[oysa]

Başka birisi nasıl sevilir bilmiyorum. Hangi şehre gidilir yalnız başına, hangi şarkı dinlenir senle olmayınca. Kimle çay içilir ? En güzel sözlerin altı kim için çizilir. Kimin kokusu saklanır… Hangi hayal hediye edilir, hangi gözle bakılır o çiçek yaprağı kirpiklerine. Nasıl anlatılır gülüşünün sesi. Adının güzelliğine hangi alfabe de rastlanır. Senin bakışın hangi şiire benzer. Kime dokunur, sarılır, uyur bu kalp. Hangi insanda rastlanır sana. Gel de anlat! Senden başkası nasıl sevilir ? Bilmiyorum ben…

[oysa]

Kendimden bile kurtulmak istiyorum artık. Kaldı ki sırtımda geçmişin yükleri, ihanet ve acı, her gün yeni bir intihara gebe olan yaşantım. Artık kimsemin olmadığına ve asla sevilemeyeceğimin farkına vardım. Ben ve ben. İki kişi karar veriyor yaşama. Bir yanım ölümü diğer yanım aldığım nefesi savunuyor. Benim artık bir hayatım yok.

[oysa]

“Tek başına olmak, tekbaşınalığın içinde kendi kalabalığına, düşüncelerine, hislerine, duygularına, rüyalarına, nefesine, yarına, küstüğün saatlere sığınmak. Birer birer atladılar o uçurumdan dün gece, bütün sevgiler. İçimdeki son iyilik pıhtısı toprak ile yüz göz oldu. Kelimeler beni anlatmaktan uzak. Sıkıp, gitmek lazım buralardan. Yaşarken haşa, ölüp yitmek lazım.”

[oysa]

Söz konusu sen olunca; yapılan bütün hatalara ,düştüğüm bütün çukurlara mübah denildi. Senin adınla başlayan cümleler kısılan yaşlı gözlere sirayet ederdi. Seninle geçmişim çiçek bahçesi,gelecek ise şehrimin sisli yollarıydı. Senin adının yanına düşmezdi hiç pişmanlıklar,sen hep iyikiydin. Hep var olması gereken ama en çok olmayışı sevendin. Yerinden hep emin olan bu yüzden kırıp dökmeyi kendine hak görendin. Sevgisinde şifayı da,zehri de taşıyandın. Yangın değildi senin ardın, sönmeyen kıvılcımlardı. Bense bunlardan hiç şikayet etmeyen, senden yana, seninle olandım. Çünkü söz konusu sen olunca, heba oldum ama değdi dediğim ,her şeyi mübah kılandım. Gelmeyişin kesinleşiyor zihnimde, bıçaklar keskinleşiyor. Sen, sen kıskanmadın beni. Neden ortalık savaş alanına dönmedi? Bir başkası olmalı yanında, kendini dinleseydin böyle olmazdı. Değdi derdik, yan yana...

[oysa]

[oysa]

İçimdeki bu kıpırtısızlıkla hayatım giderek tekdüzeleşti, uğraşlarımın ve olayların çeşitliliğine rağmen günler öne çıkan bir şey olmadan peş peşe diziliyor, bir ağacın yaprakları gibi yeşeriyor ve sararıp gidiyorlar .

[oysa]

“İnsan, hiçbir şeye karşı ilgisi, hiçbir şeyden umudu kalmayınca, hayatın her gün değişmeyen tekrarı altında ezilir .”

Bir şeylerden kaçar gibisin. Soluk soluğa ama hiç bir şey anlatmayacağına yemin etmiş gibi sakinsin. Gitmek istediğin belli bir yer yok ama kalmak istemediğinden artık eminsin. Sadece biraz olsun herkesin ve her şeyin susmasını istemişsin . Kendini duyabilmek için.

[oysa]

Tüm kainat ona ithafen di . Kuşlar onun için cıvıldıyor, söğüt yaprakları onun için dans ediyor, çiçekler onu görünce açıyor, karşısına geçtiği aynalar bahtiyar, mevsimler hep yaz, sesi kutsal bir şölen, kaşı gözü dudakları asırlık yıllanmış şarap, parmakları tarçın, beli bir kum saati, benim sahip olamadığım . Büsbütün güzelliklerin anası, annemin aynası, gençliğimin kumbarası. Büsbütün sihir, aklımı kaybettiğim . En sevilen ninni, ben tam onaltı yaşında . Ben bir hasretli insan, varamadan ölen. Varınca kıyameti yaşatan, varınca değer bilemeyen . Zamanında ektim toprağa, biçtim suladım . Filizlendi öptüm, suladım gözler ile, bekledim ki tam gençlik asr . Ben ki talihsiz, ben ki kimsesiz, ben ki berduş, kırmızı ala gülü göremeden öldüm. Ben ki o gün toprak oldum ...

[oysa]

"Hangi suyla hangi kiri temizleyeceğiz şimdi?"

Derken insanlar gökyüzüne açacaklar ellerini. Kaçıncı söz gelişi söylenişin bana?İnan ben değilim seni böyle utandıran, dönmelisin. Zihnen çok yorgunum biraz şarap, biraz yara, bolca ihanet etrafım, biraz yalan.

[oysa]

“Ne sesimden anladın, ne sessizliğimden.”

Biz koşmayı hayat sandık . Yetişemedik hiçbir yere, hep yorgunuz bu yüzden. Ancak durunca anladık.

[oysa]

Gecem, gündüzüm sen benim herbirşeyim . Neredesin ? İki karış solumda, soluğumda . Ruhum hayatımdan yoruldu, eğer buna hayat denilebilirse ve karanlıkta sana uzanan ellerim, ellerimi unuttun mu ?

[oysa]

Bildiğim şu ki, etten kemikten ve bıkkınlıktan ibaret kaskatı bir gerçektim. Üstelik, gerçekliğimi bir başına doğrulayacak ölçüde anlaşılmaz bir sıkıntıya kapılmıştım ve kendimle kendim arasında uzanan o kat edilmez boşlukta yapayalnızdım. Ama bir kadın var ve o bana herşeyin çok güzel olacağını söylüyor .