[listyodm]

zakochani

podszedłem do ciebie nieskromnie jak ten nieznajomy, co rozdawał kwiaty. uśmiechnąłem serdecznie i otwierając twą dłoń- wręczyłem swe uczuć głodne serce podane na tacy. zabrałaś je beztrosko jak zakochana w wiośnie kraina, co wianek uszyła z radości. porwałaś do tańca przechodniów i miasto całe zawirowało w rytm świeżo powstałej miłości. a na koniec wróciłaś i po mnie jak wraca każdy, kto choć raz zatęsknił za domem i odwdzięczyłaś się swym sercem, które od teraz będzie mi bliskie na co dzień.

[listyodm]

Ze wszystkich nieszczęść na tym popierdolonym świecie, błagam cię o jedno- nieuszczęśliw mnie jedynego.

[listyodm]

czarnomyślący

płynę po rzece nieprzebytych nurtów wrzucam się nagi w lodowatość obcych ciał wypłynę martwy na środku topielców by wczuć się w smutek twych zimnych warg bo warto warto dla ciebie być czarnomyślącym by związać się wewnątrz linami i skoczyć razem w tę taflę na dno do góry nogami bo warto bo warto zginąć za uczucie co umarło już dawno 

[listyodm]

4/4

I tańczy mi puls na wydźwięk twojego imienia II jesteś na końcu mojego języka gdy ktoś cię wspomina III szczypiesz mnie w skórę gdy zrywa się wiatr w wir twoich perfum IV zasiałaś mi się w pamięć jak jedno z najlepszych metrum 

[listyodm]

poeta

zniszczyli mnie tuż po narodzeniu wlali w gardło wrażliwość na tajemnice  na próbę odkrycia niemożliwego dali mi skrzydła lecz nie poderwali do lotu- kazali zostać wśród śmiertelników by wdychać zakątki ich cieni

Exegi Monumentum zamknęli schody na szczyt otworzyli bramy do ludzkich twarzy w maskach i rzucili urok bym  co chwilę się poświęcał wyryli na czole: “oto ja- poeta” czekam codziennie na waszą miłość bez serca

[listyodm]

relacja

jestem kłębkiem nerwów wyrosłym na twym spokoju niezapisanym wierszem wśród twych słów tak często nieposkładanych jestem tylko niedoświadczonym dzieckiem walczącym o morale dorosłych zawstydzonym wielbicielem cicho piszącym piosenki w ciemnym pokoju jesteś złożona z puzzli ułożonych ciasno w moich kościach milczącą wichurą boleści przy poświęceniu mym ci srogo oddanym jesteśmy głupimi istotami mijającymi się nawet na tym samym przejściu samotnikami krzyczącymi z zaszytymi wargami o miłość o obecność

[listyodm]

***

w młodości byłem kwiatem cierpliwie rosnącym dla ciebie wśród groma zaniedbanych latorośli czekałem latem i wiosną zamarzałem powoli i zimą czekałem aż zerwiesz mnie całą łodygą i postawisz przy łóżku na oknie byłem dla ciebie modliszką skrycie zakrytą pod cieniem zieleni wyczekiwałem na odpowiednią chwilę by wskoczyć ci w kieszeń biegnącej po leśnej wilgotnej ziemi

musiałem być i deszczem by leczyć twe beztroskie rany i lekarstwem na męczące upały i sensem smutku zza okna w czasie samotnego siedzenia w czterech kątach zapomnianej zabawy  teraz jestem dla ciebie człowiekiem z sercem pełnym radości chwili i dalej czekam jak te wyschnięte liście na pierwszy promyk nadziei teraz jestem porannym lustrem odbiciem tego czego ludziom nigdy nie powiesz byłem jestem i będę poetą- słowami których tak bardzo się boisz

[listyodm]

In this hell of a season Give me more of a reason To be with you Say you'll be better I'll keep waiting forever You know I do

The Black Keys

[itskarlah]

[listyodm]

Bezzmian

I

rozbierz się już z tej powłoki bezuczuciowej wojowniczki zrób coś dla mnie w końcu przestań udawać

przecież widzę jak strzelasz spojrzeniem w moje usta czuję spod zamkniętych powiek twoją obecność na moim ciele przybliż się odrobinę bliżej resztę zostaw mnie 

okryję cię ciepłem mych dłoni rozjadę ci się palcami po piersiach po żebrach przywrę do siebie tak bezwzględnie jak jeszcze nie czułaś 

wyryję się ostrzami pazurów na dłuższy czas na bezsenność nocy 

tylko proszę cię

zrób coś dla mnie w końcu przestań udawać

II

w moich snach rzucasz mi się w ramiona całujesz po szyi śledzisz każdy ruch i nie odstępujesz na krok

w moich snach malujesz usta na wiśniowo dajesz do posmakowania częstujesz każdą ze stron kołnierzyka koszuli

w moich snach wspinasz mi się po korpusie wsłuchujesz w bicie serca

w moich wyobrażeniach rzucasz w moją stronę pachnącym praniem wskakujesz mi na ręce każesz nieść jak do ołtarza powtarzasz jak mantrę 'chcę być w pełni twoja'

a potem się budzę widzę jak nie możesz zasnąć odsunięta o całą długość tych samych ramion o te same ruchy i kroki usta pękają od niecałowania serce zamiera od bezsłuchu ołtarz krzyczy płacze mogiłą

wymowna cisza nigdy nie będę twój

[listyodm]

Nie daj mi Boże, podróżować tam, dokąd nie powinniśmy podróżować. Uchroń mnie przed wędrówką w czasie, pozwól mi zostać tam, gdzie jet miejsce moje. Pozwól mi mieszkać między przyszłością a przeszłością, między jutrem a wczoraj. Niech się nic , co się stało, nie odstaje, i niech się nie staje nic, co jeszcze nie dojrzało, aby stać się. Niech się dzieje normalność, choćby była najokrutniejsza, i niech się nie cofa ani niech się nie śpieszy zegar czasu mojego, niech nie wracają cienie świetności ani marności mojej, Amen.

Agnieszka Osiecka, “Zabiłam ptaka w locie”

[listyodm]

Duszę się w tej miłości nieoczekiwanej, obcej, cudzej.

Agnieszka Osiecka, “Zabiłam ptaka w locie”

[listyodm]

Po śmierci zdarzają się takie rzeczy: Czas nie istnieje. Spotykają się cienie zmarłych i cienie jeszcze nie narodzonych. Wszystko się miesza i rozmawia. Nikt donikąd nie zmierza, a ty nie masz żadnego udziału. Nic nie ma znaczenia. Trwa.

Agnieszka Osiecka, “Zabiłam ptaka w locie”

[listyodm]

Za parę miesięcy wybuchnąć miała wojna: druga wojna światowa. Bo w tej części Europy, w której żyjemy, nie ma takich skrzydeł, które choć jedną generację zdołałyby osłonić od pożaru.

Agnieszka Osiecka, “Zabiłam ptaka w locie”

[listyodm]

z warg spływa kropla krwi i gdzie Twój język który by koił ból wynikły z przegryzionego słowa kocham

[listyodm]

aleją gwiazd

idziemy aleją gwiazd i chociaż to tylko metafora bo idziemy pustą obwodnicą z szeregami drzew po obydwu stronach to przecież nieważne gdyż najbardziej ze wszystkiego podoba mi się twój styl półtorametrowego gangstera z kapturem na głowie i psychodelicznej melodii na telefonie puszczonej z głośnika idziemy aleją gwiazd bo w łóżku to drogą mleczną

[listyodm]

Jak słoneczny pejzaż jesienny spowijała ją lekka mgiełka melancholii przemijania, czyniąc to piękno jesienne cenniejszym jeszcze przez swą ulotność.

Jeremi Przybora, “Uwiedziony”