Boos
Ik ben boos
Ik wil krijsen en stampen en met de deuren gooien
Maar zo boos kunnen zijn heb ik nooit echt gekund.
Ik wil haar door elkaar schudden en hem op z'n tenen trappen want hoe durven ze.
Hoe durven ze MIJ nu nog pijn te doen?!
Alleen dat is maar het ego dat het kwetsbare meisje, jullie dochter, probeert te beschermen.
Het is oneerlijk.
Het is precies waar ik altijd bang voor ben.
Iets dat zij weten en dat ze hebben kunnen lezen in de verslagen van mijn therapeute.
Alleen achter gelaten worden.
Ik maak de tijd voor jullie.
Ik kies om mijn tijd aan jullie te geven.
Om één ding te doen dat is het moeilijkste vind in de wereld maar steeds beter in word.
Familie aanstaren en niets voor hen voelen. Met hen een gesprek aanhouden omdat jullie wel veel om hen geven. Tijd maken voor iets waar jullie gelukkig van worden en dan...
Wordt ik achter gelaten.
En dan nog zeggen je hebt niet gevraagd naar mijn afscheid.
Iets waar je al meer dan een maand mee bezig bent. Waar ik telkens empathisch op hem gereageerd en heb geprobeerd je uit te horen. Maar angsten, zenuwen, daar had je het nooit over.
En nu ben ik boos
Omdat ik het oneerlijk vind.
Maar ik kan er niets aan doen.
Jullie gaan een fijne dag tegemoet.
En ik zal alleen thuis zitten.
Alleen.











