Sinds een paar maanden sport ik niet meer. Het is gewoon gebeurd buiten mijn wil om. De excuses kwamen zich aanbieden op een presenteerblaadje en ik nam ze maar al te graag aan.
Eerst was er het tijdsgebrek. Een klassieker voor velen. Twee kindjes in huis hebben gecombineerd met een voltijdse job hebben dit nu éénmaal tot gevolg.
Dan was er de klaplong. Minder grappig vond ik dat, zeker als je weet dat dit zo maar spontaan gebeurd is. Ik heb er helemaal niets bijzonder voor moeten doen. Volgens de dokters volstaat het om belachelijk lang zijn te combineren met jeugd, mannelijkheid en genetisch bepaalde magerheid.
Mijn favoriete excuus was echter het stoten van mijn teen op de salontafel tijdens een spel met mijn tweejarige zoon. Ik verloor het spel met forfaitcijfers hoewel het mij nog altijd niet duidelijk is hoe ik punten moet scoren in de toekomstige olympische discipline van het rond de tafel lopen.
Vandaag ben ik wanhopig op zoek naar een nieuw excuus om niet naar de fitness te gaan. Het is vlakbij, goedkoop en er loopt een promotie. zucht...
Ik heb het nooit begrepen dat sporten om te sporten. Vroeger was ik nog competitief maar regelmatig verliezen van een tweejarige heeft dit volledig ongedaan gemaakt. Zonder competitie blijft er niets over. Of is het drempelvrees van de verlegen ik?
Het zou best wel eens heel goed kunnen meevallen. Best case scenario kan ik op de loopband lopen tussen 2 dames in. Rechts van mij een vrouw van 30 die verslaafd is aan sporten. Haar naam is joke en naast 3 keer per week te fitnessen speelt ze ook badminton en gaat ze geregeld gaan zwemmen. Haar zwarte haar draagt ze keurig in een vlecht. Ze draagt een zwarte legging en een zwarte sport BH waardoor het nog beter opvalt hoe strak haar lichaam wel is. Ze is leerkracht lager onderwijs en leest graag young adult boeken hoewel ze daar eigenlijk reeds te oud voor is.
Links van mij een studente met halflang blond haar dat ze achteruit houdt met een fluoroze haarband. 21 jaar en 3e bachelor geschiedenis. Ze heet Sarah en is gek van voetbal. Jawel het bestaat wel degelijk een vrouw die gek is van voetbal of toch minstens in deze fantasie. Ze heeft net haar 4e serieuze relatie achter de rug nadat haar relatie een semester op Erasmus in Lissabon niet heeft overleeft. Zoals iedereen weet is Erasmus de kans om veel “plezier” te maken zonder te riskeren dat je bepaalde personen ooit per ongelijk terug tegen het lijf loopt. Ze is dus geen meisje meer maar een vrouw die weet hoe het moet. Wat ik met “Het” bedoel mag je zelf invullen.
Joke en Sarah kenden elkaar niet maar ik word hun gemeenschappelijke vriend. Samen spreken we 3 keer per week af om samen te sporten. Ze kunnen beiden lachen met mijn humor. Een paar weken nadat Joke mij het eerst gepijpt heeft in de toiletten, neuk ik Sarah in de kleedkamer s’avonds laat nadat iedereen vertrokken is en de zaakvoerder wacht om af te sluiten. Als kers op de taart volgt er een triootje in een hotel terwijl mijn vriendin denkt dat ik aan het sporten ben.
Ach het zou allemaal best kunnen meevallen die fitness. Maar we moeten realistisch blijven. De kans is groot dat er naast joke een ander man zit. Haar vriend die zo gespierd is dat sommige vrouwen zeggen dat het niet meer mooi is. Dit doen ze echter meestal in het bijzijn van magere slungels om hun zelfvertrouwen op te krikken.
Telkens ik mijn hoofd naar rechts draai volgt er een argwanende blik va een brok spieren die vlot 160 kilo duwt en dat graag verkondigd tegen Joke en bij uitbreiding de hele fitness.
Gelukkig is er Sarah nog zou je denken. Maar Sarah weegt in dit geval 20 kilo meer dan in de vorige fantasie. Haar gave huid is ingeruild voor puistjes en haar passie zijn haar 2 katten “Gucci” en “Versace”. Ooit had ik dan de fout gemaakt beleefd te zijn tegen haar maar nu moet ik telkens aanhoren hoe Gucci zichzelf in een kartonnen doos heeft gewurmd nadat ze een filmpje van Versace aan mij heeft opgedrongen. Sarah heeft nu dreadlocks. Deze heeft ze laten zetten omdat ze de aandacht wil afleiden van haar zwaarlijvigheid. Zodat de mannen naar haar zouden refereren als “de vrouw met de dreads” en niet “die dikke”. Ik hou het voor mezelf dat men haar stiekem Dikke Dreads noemt nu.
Als ik naar de toiletten ga wordt ik geconfronteerd met het gekreun van Joke. De brok spieren drukt haar tegen de muur op een manier dat ik het nooit zou kunnen. Snel weg hier denk ik dan maar buiten wacht Dikke Dreads op mij. Ze wil me een lift geven maar ik ga liever te voet. Het is immers maar 6 kilometer.
Dus dan rest de vraag of ik zou gaan fitnessen of niet. Aangezien ik vervloekt ben met een sterk geweten zou het nooit tot een triootje komen en dus rest er enkel mogelijkheid 2 of 3.
Mogelijkheid 3 is dat ik 2 keer per week binnen spring, een uurtje mijn ding doe, helemaal niets zeg en ik er misschien een flauwe variant van een sixpack aan overhoud.
Ik zie het helemaal zitten.