Bu, Werther'in leş kanını gül kılar.

Kilisede rahibe, mutfakta köylü, yatakta kabare kızı.

[barcarole]

“Isolation has carved me in its image and likeness. The presence of another person – of any person whatsoever – instantly slows down my thinking, and while for a normal man contact with others is a stimulus to spoken expression and wit, for me it is a counterstimulus, if this compound word be linguistically permissible. When all by myself, I can think of all kinds of clever remarks, quick comebacks to what no one said, and flashes of witty sociability with nobody. But all of this vanishes when I face someone in the flesh: I lose my intelligence, I can no longer speak, and after half an hour I just feel tired. Yes, talking to people makes me feel like sleeping. Only my ghostly and imaginary friends, only the conversations I have in my dreams, are genuinely real and substantial, and in them intelligence gleams like an image in a mirror. The mere thought of having to enter into contact with someone else makes me nervous. A simple invitation to have dinner with a friend produces an anguish in me that’s hard to define. The idea of any social obligation whatsoever – attending a funeral, dealing with someone about an office matter, going to the station to wait for someone I know or don’t know – the very idea disturbs my thoughts for an entire day, and sometimes I even start worrying the night before, so that I sleep badly. When it takes place, the dreaded encounter is utterly insignificant, justifying none of my anxiety, but the next time is no different: I never learn to learn.”

— Fernando Pessoa, The Book of the Disquiet, 49 (trans. Richard Zenith)

[agresifpena]

[kedidirokedi]

“To ask “What is an animal?” – or, I would add, to read a child a story about a dog or to support animal rights – is inevitably to touch upon how we understand what it means to be us and not them. It is to ask, “What is a human?”

— Jonathan Safran Foer, Eating Animals

[iyininkotusu]

why not sell your sadness as a brand?

[classicarte]

Une peinture par Malcolm T. Liepke

[vivien-leigh]

She had become adept at putting unpleasant thoughts out of her mind these days. She had learned to say, “I won’t think of this or that bothersome thought now. I’ll think about it tomorrow.” Generally when tomorrow came, the thought either did not occur at all or it was so attenuated by the delay it was not very troublesome.

[unchildhood]

ANIS MOJGANI x ALEXANDER HARDING

‘For Those Who Can Still Ride In An Airplane For The First Time’, spoken word, uploaded on Youtube on 20 Apr. 2009;

Visible Light series (2010), photography

[screeningsilver]

scene comparison:

marriage story (2019) dir. noah baumbach

persona (1966) and fanny och alexander (1982) dir. ingmar bergman

[sol-lua]

“Love isn’t only love, sweetheart. It’s hard work, and trust, and tears, with even a few glimpses of devastation. But at the end of each day, if you can still look at the person at your side and can’t imagine anyone else you’d rather have there, the pain, the heartache and the ups and downs of love are worth it.”

— (via purplebuddhaquotes)

[lesdareka]

[womaninterrupted]

“While melancholy is a state of vague dreaminess, never deep or intense, sadness is closed, serious and painfully interiorized. One can be sad anywhere, but sadness grows in intensity in a closed space while melancholy flourishes in open spaces. Sadness almost always stems from a precise motive and is therefore concentrated, whereas there are no exterior causes for melancholy. I know why I am sad, but I do not know why I am melancholy.”

— E. M. Cioran, On The Heights of Despair, 1934

[birdonwing]

“A little knowledge is delightful; a lot, disgusting. The more you know, the less you want to know. He who has not suffered from knowledge has never known anything.”

— On the Heights of Despair - E.M. Cioran

[mantolumadonna]

the way of the road doves

her şeyin farkında olup yine de bunu tercih etmek beni deli ediyor. saatlerce seyre daldığım aynalarda, kendi gözlerimin içine bakmaktan ölesiye korkuyorum. kalbimin orta yerinden çıkıp da, nefes aldığım her saniye tüm derimi ürperterek yakan ateşi, gözlerimin tam ortasında görüyorum. her yol ayrımında gelip zihnimin en kuşkulu kısmına yerleşen ve seçilmeyen dönemecin gideceği yeri hesaplayarak, mantığımı en derinine kadar oyan ihtimallerin varlığıyla yaşıyorum. yaşamaya çabalıyorum. çok çabalıyorum. bıkmadan ve ne için olduğunu bilmeden. sen gecenin içine hiç durmadan sürerken, beline dolanmış kollarımı ve bir anda çözülüp gökyüzüne korkusuz uzanışlarını düşlüyorum. seni rotasız bir geminin kaptanı ilan etmişken, nereye gittiğimi bilmemenin beni nasıl da kışkırttığını farkediyorum. hiç söylemedim bunu çünkü korktuğum tek şeysin. daha hızlı sür. hiç söylemedim bunu. çünkü biliyorum sürükleneceğiz. çünkü cesaret etmenin, cesaretsizlikten daha kolay olduğu yerden geliyorum. oyundan çekilmeyi bilmiyorum. bırak oyundan çekileyim. o kadar uzun zamandır bir limanın hayaliyle yüzüyordum ki, aradığımın bir liman olduğunu bile çoktan unutmuşum. durmadan düşecek gibi hissettiğim bu dünyada, dengeyi bir korkulukta aramaktan yoruldum. sana tutunuyorum. tutunmazsam düşeceğim. korktuğumda tırnaklarımı karnına geçirmem hoşuna gidiyor. tutunmazsam düşecek olmamdan irkiliyorsun. biraz kenara çek, bu dualizm midemi alt üst ediyor. üstelik bunu, ruhumun her bir parçasının diğerine uyumsuzluğundan çıkan savaşta öyle çok deneyimlemiştim ki... ya da yavaşla, bırak biraz uyuyayım. yarının tüm tahakkümünü kirlenmiş bir iç çamaşırı gibi bacaklarımdan sıyırıp koynuna kıvrılayım.

[mantolumadonna]

Hiç Doğmamış Bebeğime.

Merhaba bebeğim. Henüz bir kahve çekirdiğinden fazlasına benzemeyen varlığınla, karnımın içindeki küçücük kalbinle yaşıyorsun. Varlığın beni ruhumun hep karanlıkta kalmış bir kısmıyla tanıştırdı. Sana dokunmak ve benim bir parçam olduğunu hissetmek, bende hiç var olmadığını sandığım bir duygunun gücüne kavuşturdu beni. Bu bir içgüdü mü? Belki. Seni, içimde ondan bir parça taşıdığım için mi sevdim bu kadar? Belki. Belki de seni battığım bunca zift ve boğulduğum bunca çamurdan sonra, içimde öylesine durgun, öylesine masum durduğun için korumak istedim bu kadar. Beni affet. Seni doğurmayı çok isterdim. Seninle beraber büyümeyi ve seninle oyunlar oynamayı çok isterdim ama senin insan olarak sorumluluğunu alabileceğim koşullar içerisinde yaşamıyorum. Geçmiş, ucu açık bir kötülük olarak kalacak. İyi olmak cesaret istiyor.

Hiç doğmamış ilk bebeğim, seni hayat boyu hayal etmeme vesile olacaksın. Hayallerimin korkularımı alt edebileceği gücü bulamıyorum kendimde. Hangimize daha çok benzeyecektin? Nasıl olacaktı gözlerin, burnun, dudakların, yanakların... Sesin nasıl gelecekti kulağıma? İkimiz kadar tehlikeli, deli, ikimiz kadar gözü kara olacak mıydın? Baban gibi birden mi öfkelenecektin, yoksa benim gibi kin mi tutacaktın? Flörtöz ve centilmen bir erkek mi, fettan ve tutkulu bir kız çocuğu mu olacaktın? Keşke bilebilseydim tüm bunları. Beni affet. Bil ki seni seviyorum ve hayatta olduğum sürece sevginle beni desteklemeni, senden sonra dünyaya gelecek olan bir kardeşin olursa şayet, ruhun her nerede olursa olsun onları gözetmeni istiyorum. Doğmasan da benim bir parçamsın ve kalbimdesin. 

Biliyorum. Hiçbir şey hissetmeyeceksin. Ama benim çok şey hissedeceğimi bilmeni istiyorum. Bundan sonra kendimi koruyacağıma sana söz veriyorum. Bana zarar verecek olan her şeyden kendimi sakınacağıma, ne kadar kıymetli olduğumu her fırsatta kendime hatırlatacağıma, yüreğimin içinin ne denli geniş ve sıcacık olduğunu bir daha unutmayacağıma ve yüreğimin iklimini koruyacağıma söz veriyorum. Bunu ikimizin de iyiliği için yaptığımı bilmeni istiyorum. Sana bahşedebileceğim o masal gün gelene kadar, seni bir kabusta uyutamayacağımı bilmeni istiyorum. Benim güzel bebeğim. Seni çok sevecek ama sevmeyi beceremeyecek bir baban var. Ama onun da seni kendi meşrebinde “yine de” sevdiğini bilmeni istiyorum. Sevginin bu hali sevgiyle büyümeye yeterli gelmez. Dünya işte böylesine vahşi bir yer. Ne kadar insan varsa, o kadar da sevme biçimi var. Bazıları bizi zehirliyor. Bu gezegende iyilik de göreceden ibaret. Benden aldıklarınla değil bana verdiklerinle hatırlayacağım seni. Benimse sana veremediğim hayatına rağmen, beni affet.

[mantolumadonna]

Herz in Berlin.

İnsanlar, bilindikleri kadarıyla var olabilirler. Ölümlerinin ardından, yaşamaya devam eden diğerlerinin hatıralarında kalabilirler ancak. Bedensel varlıkları; günlük telaşları, tutkuyla istedikleri şeyler, gelecek planları ve geçmiş hesaplaşmalarıyla birlikte silinip gider yeryüzünden. Sonsuza dek... Hiç var olmamış gibi yok olurlar.

Berlin... Özgürlüklerin ve yıkılan sınırların şehri. Yüzüne hiç boya sürmemiş bir fahişe gibidir. Gözleri tüm erkeklere doğuştan alacaklı bakan, genç, nemfomanyak ve beyaz iç çamaşırı giymeyi seven bir kadındır. Ağzını bıçak açmaz. Onu izlemenin en keyifli olduğu an; kulüp direklerinden birinin etrafında dönerken, zihninin kafatasından fersahlarca öteye uçtuğu, gözlerinin yarı kapalı aralığından solgun beyaz renginin seçildiği bir andır. Ona sahip olunmaz. Ona eşlik edilmez. Eğer isterse o, soğuk elleri ve yamuk kemikli parmaklarıyla yanağınızı okşayarak yüzünüze acı ve özgüven dolu bir gülümsemeyle bir an için bakar. Hepsi bu. Hipnotik alanına dahil oluşunuzdan sonra sizi, terkedilmiş fabrikaların yüksek bacalarına sürer. İpi kopmuş bir uçurtma misali takılı kalırsınız. Günün geceye zamanı devredişini hep bu manzaradan izlemek için, önünüze çarşaf çarşaf açılacak semalardaki hür uçuşunuzdan vazgeçersiniz. 

Berlin... Zifiri karanlığın içinde, binlerce insan arasında gelip benim yanımda durduğun şehir. 

[kedidirokedi]

[iyininkotusu]

kimi zaman öyle geliyor ki, hayatım boyunca katı hale geçemedim ben, durmadan masaların, koltukların, sehpaların altına ve yetişkinlerin ayaklarının dibine çöken, bereket versin havadan ağır bir gaz olarak yaşadım bunca yılı. yirmi altı yılı. ve bu yirmi altı yıl boyunca tek bir şeyi istedim, tek bir şeyin peşinden koştum, koş dedim ruhuma, koş alçak, koş pislik, o da koştu… karşıma çıkan herkesin, kadın erkek, çoluk çocuk, herkesin bana aşık olmasını istedim. işte benim basit gerçeğim! ama artık, içkili ve kalabalık bir akşam yemeği hayal ediyorum. açık havada, çıplak ampullerin altında. güzel şeyler yiyip içmişiz. nefis bir yaz gecesi. masada kalan son kişi ben olmak istiyorum. eşlerin birlikte kalkmasını seyrediyorum sessizce. sonra erkeklerden yemeğe yalnız gelmiş kadınları evlerine bırakmalarını rica ediyorum. masada tek başıma kalmak istiyorum. rüzgarla sallanan çıplak ampullerin altında. ağustos böceklerini dinliyorum ve bir parça kuru ekmek atıyorum ağzıma.

Barış Bıçakçı - Herkes Herkesle Dostmuş Gibi (via iyininkotusu)