#karouzos

[penny23]

Είναι ρωγμή στο στήθος η αγάπη.

 Νίκος Καρούζος

[elladastinkardiamou]

Although very few things exist in English on Nikos Karouzos, despite the excellent translation of his work by Philip Ramp (Shoestring Press, 2004), his poems are amongst the finest in modern Greek literary tradition and constitute some of the most significant experimentations with grammar, versification and meaning in post-war Greek poetry. His poetic idiom is quite distinct, embodying a strange mythography of death, nihilism, faith, doubt, rebellion, fatalism and love for life, all fused in one and all turned against each other.

Karouzos’s poetry is conceptually dense, following ideas across history and culture as they collide and interweave, always boiling down to one word. Surveying the deadends of existential desolation, it is at the world-shaping order of art that Karouzos consistently pauses, meditating on its staying power. His poems, many offering themselves as ‘music’ or ‘triptychs’, gravitate towards a host of figures (Plotinus, Bach, Modigliani, Rimbaud, Marx) as they bear witness to the transubstantiations of life and person into art. “Every word, taken as an alphanumeric, becomes the visual representation of the software of the reader in the poet’s memory”, in Dimitsis Kalokyris’ words. 

[toposopos]

ΠΟΙΟΣ ΑΝΤΕΧΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΔΙΑΡΚΩΣ ΕΜΠΥΡΕΤΟΣ;

Δεν νομίζω πως θα ήταν λυρική υπερβολή αν απαντούσαμε στο ερώτημα αυτό με ένα όνομα: Νίκος Καρούζος. Ο ποιητής που συνιστά μοναδικό παράδειγμα ακατάπαυστης και επώδυνης πορείας προς την ολοκλήρωση του ποιητικού του εαυτού, αλλά και μιας ασθματικής ζωής που με ειλικρίνεια ακρότατη θα φτάσει να εξαϋλώσει όλη του την ύπαρξη, ὡς το σημείο να μην είναι πια δυνατή οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ βίου και έργου. Πρόκειται για ένα κατόρθωμα το οποίο παραπέμπει απευθείας στο σολωμικό προηγούμενο. Υπ' αυτή την έννοια ο Νίκος Καρούζος δεν αποτέλεσε απλώς ξεχωριστή περίπτωση για τη γενιά του, αλλά (ας τολμήσουμε να το πούμε) τον κορυφαίο του μεταπολεμικού μας ποιητικού σώματος. Μ' ένα ακέραια προσωπικό ύφος, όπου η μοντέρνα ποιητική συγχωνεύθηκε ιδανικά με τον καθάριο λυρισμό, μέσα σε ένα τοπίο που αρδεύεται από ελληνικές πηγές και λιπαίνεται από τις χριστιανικές ενοχές, ο Καρούζος κατάφερε να δώσει αισθητική ομορφιά στην οδύνη της ύπαρξης. Και τούτο όχι ιδεατά, όχι στα χαρτιά όπως οι μεταφυσικοί της γενιάς του. Αυτό που πέτυχε ο Καρούζος, το πέτυχε με όργανο το δικό του σώμα. Καμιά ιδέα, απ' όσες διαπέρασαν το έργο του, δεν υπήρξε κατασκευή. Πριν γίνουν στίχοι, εκπυρώθηκαν όλες μέσω της ζωής του και πήραν τη θερμοκρασία του διαρκούς πυρετού του.

[Από το κείμενό του Κώστα Χατζηαντωνίου με τίτλο 'Όταν ο Νίκος Καρούζος συναντούσε τον Ιωάννη Σεβαστιανό Μπαχ", στο αφιέρωμα του περιοδικού "Το Δέντρο" (τ. 177/178), τον χειμώνα του 2010.

[laleporella]

[elladastinkardiamou]

Although very few things exist in English on Nikos Karouzos, despite the excellent translation of his work by Philip Ramp (Shoestring Press, 2004), his poems are amongst the finest in modern Greek literary tradition and constitute some of the most significant experimentations with grammar, versification and meaning in post-war Greek poetry. His poetic idiom is quite distinct, embodying a strange mythography of death, nihilism, faith, doubt, rebellion, fatalism and love for life, all fused in one and all turned against each other.

Karouzos’s poetry is conceptually dense, following ideas across history and culture as they collide and interweave, always boiling down to one word. Surveying the deadends of existential desolation, it is at the world-shaping order of art that Karouzos consistently pauses, meditating on its staying power. His poems, many offering themselves as ‘music’ or ‘triptychs’, gravitate towards a host of figures (Plotinus, Bach, Modigliani, Rimbaud, Marx) as they bear witness to the transubstantiations of life and person into art. “Every word, taken as an alphanumeric, becomes the visual representation of the software of the reader in the poet’s memory”, in Dimitsis Kalokyris’ words.

[themathiou]

Ένα δακτυλόγραφο του Nίκου Καρούζου

1. Να μην ειρηνεύεις ανώφελα. 2. Να μην πολεμάς επίσης ανώφελα. 3. Ν' αγαπάς τον ήλιο, μα όχι σαν θεότητα 4. Ν' αποστρέφεσαι τη σελήνη σαν έδαφος 5. Να πηγαίνεις καμιά φορά στην εκκλησία, δε χάνεις τίποτα 6. Να θυμάσαι λιγάκι το θάνατο, μα όχι σαν θάνατο 7. Να βλέπεις τη ματαιότητα και της ιδέας της ματαιότητας 8. Να lες έλληνας και να νιώθεις άλλην ομορφιά, να μη   νιώθειςελληνικότητα 9. Να γράφεις αγαπώντας το άγραφο 10. Να στοχάζεσαι πέρ' απ' τους στοχασμούς σου 11.Να μην ξεχνάς την ύπαρξη του Ανύπαρχτου 12. Ναν τα διαβάζεις κάθε μέρα τούτα

|Ένα δακτυλόγραφο του Nίκου Καρούζου, με την αφιέρωση "Στον Ηλία Πετρόπουλο" | "Οιδίπους τυραννούμενος και άλλα ποιήματα"

[kostassketo]

Έλληνες ξυπνήστε είστε δούλοι των δανειστών και των εκπροσώπων τους Πολιτικών

[tiredofplayin]

#Athens #downtown #Karouzos #streetart #wallart #poetry #latergram (στην τοποθεσία Monastiraki)