Professionele vaardigheden 2:

[pimligthprova-blog]

5) Interpersoonlijke vaardigheden: Feedback geven

Feedback geven is iets dat ik heel vaak doe. De feedback die ik geef is voornamelijk positief. Als iemand mooi gekleed is, goed meewerkt bij een eindwerk of als ik een leuke avond met iemand heb gehad dan geef ik vaak positieve feedback. Ik vind het vrij moeilijk om iemand persoonlijke negatieve feedback te geven. Je hebt wel Peer Assessments, maar dat is altijd zonder de confrontatie aan te gaan. Negatieve feedback geven op leeftijdsgenoten of oudere mensen vind ik het allermoeilijkste. Als ik het dan toch moet doen, dan gebruik ik meestal de positieve sandwich. Ik zeg iets positiefs, daarna iets negatiefs en dan opnieuw iets positiefs. Toch kom ik soms in situaties terecht waarin je meteen negatieve feedback moet geven en dat kan soms voor een geladen sfeer zorgen. Zo zat  er ooit eens de hele tijd iemand te praten in de bioscoop. Iedereen stoorde zich eraan en ik besloot er iets van te zeggen tegen die persoon. ik kreeg een agressief antwoord, waarop ik besloot er niet verder op in te gaan. 

Ik merk vaak dat mensen op social media veel vaker gedurfde commentaar geven en negatief uit te hoek kunnen komen. ze zitten namelijk veilig achter hun computer. Ik probeer dit zo veel mogelijk te vermijden. Het is vrij laf iemand de huid vol te schelden of iemand te denigreren vanop afstand. Als je dan echt iets te zeggen hebt dan zoek je beter die persoon op om het gewoon uit te praten of om tot een normale discussie te komen. Al is dit uiteraard niet altijd even realistisch...

[pimligthprova-blog]

4) Interpersoonlijke Vaardigheden: Assertiviteit

Ik denk over het algemeen dat ik wel vrij assertief kan zijn. Ik kom vaak op voor mijn eigen mening, maar zal altijd die van iemand anders respecteren, tenzij die werkelijk beledigend is. Ik hou van een goede discussie waarbij iedereen opgaat in zijn eigen mening en we nadien een goede pint kunnen drinken. Discussies en eigen standpunten helpen om je persoonlijkheid en mening te vormen. Ik hou altijd rekening met anderen, maar soms laat ik mezelf primeren. Een voorbeeld is als ik moet rijden met de auto. Soms spreek ik met vrienden af op café in Gent, aangezien ik in Lovendegem woon, kom ik in de winter soms met de auto. Aangezien alcohol en autorijden niet samengaan, kan het al eens gebeuren dat ik een pintje aangeboden krijg. Op die momenten zeg ik daar nee tegen, argumenten als 'het is maar 1 pintje' tellen voor mij niet. Mijn principe is als je rijdt dan drink je niet. Op die momenten kom ik op voor mijn eigen gedrag. Een ander voorbeeld is wanneer anderen mij wil forceren iets te doen wat ik niet wil. Onder peer pressure bezwijken overkomt mij vrij weinig. Mijn vrienden weten dat en respecteren dit ook.

[pimligthprova-blog]

3) Interpersoonlijke vaardigheden: Telefoneren met een reden

Telefoneren naar vreemden heb ik nooit echt graag gedaan. Het is eigenlijk vreemd, want een gesprek met oogcontact daar heb ik geen problemen mee. Daar wringt misschien wel het schoentje. Ik kan de andere persoon niet zien en enkel afgaan op zijn of haar stem. Als ik bijvoorbeeld naar de dokter bel dan denk ik op voorhand na wat en hoe ik iets wil zeggen. Ook denk ik vaak dat een persoon geïrriteerd zal zijn als ik meer dan 2 keer kort na elkaar bel. Zo moest ik ooit eens bellen naar het gemeentehuis waarbij ik 3 maal slecht werd doorverbonden. Het gevolg was dat ik 3 keer naar dezelfde persoon moest bellen. Ik voelde me daar niet zo prettig bij en ben bij de vierde maal gewoon naar het gemeentehuis gegaan. Deze vorm van aarzeling of vertwijfeling is de afgelopen jaren wel verminderd. Ik durf nu al sneller eens te bellen zonder me daar te veel op voor te bereiden. Al blijft bellen in een andere taal toch nog vrij onwennig. In het Engels is dit geen probleem, maar bij Frans moet ik hypergeconcentreerd zijn om alles te verstaan. Vaak betrap ik mij er dan ook op dat ik gewoon bevestig dat ik iets begrepen heb, terwijl dat niet altijd het geval is. 

[pimligthprova-blog]

2) Interpersoonlijke vaardigheden: Luisteren doe je niet alleen met je oren

Over het algemeen ben ik een goede luisteraar denk ik. Ik kan vrij goed mijn mond houden als iemand aan het woord is. Ik kan me dan ook mateloos ergeren aan debatten op tv. Niemand laat elkaar uitspreken waardoor er een chaos van onvolledige verhalen ontstaat. Op het gebied van oogcontact kan ik soms wel wat te lang doorstaren. Vrienden hebben daar vaak geen problemen mee, maar bij vreemden moet ik er soms op letten dat ik niet te lang kijk. Het kan zorgen voor ongemakkelijke situaties. 

Er zijn ook soms situaties waar ik moeilijk mijn aandacht erbij kan houden:

Een voorbeeld van zo'n situatie is op mijn vakantiejob. 2 jaar geleden werkte ik in een supermarkt en zat ik achter de kassa. Oudere mensen hebben de neiging om lang te praten en alles rustig aan te doen. Op het spitsuur, wanneer er veel volk aan je kassa staat, kan het vrij vervelend zijn als iemand een lang verhaal afsteekt. Het is de kunst om mensen de indruk te geven dat je volledig aan het luisteren bent en ze op een goed ogenblik te laten ophouden met praten. Zo heb ik ook een goede vriend die altijd heel lange verhalen vertelt. Door instemmend te knikken en oogcontact te houden geef ik de indruk dat ik aandachtig luister. Wel betrap ik mij erop dat ik soms zijn verhaal begin af te maken. Bij oudere mensen zoals aan de kassa loop ik ook vrij vaak voor op hun verhaal zoals het sneller klaar is. Meestal hebben zij niet door dat je eigenlijk door wil doen, tot je het ook effectief zegt. 

Parafraseren probeer ik zo veel mogelijk te vermijden omdat ik dat nogal denigrerend voor de andere vind. Gevallen waarin ik dit wel doe is als het echt een gecompliceerd verhaal is.

[pimligthprova-blog]

1) Interpersoonlijke vaardigheden: Vragen stellen

In mijn vorige opleiding op de Arteveldehogeschool studeerde ik voor leraar secundair onderwijs in geschiedenis en Engels. Als leraar kan je niet anders dan de kunst van goede vragen stellen beheersen. Op toetsen en examens moet je de vragen zo opstellen dat een eenvoudig antwoord zoals ja of nee uitgesloten is. In het begin van mijn vele stages merkte ik keer op keer dat ik de fout maakte om suggestieve vragen of gesloten vragen stellen. Dit creëerde een situatie waarbij er weinig spannends gebeurde of je veel eer vragen moest stellen. De leerling in kwestie kan makkelijk antwoorden en voegt weinig constructiefs toe aan de les. Al doende groeide ik hierin en merkte ik dat door goeie open vragen met sturing te stellen er vaak interessante antwoorden kwamen. 

De retorische vraag is ook een klassieker. Wanneer een leerling vervelend deed merkte ik dat de volgende retorische vragen vaak tevoorschijn kwamen:

'Je denkt toch niet dat ik iedere keer op jou ga wachten tot je gestopt bent met praten?'

'Hoeveel keer moet ik het nu nog zeggen?'

'Ga je daar eens mee stoppen?'

De samenvattende vraag gebruikte ik ook vraag om alles voor iedereen nog eens duidelijk te maken, maar ook voor mezelf. Zo kan je alles nog eens samenvatten en verduidelijken wat de ander wil zeggen. Ik doe dit vrij vaak.

Doorheen de jaren kan ik wel zeggen dat ik efficiënter ben geworden in vragen stellen. Ik moet nu minder vragen stellen dan vroeger om een bepaald antwoord te verkrijgen. Mijn opleiding en vooral mijn leraarspraktijk zal daar ongetwijfeld positief aan meegedragen hebben.