Ongedurig

“Wees nou niet zo ongedurig,” zei hij en hij probeerde haar te kalmeren door zijn armen om haar heen te slaan. Dat werkte.

[dansen-in-de-regen]

”Het gaat altijd zo. Of niet dan.”

“Hoe bedoel je?” “Ik wacht. Jij doet wat je wilt doen.” “Je hoeft niet te wachten op me hoor.” Maar ik kan niet anders dan op je wachten. De lucht was grijs. De wind huilde. De zee omhelste de rotsen met harde klappen. Mijn benen waren moe van het lange wandelen en ik wilde gewoon in je armen vallen en dat jij me dan opving. Me vertelde dat het wel goed komt. De weg terug was lang, langer dan de heenweg. Mijn voeten verdronken in het zand. Verdronk ik maar helemaal. Hapte ik maar zand in plaats van lucht. Was het maar over. Ik wil niet meer wachten.

[muisjee]

Vandaag

Een oudere vrouw drong voor bij de kassa. Ik tikte op haar schouder en zei vriendelijk dat ik eerst nog aan de beurt was. Ze snauwde mij af met iets over een trein die niet ging. Ik luisterde al niet meer. 

Ik nam warme chocolade en een stuk cake. Mijn mond verbrandde ik bij de eerste slok. Ik zat bij het raam. De mensen die voorbij liepen hadden haast of ze keken mij boos aan. Alsof ik er iets aan kon doen dat hun trein niet ging. De boze blikken lieten mij voor een seconde wanhopig voelen. 

Regen druppelde zachtjes in de plassen die er al eventjes lagen. Op het veld bloeiden narcissen. Het zag er kleurrijk uit op deze grijze dag. Er kwamen kindjes binnen met veel lawaai, ze lieten mij toch glimlachen. 

Ik dacht aan de brief die vandaag zou moeten aankomen. De brief die ik gisteren op de post had gedaan. Ik hoopte dat alles nog in de envelop zat en dat ze er blij mee was. 

De kindjes renden ondertussen door de kleine, drukke ruimte van de kiosk. Ze speelden verstoppertje of iets dergelijks. Buiten stapte er iemand met veel moeite uit een auto. Een taxi reed weg en de chauffeur keek heel chagrijnig. 

Er zat een oude vrouw aan de grote tafel. Ik schatte haar rond de tachtig. Waarschijnlijk was ze dat niet, ik ben slecht in leeftijden raden. Ik zag hoe het kassameisje moeite had met controle houden over de drukte. Een goederentrein verstoorde mijn muziek. 

Ik keek op mijn horloge, sinds kort droeg ik er weer een. Over drie minuten zou ik mijn sjaal omdoen, mijn tas pakken, naar buiten lopen en daar wachten tot elf minuten over elf. Dan zou ik in de bus stappen en naar huis toe gaan. Zoals elke dag. 

[yansiegers]

Hoi! Help jij mij een verhaal te schrijven?

Het enige wat je hoeft te doen om mee te helpen aan het Tumblr-verhaal, is het beantwoorden van de vragen hieronder! In feite bepaal jij waarover ik schrijf, en ik knoop de eindjes aan elkaar.

Wat is het thema? Dat zou echt van alles kunnen zijn, doe eens gek.

Wat is de setting en/of omgeving? Een verhaal speelt zich natuurlijk ergens af en heeft een bepaalde sfeer.

Wie is/zijn de hoofdperso(o)n(en)? Dat kan één iemand zijn, maar kunnen ook meerdere mensen zijn. Soms is het de persoonlijkheid heel duidelijk, andere keren vrijwel onbekend.

Wat is het onderwerp? Een verhaal draait ergens om, vaak is dat een probleem dat opgelost moet worden. 

En wat is de eventuele plottwist? In veel verhalen komt een (hoofd)stuk voor dat het verhaal helemaal op zijn kop zet.

Weet jij iets? Stuur dan een berichtje naar mij! Dan bekijk ik het zo snel mogelijk en voeg ik het toe aan mijn lijstje. Wanneer ik genoeg ideeën van jullie verzameld heb, laat ik jullie hier weten welke antwoorden ik heb gekozen en wie ze ingestuurd hebben. Daarna ga ik aan de slag met schrijven. En natuurlijk krijgen jullie uiteindelijk het resultaat te zien! (Die zal ik posten op mijn schrijf-blog @ongedurig, maar ik zal de post hier sowieso ook rebloggen.) 

Alvast bedankt! :)

[ongedurig]

Iedereen mag meehelpen ;)

[prozeersels]

De kerk en het park.

Een paar keer liep Rex voor de deuropening heen en weer. Hij controleerde het nummer op de brievenbus, keek naar het nummer op de postkaart. Ze kwamen overeen, dit was de plek. Langzaam stapte hij de treden van de trap op. Hij klopte op de zware houten deuren, het geluid galmde de ruimte in. Van achterin hoorde hij geschuifel, gepiep en gekraak. Een deur viel dicht. “Kom verder,” knarste een stem, oud en vermoeid. Voorzichtig liep Rex dieper het schemerige vertrek in. Het spaarzame licht viel door hoge glazen ruiten naar binnen. Met moeite kon hij de zittende figuur tegen de achterste muur ontdekken. Hij liep er dichter naartoe, bleef op ongeveer een meter afstand staan en keek om zich heen. “Een kerk, echt?” vroeg hij. De man in de stoel lachte kort en hijgend. “Niemand anders gebruikt hem nog. Het leek me een goede plek om te blijven.” Rex haalde zijn neus op. “Je hoort hier niet,” zei hij. De man in de stoel antwoordde niet, wreef met zijn handen over elkaar en hief zijn hoofd op. “Je ziet er goed uit, Rex. Een beetje vermoeid, maar voor de rest goed.” Rex schudde zijn hoofd. “Je hoort hier niet,” zei hij weer. De man zuchtte diep.

“Ze zijn allemaal weg, Rex. Alle vrouwen, alle aanbidders, meepraters, bewonderaars. Alles wat ik had opgebouwd is afgebrokkeld, verwaaid tot zand. Alleen jij bent er nog, hoewel ik vaak genoeg heb herhaald dat je moest vertrekken. Koppige rotzak. Ik zie het al aan je blik, je wil me hier vandaan slepen en me in één of ander ziekenhuis laten verzorgen, alsof ik zwak ben en beroofd van trots. Krijg de tering maar.” Rex keek om zich heen. zag een gammel houten kistje liggen en zette het tegenover de man in de stoel. “Hoe heet je vandaag?” vroeg hij. De man dacht even na. “Ik kan niet meer dagelijks wisselen. Een tijdlang heb ik Joziah geheten, maar de naam is bitter geworden om te gebruiken. Zeg me, Rex, hoe zal ik mij noemen?” Rex keek naar het hoge plafond, de plek waar vroeger het kruisbeeld had gehangen. “Pater lijkt me passend,” zei hij toen. De man in de stoel knikte. “Een goede naam, voor nu.”

Een kwartier bleven Rex en Pater zo zitten, in stilte. Toen schraapte Pater zijn keel. “Heb je de kaarten gekregen? Alle twintig?” Rex knikte, een kleine glimlach kroop over het gezicht van Pater. “Ik had je mee moeten nemen, dat heb ik de hele reis gevoeld. De dingen die ik zag, de plekken die ik bezocht. Het was allemaal beter geweest als ik je mee had genomen.” Rex was opgestaan. “Dit heeft geen zin,” zei hij en hij begon te ijsberen door het vroegere gangpad. De tegels waren versleten van alle mensen die hem voor waren gegaan. “Blijf hier, dan haal ik iemand, dan draaien we het terug,” zei hij. “Rex…” Pater kwam moeizaam overeind. “Het is voorbij,” zei hij. “Maar als je iets voor me wil doen, tegenover de kerk is een park, met bankjes. Neem me daar mee naartoe. Ik heb het in mijn eentje geprobeerd maar kwam de straat niet over.”

Pater hing zwaar aan zijn rechterkant, maar Rex hield hem zo goed mogelijk van de grond af. Het zweet stroomde over zijn rug nog voordat het park was bereikt. Bij een bankje tegenover een fontein tikte Pater op zijn schouder. “Hier is goed,” zei hij, zijn stem nauwelijks meer dan het geritsel van versleten bladzijden. Langzaam liet Rex de man op het bankje zakken. In stilte nam hij plaats, de zon scheen in hun gezicht. “Dit is goed, Rex. Dit is heel goed,” zei Pater, en hij zuchtte diep. Rex zei niets. Na een kwartier stond hij op en liep hij weg. Voordat een bocht het bankje aan het zicht zou onttrekken, draaide hij zich om. Pater was iets in elkaar gezakt, een vrouw kwam voorzichtig dichterbij. ‘Ja, dit was goed geweest,’ dacht Rex.

[ongedurig]

je kan echt prachtig schrijven. het sleept mij helemaal mee in het moment van het verhaal.

Bedankt! *bloost* Wat een fijne afsluiting van de dag ;) 

Binnenkort schrijf ik ook een nieuw verhaal en daar kan jij ook aan meehelpen als je wil :)

[misssmamas]

Zijn armen rondom mijn lichaam en zijn rechterprofiel tegen mijn slaap aangedrukt. Hij ademt diep en wanneer hij zijn levenslucht uit zijn longen naar buiten toe perst schokken zijn schouders op en neer. Zijn glimlach staat in mijn netvlies ingeprent en kan ik me voorstellen met mijn ogen toe, mijn binnenste warmt volledig op wanneer ik aan het bollen van zijn wangen denk en het kuiltje in zijn linkerwang.

[sebastienbrachel]

Het is inmiddels etenstijd en ik haal wat eenvoudigs bij de supermarkt. Als ik bij mijn huis aankom, zie ik het meisje weer voor het raam zitten. Haar onregelmatige ademhaling beslaat de koude ruit en alweer is haar gezicht een troebele vlek. Om die troebele vlek hangen haar krullende lokken, schouders die hikken, een slanke hals. Ze heeft een mooie blouse aan. Het is net transparant genoeg om te achterhalen dat ze een rode bh draagt. Achter haar brandt een enkele lamp. Ik ben benieuwd wat ze doet. Ik stel me zo voor dat ze een kunstzinnige opleiding volgt. Ze werkt in een restaurant of een platenzaak. Ze zingt met een breekbare stem dat nog net boven het getokkel op haar gitaar uit komt. Ze heeft het prima voor elkaar en toch huilt ze. Misschien is ze net gestopt met roken.

[justmyselfwithoutme]

De vrouw naast mij op de trein kreeg te horen dat ze een verdwaalde reiziger was. Ze keek bedroefd mijn kant op. “Verdwalen is oké. Ik doe dat ook meermaals per week, en ben nog steeds op zoek naar het juiste pad.”, zei ik tegen haar.

[ongedurig]

Sneeuwkettingen

“Wil jij het ook eens proberen?” vroeg hij, en haalde zijn rechterhand van het stuur. “Weet je dat heel zeker?” aarzelde ze, terwijl ze naar het kabbelende beekje ver onder hen in het donkere dal ...

Mijn verhaal als gastschrijver is gepubliceerd op de site van het Schrijversgenootschap! Lees hier het verhaal “Sneeuwkettingen”, over een ritje in de bergen.

[ongedurig]

Muisstil

Wolken dreven over terwijl hij door de vieze ruit over het groene landschap keek. Her en der kon hij stukjes blauwe hemel zien dat weerspiegelde in de plassen en sloten. De zon liet de wolken aan de horizon witheet gloeien en gaf het landschap een warme rustgevende gloed ondanks het koude seizoen. Even was hij afgezonderd van de rest van de wereld, even alsof de wereld om hem heen niets kon schelen. Even was het muisstil in zijn normaal zo drukke gedachten. De muziek in zijn oordopjes stierf weg en hij werd in een flits teruggetrokken naar de realiteit om vervolgens uit de drukke trein te stappen.

Origineel: yansiegers (maandag 19 januari 2015)

[ongedurig]

Kastanjes

Vandaag besefte ik - terwijl de verkleurende bomen aan mij voorbij gingen - dat het herfst aan het worden was. Mijn gedachten gingen naar het fijne gevoel dat dat seizoen met zich meebrengt, en hoopte dat het dat ook dit jaar weer zou doen. Zullen we alvast kastanjes gaan zoeken?

[ongedurig]

Ik verdronk

Ik verdronk in haar ogen. Ik dwaalde weg, starend naar de twee nachtzwarte pupillen omgeven door hemelsblauwe irissen, en vergat dat ze tegen me praatte. Afgeleid en gefascineerd door de schoonheid van het geheel. Totdat ze op een gegeven moment vroeg of ik wel luisterde en vervolgens met haar vingers knipte. Waardoor ik met een noodgang teruggetrokken werd naar het hier en nu.

“Huh, wat zei je ook alweer?”

[ongedurig]

De muziek in het postkantoor was nauwelijks hoorbaar, en overstemde niet de rasperige ademhaling van de vrouw achter de toonbank. Ik stond bijna vijf minuten voor het schap met verpakkingsmateriaal....

Story Highlight:

Postkantoor van prozeersels

[ongedurig]

Passagiersstoel

Het was eng om naast hem in de auto te stappen. Ik hoorde dat hij kortademig was toen hij de sleutel in het contact stak. De radio bleef uit. Hij was al oud en had zich over het stuur heen gebogen om beter te kunnen zien. Héél voorzichtig parkeerde hij uit op de drukke parkeerplaats. Ik vertrouwde hem niet, dus keek ik mee hoe hij om de mensen heen manoeuvreerde. Toch reed hij zonder aarzeling netjes de weg op, waarna we werden weggevoerd in de stille ruimte.

Bij een T-splitsing aangekomen tikte het knipperlicht naar rechts. Er kwam een andere auto van die kant die schijnbaar rechtdoor wilde. Toch reden we door. Er ging een stoot van adrenaline door me heen waardoor ik zomaar iets uitriep. Tot mijn verbazing sloeg de andere auto toch af, de straat in waar we uit kwamen rijden. ‘Heb jij dat knipperlicht gezien?’, vroeg ik hem ietwat verward. ‘Ja hoor, hij had het knipperlicht gewoon aan’, zei hij alsof er niets aan de hand was. ‘Huh? Ik heb echt niets gezien’, zei ik terwijl ik het filmpje in mijn hoofd nog eens opnieuw afspeelde. Verzonken in gedachten vergat ik dat we verder reden. Ik zal het me wel verbeeld hebben. Ik probeerde mijzelf gerust te stellen waarna ik keek hoe hij de auto bestuurde. Opnieuw hoorde ik het knipperlicht en ik voelde dat we de bocht om gingen. Er doemde naast hem in het zijraampje een zwarte wazige vlek op. Voordat ik me realiseerde wat het was, was het al hier.

Er ging een schokgolf door de auto, die het geluid van knetterend glas en een doffe knal veroorzaakten. Maar ik hoorde het niet meer. Ik voelde een scherpe pijn in mijn hoofd maar ik negeerde de pijn door het beeld naast mij. Er was een witte ballon verschenen, overgoten met liters rode vloeistof, dat een bewusteloze gedaante achterover hield. Ik wist precies wat er gebeurd was. Ik had nooit op de passagiersstoel moeten gaan zitten.

[ongedurig]

De zon had plaats gemaakt voor een donkere wolk en regendruppels kleefden aan het raam. Het weerhield mij er niet van om toch even naar buiten te gaan. Ik gaf Pim te eten en trok mijn schoenen aan....

Story Highlight:

Een naamloos verhaal van muisjee

[ongedurig]

Kamerverlichting

Ik trok de deur open. “Ah, je bent er. Kom binnen!” Ze glimlachte naar me op de manier waarop alleen zij dat kon, maar zei verder niets. Gelukkig was voor mij haar charmante lach alleen al genoeg. Ze stapte over de drempel de loods binnen. “Dus... híér woon je?” vroeg ze aarzelend, terwijl ze haar ogen over de hoge stellingen met dozen liet glijden. “Nou, niet híér natuurlijk. Ik slaap hierboven.” En ik wees naar de trap die naar een tweede verdieping leidde. “Hieronder is de receptiebalie en kantine. Dat is van het bedrijf van mijn vader. Hij is er nu niet.” stelde ik haar op haar gemak. En het leek wel alsof ze een haar adem langzaam uitblies. “Maar kom, ik ga je mijn kamer laten zien,” en ik stormde ietwat te snel de trap op, om terug het trapgat in te kijken hoe ze me volgde. Toen ze de laatste traptreden beklom viel het daglicht over haar zachte golvende haar. Ze keek me aan en ik zag een kleine schittering in haar ogen. Op dat moment realiseerde ik me dat ik haar al de hele tijd schaapachtig stond aan te gapen. Ik kwam weer bij zinnen toen haar beide hakken eindelijk op de laatste trede stonden. Zal ze iets door hebben gehad?

Ik nam haar mee naar de deur van mijn kamer en opende hem. “Treed binnen!” riep ik misschien iets te hard. Ze stapte binnen maar zei nog steeds geen woord. Ik zag dat ze niet echt onder de indruk was, maar dat was ook geen wonder. Alles was nog half in aanbouw. Er stonden ondanks dat al wel twee doorgezakte banken, een provisorische salontafel, bureau met stoel, kledingkast en natuurlijk een bed. Mijn kamer was vrij groot en lang, en leek dus nogal leeg. Er moest gewoon nog veel aan gebeuren.

“Je hebt het wel leuk ingericht,” zei ze op een duidelijk sarcastische toon en liep galant een stukje verder de kamer in, zodat ze bij mijn bureau aankwam. Daar zette ze haar tedere handen op het bureau en begon te leunen terwijl ze de kamer nog eens goed rondkeek. Toen ze klaar was liet ze haar vingers over het bureaublad glijden terwijl ze wiegend met haar heupen naar één van de banken liep. Vervolgens ging op het randje van de bank zitten. “Vertel me eens wat meer over je kamer,” vroeg ze waarbij ze naast zich met haar hand zachtjes op het zwarte leer tikte. “Nou...” zei ik twijfelachtig, en ik kwam naast haar zitten. “Omdat ik pas net hier woon is, zoals je zag, alles nog half in aanbouw. Ik heb een boel plannen om alles wat minder leeg te laten lijken en netjes te maken. “Vertel verder,” drong ze aan en kwam iets dichterbij met haar gezicht. Ik kon de warmte van haar adem nog net niet voelen op mijn gezicht. “Ik wil in ieder geval nog iets met de verlichting doen,” vervolgde ik. “Die witte tl-buizen zijn ook maar saai en mijn kamer heeft echt betere verlicht-” Ze duwde me achterover op mijn rug en ging voorzichtig over me heen zitten. “Verlichting nodig...” Dat wist ik nog uit te brengen, maar ze drukte haar wijsvinger op mijn lippen. Ze had me dus wèl door.

[ongedurig]

Je schrijft werkelijk prachtig!

Dankje ^^ *krijgt de rode kleur van een tomaat* Jij schrijft anders ook werkelijk prachtig!

Maar ik moet ook nog heel veel leren hoor, mijn schrijfsels zijn nog verre van perfect...