Özlemek ne zor bir duyguymuş meğer. Üstesinden geldim sanıyorum ama bir gün akşam oluyor ve çepeçevre sarıyor beni. O zaman fark ediyorum kendimi kandırıyormuşum.
17 kasım 2023.
Misplaced Lens Cap
todays bird
🪼

⁂
Show & Tell

if i look back, i am lost
Noah Kahan

Origami Around

No title available

No title available
YOU ARE THE REASON

ellievsbear
"I'm Dorothy Gale from Kansas"

oozey mess
ojovivo
KIROKAZE

Kiana Khansmith
will byers stan first human second
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year

@theartofmadeline

seen from Singapore

seen from Malaysia
seen from United States
seen from Türkiye

seen from Malaysia

seen from United States

seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
@maviemental
Özlemek ne zor bir duyguymuş meğer. Üstesinden geldim sanıyorum ama bir gün akşam oluyor ve çepeçevre sarıyor beni. O zaman fark ediyorum kendimi kandırıyormuşum.
17 kasım 2023.
Birini affedememenin yarası nasıl kapanır henüz bilmiyorum. Ben de ilk defa deniyorum. Henüz başaramıyorum.
28ağustos2023
150823
kızabilsem keşke sana. içimdekileri söylersem soğur mu yüreğim? azalır mı kızgınlığım? nasıl kurtulurum bu ağırlıktan?
the worst feeling is when you're so disgusted with yourself even though you've showered, brushed your hair, got dressed for the day, brushed your teeth done everything to make your appearance better done everything to feel clean yet you still feel so gross
iğrenç hissediyorum. hayatımın hatırlayamayacağım kadar az anında kendimi ve bedenimi sevdim ama hiç bu kadar derin hissetmemiştim. günlerdir durduk yere ağlıyorum. yemek yemek istiyorum ama ardından pişman oluyorum. sanki birden bütün midem doluyor kusmak istiyorum. ama içimdeki bu hissiyatı yine yemek yiyerek atmak istiyorum. mutfağa gitmekten korkuyorum. gitmeyince bir şeyler yemediğim için kötü hissediyorum. çıkmaza girdim. ne yapacağım? nefret ediyorum kendimden, bedenimden, varlığımdan.
yine yedim. yine kusmak istiyorum. üzgünüm.
bıktım 16622.
yine ve yeniden kendimden nefret ediyorum. her canım sıkıldığında her mutsuzluğumda her iyi anımda da kendimi yemek yemeğe veriyorum. kendimi durduramıyorum sonra da pişman oluyorum. ağlamak istiyorum. ne yapacağım? kendimi aynada görmekten nefret ediyorum. kendimi artık görmek istemiyorum. yiyeceklerden nefret etmek istiyorum. hepsi benden uzak dursun istiyorum. bıktım artık. hayatımda hiçbir şey iyi gitmezken bir de bunlarla uğraşmaktan. yatarken, otururken, bunları yazarken bile vücudumdaki yağ torbalarını görmek zaten olmayan özgüvenimi iyice batırıyor. nefret ediyorum kendimden ve yaptığım her şeyden.
geri döndüm ve girişim 16622.
mental çöküşe geçtiğim bir an böyle bir şey yapacağımı tahmin ediyordum. hayattan sıkılmak ve yetersiz hissetmek beni ya ağlamaya ya da yazmaya itiyor. sanırım ağlayamadığım zamanlar yazıyorum. hiçbir amacı olmayan sadece kötü hissettiğinde yazan birinin bloğu olacak sanırım bu. her zaman yapabildiğim bir şey olmuyor. üşendiğimi iddia ediyorum ama belki de kendime dürüst olmaktan korktuğum için yazmaktan kaçıyorum. sürekli ve sürekli soruyorum kendime neden diye. her şey benim suçum, her şey benim yüzümden. yoruluyorum, pes etmek istiyorum ama hiçbir şeyi beceremediğim gibi bunu da beceremiyorum. sanırım çevremdeki insanlar için iyi bir şey bu. pes ettiğim an bedenimi nerede bulurlar bilmiyorum çünkü. herkese yük gibi hissettiğim zaman sayısı mı yoksa herkesin bana yük olduğunu hissettiğim zaman sayısı mı fazla henüz anlayamadım. gecenin bir köründe oturmuş böyle karalıyorum bir şeyler. kafamda dönen bin tane şeyin yüzde 1'inden bile bahsetmeden. belki de nasıl yazacağımı ve nereden başlayacağımı bilmiyorum ama deneyeceğim. bu sadece bir başlangıç benim için.
I feel like it’s not getting better and it never will...
24 Temmuz 2020 2.27
Evde olduğum günlerde beni etkileyecek çok fazla stres yaşamıyorum. Gün içinde gelen ani ruh değişimleri, bir anda olan mod düşmeleri hariç. Ama içimde her zaman olan bir şeyler var. Eskiden olanlar, ileri için kendime yaptığım tahminler...
Kurtulmak istiyorum bütün bunlardan. Çok yorgunum, dışım yorgun değil ama içten içe öldürüyorum kendimi.
Sadece çok yorgunum.
Anxiety by Julia Michaels
İçindeki düşüncelerle savaşmak zorunda olmak belki de en zor şeylerden biri. Ne zaman baş göstereceği belli olmayan bir şey var içinde, nerede, ne zaman, nasıl çıkacağını bilmiyorsun. En mutlu ânındasın belki veya boş vermişlik içindesin ama o senin ne durumda olduğunu düşünmeden baş gösteriyor. Düşüncelere dalıyor ve kayboluyorsun orada. Garip bir tarafı daha var ama ağlayamıyorsun çünkü neye ağlaman gerektiğini bile bilmiyorsun. Sadece kalbini çarptıran, seni geren, durduk yere bütün moralini mahveden şey sana asla sebep vermiyor. Tam bir sıkışıklık.
Anxiety be like…