.maroon simplicity. @maroonsimplicity - Tumblr Blog

Posts

Nie piszę, bo nie mam kiedy. I nie mam też takiej potrzeby. Ale w tym momencie tak mną telepie, że muszę to gdzieś przelać. W piątek rano w pracy była afera, przepłakałam całe rano, chociaż nie było w tym żadnej mojej winy. Weekend miałam cały zepsuty. Niestety nadal mam. Do pracy pójdę ze ściśniętym gardłem, pomimo, że wcale nie muszę się denerwować. Może jednym szczegółem, ale nie jest on aż tak istotny. Chcąc nie chcąc byłam częścią tego i jestem zestresowana. Już samo to mnie buzuje. Do tego mam okres, wzmaga nerwy. I jeszcze mój mąż - tylko dorzuca do pieca swoim zachowaniem. Do tego wszystkiego odkryłam nowe zarysowanie na samochodzie i wiem, że to nie moja wina, bo po prostu wiedziałabym o tym wcześniej. Mam ochotę zorganizować sobie broń i nosić ze sobą, a potem strzelać do każdego, kto chociażby na mnie spojrzy!!! Mam nadzieję, że nowy tydzień rozpocznę już bez problemów, inaczej czarno to wszystko widzę...

Ten komentarz o mojej wadze serio był zbędny. Czy mogę wrócić do poprzedniego budynku? Do znajomych, do tych fajnych ludzi? Zrobiło mi się cholernie przykro, szkoda słów. Byle do 7:00, szkoda że czas leci tak cholernie wolno i jest dopiero 2:30... wrócę do domu, emocje opadną... i wiem, że popłyną łzy. Szkoda tylko, że co do mojej wagi, mają rację... ale serio mogliby sobie odpuścić komentarze. Nie ważne, że myśleli, że jestem Irlandką i nie rozumiem po polsku. To było po prostu chamskie... może jakoś sobie z tym jakoś przez weekend poradzę, ale niesmak pozostanie.

Niby wiem, jak to wszystko wygląda, ale nadal jestem przerażona. Nie wiem, czego spodziewać się dzisiaj. Niczego strasznego zapewne, ale różnie bywa, poza tym ten strach będzie mi towarzyszył pewnie jeszcze z tydzień. Nic nie zrobię, muszę to przetrwać. Czas się zbierać... i mam nadzieję, że jutro wolne. Byle do 7:00 ;)

I już po... i wiem już wszystko. Świetni ludzie, robota prosta, łatwa i przyjemna (jeżeli zakończy się trening i wszystko opanuje), płacą lepiej niż można sobie wymarzyć ;) oby mi mina nie zrzedła, kiedy się rozkręcę... No nic, czas na śniadanie... miał być trening, ale zobaczymy. Zobaczę, co jest w planie na dziś i dopiero zdecyduję. I potem spać... dzień w dupę... ale jutro zejdę z nocki i wolne, więc nie jest tak źle ;)

Wychodzę zaraz do pracy... boję się jak cholera i modlę się, żeby ta noc zleciała tak szybko, jak to możliwe. Po dzisiejszej zmianie będę albo spokojniejsza, albo zmartwiona... na bank będę wiedzieć, na czym stoję. Nigdy tego nie robiłam, więc strach jest. Zresztą cały ten tydzień będzie jednym wielkim strachem... mam nadzieję, że to dziś i jutro, a potem wolne, tak jak być powinno... Mam nadzieję, że nie będę przysypiać nad ranem, bo to chyba najgorsze, co może się przytrafić... na wszelki wezmę kapsułkę z kofeiną. Czas się zbierać... trzymajcie kciuki :)

Dziś stresuję się bardziej niż wczoraj... dziś się trzęsę :/ powodem jest chyba to, że dziś oprócz treningu teoretycznego, mam spotkać się ze swoim supervisorem... może wtedy dowiem się, co tak naprawdę będę robić itp, co dalej... i to mnie może tak denerwuje. Nie wiem... ja tylko chcę, żeby już był koniec, po prostu. Trzymajcie kciuki, żeby czas zleciał jak z bicza trzasnął...

Nie umiem jeść z rana. Cofa mi się, jakby żołądek nie był przygotowany na przyjęcie śniadania, jedzenie ma jałowy smak... masakra. Nie jestem też rannym ptaszkiem. Wczoraj zaczęłam nową pracę,musiałam przyjść na 9:00, dziś to samo - i pomimo, że dziś spałam dłużej, czuję się jeszcze gorzej. Boję się też dzisiejszego treningu, a raczej jego końcówki... spotkania z supervisorem... byle do 16:30. Nie wiem, co potem, ale chyba wolałabym już zacząć nocki...

Tumblr poszedł w odstawkę. Widocznie już nie mam potrzeby wygadywać się do internetu. Ale dobre jest to, że zawsze mogę wrócić, tak jak teraz. Za tydzień zaczynam nową pracę, zmieniam w życiu wszystko. W starej pracy zostały 4 dni, które muszę jakoś przetrwać. Wczoraj wróciliśmy z Polski i naprawdę nie mam ochoty tam dzisiaj iść, ale nie mam wyjścia... mam dość tego miejsca do szpiku kości, więc te 4 dni będą się dłużyć niesamowicie... Śniadanie, ubieranie się... i byle do 20:00...

Dzień zaczął się mało optymistycznie, w dodatku czeka mnie cały dzień pracy (pobudka po 5h), jutro będzie to samo, tylko że pózniej... nie mam już sił, i nie ma szans, bym wypoczęła przez kolejne 3 dni. Praca, praca, praca, a potem wylot do Polski na weekend - chyba dopiero w sobotę w Polsce uda mi się wyspać. Dziś chcę tylko przetrwać dzień i serio, nie interesuje mnie nic więcej.

curveless-deactivated20140421

maroonsimplicity

W tym tygodniu z treningów nici, ale w przyszłym mam nadzieję coś wyjdzie. Dieta jest, jem bardzo mało moim zdaniem - ale nie dam rady więcej, coś się ze mną ostatnio dzieje, że nie chcę słodyczy, głodna jestem sporadycznie. Piję też dużo wody, soków - może to mnie wypełnia i nie jestem głodna. Wykorzystam to do zmniejszenia żołądka - w końcu mi się skurczy do normalnych rozmiarów.

Za 1,5 tygodnia będę w Polsce, muszę dorwać książkę z testami do IELTS... będzie cieżko, bo czasu niewiele, a do tego weekend i wszystko zamyka się wcześniej... ale zobaczymy, może akurat ;)

W piątek mam ostatnie wolne przed wyjazdem... potem 6 dni zapieprzania pod rząd... nie uśmiecha mi się, ale co zrobię? Ciekawe, czy chociaż normalne zmiany dostanę, w co śmiem wątpić...

Póki co cieszę się wolnym czasem... tak niewiele go na dziś mam...

Napisałam długiego posta jak mi źle itp i się nie dodał. W skrócie - w 2018 podbijam Australię. Postanowione.

miałam nadrobić, ale padłam ze zmęczenia, dlatego nadrabiam teraz.

jakiś czas temu postanowiłam, że zaczynam przygotowania do emigracji do Australii. dlaczego Australia? bo była i jest moim marzeniem. przeglądając zdjęcia Melbourne wiem, że to jest moje miejsce na ziemi. naprawdę mam dość Irlandii. duszę się tutaj, czuję jak w klatce. mam dość klimatu, pogody, ludzi, tego cholernego mieszkania. wiecznej wilgoci, grzyba na ścianie (akurat nie mam, ale w każdej chwili jest ryzyko), tragicznego jedzenia. warzywa i owoce nie mają smaku, irlandzkie ziemniaki nadają się do śmietnika. wychodząc z domu nie wiesz, czy masz założyć bikini czy futro. i ludzie - to jest chyba szczyt wszystkiego. po prawie 5 latach pracy z irlandzkimi klientami mam ich serdecznie dosyć. tej mentalności, patrzenia z góry, chęci pomiatania innym człowiekiem. owszem, Irlandia jest piękna, szczególnie, kiedy świeci słońce, ale słonecznych dni jest tyle, ile deszczowych na Saharze, w dodatku najczęściej w słoneczne dni trzeba w tym pieprzonym kraju pracować cały dzień i przegapić najlepsze momenty w roku. gdybym mogła, spakowałabym jedną walizkę i nawet dziś wsiadła w samolot do AU. sama, bo mój mąż nie chce nigdzie jechać. jeśli kiedyś zadecyduję, że się przeprowadzam, to będzie oznaczać koniec małżeństwa. dobijam 30tki, niczego nie osiągnęliśmy, nie mamy własnego mieszkania, nie mamy dzieci... zatrzymałam się w czasie, tylko lata lecą. naprawdę jest mi cholernie źle... potrzebuję się stąd wyrwać, odetchnąć... zmienić otoczenie, ludzi... i serio, przeprowadzka na drugą półkulę naprawdę dobrze by mi zrobiła. mogłabym zabrać tylko najważniejsze rzeczy, nie przytłoczyłabym się całą resztą gratów. wróciłaby swoboda... i byłabym wreszcie we właściwym miejscu.

jeżeli chodzi o zmiany... zmieniam pracę. udało się. dodzwoniłam się wtedy, zaoferowali mi pozycję. zgodziłam się, choć nie wiem, czy dobrze zrobiłam. okazało się, że ze starej firmy transfer do Australii byłby duuuużo łatwiejszy. z drugiej strony w nowej pracy zarobię szybciej i więcej na to, by mieć środki na utrzymanie, wymagane w AU. no i robiłabym to, co bardziej mi pasuje, więc może warto iść okrężną drogą. pisałam, że obecna firma ma dwie lokacje w Melbourne, ale czy mają tam pozycję, która mnie interesuje? muszą, bo zbyt drogim interesem byłoby dostarczać produkty z Europy do Australii skoro można robić je na miejscu. zostaje mi więc zakasać rękawy, od pierwszego dnia uczyć się jak najwięcej, dobić jak najdalej i starać się o transfer. zawalczę o marzenia, nawet jeśli będę musiała przelecieć pół świata sama i odnaleźć się poza Europą. dla spełnienia marzeń warto i nikt mi nie przeszkodzi. nie pozwolę nikomu ingerować w moje marzenia, blokować mnie. nikomu.

Nie rozumiem, po co podawać mi numer telefonu, a potem go nie odbierać?? Paranoja jakaś :/ ... zaraz muszę szykować się do roboty i naprawdę nie mam czasu siedzieć przy telefonie i dzwonić co chwilę... Ehh a już miałam wszystko zaplanowane... plan idealny, 100% powodzenia... szlagggg...

Dzwonili do mnie z tej firmy. Nie mogłam odebrać, teraz oddzwaniam i nikt nie odbiera. Trochę się sprawy pokomplikowały ostatnio, miałam nowy zarys planu na życie, stwierdziłam że mam gdzieś tą pracę... i voila, nagle dzwonią. Szlag... trzeba teraz ułożyć nowy plan... trochę mi się opóźni, ale na szczęście jedno z drugim nie koliduje. Swoje marzenie i tak spełnię prędzej czy pózniej. Długo nie pisałam, więc nie chcę teraz gmatwać - w nocy po pracy nadrobię zaległości na blogu. Zrobię makijaż i zadzwonię tam jeszcze raz...

Na maila nikt nie odpisał ani do mnie nie oddzwonił. Serio, to jest przesada. Czekam 2 tygodnie bez wieści, nikt do mnie nie dzwoni, nikt nie reaguje na kontakt. Bosko. W dodatku nie dostałam niedzieli wolnej, a pytałam. Chujimwdupe. Od tej pory nie zamierzam się godzić na żadne zmiany w grafiku. Najgorsze jest to, że mam okres, ból brzucha zaczyna torturować, humor jest do dupy - i po prostu zacznę płakać. Chyba w końcu muszę, inaczej całe to napięcie ze mnie nie zejdzie. W takich chwilach tym bardziej mam ochotę stąd wyjechać na drugą półkulę. Teraz mam jeszcze większą motywację.

dostałam okres i waga spadła. fajnie by było tą tendencję spadkową utrzymać. mam dziś kolejne wolne, więc zaplanuję posiłki, zaplanuję ćwiczenia i od przyszłego tygodnia ruszę z treningami na nowo. będą lżejsze, niż te poprzednie. rowerek, by spalić tłuszcz z brzucha i nóg, trening na ramiona. nie będę robić znów takich dwugodzinnych treningów, jak na siłowni - nie dość, że mój organizm jest w stanie podołać temu jedynie przez jakiś czas, to jeszcze ciężko znaleźć czas po pracy na taką jazdę. muszę znaleźć tą ostatnią poprawioną rozpiskę. trening będzie lżejszy, ale za to 4 dni w tygodniu, z czego jeden najprawdopodobniej sam rowerek. no zobaczymy. dieta też jest mniej więcej opracowana, ale może coś jeszcze do przykładowych posiłków będę mogła dopisać.

naprawdę liczę na cud i na to, że trafią mi się jednak dzienne zmiany, jeśli mnie przyjmą. uregulowałabym sobie wszystko. jeśli dostanę nocki, będę musiała ćwiczyć rano, przed położeniem się do łóżka, albo po południu, przed pracą - i to chyba byłaby lepsza opcja, by w razie nocek ćwiczyć przed pracą. potem tylko szybki prysznic i rano, zmęczona po robocie, nie musiałabym się zmuszać do dodatkowego ruchu. no i posiłek potreningowy - rano musiałabym zjeść od razu przed położeniem się spać, a to mogłoby utrudnić mi zasypianie. w sumie tak teraz to wszystko pisząc, to obie opcje byłyby dobre. póki co nikt mi nie odpisał, nikt do mnie nie dzwonił, nadal nic nie wiem, ale przynajmniej nikt mnie nie obudził i dobrze, bo udało mi się zasnąć dopiero o 4 nad ranem. jak widać, mój tryb już jest przestawiony na nocki...

muszę zrobić listę działania na dziś - i zacznę od śniadania ;)

nie mogę przestać myśleć o Australii. myśli są coraz silniejsze. nawet 3 pająki w łazience są dla mnie jakimś znakiem. mój post na instagramie o Australii 13 minut po dodaniu ma już 24 polubienia, choć obserwujących co kot napłakał ;) ale liczba rośnie! :)

napisałam wieczorem do tej firmy... wiem, że nikt jeszcze nie dostał odpowiedzi, bo kilka osób napisało w internecie, że zaczęło się martwić, że nie dostali odpowiedzi. może przynajmniej dowiem się, na jakim etapie jest rekrutacja. nie wiem, czy na jakikolwiek transfer czy tak dalekie szkolenie jest w ogóle szansa, ale już sam fakt pracy w firmie, która ma swoją siedzibę również w Australii, w moim wymarzonym Melbourne, może sporo pomóc.

zostaje mi z niezłym stresem czekać jutro na telefon lub maila. i mam nadzieję, że tym razem sieć komórkowa nie wywinie mi takiego numeru jak dziś, że po prostu przez kilka godzin nie działała. nie dzwonili, bo dostałabym smsa lub wiadomość na pocztę głosową w momencie powrotu sieci do sprawnego działania, ale sam fakt, że to jest czas najwyższy na wyniki rekrutacji i mogą zadzwonić w każdej chwili, jest stresujący :/

dzwonili dziś do mnie z pracy, czy nie chciałabym dodatkowych godzin... sorry, ale niekoniecznie. fajnie mieć dodatkową kasę do wypłaty, ale ja wiem, że jutrzejszy dzień będzie dla mnie bólową masakrą i naprawdę nie potrzebuję wtedy uganiać się za debilami. tak więc zostaję w domu, odpoczywam, robię testy, itp itd.

tymczasem czas spać, choć pewnie co najmniej do 2:00 nie ma szans na zaśnięcie..

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

.maroon simplicity.