[laleporella]

[laleporella]

Στην Πρωτοκυκλαδική ΙΙ περίοδο παρατηρείται μία μικρή άρση της συμμετρίας στα ειδώλια, δίνοντάς τους μία μορφή πιο κοντά στο πραγματικό ανθρώπινο σώμα. Το δεξί σκέλος διαφέρει από το αριστερό, ενώ συνήθως στα γυναικεία ειδώλια παριστάνονται πιο έντονα οι μαστοί και η διογκωμένη κοιλιά.

Μου αρέσει ιδιαίτερα η συγκεκριμένη λεπτομέρεια των κυκλαδιτών, δεδομένου ότι η επίπεδη κοιλιά που φέρει το ανδρικό σώμα, δίχως να προηγείται η γνώση της ανατομίας, δεν καθηλώνεται αυστηρά και στο γυναικείο. Συνήθως η διογκωμένη κοιλιά, βέβαια, συνδέεται με κατάσταση εγκυμοσύνης στα γυναικεία ειδώλια ή σα σύμβολο γονιμότητας - ερμηνεία η οποία, ωστόσο, δεν εξηγεί τα ανδρικά ειδώλια ή την παντελή έλλειψη ειδωλίων στους περισσότερους τάφους. Η διογκωμένη κοιλιά, όμως, θα μπορούσε να είναι και μία απλή λεπτομέρεια από παρατήρηση.

[laleporella]

[thunderstruck9]

Joseph Ntensibe (Ugandan, 1953), Landscape, 2005. Acrylic on canvas, 122 x 183 cm.

[psikonauti]

Ian Micheal

there were two in the bed, 2022

Acrylic, oil, fabric, and paper on panel

[weil-weil-lautre]

The Dave Brubeck Quartet - TAKE FIVE (vinyl)

[weil-weil-lautre]

“Merleau[-Ponty] provides the antidote by being surprised by everything. He is a child scandalized by our futile grown-up certainties, a child who asks the scandalous questions the adults never answer: Why do we live? Why do we die? Nothing seems natural to him–either the fact that there is a history or that there is a nature. He doesn’t understand how it can be that every necessity turns into contingency and every contingency ends up in necessity. He says this and we, reading him, are dragged into this whirligig, from which we shall never extract ourselves. Yet it is not us he is questioning: he is too afraid we shall bump up against reassuring dogmatisms.”

— Jean-Paul Sartre, “Merleau-Ponty,” in Selected Essays, 379

[xamenotalento]

[laleporella]

Μέσω της κατάστασης και της θέσης του σώματός μας - το οποίο δεν αποτελεί απλώς πράγμα ανάμεσα στα πράγματα, αλλά τον τόπο όπου το πνεύμα περιβάλλεται το σχήμα μιας συγκεκριμένης φυσικής και ιστορικής κατάστασης - συλλαμβάνουμε τον εξωτερικό χώρο. Μας προσφέρει άμεση πρόσβαση στο χώρο μέσα στον οποίο κατοικούμε και μετακινούμαστε. Το σώμα αποτελεί κάτι περισσότερο από μέσο ή όργανο: “είναι η έκφρασή μας μέσα στον κόσμο, ορατή μορφή των προθέσεών μας”. Μέσω του σώματος και των κινητικών και συγκινησιακών λειτουργιών του διαμορφώνεται η αντίληψή μας των πραγμάτων. Όσο για τα πράγματα τα οποία αντιλαμβανόμαστε, δεν αποτελούν περατωμένα όντα, των οποίων ο νους κατέχει εκ των προτέρων τους νόμους κατασκευής και, επομένως, μπορεί να θέσει απέναντί του ως αντικείμενα προς εξέταση. Είναι ανοιχτά και ανεξάντλητα σύνολα, τα οποία ποτέ δε θα μπορέσουμε να διερευνήσουμε ολοκληρωτικά, εφόσον δε μας δίνονται παρά μόνον σε μερικές από τις όψεις τους και υπό ορισμένη προοπτική.

[...] Ο προσανατολισμός μέσα σ'αυτό το πεδίο απαιτεί την ενεργοποίηση εννοιών τέτοιων οι οποίες θα επιτρέψουν την είσοδο σ' αυτόν το χώρο που οι προδιαμορφωμένες μας αντιλήψεις μάς έκαναν να διαβλέπουμε προϋποθέτοντάς τον, αλλά δεν μας πρόσφεραν ένα άνοιγμα προς αυτόν. Θα μιλήσει λοιπόν (ο Μερλώ-Ποντύ) για συμφωνία ή και συνενοχή ανάμεσα στο υποκείμενο και τον κόσμο, για μια συνθήκη ανάμεσά τους που συνάπτεται από τη στιγμή της γέννησης και δεν παύει να ανανεώνεται. Διαρκής γέννηση του υποκειμένου μέσα στον κόσμο της αντίληψής του. Η πλήρης αναγωγή κατ' αυτόν είναι αδύνατη• ποτέ δεν παύουμε να βλέπουμε και να αντιλαμβανόμαστε αυτόν τον ίδιο κόσμο στον οποίο συμμετέχουμε ήδη με τη γέννησή μας και ο οποίος δε σταματά ποτέ να μας εκπλήσσει, εφόσον βέβαια δεν τον βλέπουμε ως ένα συνονθύλευμα πραγμάτων ή ένα σύνολο δεδομένων και απαρέγκλιτων νόμων, αλλά ως εκφραστική μορφή. Η αναγωγή δε μας τοποθετεί πέραν του κόσμου, ως καθαρές συνειδησεις• μας τοποθετεί “εδώθε” του κόσμου• μας δεσμεύει μέσα σ' αυτόν ως ένσαρκα υποκείμενα. [...] Υπάρχει ωστόσο “μία ορισμένη ενέργεια υπαρκτικής ώθησης, σχετικά ανεξάρτητης από τις ηθελημένες σκέψεις μας, η οποία μας απαγορεύει να τον (τον κόσμο) μεταχειριζόμαστε ως μια πράξη της συνείδησης”. Ο κόσμος εμφανίζεται μπροστά μας στις νοητές αρθρώσεις του ως μια λανθάνουσα έκφραση και μας καλεί σε μια βιωματική σύλληψη του βωβού νοήματος που τον συνέχει σε αντιληπτή μορφή. Το υποκείμενο δε που είναι ικανό για μια τέτοια εμπειρία του κόσμου, δεν είναι βέβαια η απόλυτα διαφανής στον εαυτό της σκέψη, αλλά ένα ενσαρκωμένο υποκείμενο με συγκεκριμένη θέση μέσα στο φυσικό κόσμο και την ιστορία, την οποία μέσω της ελευθερίας του και της παραγωγικής του δραστηριότητας μετατρέπει σε με μέσο έκφρασης.

[paolo-streito-1264]

Songyi Yoon.

[laleporella]

[paolo-streito-1264]

Corwin Prescott.

[paolo-streito-1264]

Dorota Górecka.

[pierppasolini]

Taxidi sta Kythira (1984) // dir. Theodoros Angelopoulos

[laleporella]

"Πολλές φορές ανακαλύπτω με φρίκη και ανακούφιση ότι δεν πιστεύω πια, σε τίποτα. Τότε, ξαναγυρίζω στο σώμα μου. Μόνο αυτό μου θυμίζει ότι είμαι ακόμα ζωντανή."

[xamenotalento]

ας είναι η καρδιά μου πάντα ανοιχτή στα μικρά πουλιά που ‘ναι τα μυστικά της ζωής ό,τι κι αν τραγουδούν είναι καλύτερο απ’ το να γνωρίζεις κι αν οι άνθρωποι δεν θέλουν να τ’ ακούσουν οι άνθρωποι είναι γέροι

ας περιδιαβαίνει το μυαλό μου πεινασμένο κι άφοβο και διψασμένο κι εύπλαστο ακόμη κι αν είναι κυριακή ας έχω άδικο γιατί όποτε οι άνθρωποι έχουν δίκιο δεν είναι νέοι

κι ας μην κάνω εγώ τίποτα χρήσιμο κι ας αγαπώ εσένα περισσότερο κι από αληθινά δεν έχει υπάρξει ποτέ κάποιος τόσο ανόητος που να μην μπορεί να τραβήξει όλο τον ουρανό πάνω του μ’ ένα χαμόγελο

[i-am-hula-less]

Προσωπικό- Μιχάλης Γκανάς μρφρσ. ισπανικά

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή δεν αξίζει τον κόπο.

Como la vida parece a desvancerse día a día, no significa que la vida no vale la pena

Επειδή σ´ αγάπησα και σ´ αγαπώ ακόμη κι ας μην είναι όπως παλιά, δε θα πει πως πέθανε η αγάπη, κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει.

porqué te amé, y todavia te amo aunque no sea como antes no significa que el amor esta muerto tal vez esta cansado, como cada cosa que respira

Επειδή περνάς δύσκολες μέρες σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας, δε θα πει πως δεν έχουμε μοίρα στον ήλιο, έχουμε τη δική μας μοίρα.

como tu tienes días dificiles encovarda sobre papeles y acantillados que no se cierran, y yo salto durante las noches jadeando no significa que no tenemos destíno al sol tenemos nuestro propio destíno.

Επειδή πότε είσαι άνθρωπος και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας ψωμάκια μικρά της αποδημίας κι ελπίζουνε τα παιδιά μας σε καλύτερες μέρες.

como tu eres a veces humano y otras pajaro, traes en nuestra casa panes pequenitos de la migración y nuestros hijos esperan dias mejores

Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου, μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ, αν αλλάζαμε θα ´μαστε πάλι δύο άγνωστοι και θ´ αρχίζαμε απ´ το άλφα.

como tu dices no y si y después no y no te renuncies, me dan verguénza los “quizés”, los “tal vez” los míos pero no cambio, como tu tampóco cambias si cambiamos, seriamos otra vez dos desconocidos y empezariamos de la letra alfa

Τώρα ξέρουμε πού πονάς πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση, διακοπή αίματος και κρυώνουν τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό να φορτίσει πάλι τα μέλη με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.

ahora sabemos donde duele donde me callo, cuando pausamos pausa de la sangre y se enfrían los cuerpos, hasta dínamo secreto hasta que carguen otra vez los miembros con fuerza y atracción y piel caliente.

Επειδή είναι δύσκολο ν´ αγαπάς και δυσκολότερο ν´ αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη, κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά και καμένα, θέλοντας ο καθένας να ´ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο και πηγή, κατά τις περιστάσεις ή και όλα μαζί στην ανάγκη, δε θα πει πως εγώ δε μπορώ να γίνω κάτι απ´ όλα αυτά ή και όλα μαζί, κι αν είναι να περάσω μια ζωή στη σκλαβιά -έτσι κι αλλιώς- ας είμαι λέω σκλάβος της αγάπης.

como es difícil amar y aún más amar la misma persona por tanto tiempo, planenando y teniendo hijos y peleos, viajes, amor, deudas, y enfermadades, Navidad, Domingos y Lunes, comidas ricas y quemadas, queriendo cada uno que sea puente y árbol y fuente, en ciertas ocaciones o todos juntos en necesidad no significa que yo no puedo ser algo de todos estos, o todos juntos, y si tengo que pasar una vida en la esclavitud- de todos modos dejame ser esclavo del amor.

[paolo-streito-1264]

Henri Cartier-Bresson. Kyoto, Japan, 1965.