Aklıma geldikçe...

İnternet günlüğü

[ohaberamos]

Toplu taşıma yoksa trafik olur.

Facebook durum güncelemesine yazdığınız şeylerin beğenilme oranına göre listenizdeki arkadaşlarınızın ne acaip tipler olduğunu anlayabilirsiniz.

Pazartesi okullar başlıyor. Hükümet kendine göre bir karar almış. O güne özel toplu taşımayı bir günlüğüne ücretsiz yapmış. Ben bunu haber olarak yazıyorum durum güncelemesine. (Ben milletin facebook kullanırken haberlerden de haberdar olmasını seviyorum) Ama bu güncelemem kimse tarafından beğenilmiyor? Neden sence?

Nedeni basit yahu, benim listemde toplu taşıma kullanan yok ki. Olsa bile bunu açık açık söyleyen yok. Çünkü toplu taşıma kullanmak kötü gösterir bizleri. Araban yok mu dedirtir. Bizler müdür bizler yönetici pozisyonundayız. Bizler toplu taşıma gibi şeyler kullanmayız ama hepimiz trafik ne kötü İstanbul’da deriz.

Way arkadaş ne acaip bir facebook listem varmış. Kimse toplu taşımaya bile binmiyor. 

Çok elitim ama haberim yok iyi mi?! 

[ohaberamos]

İstanbullular'a sorulmadan getirilen boğucu vapurlar kaldırılsın @ibbBeyazmasa #vapurumugeriver

Bütün sahil şeridinin betonlaştığı, ranta açıldığı ve insanların boğazdan giderek uzaklaştırıldığı bu günlerde boğazın tek havasını alabildiğimiz vapur yolculukları, işten çıktığımızda metrobüs yerine en azından boğazın havasını alalım dediğimiz vapur yolculukları, Kadir Topbaş'ın sözde İstanbul halkına süprizi ile metrobüs yolculuklarından hiç farkı kalmayan bir hale bürünmüştür. Yık ve daha iyisini yap anlayışı İstanbul kültürünü neredeyse yok etmek üzeredir. Gördüğünüz gibi vapur yolculuğunun geleneği olan yan balkonlar da yok. Sadece özel vapurları andıran soğuk bir terası var. Gökdelen ve plaza anlayışını vapurlarımızdan uzak tutsunlar. Artık İstanbul hakkında verilecek kararları İstanbul halkına sormalarının vakti geldi. #vapurumugeriver

Bugün bu ucube taşıta bindim!  Lütfen anılarımıza tecavüz etmeyin ve bu salak saçma vapurcukları KALDIRIN! Eski vapurlarımızın yenilerini yapabilirsiniz!!! 

[ohaberamos]

Ne istiyorsunuz bizim anılarımızdan?

Bugün bir kere daha nefret ettim. Değişim beni rahatsız etti yine. Eski anılarıma karşı saygısızlık gibi geldi. Hatta onları unutacağım diye korktum. En azından görünce aklıma geliyorlar diye seviniyordum. Ama şimdi değiştirince yok edince onları sanki anılarımı da yok edecekler diye endişelendim. 

Bugün Kadıköy’den Karaköy’e vapura bindim sadece. Evet bahsettiğim değişimi o anda Kadıköy iskelesinde hissettim. Benim yıllarca önce kullanmaya başladığım ve çocukluktan gençliğe adım atışımda kullandığım taşıt vapurun değiştiğini gördüm. Vapur İstanbul için bir semboldür. İstanbul’a geldiğinde boğazın o güzelliğini hissetmek koklamak görmek istersin. İstanbul fotoğraflarında deniz varsa vapuru da görürsün. İşte bu yüzden vapur önemlidir.

Ben vapura binerken ve inerken o ahşap köprüyü kullanmadığım için gurur duyduğumu hatırlıyorum. 

Sabahları okula giderken sis yüzünden vapurların kalkmaması okula gitmemem için bir sebepti. 

Her gün aynı vapura bindiğim için hep aynı kişileri görmek o vapuru yakalamak için kaçırmamak için koşmak benim için bir sabah sporuydu. 

Kaçırdığım zaman da o kapının yüzüme kapatılması kadar sinirimi bozan hiçbir şey olamazdı ta ki bugün vapurların başka bir garip isimlendiremediğim ucubeye çevrilmesini görmeme kadar.

Artık vapurun kaptanının ne kadar deneyimli olduğunu anlayamayacağım. Eski vapurların yan tarafından iskeleye yanaşabilmesi için manevra yapması gerekirdi. Ayrıca bu manevrayı iyi yapamayanlar çeşitli boylardaki eski lastiklere vapuru HIZLA sürterek yanaştırırlardı. Ne kadar sert çarparsak o kadar acemi bir kaptan olduğunu anlardık. Ayrıca o çarpış bizi sabah uykumuzdan vapurdaki 30 dakikalık o güzel sallantılı yolculuktan uyandırırdı. 

Şimdiki yeni nesil vapurlara vapur diyesim gelmiyor. Bir kere yanda oturup denizden kopup yüzünüze gelecek dalgaları hissedemeyeceksiniz ki? Ayrıca yanlamasına yanaşmadığı için kaptanın ne kadar deneyimli olduğunu bile anlayamayacaksınız. Ayrıca yepyeni olduğu için o kendine has eski kokusu da olmayacak kapalı alanlarında. Üstelik üst katında gölgelik bir yer bile olmayacak. Bir de azıcık dalga da bile deli gibi sallandığından kışın güvenip binemeyeceksiniz bile. 

Ben sevmedim kardeşim bu yeni vapurları. Görünce nefret etmiştim. Bindim nefretim daha da arttı. 

Her şeyi bozmak zorunda mısınız? Bırakın da anılarımız bizimle kalsın. O vapurların yenisinde ne bulacağız ki biz?

[ohaberamos]

Yazılacak Hikaye konusu

27 yaşındadır. Savaşta kafasından vurulur. ‘’İlk öldüğümde 27 yaşındaydım’’ der. Ama aslında ölmemiştir. 

Eski yaşamına adapte olmak istemektedir. Soğuk bir kış günü karla kaplı bir sokakta bulur kendini. Buz gibi havada yürümektedir. Uzakta bir araba görür. Yaklaştığında küçük bir kız ‘’arabamız bozuldu?Bize yardım edebilir misiniz?’’ der. 

Caner, etrafına bakar. Kızın annesi arabadan uzakta çalılıkların arkasında kusmakla meşguldür. Kadının yanına gider ama kadın konuşacak kadar kendinde değildir. Sarhoştur. 

Arabanın kaputundan içeri kafasını sokar ve biraz uğraştıktan sonra kıza arabayı çalıştırmasını söyler. Araba çalışırken kızın çantasının yanındak askerlik künyelerini aldığını görür. 

Kız arabadan iner ve ‘’bunlar nedir?’’ der. Caner ‘’Onlar kim olduğumuzu bulsunlar diye bize takılan etiketler’’ der. Tamam der kız, senin kim olduğunu biliyorum artık. Caner Ertek. 

Annesi arabanın çalıştığını duyunca hızla kızının yanına gelir ve hadi gidiyoruz der. Kızını alarak hızla oradan uzaklaşır. 

Caner yine soğuk sokakta yalnız kalmıştır. 

‘Şimdi hızlı bir şekilde olacakları yazacağım’

Başka bir araba durur. İçinde genç bir adam vardır. Bu adam onları ileride durduracak bir polis memurunu 3 el ateş ederek öldürür. 

Caner kendini bir deli hastenesinde bulur. Mahkeme kararı ile akli dengesi yerinde olmadığı için polis öldürme cezası almaz ama akıl hastenesinde kalması gerekecektir. 

‘Ben deli değilim ve polisi ben öldürmedim’ der. Ama deli hastanesinde kimse kendisine inanmamaktadır. Daha önceden askerde başından vurulduğu için kendisine hasta ve akli dengesi yerinde değil teşhisi konulmuştur. 

Bir gece odasında uyurken aniden iki görevlinin kendisini apar topar bodruma indirmek istemesi ile uyanır. Ne olduğunu anlamadan bu iki güçlü görevli Caner’e deli gömleği giydirirler. Doktor Atilla’yı orada görünce Caner şaşırır ve ne olduğunu anlayamadan kendisine iğne yapılacağını görür. 

İğneyi yaptıktan sonra doktor Atilla ‘’şimdi içeri koyun’’ diye görevlilere emir verir.

Caner deli gömleği giymiş şekilde sedyede boylu boyunca dururken. Görevliler onu kaldırarak morg sedyesine koyarlar ve morg dolabının kapısını açarak onu içeriye canlı canlı kapatırlar....

[ohaberamos]

Kısa sürede yapılacaklar:

Demin yapılacaklar listesinden girdim konuya, hemen kısa bir listeleme yapayım. 

1- Spor yapılacak (eylül ayı başlangıc olmak üzere aslında başladım ve fena gitmiyorum şu ana kadar) 

2- Kilo verilecek. Spor yapmakla birlikte yediklerimi de biraz dikkat edersem en azından 80′li kilolara ulaşırım diye ümidim var. 

3- Kitap okuma sayısı arttırılacak. Evet bu benim içn çok önemli bir konu. Kitap okuma alışkanlığım gerçekten çok düşük ve bunu bir şekilde çözmem lazım. Kolay kitaplar olabilir farklı konularda kitaplar olabilir ama okuma alışkanlığını bünyeme kazandırmam lazım. Aksi taktirde kendimi yazma konusunda geliştremeyeceğimi düşünüyorum. 

4- Kişisel gelişim konusunda kendi özelliklerime yeni şeyler katmalıyım. a) Almanca öğrenmek b) İngilizcemi daha da geliştirmek c) 

yazıyordum ki telefon geldi yeminlen, peeeh 

işte benim yapılacaklar listem hep böyle arada kalmıştır. Başka bir yapılacaklar listesinde görüşmek üzere...

öpüldünüz

[ohaberamos]

Yapılacaklar listesi ! :)

Siz de benim gibi yapılacak listesini ara ara yapıp sonra o listedeki uzun vadeli işleri unutanlardan mısınız?

Örneğin: Spor yapılacak. /spor yapılmaya başlanır ama kısa süre sonra durulur. Sonra da bir daha devam edilmez. Ya da her gün 15 sayfa kitap okunacak gibi hiç akla hayala gelmeyecek bir hedef konur sonra bırakın 15 sayfayı kitap bile okunmaz. 

Kısacası bu yapılacaklar listesi sanırım günlük yapılırsa anca o zaman işe yarıyor. Yani o gün için yaparsanız belki işinize yarar çünkü o gün yaptınız yaptınız sonra unuttunuz gitti. Ama haftalıkmış aylıkmış hatta hatta yıllık yapılaaklar listesi yaparsanız naneyi yediniz arkadaşlar. 

Bu arada aranızda yapılacaklar listesi yapmayan var mı ? 

[ohaberamos]

Kaybetme korkusu...

Aslında bizleri başarısızlığa iten en büyük sebep bu. Elimizdekileri kaybetme korkusu. İnsanlar kaybetme korkusunu öğrendikleri zaman başarısızlığa mahkum olurlar. Denemezler. Denemekten çekindikleri için de kaybetmeye mahkum kalırlar. Gençken kaybetmek kolaydır çünkü daha hızlı ve daha korkusuz olursun. Bağlı olduğun şeyler daha azdır. Sorumlulukların daha azdır. Ama gençken başka bir problemle karşı karşıya kalırsın. Tembellik ve ileride deneyim kazanınca yapmalıyım, ileride yaparım düşüncesidir. 

 Aslında gereken deneyimden ziyade korkusuzluk ve ileri atılma özgüvenidir. Aksi taktirde kazanma şansın çok ama çok düşüktür. Risk almadan başarmak imkansızdır. 

[ohaberamos]

Hep güçlü kalmak ne zordur?

Demin bloglar arasında sörf yaparken bu söze takıldım. ‘’Hep güçlü kalmak ne zor!’’ Hep güçlü kalmak zorunda mıyız? Sanırım evet, çünkü güçsüz kaldığında hayatın heyecanını kaçırıyorsun. Güçlü kalmazsan o zaman etrafındakileri de mutsuzluğa yöneltiyorsun. En azından seni sevenler neden bu çocuk mutsuz diye üzülüyorlar. İşte bu yüzden güçlü olmak zorundayız. 

Kitap yazmak istiyorsan kitap yazmak için çalışmalısın. Pratik yapmalısın. Oturduğun yerden durdukça kitap yazılmayacak ki? E o zaman zaman harcamalısın plan yapmalısın. Çünkü sahip olduğun zaman (hayatta kaldığın süre azalıyor) Her geçen saniye senin için bir kayıp ve plansız yaşarsan o zamandan yiyorsun. Bunu yaparken de zayıf olmamalısın. 

Şu anda kedim uyandı ve mayhoş gözlerle bana baktı. Ben burada hayatın elimizdne kaçıp gitmemesi için güçlü olmalıyız derken bir kedi uykusundan kalkarak hayatının en anlamlı işini yaptı. Kocaman ağzını açarak esnedi. İşte hayat böyle bir şey, bizi blogda yazı yazmaya çalışken, diğer uykusundan kalkıp esniyor, öbürü de şans eseri bu yazıyı okuyarak -acaba bu herif bunu ne zaman yazmış ya- diye soruyor...

Belki de hiç merak etmiyordur bile.

[ohaberamos]

Bazen ''uyanmak için'' hayattayken ölmen gerekir!

-Abiii, bu mezarlık kimin? Neden mezarlıkta buluştuk?

-Burası senin mezarlığın! Seni kendinle buluşturmaya getirdim!

-Nasıl yani, bu mezarlık benim mi?!!

-Evet, en iyi hayatını uyandırmak için bazen hayattayken ölmek çok önemlidir.

-Ne demek istiyorsun, gerçekten anlayamıyorum?

-Çoğu insan, sanki dünya kadar vakitleri varmış gibi yaşar. Günler daha uzun olsaydı derler ama ellerinde olan zamanı da ziyan ederler. Şimdi senden ölümünle bağ kurmanı istiyorum. Yaratabileceğini bildiğin hayatı düşün ve kendine o hayatı her gün yaşamadığın takdirde kaybedeceğini hatırlat. Şimdi bu baktığın mezarlıkta yani kendi mezarının başındasın; kendine ne demek isterdin?

-Keşke diye başlayacağım bir sürü şey söylerdim sanırım.

-İşte o yüzden bazen ''uyanmak için'' hayattayken ölmen gerekir. Unutma yaşadığın her an büyük bir fırsattır. Daha sonra yaparım diye ertelediğin şeyleri, sonra söylerim dediğin söylemek istediklerini erteleme. Bu fırsatı kaçırma! Çünkü etrafındaki herkes bu fırsatı kaçırıyor.

[ohaberamos]

Dur dur orası benim yerim sakın oturma...

Çok ilginç bir şey soracağım size sevgili okur. Siz rutin yaptığınız işlerde hep aynı şekilde mi davranırsınız? Şimdi bu herif ne dedi diyebilirsiniz. Biraz daha açık yazmaya çalışayım durun hemen galeyana gelmeyin anlatıyorum. 

Şimdi mesela bir spor salonuna gidiyorsunuz ve orada otomat var. Otomatta sadece su satılıyor. Suları sıralı olarak dizmişler. Bu dizilmiş sıralara da numara vermişler. Yani siz para attığınız zaman oradan bir numara seçeceksiniz. Tüm sıralarda su olduğunu düşünün. 1 ile 80 arasında numara var. Her gün o otomattan su alıyorsunuz diye hayal edin?! Hep aynı numaraya mı basarsınız sayın takıntılı okur? Ben takıntılı mıyım onun cevabını almış olacağım vereceğiniz cevaplar sayesinde, Aman Dikkat lütfen yani :)

Gelelim ikinci örneğimize: Bu sefer akbile para yatıracaksınız. Akbil para yatırma otomatları var. Bu otomatlardan 12 tane yanyana duruyor. Hep aynı otomata gitmek ister misiniz benim gibi?

Hadi çiğköfteler iyisiniz şimdi başka bir örnek vereyim de belki kendinizden bir şeyler bulursunuz da benim gibi takıntılı olduğunuzu itiraf etmeniz kolaylaşır. Hep aynı berbere gidersiniz de o gittiğiniz berberde de aynı kişiye mi traş olursunuz? 

Ya da hep aynı şampuanı mı alırsınız? 

Ya da durun şunu sorayım bomba soru, vapura biniyorsanız ya da servise biniyorsanız hep aynı yere mi oturmaya çalışırsınız. Hatta o yerin sahibi sizsiniz başkası oturunca için içinizi yer mi? 

Var mı böyle güzel örnekleriniz? Siz de bizim gibi delilerden misiniz ha söylesenize? :) 

[ohaberamos]

Beni ıslak mekanlarda yalnız bırakmayın.

Tüm gün orada bekliyorum. Nemli ıslak ve karanlık bir ortam. Bazılarınız beni sabahın köründe hatırlıyor bazılarınız akşam. Plan program yapma şansım bile yok. Planlı olsanız kendimi ona göre hazırlarım. Bak ciddiyim bu konuda. 

Ama bırakın zamanlamayı bazen ters yüz ediyorsunuz beni. Yahu yeni tanıştığımızda adam gibi düzgün ayaklarımın üstünde durmama izin verirken sonra beni tüketmeye başlıyorsunuz. E bu normal her ilişkide olur bu hak veriyorum. Ama ilişkinin sonunda beni başımın üstünde bırakmak ne demek oluyor?!  Ters yüz etmeler, sallamalar vs.

Yahu ben de işinize yaramak istiyorum ama işin suyunu çıkartıp benim ömrümü uzatmak için içime su katma kısmı gerçekten can sıkıcı oluyor. Yahu ben sizin içinize kan sıkıyor muyum ömrünüzü uzatmak için. Bence çok bencilce bu hareketiniz, ayrıca biraz da tembellik bence. Belki de Türk olmanızla ilgilidir? Başka ülkelerde bu cinliği yapıyorlar mı bilmem? 

Evet bir sürü çeşidim olduğu doğru ama hepsi sizin mutluluğunuz için. Hanımlarla aram daha iyi. Erkeklerle aram çok iyi sayılmaz. Yani kadınlara göre daha az kullanıyorlar beni onu çok net söyleyebilirim. Beni kullanacaksanız adam gibi kullanın kardeşim bol bol. Elinizi korkak alıştırmadan. 

Sonuç olarak beni ıslak mekanlarda çok yalnız bırakmayın, şampuanım diye ilgiye ihtiyacım yok mu sanıyorsunuz? Ayıp oluyor valla.

[ohaberamos]

Memlekette ölmek kolay öldükten sonrası zor kardeşim.

Ölüyorsun ama arkandakilere iş çıkartıyorsun be kardeşim. Öleli daha çok olmadı ama yazık değil mi benim arkamdan ağlayanlara yahu. 

Tamam şanslıyım bir aile mezarlığım var. Nereye gömüleceğim belli. O konuda bir sıkıntı yok. 

Ama ben ne bilirdim zorluk başka yerden gelecekmiş. Durun da size dilim döndüğünce neler oldu anlatayım. 

Şimdi benim kim olduğumu neden öldüğümü vs çok irdelemeyelim.Uzatmayalım işte ölüyüm. Bu hikayeyi öldükten sonra anlatıyorum ki haberiniz olsun konu ilginç çünkü...  Konumuz mezarlık işleri. 

Ülkemde mezarlık defin işlemleri gerçekten hızlı bir şekilde -düzgün de denilebilir- çalışıyor. Şaşırtıcı ama bu konuda devlet bir sistem oluşturmuş Allah’ı var. 

Ben hastanede öldüm. E ben ölünce hemen ailemden birilerine haber verdiler. Ahanda X kişisi öldü, gelin de işlemlere başlatalım dediler. Ağlama zırlama kısmını geçelim. Benim öldüğüm bilgisini alan aile fertleri hızlı bir şekilde hastaneye geldiler. Salya sümük kısmını geçiyorum. 

Ne yapacağız bize yardımcı olun biz pek bilmiyoruz diye oradaki doktora sordular. Onlar da biz şimdi cesedi (bu ben oluyorum) morga götüreceğiz siz de hangi gün ne zaman cenazenizi almak istediğinizi bize bildirin size ölüm kağıdı verecekler dediler.  Aha- Ölüm kağıdı! Litaretüre girsin lütfen. Ölüm kağıdı kişinin nerede nasıl öldüğünün yazıldığı evrak. O kağıt olmadan cesedimi NAH alırsınız sayın seyirciler. 

Kısacası ben ölünce beni morga kaldırıyorlar o soğuk ve kapalı kutuya üstüme beyaz bir çarsaf geçirerek buzz gibi metale yatırarak içeri dolaba ittiriyorlar. Benim öldüğümü aileme bildiriyorlar. Sonra da onlara karar vermeleri için -ne zaman hangi camiden cenaze namazı kıldıracakları sorunu ile başbaşa bırakıyorlar. Ohhh yeaaa.. Hadi bakalım şimdi 4 bilinmeyenli denklem başlasın.

1-Ne zaman?

2-Hangi cami?

3-Kimlere haber vereceğiz nasıl haber vereceğiz?

4-Gazete ilanı verecek miyiz? 

Ne zaman sorusu şehir dışından gelecekler için önemli. Hangi cami konusu caminin imamı, ulaşımı ile ilgili bir konu. Kimlere nasıl haber vereceğiz konusu eğer yaşlı kişilerin haberi yoksa şok olabilirler onlara alıştırarak söylemek lazım sorgusu. Ve tabiki zaman ve cami kararlaştırmadan da gazete ilanı vermek olmaz. Çünkü kesin bilgi vermek lazım insanlara yalan bilgi verirsen öldü ama son dakikada yaptı yine şakasını derler...

Neyse bizim gençler hızlı karar verdiler ve beni hangi camiden hangi vakitte uğurlayacaklarını hılzı bir şekilde tüm aile fertlerine saolsun sosyal medya sayesinde haberdar ettiler. 

Çok detaya girmeyeceğim kafanızı şişirmeyeceğim söz. Ölmüş hala vikvikvik konuşuyor dedirtmem merak etmeyin. 

Şimdi ben ölünce ölüm kağıdım hastaneden veriliyor. O kağıtla hangi ilçedeyseniz o ilçenin cenaze işleri ilgienen birimine gidiyorsunuz. Kadıköy’de iseniz Şakirin Camii alında. Oraya gidip ‘’bizim aile fertlerimizden şu kişi öldü. Defin işlemleri için gelmiştik’’ diyorsunuz.  Eğer aile mezarınız varsa nerede olduğunu söylüyorsunuz. Oradaki memur size neresinin uygun olduğu hakkında bilgi veriyor. AMA her şey doğru olmayabiliyor. Hiç beklemediğiniz bir isim sizin mezarda daha önceden kayıt edilmiş olabiliyor? Ya da daha önceki definlerin sırası defterde farklı yazılmış olabiliyor. Yani siz amcanız en sağda yatıyor sanıyorken aslında amcanız en solun bir yanındaki mezarda uzanıyor gözükebiliyor. Siz acaba beni yatırmayacaklar mı mezarıma diye düşünürken, oradaki memur amcamız size şu harika öneri ile geliyor. ‘’Sizin defininizi bugün yapacağız, ama siz daha sonra gelip mezarlıktaki 5 mezar taşının üzerindeki isimleri tekrar yazdıracaksınız, tamam mı?’’ 

Woohaaa, olaya bak! 

Size demek istediğim şu gençler, siz ölseniz ülkemde ölüm işlemleri hızlı yapılsa bile hatalı olabiliyor. Bu hatayı da ‘’herzamanki gibi’’ size ödetiyorlar. 

dipnot: Bu hikaye bir kurmacadır. Lütfen ciddiye almadan okuyunuz. ;)

[ohaberamos]

Yaşasın MacFit. Yaşasın 40 yaşına yaklaşıyorum spor yapmalıyım sendromu.

Mert 2 gün önce gönderilmiş mail’de yazan üyelik numarasını ezberlemişti. Yola çıkmadan tekrar kontrol etti. 53-54-54-17 

Bu numarayı kapıyı açmak için kullancaksınız demişlerdi. ‘’Unutursam da cep telefonum var, oradan mailleri kontrol ederim. Hem o kadar yaşlanmadım yahu, 8 haneli bir numarayı unutacak değilim ya?’’ 

Bisikletine atladı. 40 yaşlarına gelmesi onun bisiklete binmesine engel değildi. Spora gidecekti. Spora giderken sportif bir hareket yapması kadar normal ne olabilir? ‘’Spora bisikletle gideceğim’’ dedi. ‘’Bisikleti oraya kapıya yakın bir yere park ederim. 8 haneli giriş kodumu kapıya girerim. Sonra da sporumu yaparım’’

Ama her şey o kadar kolay olmadı...

Mert 40 yaşına yaklaşırken, her erkeğin sorgulamaya başladığı bir süreçten geçiyordu. ‘’E şimdi veremezsem bu kiloları ileride hiç veremem. Spor yaptım yaptım, sonra nah yaparım. Ali, Mehmet, Serkan hadi olm gelin beraber gidelim. Beraber gaza geliriz hem.’’ Hiç bir arkadaşını kandıramamış kendi kendine gaz vermek zorunda kalarak üye olmuştu. İşin güzel tarafı üyelik yıllık değildi. En kötü ihtimalle bu gazla 1 ay giderim sonra üyeliğimi iptal edebilir diye düşündü. Ne güzel bir sistem. Aylık üye olabiliyorsun.  

Bisikletini park etti ve o özel kapıya geldi Mert. Neydi şifre, neydi o 8haneli süper şifre..? 

53-54-53-17. dit dit diit. Açılmadı. Biraz stres biraz endişe ile  bir kere daha bastı tuşlara. bu sefer didididit Çlank etti kapı. Silindirik cam bölme dönmeye başladı ve kapı açıldı. Silindirin içine bir adım attı ve bekledi. KApı arkasından kapanınca diğer taraftaki kapı açıldı.İlginç bir giriş, insan kendini 5sn bile olsa ışınlanacak gibi hissediyor bu silindirin içinde. Neyse başardım da içeri girdim. Oh dedi ilk etabı hallettim. Spor da yapabilirsem hayırlısı ile bugün süper olacak...

Daha önceden spor salonu deneyimi vardı Mert’in. Kimseye bir şey sorma gereği duymadan yolunu bilir bir edayla merdivenleri inerek aşağı kata doğru yöneldi. Alt kata geçmeden toprak seviyesine son bir kere baktı. ‘’Houston, dalışa geçiyorum. Bana bir şey olursa merak etmeyin en azından aileme spor yaparken öldü dersiniz’’ 

Neden bu ucuz spor salonları yerin altında oluyor genelde? Nedeni aslında basit Kiralar ucuz mekanlar büyük sok milleti aşağıya bas havayı dışarıya ver klimayı insanların üstüne biraz da müzik verdin mi dım tıs dım tıs dım tıs tıs.. Yippiiee.

-1 katına indiğinde şöyle göz ucuyla etrafına baktı Mert. Kız var mı acaba burada dedi? Geldiği saatin doğru bir saat mi olduğunu kız sayısının oranı ile anlayacaktı. Evet fena durmuyordu kız oranı. Ama Mert nereden bilebilirdi bunun saatle ilgili olmadığını. 

Soyunma odaları için bir kat daha merdivenlerden aşağı inecekti. İşte şimdi -2 katındaydı. Evet soyunma odalarını buldu ama burada bulduğu başka bir cevap daha vardı. Yer seviyesinden aşağıya indikçe testesteron oranı da artıyordu. Demek ki konu geldiğin saatle ilgili değil dedi, yer yüzüne uzaklığınla ilgili olarak değişiyormuş Houston. Houston beni duyuyor musun buradan? Aşağıdayım -9 metredeyim. Alo. aloo.

Üstünü değişirken bunun nedenini sorguluyordu. Neden aşağıya indikçe kız sayısı azalıyor? Nedeni çok basitti. En alt katta ağırlıkla çalışma alanı bir üst katta koşu bantları ve bisikletler vardı. Gelen kızlar ağırlık çalışma için aşağıda öküzler gibi bağıran IHHH- AHHH- IIIHHH- OHHH kas yığını adamların yanına gitmek istemiyorlardı.İşin komik tarafı Mert’te sıska kolları ile o anıran arkadaşların arasında kaybolmak istemedi. 

Ayrıca acil bir durumda telefonla arkadaşını bile arayamayacağı bir yerde (o kadar aşağıdayız ki telefon çekmiyor düşünün artık) spor yapmak istemiyordu.

Mert koşarak bir üst kata çıktı ve ‘’ben kilo vermek istiyorum. Kas yapmak ikinci hedefim yahu zaten abartmaya ne gerek var?’’ dedi. 38 farklı koşu bantından birini televizyonun ve aynaların durumunu inceleyerek seçti ve hemen üstüne zıpladı. Spor salonu deneyimi olan Mert hangi düşmelere basacağını biliyor gibi yaparak ‘’hemen başla’’ butonuna bastı. Ama hız düğmesini çok kuraclamak istemiyordu. Youtube’da koşu bantından düşüp yerde şınav çekiyor numarası yapan adamı taklit etmek istemiyordu. 

Koşu bantı üzerinde 30 dakika debelendikten sonra başladığı noktada olduğunu fark ederek,  istediği yere gelememiş olduğunu anlayarak, hemen ineyim de bisiklete binerek gitmeyi denerim diye düşündü. Bisiklete binmeden bir kantine uğrayayım diye düşündü.  Etrafına bir baktı ortada kantin bakkal süpermarket gibi bir yer yok. Sadece bozuk para ile çalışan bir otomat vardı. Neyse ki şortunun cebinde 1TL vardı da istediği suya kavuşabildi. 

Spor salonlarının Pegasus’u MacFit sağolsun müşterilerini düşünmüştü. Fazla giderleri kısmış (havlu,su,şampuan vs vermiyordu)

Yaşasın MacFit. Yaşasın 40 yaşına yaklaşıyorum spor yapmalıyım sendromu. ‘’İstiyorsan duj getireceksin kendi şampuan. İstiyorsan su atacaksın bozuk para.’’ 

[ohaberamos]

Fit kalalım MacFit’li olalım.

Normalde beklenti nedir? Yaz yaklaşırken gaza gelmek ve bu gazla bir spor salonuna yazılıp hızlı bir kilo verme operasyonuna girmektir. Ama ben ne yaptım tüm yaz müzik çaldım şarkı söyledim (böyle miydi yaw Ağustos böceği ile karınca masalı?)  yaz bitince de operasyonu başlatayım dedim. 

Yazın alınmış kiloları belki kışa girerken veririm diye düşündüm. Ve kendi kendime spor yapamayacağımı bildiğim için kendimi bir spor salonu sorumluluğuna atayım istedim. 

Normalde spor salonları taktik yapar. 1 yıllık üyeliği size bir şekilde ÇOK UYGUN fiyatlara satar ve siz ne olduğunu anlamadan kocaman kocaman üyelik ücretlerini ödersiniz. Ayrıca hata yapmadığınızı kendinize kabul ettirmek için. 

-Ama harika bir tesis canııım, havuzu var. Saunası var. Kızlar bisssürü! dersiniz.

Şimdi bahsedeceğim mekanda ise yıllık üyelik yapabilirken aylık üyelikler de yapabiliyorsunuz. Süpeer! Evet gerçekten şaka yapmıyorum, bir aylık deneyebilirsiniz. Gidip hatta internetten gitmeden kredi kartı bilgilerinizi girerek aylık aidatınızı ödeyip üye olabiliyorsunuz. 

Ben gaza geldim bir aylık ödememi yaptım. Buranın ismi zaten başlıkta yazıyor merak etmenize gerek yok. Macfit-Göztepe. Bir sürü MacFit var. Size yakın olanı hangisi ise onu seçiyorsunuz üyeliğiniz orada başlıyor. 

İlk geldiğiniz gün tanıtım amaçlı bir arkadaş size isterseniz ödeme yapmadan deneme sürüşü yapabilirsiniz diyor. Ayrıca tanıtım için şunu söylemesi çok hoşuma gitti. 

-Efenim, bizi havaalanı şirketi olarak Pegasus’a benzetiyorlar, fazlalık olan her şeyi çıkarttık sistemimizden.

-Nasıl yani?

-Yanisi şu. Siz gelirken havlunuzu yanınızda getireceksiniz. Şampuanınızı yanınızda getireceksiniz, terliğinizi, dolap kilidinizi yanınızda getireceksiniz. Biz size sadece salon kullanma hakkı vereceğiz. Ha unutmadan tuvalette harcayacağınız suyu da veriyoruz merak etmeyin.

-Hahahah, peki içecek su? 

-Hayır tabi ki. İçecek yiyecek ihtiyacınızı otomatlarımız var onlara bozuk para atarak karşılayabilirsiniz! 

Biraz şok olmuş ama genel olarak eğlenmiş bir şekilde mekanı gezmeye devam ediyorum. İlk giriş çok NASA’vari olmuş. Girerken üyelik numaranızı tuşluyorsunuz. Dit dit dit dit dit. Sonra silindirik fanus vızzz sesi ile dönmeye başlıyor ve sizin içeri girmenizi bekliyor. İçeri giriyorsunuz. Açılmış cam kapı tekrardan kapanıyor ve siz ‘’ışınla beni scotty’’ edası ile diğer taraftaki cam kapının açılmasını bekliyorsunuz. Açılınca ilk bölüme giriş tamamlanıyor. 

Level 1 DONE

Devam edilecektir :) 

[ohaberamos]

Kitap yazmak ile ilgili küçük notlar:

Tavsiyeler

Kitap yazmayı düşünüyorsanız bu tavsiyelere dikkat edin:

Türkiye’deki yayıncılık sektörünün mevcut durumuna dair araştırma yapın.

Çok gösterişli olmayan, temiz, sade bir dosya hazırlayın.

İnternette editörle çalışmak ne demektir, nasıl çalışılır konulu yazıları okuyun.

Bol bol okuyun. Şiir, kitap, roman, hikaye… Tür ayırt etmeyin. Felsefe, sosyoloji, psikoloji, antropoloji, edebi eserleri okuyun. Çeşitlilik olsun.

Bir defter tutun ve buraya düşüncelerinizi, fikirlerinizi hatta hatalarınızı yazın.

Düzeltmeleri daha iyi görebilmek için renkli kalemler kullanın.

Yazım ve imla hatalarına dikkat edin.

Bitirdiğinizi düşündükten sonra ara verip birkaç gün sonra tekrar baştan sonra okuyun.

Ne kadar kazanılır?

Hepsi satılsa ayda 280 TL kazandırıyor Peki bir yazar adayı, ilk kitabını bastırdığında kazancı yaklaşık ne kadar oluyor? Bu kitabın 2 bin adet basıldığını ve tanesinin de 15 liradan satıldığı düşünelim. Yüzde 8 KDV olsun. 14 liradan 2 bin kitap 28 bin lira ediyor. Tabii hepsinin satıldığını varsayarsak. Bu kazancın yüzde 12’si yazara gidiyor. Yani 3.360 TL. Bu da ayda 280 TL demek. Yani bir yazar adayı, tanesi 15 liradan 2 bin adet kitap satarsa eline geçecek aylık para 280 TL. Yazara verilen oran yüzde 10 da olabiliyor yüzde 20 de. Basılan kitap sayısı 20 bin de olabilir 200 bin de. Bu oranlar yazara ve kitaba göre değişebiliyor.

Küçük notlar almak her zaman iyidir. Bu notları ileride okursam işime yarayacağını düşünüyorum. Belki sizin de işinize yarar diye buraya ekledim. Hadi bakalım

[ohaberamos]

Kitap yazmak?

Bu aralar kitap yazmakla ilgili merakım var. Kimler yazmış nasıl yazmış nelere dikkat etmişler. 

Yazmak için pratik çok önemliymiş. Her gün en az 10 - 15 dakika yazmaya verilmeli. Bu işlemi artık rutin bir hale getirmek gerekiyormuş. Bunu yaptığınız zaman bünyeniz yazma işine alışıyor kafanızdakileri düşünmeden hızlı bir şekilde kelimelere aktarabiliyormuş. Çok ilginçtir yazarken düşünmeyin ve okumayın diyorlar. Bunu yapın sonra 1 hafta geçtikten sonra okuyun ve okuduklarınızı beğenipbeğenmediğinizi kontrol edin diyorlar. 

Ben ise yazıp yazdıkları kontrol etmenin gerekliliğini düşünmüştüm. Demek ki öncelik alışkanlık kazanmaktaymış. Denemekte fayda var. 

İkinci önerilen sevdiğiniz kitapları tekrar okumak. Okuduğunuz zaman neleri hoşunuza gitmiş o kitap için notlar almak. Yani karakter mi hoşunuza gitti yazış şekli mi konusu mu nedir sizi çeken. Bu şekilde sizi etkileyen yönleri daha  iyi öğrenmeniz sağlanıyormuş.

DAha sonra alıştırmaları konulu olarak geliştirin diyorlar. Yani bir konu seçin o konu hakkında bir kısa yazı yazın. Sonra onu kendinize mail atın veya adresinize mektup olarak gönderin ve okuyun diyorlar. 

Aklımda kalan son tavsiye de ne tür yazacağınıza karar vermek. Makale mi roman mı kısa roman mı öykü deneme biyografi mi? Bunlara karar verdikten sonra o tarz üstüne yoğunlaşmak lazımmış.

Ben şu anda sadece okuma kısmındayım. Okumaya çalışıyorum. İnsanlar neler yazmış neler yazıyor. Aslında baktığım zaman çok kişinin kitap yazmış olduğunu artık kitap yazmanın eskiye göre daha kolaylaştığını görüyorum. 

Bunun nedeni sanırım yayıncı sayısının artışı. Ya da insanların yazmaya daha fazla vakit ayırması veya yazma işlemini benimsemesi olarak gösterebiliriz? Tam nedenini bilemiyorum ama kitap satan yerlerde yazarları incelerseniz türk yazarların artışındaki fazlalığı göreceksiniz. 

Hadi bakalım rastgele...

[ohaberamos]

140 milyon tık almış. 

Anlamadım nedenini.......?