n.v

Umutlar, yıldızlarda.

[myhopestars]

"Bugün, tam şu anda balkonda soğukta nefesimin ve sigaramın dumanını izlerken asıl yananın sigara olmadığını fark ediyorum."

N.V

[myhopestars]

"Herkesin içinde sızlayan, zaman zaman kabuk bağlamış yaraların kavladığı anlar ve zamanlar vardır. Ve bazı yaralarımız sevdadandır. "

20.10.2021/03:00

[myhopestars]

"Yorulmuş olman bir şeylere yaklaştığımızı gösterir." Her yorulduğunda hatırlat kendine yıldızlara çok yakında ulaşıp umuda sahip olacaksın. Sorumsuz davranışları düzeltip geleceğe ışık tutacaksın. Bak gökyüzüne ve fısılda: "Yıldızlar benimle oldukça yorulsam da kaderin arkasına saklanmayıp geleceğimi aydınlatarak kazanan ben olacağım."

N.V

[myhopestars]

Birileri yazdıklarımı okusun, anlasın isterdim. Artık nasılsın sorusunu bile istemiyorum birileri beni benden okusun. Savaşımı, kırgınlığımı, kızgınlığımı, sönen yıldızları anlasın istiyorum. Haykırmıyor muyum yazarak? Anlaşılmak kolay ama bir o kadar da imkânsız bir şeymiş değil mi?

Bu satırları okuyan sen, hayatta teksin ve anlaşılmayacaksın. Çabalayacaksın ama olmayacak. Tek bırakışında yine sen kalkacaksın.

Umarım hâlâ parlayan yıldızlarınız vardır. Anlaşılmanız dileğiyle.

[myhopestars]

"Bir insanı severek var eden ve önemli kılan biziz. Sevmeyerek, değer vermeyerek, düşünmeyerek yok edecek ve onu içimizde öldürecek olan da biziz. Ölmüş ve bu dünyada olmayan bir insan gerçekten ölmüş mü oluyor? Biz onu severek içimizde yaşatmıyor muyuz? Sevdiğimiz için ölü olan onun yanına gidip konuşmuyor muyuz saatlerce? Nasıl ölenler gömülünce ölmüş olmuyorsa, yaşayanların da ölmek için gömülmeye ihtiyacı olmuyor."

-N.V

[myhopestars]

Hani bir söz vardır ve her vuslat gerçekleşmediğinde deriz ya 'Seninle buluşmamız başka baharlara kaldı.' Burada bahsedilen gerçekten bahar mıdır yoksa kavuşma olacağı için mi bahar olur kışlar?

-N.V

[lanetliyim]

Saf sevginin; içten gelen, her zerremde hissettiğim sevginin sadece bedenlerden ibaret olamayacağını, iki insanın gecenin zifiri karanlığında aynı yıldıza gülümseyebileceğini ve ruhların kucaklaşabileceğini biliyorum.

[coktan-unutuldum]

“Hayatımda ilk defa ne hissettiğimi ifade edemiyorum. Nasıl olduğumu ya da ne düşündüğümü. Elimi kolumu bağladı olanlar, tek yapabildiğim dehşet içinde durmak.

[myhopestars]

Sevgili 10;

Yine söylüyorum: "Tüm siyahlara rağmen beyaz kal." Ben de tüm beyazlara rağmen siyah.

[myhopestars]

Her insan bir şey katar deriz hayatımıza ama her filmin, her kitabın, her müziğin bir şey kattığını unuturuz hep. İnsan: çok insan tanımak yerine, az insanla yetinmeli bazen. Ve çokça kitap okumalı, bolca şarkı dinlemeli ve kalemini elinden düşürmemeli. Ondan derler ya: "Az insan çok huzur" diye. Şimdi otur, yıldızlara bak ve düşün haklılarmış değil mi?

-N.V✨-

[myhopestars]

Sevgili 9;

Özür dilerim yalan söyledim. Yaşlar akmayınca daha çıkılmaz oluyor her şey. O nedenle azıcık ağlıyorum. Ve tekrar özür dilerim. Aslında bunu yanındayken de söylemiştim ama yine de söyleyeceğim. Gidene kadar bazı şeyleri anlayamadığım için, son görüşüm olduğunu bildiğim halde o adımı atamadığım için, aylar sonra tüm fırsatları elimle ittiğim için ve sana gelmeyi bu kadar geciktirdiğim için özür dilerim.

N.V

[myhopestars]

Ağla belki son kez değil ama ağla istediğin kadar. Ağla ve anla artık bir şeyleri. Senin yanında sadece yıldızlar var, yıldızlar dışında kimse yok. Bir gün yıldızlar da gittiğinde kalacaksın tek başına. Sen bu dünyada yalnız kalacaksın, yapayalnız.

-N.V

[myhopestars]

Evdeki sessizliği fırsat bilip usulca odanın birine çekildi ve yavaşça oturdu koltuğa. Aklına gelen tüm sahneleri elinin tersiyle itip açtı bembeyaz sayfayı. Yazdı, yazdı, yazdı... Anlamsız kelimeler; anlamsız cümleleri, anlamsız cümleler; anlamsız paragrafları oluşturdu. Bir yandan bembeyaz sayfanın yazılarıyla kirlenişini izledi, diğer yandan da artık temiz olmayan sayfadaki yazılara baktı. Gerçekten aklı bu kadar karışık mıydı?

Derin bir nefes aldı. Yavaşça olduğu odaya göz gezdirdi ve anında önüne gelen sahnelerle bu yaptığına pişman oldu. Anıların altında ezilmek en ağırıydı sanırım. Olduğu koltuktan yavaşça kalktı ve pencereyi açıp önüne oturdu. Bir balığın özgürce yüzdüğü okyanustan alınıp bir cam fanusa koyulduğu anda hissettiği çaresizlik kadardı içindeki çaresizlik. Çıkış yolu yoktu tüm çıkışları elleriyle kapatmıştı. Aldığı derin nefesler boğazında düğüm oluyordu. Görüşü bulanıklaşmaya başladığında anladı artık durması gerektiğini.

Pencereden esen rüzgar tenini yakarken içini soğutmuyordu. O anda tüm hüznünü burada bırakıp gitmek istedi. İçindeki hissi söküp atmak ve amacına ulaşmak. Öyle bir haldeydi ki ona bile gücü yok gibi hissediyordu. Yavaşça olduğu yerden kalktı, pencereyi kapattı ve üstüne hırkasını aldı. Elindeki kağıdı yanındaki sobaya attı ve yazdığı satırların yok oluşunu izledi. Evde daha fazla duramayacağını anlayıp, aklına gelen görüntüleri silmek için evden çıktı, açık olan kapıyı yavaşça kapattı.

Oldukça acınacak haldeydi değil mi? Kaçışı, kurtuluş sanmak ne büyük yanılgı...

12.03.2020

17.10

-N.V-

[myhopestars]

Kalemi elime, kağıdı önüme her koyduğumda umutlu satırlar yazmak için çabalıyorum, düşünüyorum, zihnimi karalıyorum ama olmuyor. Her geçen gün içimdeki şeyler büyüyor. Bir yazımın içinde haklılık payı oldukça fazla olan bir cümle vardı. "Gülmek diye bir şey var aynaya bakarken asla olmuyor tebessüm oluşmuyor yüzde. Çünkü insan kendine yalan söyleyemiyor." O kadar haklı ve o kadar güzel gelmişti yazdığımda fakat öyle gelmiyor artık. Kendime de yalan söylemeye başladım. Sürekli içimden iyiyim, geçecek, bir müddet sonra unutacağım diyorum ama her seferinde duyduğum gerçeklerle sarsılıyorum. Bazı şeyler öğreniyorum ve keşke duymasaydım, öğrenmeseydim diyorum.

-N.V-

[yaramsin-deactivated20200720]

Duvarlar örer insan. Üzerine mutlu bir resim çizer sonra. Herkes resme bakarken kimse bilmez duvarın arkasında neler yaşadığını..

[yaramsin-deactivated20200720]

Hissettiğin acı ne kadar derinse kendini anlatmakta o kadar zorlanırsın; Suskunluğumun sebebi budur.

[yollarbitmeyecek-deactivated202]

*****

Hatırladınız mı sizi ne olursa olsun sevenleri? Hatırladınız mı git deseniz de gitmeyenleri? Hatırladınız mı onu kırsanız bile sizin iyiliğinizi düşünenleri? Hatırladınız değil mi? Çünkü artık aynı durumu kendimiz de yaşadık. Bizim toplumumuzun huyudur, canı acımadan anlamaz. Aynı duyguları tatmadan, yaşamadan; aynı köprüden geçmeden bilmez karşısındaki insanın neler hissettiğini.