/2014/07/31/een-festival-zoals-het-hoort-te-zijn/

[kevinlamers]

Keuzestress op groots geworden Buiten Westen - Uitgeweest

Zes vooruitstrevende Amsterdamse organisaties hadden afgelopen zaterdag in het Westerpark de handen ineen geslagen om ‘een verzameling van vrije geesten en geluiden’ neer te zetten. Pleinvrees, Cartel, Zeezout, Paarden Kracht, Next Monday’s Hangover en NGHTDVSN vormden samen Buiten Westen. De hosting partijen brachten een grootse line-up mee, waar een aantal namen op stonden waar ik het letterlijk (het was op het hoogtepunt van de dag 32 graden) en figuurlijk behoorlijk warm van kreeg.

Aan het publiek te zien, de accenten te horen, was al snel duidelijk dat Buiten Westen uit zijn originele voegen was gegroeid. Hoewel het grootste gedeelte van de bezoekers bekende gezichten hadden, voelde het niet langer echt Amsterdams aan. Velen kwamen ook van buiten het westen naar de hoofdstad.

De gemiddelde bezoeker was de twintig gepasseerd. De jonge festivalgangers waren thuisgebleven, lagen op het strand, of kozen voor een alternatief (misschien goedkoper) feestje. Het was een ons-kent-ons-hipster-partijtje voor de liefhebber. Veel mensen uit de Amsterdamse scene, maar ook veel voor mij onbekende gezichten, die ook weer andere onbekende gezichten herkenden. De zachte ‘G’ rolde hier en daar over de tong, zelfs een Spaanssprekende groep met een vlag van Bolivia, maar ook opvallend veel gekleurde mensen. Mooi om te zien, waar Nederlandse festivals vaak grofweg ‘wit’ zijn, was Buiten Westen een uitzondering op de regel. Verder waren de tanktops, ronde brilletjes, baarden (ik maak me hier zelf ook schuldig aan) goed aanwezig. Opvallend was het aantal lange zwarte maxi rokken ondanks het warme weer. Lange broeken heb ik vrijwel niet gezien. Wel veel shorts, zwembroeken, zelfs speedo’s en bikini’s. Over het uitzicht hoor je mij niet klagen.

De uitgestippelde route Vooraf was met overwegende blik gekeken naar het onmogelijke plaatje wat de line-up was. Er werd een route uitgestippeld die begon bij Some Chemistry, gevolgd door Elias Mazian (binnenkort portret van Elias op Uitgeweest!), Floating Points, Job Jobse, Xosar, Andhim, Sebastian Mullaert, San Soda, Totally Enormous Extinct Dinosaurs, Ten Walls en het einde was bij overvloed aan keuzestress nog open.

De nacht voor Buiten Westen was redelijk geëscaleerd. Dit uitte zich in heftige opstartproblemen. Met pijn in het hart werden Some Chemistry en Elias Mazian gemist. Floating Points was lekker bezig toen we binnen kwamen. Het publiek echter, stond zo goed als stil. Het maakte af en toe een soepele beweging, typte wat op de telefoon en maakte weer een soepele beweging. Zelfs vooraan bleven de voeten op de grond staan en de armen naast het lichaam hangen. De warmte, benauwdheid, speelden parten en dit was duidelijk te merken. De organisatie had hier overigens wel goed op ingespeeld met gratis water, sproeiers overal en rondrijdende waterpistolen. Het mocht niet baten.

Mijn hoofd stoten aan de ‘secret’ discobal Enigszins teleurgesteld en op zoek naar de goede vibe dropen we af. Ineens werd ‘de secret stage’ gevonden. Een kleine stage gehost door het Amsterdamse label morgen.am. De nergens aangekondigde plek, gelijk rechts bij de main entrance, kon op twee manier betreden worden. Door een kleine overdekte pallet-ingang, of stiekem veel leuker door een ijzeren kooi. In het midden hing een grote discobal (waar ik overigens gruwelijk hard mijn hoofd aan heb gestoten), veel groen, maximaal zeventig man, mensen gingen los. HIER was de vibe dus. De dag volgde, maar de secret stage bleef altijd een ontmoetingspunt tussen verschillende acts door. Nog steeds oprecht heel erg benieuwd wie hier de hele dag achter de draaitafels hebben gestaan (guys van morgen.am, als jullie dit lezen, vertel het me!).

Overrompeld door het geheime podium, bijna vergeten dat ze al bezig was, naar Cartel gehold om nog een glimpje op te vangen van de live-set van Xosar. Prachtige vrouw, volle concentratie, passie straalt er altijd vanaf. Zo ook deze keer. De overdekte tent was door de temperaturen half leeg, wat zorgde voor een intieme sfeer. Helemaal vooraan toch nog een kwartier meegekregen. Ik kan vredig sterven.

Andere muzikale hoogtepunten waren de set van Totally Enormous Extinct Dinosaurs en de afsluiter van de dag. Eenmaal bij Totally Enormous Extinct Dinosaurs aangekomen werden vele vrienden gevonden. De kwaliteits-set bracht ons weer samen en de temperaturen waren inmiddels enigszins gezakt.

Als afsluiter werd ik meegesleept door een vriend naar de nog niet eerder bezochte indoorstage van NGHTDVSN, naar Michael Mayer. Een voor mij nog onbekende DJ. Vooraf helemaal geen optie om als afsluiter voor te gaan. Het bleek de beste beslissing van de dag. De Duitser sloot af met een techno-set om je vingers bij af te likken. Waar de rest van de dag redelijk mellow werd gedraaid, strooide Mayer met techno-parels. Totaal bezweet kwam dan ook aan Buiten Westen om 23:00 uur een einde. Er werd nog snel een flesje water gescoord, de zaal droop af en de eerste stappen werden naar buiten gezet. Het regende. Eindelijk. De kleine regendruppels vielen als een verfrissende deken over ons heen.

Over het algemeen was Buiten Westen geslaagd. Het voorheen typisch Amsterdamse festival is, waar ik het totaal niet verwachtte en op ingesteld had, uitgegroeid tot een Nederlandse headliner. De line-up bracht hoge verwachtingen met zich mee, die mede door het veel te warme weer niet altijd even goed tot hun recht kwamen. De ‘secret stage’, Xosar, Totally Enormous Extinct Dinosaurs en de afsluiter van Michael Mayer maakten onder andere dat ik met een warm (ha-ha), mooi en tevreden gevoel terug kijk op Buiten Westen 2014. Hopende dat er geen mensen echt buiten westen zijn geraakt door de temperaturen sluit ik af. Tot volgend jaar! Source: http://uitgeweest.nl/2014/07/22/keuzestress-op-buiten-westen/

[kevinlamers]

Verdwalen in een 17e-eeuws klooster op Graefenthal Festival - Uitgeweest

De Amsterdamse evenementenorganisator 12inchCity staat bij de liefhebber bekend om feesten op bijzondere locaties. Zo werden dit jaar al concepten neergezet in een oud betonnen zendstation op de Veluwe, een Limburgse mijn en een eenmalig festival in de tuinen van Paleis Soestdijk.  Nu was het van 11 – 14 juli de beurt aan de vierde editie van het dik uitverkochte Graefenthal, een festival in en rond een 17e-eeuws klooster in Ottersum. Uitgeweest was erbij.

Met de middelvinger over de wijsvinger liepen we al puffend en zuchtend met onze weekendtassen, trolleys, sommigen zelfs met koffer, vrijdag vroeg in de middag de festivalcamping op. Piet had regen en onweer voorspeld, dus wat extra karma en geluk aan onze kant was meer dan welkom.

Gesloopt, zweet op het voorhoofd en op plekken die ik niet nader zal noemen, het gevoel alsof we er al een heel festival op hebben zitten, maar de tent stond. We hadden een kamp gemaakt. Ons kamp, vol met vrienden die ook vrienden hadden meegenomen. Vrienden van vrienden, die na zo’n festival ook eigen vrienden zijn.

Muzikale hoogtepunten We gingen de omgeving verkennen en kwamen aan bij de mainstage toen Einmusik zijn set stond weg te knallen. De helft van de groep was al weg, maar werd gelijk gevonden. Links of rechts vooraan, want in het midden, daar doen we niet aan. Starter Einmusik wist opnieuw te verrassen met opzwepende house en draait de vibe zo naar binnen.  Andere muzikale hoogtepunten op vrijdag waren Benny Rodrigues, Melon, Patrice Baumel en ook Juan Sanchez wist een behoorlijke set neer te zetten. De zaterdag was muzikaal gezien precies zoals je verwacht had. Het overdagprogramma was meer dan prima bij de Jongens v/d Wereld, ’s nachts zetten GERD, Answer Code Request en Jamie Trench geweldige sets neer. De zondag was een iets experimenteler dan voorgaande dagen met heerlijke sets van namen als Malawi Soundsystem, Barnt, Jeremy Sole en Unisol. Klooster Roepaen De aankleding van het festival was mager, maar de locatie zelf maakte een hoop goed. Het publiek, bestaande uit grotendeels twintigers, liefhebbers van de scene, uit heel Nederland, zelfs een verdwaalde Duitser en Belg, ging selectief de timetable af om vervolgens te verdwalen in het imposante klooster in Ottersum. Het klooster is groot, de gangen zijn lang, de plafonds hoog, de stenen trappen brachten je steeds in nieuwe ruimtes. Een kapel, een kelder met daarin weer verschillende kelders, kleine stages, maar ook het bos om het klooster heen loodste ons van stage naar stage. Klooster Roepaen was een plek om jezelf in te verliezen, jezelf te vermaken met mooie bekende en onbekende mensen. De gezichten van de mensen die rondliepen op het festivalterrein herkende je van de andere goede feesten en festivals die je afgelopen tijd hebt bezocht en je kwam ze hier vier dagen lang tegen. De ultieme mogelijkheid om die mensen ook eens aan te spreken, jezelf te laten gaan en te genieten. Volgend jaar zie ik graag meer overdagprogrammering en ’s nachts meer verkoeling in het klooster, maar ik heb vrijwel niet in de rij hoeven staan voor een drankje, er was geen rij voor de wc’s, mijn flesje water kon ik prima vullen en alle medewerkers waren vriendelijk.

De mensen en de vibe maakten Graefenthal tot wat het was: een nog redelijk onbekende, kleinschalige ruwe diamant in de chaos van het Nederlandse festivallandschap.

PS: Piet, het was het hele weekend, op een paar verdwaalde druppels na, gewoon droog. Out Mohn!

–

Next up: 16 augustus keert 12inchCity terug naar Amsterdam voor Float IV Festival. Locatie blijft nog even geheim, maar checkhier het facebook event. Source: http://uitgeweest.nl/2014/07/16/verdwalen-in-een-klooster/