Kapı Numarası Olmayan Daire
Apartmanda kimse 13 numaralı daireyi hatırlamıyordu.
Sorun şu ki… apartmanda 12 daire vardı.
Bunu fark etmem, kargocunun üçüncü kez zile basıp “Abi bu bina kendi kendine daire mi ekliyor?” demesiyle oldu. Elinde küçük, siyah bir paket vardı. Üzerinde adres yazmıyordu. Sadece şunu yazmışlardı:
“Kapı numarası olmayan daireye.”
Kargocu gitti. Paket kaldı. Apartman sessizdi ama sessizlik rahatsız edici değildi; daha çok biri nefesini tutuyormuş gibiydi.
Paketi açtım. İçinden bir kapı zili çıktı.
Bildiğin zil. Üzerinde etiket vardı:
Mantıksız olan şuydu: apartmanda zaten bir zil sistemi vardı. Mantıksız olmayan tek şey ise, bunu takmam gerektiğini hissetmemdi.
Zili merdiven boşluğunun en altına, duvarın olmaması gereken bir yerine yerleştirdim. Vidaladım. Bastım.
Ses yankılanmadı. Emildi.
Kapının üzerinde numara yoktu. Kapı tokmağı yoktu. Gözüme çarpan tek şey, kapının üstüne kazınmış minicik yazıydı:
“Geri dönmek istemiyorsan girme.”
İçerisi… bir ev değildi. Daha çok bir taklit gibiydi.
Salon vardı ama koltukların ayakları tavana değiyordu.
Saat vardı ama akrep ve yelkovan yer değiştiriyordu.
Televizyon açıktı; ekranında beni gösteriyordu ama ben henüz içeri girmiştim.
Televizyondaki ben kafasını kaldırdı ve bana baktı.
“Biz,” dedi. “Her zaman biz.”
Mutfaktan bir ses geldi. Tıkırtı.
Bir sandalye, kendi kendine masaya yaklaşıyordu. Üzerinde oturan yoktu ama sandalye yorulmuş gibiydi.
Duvar saatinden bir çekmece açıldı. İçinden bir fiş çıktı. Prizi olmayan bir fiş. Yere düştü, sürünerek bana doğru geldi.
“Bunlara bakma,” dedi televizyondaki ben. “Ev fark edilmek ister.”
“Bu daire kime ait?” diye sordum.
Ama gülmesiyle yüzü bir anlığına başka birine dönüştü. Daha yaşlı, daha soluk, daha… bıkkın.
“Buranın sahibi,” dedi, “buradan çıkabilmiş olan son kişi.”
Kapı arkamda yok olmuştu.
Panikle koşmaya başladım ama ev uzuyordu. Koridor, düşüncelerim uzadıkça uzuyordu.
Bir kapı açtım. İçeride banyoydu. Aynanın karşısında biri vardı.
Ama aynadaki ben gözlerini kırpmıyordu.
Ve dudakları benden önce hareket etti.
“Buraya gelen herkes bir şey bırakır,” dedi.
“Kimisi sesini. Kimisi yüzünü. Kimisi de… mantığını.”
Lavabonun içinde su yoktu. Onun yerine anahtarlar vardı. Hepsi farklıydı. Hepsi soğuktu.
Aynadaki ben omuz silkti.
Duvarlardan fısıltılar yükseldi:
Bu daire insan yemiyordu.
Daire numarası topluyordu.
Birileri buraya giriyor, çıkıyor… ama geride bir eksik bırakıyordu.
Sonra apartmana yeni bir daire ekleniyordu.
Cebimde bir şey titreşti. Telefonum.
Televizyondaki ben bana baktı.
“Gitmek istiyorsan,” dedi, “bir şey bırakman gerek.”
“Bunu seçmek sana kalmış.”
Apartmana çıktığımda herkes normaldi.
Ama aynaya baktığımda bir tuhaflık vardı.
Ve bazen, çok sessiz anlarda…
Merdiven boşluğundan bir zil sesi duyuyorum.
Yeni bir paket gelmiş olmalı.
izzy806
areudirty
2087
kianamaiart
romaincrisis
germansingergirl
