lu.dy.te

[lu-du-te]

“Eğer bir oğlun olsaydı, ismi ne olsun isterdin?”

“Ardil”

“Anlamı ne?”

“Yürek ateşi”

“Ardil Alacahan”

“Sen çift isimlisin ya, oğlun da çift isimli olur diye düşünmüştüm hep.”

“Kül anlamına gelen bir isim var mı?”

“Evet”

“Söylemeyecek misin?”

“Arî”

“Ardil Arî Alacahan”

“Kızın olsaydı peki? Adını ne koyardın?”

“Rozerîn”

“Şafağın göründüğü ilk yer, tanyeri”

“Aynı zamanda güneşin barışı ve güneşin doğuşu da demek, değil mi?”

“Nerden biliyorsun?”

“Şafak aslında hem güneşin batışı hem de güneşin doğuşudur. İlk görünen ve son görünen ışık.”

“Evet”

“Öyle”

“Güzel isim”

[lu-du-te]

O herif ona onu sevdiğini söylemişti.

O herif ona âşık olduğunu söylemişti.

Onu benden başka birisi seviyordu.

Âşıktı. Biri ona âşıktı. Biri ona Nurşan demişti, ona Nurşan diyen ben değildim. Bir başkasıydı.

Küçük kızımı bir başkası seviyordu, bir başkası ona âşık olduğunu söylüyordu, bir başkası ona Nurşan diyordu.

[lu-du-te]

“Bir gün, kirpi,”

“ acaba bir gün çikolatalı pastayı sevmeyi bıraktığım gibi, seni de sevmeyi bırakabilicek miyim?”

Nurşan İs Tanyel

[lu-du-te]

İnsanlara susan dilimin, gülümsediğime inanmaları için taktığım maskenin, gözlerimdeki ifadesizliğin anlamını çözmüş, sessizliğimin çığlık, gülümsemelerimin gözyaşı, ifadesizliğimin ise koca bir romana sığdığını bilen bir adamın varlığını hissediyorum.

Nurşan İs Tanyel

[lu-du-te]

“Her anneler gününde Samsun’a giderim. Yanan evin olduğu yere.”

“Yanan evin olduğu yere mi?”

“Annemin bir mezarı yok.”

[lu-du-te]

“Sana saplandım, sana dolandım ve sana parçalandım.”

“Unutma beni.”

[lu-du-te]

“Nurşanis”

“Sana çok âşığım, Nurşanis. Sana o kadar âşığım ki, sana olan bu aşkımı beni deşebilecekleri bir bıçak bildiler.”

“Aptal”

“Ben de sana çok âşığım, Arjen. Yemin ederim sana çok âşığım. Bir insan bir insana bu kadar âşık olmamalı, sana o kadar âşığım.”