Open College

Een gids door de jungle van online courses.

[opencollege]

'Why are we so afraid?'

De video speelt en er wordt van alles op een digitaal bord gekliederd. Soms is het nauwelijks bij te houden. Gelukkig is het terugspoelen zo eenvoudig. Nog maar een keer luisteren. Kladblok ligt klaar. Strepen en pijlen worden getrokken. Plotseling flikkert er iets bovenin: "You earned great listener in American Civics." Ook al was het in de vorm van een meteoriet en stond er dat ze 'common' en 'easy to earn' waren. 

Via de Khan Academy volgde ik een introductie in American Civics, oftewel: videos about how government works in the United States. In 2012 ben ik twee keer de oceaan overgestoken om mijzelf onder te dompelen in de Amerikaanse samenleving, van Washington, Philadelphia tot NYC, waar ik probeerde de politiek op de voet te volgen. 

Maar wat is bijvoorbeeld Obamacare? En de fiscal cliff? Bekende termen, grote discussies, maar achtergrondkennis is nodig. Artikelen van grote kranten kunnen helpen, maar de Khan Academy heeft video's online staan (vaak meer dan 100.000 keer bekeken) waarin het allemaal met een digitaal bord wordt uitgelegd.

Want meer is het eigenlijk niet: Khan Academy bestaat alleen maar uit hele korte losse colleges die zich meer richten op een klein aspect van een onderwerp. Dus niet twee uur luisteren naar een docent voor een krijtbord over de Amerikaanse overheid, maar even los selecteren waar je wat over wilt weten. En je hoeft je niet eens aan te melden. Alles gewoon direct openbaar. Tenzij je meteorietpunten wilt: dan moet je je even aanmelden via Google of Facebook (of een losse login creëren).

Na 30 seconden blijkt dat Obamacare een term is die eigenlijk vooral door critici wordt gebruikt. Check. Dit was nu al nuttig. "People have to buy insurance or have to pay a tax (like a fine)", wordt er gesteld, maar kan een overheid burgers dwingen iets te kopen? Na tien minuten is het wel duidelijk waarom er zoveel controverse over was in the land of the free. Er blijkt toch nog een uitzondering te bestaan: "If you belong to a religion that doesn't participate in the health care system." De Amish en bepaalde stammen blijken uitgesloten zijn van het hele 'social security system', ook al moet je nog wel even bij een kantoor bewijzen dat je echt van deze religie bent. 

En dan de fiscal cliff, het ultieme drukmiddel. "Why are we so afraid? Nobody wants it." Een wet die aangenomen zou worden per 1 januari 2013 als er geen akkoord zou komen. De wet was voor zowel de Democraten als de Republikeinen een gedrocht: ze moesten wel gaan onderhandelen. Een gewaagd middel wat vast in de zomer van 2011 een goed plan leek. Pas op 1 januari 2013 werd een akkoord gesloten. Check. En ik ben maar twaalf minuten verder.

Een half uur verder en twee onderwerpen verder uitgediept. De motivatie is compleet weg. Primaries and caucuses dan? Niets nieuws. En dat is misschien wel het grootste nadeel: die hele Khan Academy is niet gericht op het binden van studenten, maar ze willen ze juist hapklare brokken geven.

Even tien minuten bijspijkeren met een duidelijke uitleg; écht college is het niet. En ik wil in potentie hele studies volgen. Diploma's verdienen online. En daarom niet goed genoeg in het kader van Open College.

Two typewriters.

Next up: introduction to physics.

[opencollege]

'Sustainability is a major challenge'

Online college volgen is natuurlijk de droom. In je badjas, op de bank, met je eigen koffie en dan gewoon naar een scherm staren. Al dat gezeur over interactiviteit en de mogelijkheid om vragen te stellen: dit is precies waarom het internet is uitgevonden. 

Deze week volgde ik een college aan een Duitse online universiteit: Leuphana Digital School. De enige reden dat ik weet dat het Duits is, is de extensie (.de). Alles was in het Engels en het design leek ontworpen door een hipster. Hoe ik hier zo terecht kwam? Via Open Culture vond ik het college 'The Ideal City of the 21st Century'. Sommige onderwerpen zijn groots en moeilijk te concretiseren, zoals wiskunde, maar soms kan het ook heel precies geformuleerd worden: de ideale stad van de 21ste eeuw. 

De opzet van de Leuphana Digital School is niet zoals andere initiatieven: de enige manier om deze colleges te volgen is door namelijk een team samen te stellen. Of, zoals ze het op de universiteit noemde: een groepje vormen. In samenwerking met jouw groepje maak je assignments welke je elke week inlevert. Nu deed ik hier niet aan mee, aangezien ik van te voren al wist dat ik na één college zou afhaken. 

Maar deze Duitse digitale school is helemaal anders: er zijn geen colleges te volgen. De hele library en syllabus staat vol met achtergrondinformatie, welke je dan moet gebruiken om je opdrachten te maken. Dus ik dook de virtuele bibliotheek in. Resultaat: 120 video's variërend van 3 tot 10 minuten, waar 33 docenten aan hebben meegewerkt. Een ding is duidelijk: dit is een uniek initiatief.

Waar te beginnen? Uiteindelijk selecteer ik dat ik alle video's van Daniël Lang wil zien, van de Universiteit van Lüneberg. Hij begon over duurzaamheid, over urban metabolism. Hij legt uit dat in 2030 60% van de wereld in een stad woont.

Enerzijds is de stad door de hoge inkomens een plek waar veel overconsumptie plaatsvindt, maar anderzijds is het ook de plek waar innovatie plaatsvindt. Duurzaamheid moet daarom te allen tijde centraal staan bij de ontwikkeling van de stad, alleen op die manier kan het een succes worden.

Na acht korte colleges van Daniël Lang besluit ik er een punt achter te zetten. Er zit tenslotte ook niet echt een einde aan met 120 video's en zoveel leerstof. En zonder een groepje te vormen ben je ook maar zo alleen. 

Uiteindelijk weet ik weer waarom ik online college zo mooi vind: doe mij maar gewoon weer een simpel college waarbij ik in mijn badjas op de bank kan hangen.

Two typewriters.

Next up: American civics.

[opencollege]

'If porn would have a counterpart, it would be silent film'

Scott Higgins benadrukt het nog maar even in de eerste minuten van het openingscollege: The Language of Hollywood gaat echt over de taal van Hollywood. Over filmtechnieken, over het creëren van emoties. En nee, dit is niet, wat ze het soms wel noemen, een paradigma. 

In deze collegereeks van Coursera - maar vijf colleges in totaal - krijg je de globale ontwikkeling van deze 'taal van Hollywood' voor de kiezen. Higgins richt zich compleet op de grote veranderingen in de geschiedenis: de opkomst van het geluid, of de opkomst van kleur in beeld. Aan de hand van historische voorbeelden worden de ingrijpende momenten geïllustreerd.

In het eerste college gaat Higgins vooral in op de periode van 1895-1926, oftewel de periode van de stomme film. Twee films staan centraal: Street Angel en The Docks of New York, beide uit 1928. Ja, exact, niet in de periode van de stomme film. In 1928 was het al mogelijk om een film te synchroniseren met geluid - Lights of New York was de eerste -, maar toch waren dit volgens Higgins de perfecte voorbeelden om de filmtechnieken te tonen die gebruikt werden om emoties bij de kijker los te krijgen. Hij vergelijkt het met porno: de stomme film lijkt sterk op voyeurisme. Stiekem meekijken.

Door constant te schakelen tussen film, Powerpoint-presentatie en Higgins zelf blijft het boeiend. Alles wat je ziet, wordt geduid met korte fragmenten waarbij de nadruk ligt op bijvoorbeeld het cameragebruik of de lichtinval. Het gehele college wordt opgedeeld in vijf onderdelen en allen eindigen ze met een kleine quiz met wat simpele vragen; hier wandel je doorheen.

Toch zijn de mogelijkheden karig. Waarom kan ik niet direct meer zien van de regisseur, in dit geval de beroemde Frank Borzage? Filmtechnieken koppelen aan fragmenten? Vragen verbinden met simpele screenshots of bewegend beeld?

Of het nou aan Coursera ligt, of aan het feit dat het de eerste keer is van Scott 'bear with me' Higgins: het nodigt niet echt uit. Het hangt tussen iTunesU en Udacity in.

Higgins' enthousiasme is echter aanstekelijk: de taal van Hollywood kan hij perfect toelichten. En de opbouw met ingrijpende veranderingen spreekt aan. Conclusie: het is een breed opgezette inleiding tot filmwetenschap in vijf simpele colleges. Niets meer, niets minder. En voor velen zal dat meer dan prima zijn.

Three typewriters.

Next up: ideal city of the 21st century.

[opencollege]

'The poverty trap and its unsteady states'

Vastzitten in een spiraal van armoede. Voor mijn college 'The Challenges of Global Poverty' van edX had ik er nog nooit echt over nagedacht, na de introductie weet ik dat het de kern is.

Het dilemma is al jaren bekend: geld sturen naar Afrika of moet de bevolking zelf gaan ondernemen? Moet de Afrikaanse burger wellicht getraind worden? Of ligt het ingewikkelder dan dat? Microkredieten of massale donaties. Wat heeft uiteindelijk het meeste nut? Of kun je niet spreken van nut?

Laten we het zo stellen: ik keek er naar uit. Het was een onderwerp waar ik met mijn achtergrond - journalistiek, nieuwe media en communicatiewetenschap - nooit aan toe zou komen. Een van de mooiste voordelen van online courses.

edX, een samenwerking van Harvard, Berkeley en MIT, was een schitterend platform voor de introductie. Mooi design wordt gecombineerd met fijne functionaliteit: YouTube-omgeving, versnellen van de stem van de docent, korte questionnaires tussendoor, een ondertiteling die meeloopt aan de zijkant en dat is nog lang niet alles. Clean en strak.

Een introductie is vaak precies dat: een simpele inleiding. Ik herkende het college direct uit duizenden. Even de syllabus langslopen, even wat afspraken duidelijk maken en binnen drie kwartier stond je weer buiten. Geen enkele uitdaging over globale armoede gehoord. Want dat is wat edX is: een echte collegereeks van een klaslokaal vol studenten in een nieuw, interactief jasje gehesen. 

Daarom besloot ik direct door te gaan met college twee over the poverty trap. Het opent met een concreet voorbeeld: een man uit Indonesië is ontslagen bij zijn werk. De voedselprijzen waren omhoog gegaan en het bedrijf moest bezuinigen.

De man had ook niet minder kunnen gaan verdienen: hij zou dan zo weinig verdienen dat hij niet eens het eten kon betalen wat hem de energie zou geven om te werken. Hij zat vast. A trap.

Hieronder de visuele weergave (s-curve): A en C zijn steady states. De man uit het voorbeeld zat in een unsteady state, namelijk B. En dan zak je plotseling naar beneden. A staat in dit geval letterlijk voor armoede.

Uit onderzoek kan blijken of er nog meer poverty traps bestaan. Wat betekent het bijvoorbeeld voor jouw toegang tot gezondheidszorg en medicijnen? Geen geld betekent geen medicijnen. Geen medicijnen betekent geen werk. Geen werk betekent geen geld. A trap.

En dit was pas college twee. Ingewikkelde, maar interessante materie. Ik kan het iedereen aanraden. Een minpuntje: het blijft een collegereeks, waardoor je altijd het gevoel houdt dat je alleen meekijkt. Gelukkig kan je de docente wel afspelen met een snelheid van 1,25x. Dat dan weer wel.

Four typewriters.

Next up: the language of Hollywood.

[opencollege]

'Statistics is the logic of uncertainty'

Heel even voelde ik mij weer 18 jaar oud, maar dan wel een rijke, bevoorrechte 18-jarige. Na vijf minuten luisteren naar college van Joseph Blitzstein, was dit het enige wat ik kon denken. Blitzstein is een docent aan Harvard University en geeft les in 'Probability'. In het Nederlands simpelweg bekend als kansberekening. 

Vorige week kwam wiskunde uit de koker. En waar een introductie in computerwetenschappen nog enigszins in mijn straatje lag: wiskunde ligt dat al jaren niet meer. En dit werd dus een uur lange oude kennis herleven.

Harvard University is al een eigen initiatief gestart, samen met MIT (edX), maar dit college over kansberekening verloopt via iTunesU. Via de app store in iTunes heb je toegang tot een enorme bron van gratis colleges en het aanbod is divers. Luchtig materiaal rondom muziek en de werking in het brein, maar ook droog materiaal, zoals wiskunde.

Want droog is het. Waar een online project als Udacity nog uitblinkt in het gebruik van nieuwe mogelijkheden, daar zijn dit 'gewoon' videoregistraties van colleges. Kijkend naar een enthousiaste Blitzenstein, waan ik mij weer in de collegebanken. Ik kan niet doorklikken, hoe graag ik het ook wil. Er zijn geen tussentijdse opdrachten. Het is een uur luisteren, net als vroeger.

Enthousiasme kan echter veel redden. Na een lange introductie komt Blitzenstein op dreef. Hij ziet kansberekening in alles: van geschiedenis tot de overheid, van de gokindustrie tot leven an sich.

Ingewikkelde, abstracte kansberekeningen, maar alles wordt concreet gemaakt met praktische voorbeelden. 'I like to talk about ice cream examples with counting, for reasons I might mention.' Voorbeelden van dobbelstenen, specifieke mensen uit een groep en pokersituaties volgen. College geven is een gave. Blitzenstein heeft het gelukkig aardig in de vingers. 

iTunesU is een bron van inspiratie, maar het maakt nauwelijks gebruik van extra mogelijkheden. Basic, sober en niet inspirerend. Gelukkig neemt Harvard University nog wel uitstekende docenten aan, zonder dat ik er 38.000 dollar voor betaal.

Two typewriters.

Next up: the challenges of global poverty.

[opencollege]

An introduction to computer science

Vorige week kwam het uit de hoge hoed: computer science. De aftrap. Elk college volg ik op een beginnersniveau, maar ook ik heb natuurlijk mijn achtergrond en deze bestaat onder andere uit een MA (Nieuwe) Media en Journalistiek.

En misschien had ik dus wel geluk: Computer science lag (deels) in mijn rijtje. Ja, Open College is bedoeld om nieuwe wetenschappelijke inzichten te ontdekken, maar een eenvoudig begin omarmde ik. Rustig van start.

'I am David Evans. I'll be your guide on this journey.' David Evans is een professor aan de Universiteit van Virginia en hij introduceert zichzelf in de YouTube-achtige omgeving van Udacity (naar de Engelse term audacious: brutaal, gewaagd), een initiatief waar ik ontzettend benieuwd naar was. Oorspronkelijk gestart vanuit de Stanford University, maar nu geleid door drie man, waaronder Sebastian Thrun, de man achter de self-driving car van Google. 

Evans draait er niet omheen: in zeven lessen leert hij je hoe het systeem van Google is gebouwd en leert hij je programmeren met Python. 

Omdat ik niet alle zeven lessen (units) volg, zal ik nooit het hele systeem van Google begrijpen, maar in deze introductie wordt wel een essentieel onderdeel behandeld: hoe vindt Google zo snel mogelijk links? Hoe ziet dat er in programmeertaal uit? Het is hoe Google up-to-date blijft: het gebruikt een Googlebot (spider) om het Internet in zijn compleetheid te indexeren. Nieuwe links moeten gevonden worden en zien waar zij naartoe leiden.

Na een uitgebreide introductie van de opbouw van programmeertaal en de historie ervan, met onder andere Admiral Grace Hopper, de vrouw die de eerste programmeertaal (COBOL) bedacht. Dat het niet allemaal te droog is, bewijst de volgende quote: 'In general if you could eat something, it's not a program.' 

Evans legt alles uit met het gebruik van een whiteboard waar op geschreven wordt. De uitleg kan wat langdradig zijn, maar daarvoor bestaan er knoppen als continue en skip. 

Udacity houdt je scherp door quizzes en korte opdrachten waarin je kleine stukken programmeert. Waar ze in eerste instantie nog heel eenvoudig zijn, wordt het later steeds ingewikkelder. De laatste drie opdrachten zijn zelfs praktisch onmogelijk, iets wat zij zelf erkennen. 'I admit I got it wrong twice', zegt Evans over zijn eigen test.

Tweeënhalf uur later sluit ik het laatste scherm af. Een blije Evans lacht en ook Thrun maakt nog even zijn acte de présence. 

Udacity is een schitterende online omgeving en ook de introductie was boeiend, interessant en voor een beginner leerzaam, maar inspirerend was het niet. Geen seconde overwoog ik door te gaan met unit 2. Introduction to computer science was ook door het gebrek aan interactie met tweeënhalf uur aan de lange kant. 

Drie typewriters. 

Next up: math. 

[opencollege]

Dit wordt jouw gids

'What's been the single biggest innovation in education?'

Volgens Antonio Regalado is het de technologische ontwikkeling van onderwijs. Interactieve lessen volgen via speciaal ontworpen blackboards bijvoorbeeld. Geen stoffige klaslokalen, maar gewoon thuis van achter je bureau, vanuit je luie stoel. Initiatieven zijn er genoeg: edX, Coursera, Open Culture, Khan Academy, Udacity en dit is nog maar het begin. 

Nederlandse Universiteiten houden zich ook steeds meer bezig met online ontwikkelingen, wat afgelopen maand wel bleek uit het nieuws omtrent de eerste Massive Open Online Course Communicatiewetenschap van de UvA en de Universiteit van Leiden die Coursera omarmt. 

Toen ik ging studeren, wilde ik het liefst zoveel mogelijk studies doen. Vakken volgen van andere faculteiten werd vreemd genoeg nooit aangemoedigd: specialiseren was the key to success. Een introductie in de scheikunde, of juist archeologie: ja, ik had het waarschijnlijk wel aangedurfd. Maar punten moesten gehaald worden, studiegeld moest betaald worden.

En nu plotseling de mogelijkheid om dit allemaal te doen: vrijblijvend, in mijn eigen tijd en nog gratis ook. Maar de jungle van online courses is groot. De initiatieven zijn legio. En ik kan mij voorstellen dat je niet weet waar je moet beginnen, en dat ook jóuw tijd geld is. 

En daarom Open College, jouw wekelijkse gids in de vorm van een blogpost. Elke week volg ik online een college en zal ik uitgebreid toelichten wat het inhield. Of het ingewikkeld is, of juist te eenvoudig. Of het een aanrader is, of dat je het links kan laten liggen. Wat opvallende uitspraken waren, welke quotes ik heb onthouden en bovenal of ik ooit nog eens iets met die studie zou willen doen.

Een eindoordeel zal altijd geveld worden: op een schaal van typewriters. 5 typewriters betekent een verplichte volgtip.

Elke keer zal het een college zijn wat iedereen kan volgen (gratis, openbaar en vooral van een niveau wat geen voorkennis vereist). En hoe kies ik welk college ik ga volgen? Dat doe ik at random. 

Next up: computer science.