Moje myśli

Jestem tu, aby pokazać co siedzi mi w głowie. Mam 14 lat i chce sobie trochę popisać

[outsider10]

Tryb przetrwania

Płomyczki świec wtapiają spojrzenia w syczącym ogniu milczenia.

W ślinie pulsuje drażliwe przyciąganie.

Ich opary skutecznie uknuły ścieżkę podświadomego odrzucenia.

Gdy jedno podchodzi bliżej, drugie jak to płomień ucieka żarliwie.

Pozostaje im patrzeć, z niedosytem skumulowanym w słodko mokrej ślinie nadziei.

Świeczniki są nieugięte, kochają kontrolę nad woskiem.

Nie dadzą złamać zasad.

Próba zbliżenia zakończyłaby się tępym upadkiem na drewniane podłoże.

Tym samym rozpętałby się pożar stulecia.

Świeczniki bez kontroli stopiłyby się wydobywając muzę cierpienia.

E.K.

[outsider10]

Dziurawa przyszłość

Śruby wbite w równe rządki.

Każda wydrążyła inne ślady w drewnie.

Miały być perfekcyjne, a perfekcyjnie ranią.

Ból spawa wszystko, aby nie legło w popielatych gruzach.

Najlepiej pozbywać się problemów – wyrywać jak chwasty.

Jednak wizja domu bez śrub przyprawia o dreszcze.

Jak to: przytulny schron, bez jednego metalowego kołka?

Mnie wszystkie śruby opuściły.

Bez nich wnętrze się rujnuje, drążąc gniazdo w korze czaszki.

W pustce po wyrywanych śrubach zamieszkały myśli.

Chęć budowania drży w płucach.

Palce grzebią w trocinach, gdzie niegdyś były śruby.

Z każdą sekundą coraz większe huki rosną, rozdzierają rzeczywistość.

Zostałam na zniszczonej polanie, jak po bitwie.

To była wojna bez dymu – niewidoczna. Pozostawiła echo spleśniałych, złamanych dech.

Rozdzierająca blizny, które wrastają w drewno.

Śruby podtrzymywały świat, gdy mnie nie było stać.

Buduje bez nich, jednak powietrze nie chce udawać ściany.

E.K.

[outsider10]

Pustynny Motyl

Świecący Motylek umarł.

Wierzyłam w jego płaty, bardziej niż w swoje.

Słodki podmuch się skroplił.

W bagienne sny, lepkie jak nocne pajęczyny.

Piach wchłonie wszystko, nawet ciebie.

Jeśli coś budowałam, to na odciskach.

Jak fale, co siłą przepychają piasek pustyni.

W rytm czarującej melodii „Ślady na piasku”,

rozlał się na płótnie Motyl, a światło zagasło.

Wchłonął słońce, oddał je bagiennym ściekom.

O, budowałam się w kruche „Zamki na piasku”.

Nie wpuszczam tam Motylków.

Czas pielęgnować kokon dla własnego blasku.

E.K.

[outsider10]

Pióro przetrwania🫀

Pod wodą wszystko staje się ułuda lekkości.

Moją głębiną jest łóżko.

Ludzie nie są stworzeni do zbyt długiego zanurzenia.

Łóżko mnie dusi, bąbelki to wspomnienia.

Retrospekcje snują się ze mną, gdy przychodzi chwila wynurzania.

Spada wtedy fala zawiedzenia, ciągnąca do kolejnego rozkładu.

Zaniedbałam kluczowy proces chłodzenia.

Najazd pęcherzyków przykleja się do mokrej skóry.

Brak mi mięśni na żrący kwas myślenia.

Poparzona wracam witając podziemia.

Wydrążyłam już w nich dziurę, bliznę cierpienia.

Obrazy lubią wolność, ja kontrolę.

Daję im chwilę osadzenia,

zanurzając w morzu stalówkę zapomnienia.

Dla niej tylko spinam ścięgna do istnienia.

E.K.

[outsider10]

Odrzucenie

Miłość, którą dostałam, była najładniejszą, zadbaną, pachnącą, przez wielu wyruchana.

Dziś nie stać mnie na nią.

Zostawiłam tam część siebie.

Na bliźniaczkę też, co ślizga się po błyszczącej rurze przyjaźni.

Nimfy, unosząc się nad jeziorem szczęścia, rozpływają się od podmuchu złości.

Czas wytrwale poluje, czeka na chwilę słabości.

Sesja zamknęła przede mną drzwi,

bez grosza nie otrzymałam wstępu.

Zalegałam im w znanym świecącym burdelu.

Warto szukać kwiatu w dziewiczym parku — świeżym z podmuchem w powietrzu.

Wypchano mnie pustką, lecz nadal obserwuję dziwki.

Patrzę otępiało, jak sucha psina na deszcz w oddali, kujący jak ostre i zimne szpilki.

E.K.

[outsider10]

Gliżcze

Pustka drży we mnie, odbija wszystkie myśli.

Serce tętni szybko, desperacko łkając w ciszy.

Zostałam tylko z samotnością, myśląc, co w trawie piszczy.

Leżę bezsilnie, umazana od starych gliżczy.

Krople łez stały się oszustem.

Błagam powieki, by poleciała choć jedna.

Uciekam od serca, co szepcze: Oddaj mi tylko bliskich.

Nie da się zwrócić mu promieni dni ognistych.

E.K.

[outsider10]

Utracona Gwiazda

Pogubiłam się w ciasnych, skończonych światach.

To planety, przesiąknięte wspomnieniami, przypominające sweter po przepłakanych żalach.

Czysta dusza przychodzi w transparentnych szatach.

Rozkłada się na sercu, jak w dawnych śladach.

Jedna para oczu patrzy na mnie jak na dziecko z fotografii.

Karuzela rozpędza się, nieświadoma o starych łatach.

Jedna gwiazda nocą świeci dla innej planety.

Blask do mnie nie wraca, bo pamiętam wszystkie sekrety.

Pozostaje mi tylko cień wersów i popękane serce poety.

Niech dla niej zabłyśnie, wolnej od naszych cieni,

co wiruje w tańcu po nocnej, mglistej przestrzeni.

E.K.

[outsider10]

Zraniny pogłos

Witam

Rzadko się tu witam, bo przecież jesteśmy jednością.

Czy pisząc, rozmawiam z echem mojej duszy?

Ten odgłos pragnie, aby się nim zająć, zwrócić uwagę, poświęcić, oddać się mu w całości.

Rozmawiając z nim wyczuwam kurz. Osadził się głęboko, przez lata milczenia, w najmniej spodziewanym miejscu. Pod brudem często znajduję zgniłą przestrzeń. Zgniłą, bo pozostawioną samą sobie, aż zaczęła cuchnąć.

Nie osuszyłam sporej części duszy. Odchodziłam od jej fragmentów, ignorując tamte wołające o pomoc odbicie siebie.

Jako nieświadomy gracz, nie wiedziałam, że każde posunięcie ma swoją cenę i ciąg dalszych zdarzeń. Moje wojska coraz bardziej przegrywały, aż odkryłam, jaką mają wartość. One nie są nędznymi pionkami, tylko obrońcami mojego wnętrza.

Idealna strategia nie istnieje, lecz zawsze będę dążyć do jej najlepszej wersji.

Echo nie odchodzi, czeka do samego końca. Tylko z upływem czasu coraz bardziej będzie się kurzyć, a jego dźwięku możesz nie rozpoznać, jakbyś stracił swój własny.

E.K.

[outsider10]

Gdy przychodzi samotność, budują się poeci.

Odizolowany kwiat ma całą łąkę, aby dać kwitnący wizualny koncert.

Przestrzeń pozwala na głębokie i bujne dojrzewanie. To przemiana w żarze płynącym z korzeni.

Żadne inne rośliny go nie hamują. To, co w glebie tętni, staje się pancernym arcydziełem.

Gdy brak szeptów, trud kaleczy miękkość płatków.

Cicha, nieujarzmiona potęga stworzy unikalną łodygę życia.

Milczący wędrowiec z przestworzy, zobaczy siłę i przysiądzie obok niego.

Znakiem tego rozpocznie się dalsza, korzenna ballada podziemia.

Kwiat znalazł swoje miejsce, nikt go nie da rady przesunąć. Inne rośliny z daleka pytają, czemu brakuje im mocy. Jednak nie dostrzegają ran, które nosi w sobie.

E.K.

[outsider10]

Fundamenty wartość

Małe, cienkie nici: ładne, satynowe, brokatowe i nasycone kolorami. Związane ze sobą, z czasem w coraz mocniejsze węzły, lecz wciąż bawełniane i niewinne, narażone na płomień.

Ukryte dla zaślepionych błyskiem świata zewnętrznego. Dostrzegane sercem, które drży od kropli lojalności, empatii, szacunku.

Uważaj, by żadna iskra ich nie dosięgła.

Wtedy zostanie tylko wyżerający smak węgla.

Gorycz ta tłumi pełnię soczystych owoców. Tylko stworzenie nici z samym sobą otworzy nauki utkane z nich.

Przeszłość, obserwując cię w cichej gotowości, dostrzeże twą mądrość. Stając się krytycznym sędzią wartość.

E.K.

[outsider10]

Najważniejszy Obcy

Obcy sobie, nigdy się przecież nie poznali.

Cisza powoduje grzmoty i trzęsienia.

Wszystko gra, jednak tylko w przybranych wcieleniach.

Droga między nimi ciągnie do zerkania, a marzenie do niewiedzy.

Błogosławieństwo czeka na zesłanie nowego obcego, bo tamten stał się aż do przesady bijący nieobecnością,

a jednak cięższy na sercu jak nigdy dotąd.

E.K.

[outsider10]

Duszące piękno

Drobne rzeczy codzienności są przepiękne.

W nich zawarty jest przepis czarującego uroku istnienia.

Dym, pomimo swej trującej mocy, działa jak hipnoza, a umysł domaga się więcej.

Tańczy z gracją, wyczuciem, stapiając się z atmosferą.

Jego występ krótki, lecz spektakularny.

Widownia nieliczna, bo przez liczbę jego zbrodni większość źle nastawiona.

Ci, co skuszą się na jego długie ceremonie, płacą za nie zdrowiem.

Cena wysoka, bez zwrotu, lecz oczy nasycone.

Czy godne wrażeń jest poświęcenie na wieki?

Czy, tak jak po świecie wiruje,

to w płucach też wystawia sztukę, kończącą się wraz z wydechem?

Z tym samym ostrzegawczym wdziękiem?

E.K

[outsider10]

Szczegóły to sens

W okalającym mnie pomieszczeniu nic nie jest uporządkowane, a jednak ma swoje miejsce. Pokój, choć posprzątany, nie umie taki pozostać i zawsze wraca do swej chaotycznej postaci. Ubrania z szafy trafiają na fotel, książki zamknięte w szufladzie lądują na podłogę, czysty kubek, który od wczoraj stoi pełny, jakby szeptał, że w końcu chce być wypity.

Przedmioty wybrały sobie pewną przestrzeń i nie chcą jej oddać. Dla wszystkiego odnajdzie się dom. Tylko czy warto go budować, z ryzykiem, że współwłaściciel zburzy go, nie patrząc na włożoną pracę?

Siedzę z wrażeniem, że jedyną poukładaną rzeczą jest odgłos starego, niedziałającego zegara, posklejanego, z jedną wskazówką, spoczywającą obok, z nadzieją, aby ktoś ją naprawił.

Pozostał tylko on: rytmiczny, spokojny. Jest w nim uporczywie zamknięta groza i przytłoczenie, którego, poza tykaniem, nie może przekazać innym. Wylewa się z niego gorzki cień w smaku dawnych dni, powiew historii, dojrzałość, którą nabiera się z upływem doświadczeń.

Niepozorny jego dźwięk, choć z czasem cichnie w uszach, wciąż intryguje, pełni rolę milczącego świadka zdarzeń, których los nie dał mi zaznać.

E.K

[outsider10]

Pisanie jest jak prysznic, kiedy wpadniesz w bagno.

[outsider10]

Niewiedza

Ludzie to improwizatorzy, tak postanowił los. Nikt nie dał nam scenariusza, dzięki któremu moglibyśmy grać. Niektórzy nazwą to przekleństwem, inni pogodzą się i przyrównają do powstania świata czy tajemnic oceanu.

Płyń przez życie w rytm swej duszy. Gdy się w nią zanurzysz, dostrzeżesz nowe potrzeby i skarby zamknięte wewnątrz, jak nurek zgłębiający bezkresny ocean.

Nie bój się go odkrywać coraz szerzej, to kolejny krok do zrozumienia swojego wnętrza.

E.K.

[outsider10]

Przez drzewa przeszło tyle ciemnych chmur, a jednak nadal się rozwijały. Swoimi koronami, które wywalczyły, pomimo wszystko pomagają nam, w ochronie przed słońcem.

E.K.

[outsider10]

Szkoda mi jej. Przebywa na co dzień w tym samym miejscu gdzie ja. W którym nie potrafię ułożyć spokojnej myśli przez otaczający chaos. Co dopiero te nadludzko empatyczne stworzenie.