Playability

Blog van Playability Playful Creative Agency t: [phone] e: [email protected] w: www.playability.nl Hooghiemstraplein 105 3514AX Utrecht Netherlands  

[playabilityblog]

Toeval, geluk en gokkende apen

In veel games zijn factoren als geluk en toeval belangrijke elementen. Ze zorgen voor verrassingen en telkens veranderende uitkomsten bij het spelen. Denk alleen al aan het gebruik van dobbelstenen of kanskaarten. Maar het sterkst gelden deze factoren  natuurlijk voor kansspelen. De manier waarop deze inhaken op de menselijke psychologie is heel boeiend en ook zeker de moeite waard om te bestuderen, al was het maar om  beter te begrijpen hoe je verslaafd kunt raken aan dit soort spellen.

Als het gaat om toevalsfactoren in een spel, gebeuren er vreemde dingen in iemands hoofd. Bepaalde irrationele ideeën gaan de boventoon voeren. Zelfs als je weet dat de uitslag van de toevalsfactor volledig willekeurig is, hebben mensen toch altijd de neiging om hierin te zoeken naar patronen en daar hun volgende keuzes op te baseren. In Engelse termen worden deze misvattingen wel aangeduid met de Gambler's Fallacy (Gokkersmisvatting) en de Hot Hand Fallacy. 

De Gambler's Fallacy is de misvatting dat als er een bepaalde uitkomst is geweest (bijvoorbeeld kop bij het opgooien van een munt), dat het minder waarschijnlijk is dat dit ook de uitkomst is bij de volgende keer. Als er 3 keer kop is gegooid, heerst het gevoel dat de kans groter is dat er de volgende keer munt uit komt, terwijl die kans nog steeds 50/50 is. Het omgekeerde van deze misvatting komt ook voor. Dat is de Hot Hand Fallacy. Dit is de misvatting dat als je een reeks herkent (bijvoorbeeld bepaalde lotto-getallen die een aantal keer achter elkaar vallen), dat je er op speculeert dat deze reeks zich zal voortzetten.

Lang werd gedacht dat dit aangeleerde misvattingen zijn, die voortkomen uit het misinterpreteren van wat we op school leren over kansberekening en de ingewikkelde wereld om ons heen. Uit onderzoek met apen blijkt echter dat dit veel meer diepgeworteld zit. Apen blijken namelijk ook vatbaar voor de Hot Hand Fallacy.  Dit doet vermoeden dat de irrationele gedachten bij het gokken niet zozeer het gevolg zijn van het verkeerd begrijpen van complexe wiskundige concepten, maar van een natuurlijke neiging om patronen te herkennen in onze omgeving. 

Het is heel natuurlijk om je beslissingen te baseren op ervaringen uit het verleden. Dat is hoe je dingen leert en jezelf verbetert. En het blijkt dus ook heel natuurlijk te verwachten dat dingen gebeuren in reeksen of ‘klonten’ bij elkaar. En als het gaat om gevallen die voortkomen uit pure willekeur, moet je daarom dus echt je best doen om je natuurlijke neiging tot patroonherkenning uit te schakelen.

[playabilityblog]

Collectebus gamification

Voor het inzamelen van geld voor goede doelen vind je op veel plekken collectebussen. Een slimme plek hiervoor is het vliegveld, waar veel reizigers aankomen met nog wat kleingeld op zak in vreemde valuta, waar ze toch niets meer mee kunnen.

Als je altruïsme en het gemak van het verlost zijn van het kleingeld nog niet genoeg motivatie zijn om je geld in de spaarpot te gooien, zijn er collectebussen die het nóg leuker maken om te doneren.

Een groep vliegvelden in Zweden heeft  de Charity Arcade bedacht. Dit is een rij Arcade games waarop je een spelletje kunt doen, na inworp van muntgeld. De machines accepteren elke soort munt en dan kun je een spelletje spelen. Het geld komt natuurlijk gewoon in de collectebus terecht. Win-win! Je doneert aan een goed doel en je hebt even wat leuks te doen op het vliegveld.

Een mooie mix van liefdadigheid, gaming en gamification. 

Een ander leuk voorbeeld met ongeveer dezelfde insteek zijn de Rolling Coin collectebussen. Je gooit een munt in de gleuf en door de geraffineerde trechtervorm van de bus, rollen je muntjes in een hypnotiserende spiraalbeweging naar een gat in het midden waar ze in de collectebak verdwijnen. Fascinerend om te zien en nog mooier als je er meerdere muntjes tegelijk ingooit. 

Passanten staan in de rij om hun muntjes in de bak te gooien. En dat is natuurlijk precies wat je wilt bij een collecte. Zo kun je door het toevoegen van een dosis speelsheid nog betere resultaten halen.

[playabilityblog]

Hoe stuur je goede notificaties?

Sinds de introductie van de smartphone is er een extra bron van informatie ons dagelijks leven binnengedrongen: de app notificatie. Een berichtje, meestal ook nog aangekondigd met een geluidje, van een product, spel of een dienst dat graag even onze aandacht op iets wil vestigen. 

Een heel krachtig medium, maar daarmee ook meteen manier om je doelgroep mateloos te irriteren. Het is daarom zaak om goed om te springen met de mogelijkheden voor het versturen van notificaties met je app. Waar moet je dan op letten?

1. Relevantie

Een notificatie is alleen nuttig als je de ontvanger het gevoel heeft iets aan het bericht te hebben. Een mededeling waar de gebruiker niet meteen actie op kan of wil ondernemen, is een verspilde mededeling. Stuur een oninteressante mededeling te veel en je verliest een gebruiker.

2. Timing

De wereld om ons heen zit vol boodschappen en triggers die ons aansporen iets te doen. De beste triggers zijn die precies op het moment komen dat ze inhaken op de behoeften en emoties van de ontvanger. Een bericht van een restaurant, precies op het moment dat je honger hebt of het geven van informatie precies op het moment dat iemand zich verloren denkt te wanen. Zorg dat je app kan achterhalen wat de momenten zijn dat je gebruiker precies behoefte heeft aan jouw notificatie en dan ook precies op dat moment de notificatie kan geven. Notificaties die niet goed getimed worden en dus of veel te vroeg of te laat komen, verliezen hun effect.

3. Frequentie

Een onvergeeflijke fout is om je gebruikers te overladen met berichtjes. Zodra je notificaties als vervelend worden ervaren, ben je je gebruiker kwijt. Bedenk goed dat jouw app niet de enige app is die berichtjes stuurt. Naast dat het altijd goed is om de mogelijjkheid van notificaties in je app te laten uitschakelen, moet je streven zijn om het aantal berichten dat je stuurt tot een minimum te beperken.

Zodra je een idee hebt voor een notificatie die gestuurd kan worden door je app, stel je dan dus de volgende 3 vragen: - Is de boodschap relevant voor de gebruiker? - Komt het bericht precies op het juiste moment? - Stuur ik niet teveel notificaties?

[playabilityblog]

Speel een spel en train je ogen

Games raken steeds meer ingeburgerd en ook steeds vaker worden er nieuwe grenzen opgezocht van wat je met games kunt doen. Zo kennen we het relatief nieuwe vakgebied van gamification, waarbij elementen uit spellen worden gebruikt in situaties die geen spel zijn. Bijvoorbeeld om dingen die je moet doen op het werk leuker te maken.

Maar spelmechanismen worden ook gebruikt om jezelf te trainen. 10 jaar geleden kwam het spel 'Dr. Kawashima's Brain Training: Hoe oud is jouw brein?' uit voor de Nintendo DS. In dit spel kon je met allerlei kleine hersenkraker-spelletjes je brein trainen. Hoe fit je brein was, werd dan vervolgens in een getal weergegeven dat jouw 'hersenleeftijd' aangaf. Als je het vaak speelde, zag je je hersenleeftijd jonger (en dus fitter) worden.

Op de faculteit neurowetenschappen van de University of California Riverside is nu de game Ultimeyes ontwikkeld. Het spel is het werk van de wetenschapper Aaron Seitz. Aan de hand van onderzoek ontwierp hij een training waarmee je je zicht kunt verbeteren.

Wat je feitelijk traint is de manier waarop je hersenen visuele informatie verwerken. In je hersenen wordt een binnenkomend beeld opgedeeld in cirkelvormige patronen, die gabors heten. In het spel moet je zulke gabors spotten in een grijs vlak. Door dit veel te doen, oefen je de neurale paden die je gebruikt bij het zien en zo wordt je zicht sneller en beter, is de theorie.

De game is al getest bij het lokale honkbalteam. Bij het honkballen, en dan met name het slaan, is het snel herkennen van de bal, de snelheid en de richting daarvan erg belangrijk. De honkballers trainden hun ogen een tijd lang met de game en er werden metingen gedaan van de slaggemiddelden voor en na het gebruik van de game.

De honkbal-statistici menen zeker de invloed van de game te kunnen zien. Volgens hun heeft de ogentraining in het laatste seizoen maar liefst 411 extra punten en 4 gewonnen wedstijden meer opgeleverd.

Het is dus niet ondenkbaar dat sporters straks, na een paar uur in het krachthonk, van hun coach ook nog een tijd lang moeten gamen op hun tablet of telefoon om hun ogen te trainen.

[playabilityblog]

Gamen met je Smart Watch

De Apple Watch komt eraan en wordt al vaak genoemd als het apparaat(je) dat een heleboel gaat veranderen in het media- en technologielandschap. Maar op welke manieren is nog helemaal niet duidelijk. Zoals het bij de lancering van de iPhone ook nog niet duidelijk was wat voor revolutie de smartphone zou veroorzaken, is het ook nu nog koffiedikkijken op welke innovatieve manieren zo'n klein handzaam verlengstuk van je smartphone een stempel kan gaan drukken op ons dagelijks leven. De al beschikbare Android wearables zijn nog niet echt doorgedrongen tot het grote publiek, maar er wordt wel verwacht dat de Apple Watch hier versnelling in aan zal brengen. 

De toepassingen op het gebied van fitness-tracking liggen erg voor de hand. Op dat vlak zal de Apple Watch gewoon een vervanger of concurrent zijn van de al bestaande fitness trackers. Maar valt er nog meer mee te doen waar we in het leven van alledag plezier van gaan hebben? Bijvoorbeeld op het gebied van gaming? De smartphone heeft hier natuurlijk eerder al eens een aardverschuiving voortgebracht. 

Games spelen op je smart watch, is dat wat? Er zijn al ontwikkelaars die zich wagen aan het ontwikkelen van games hiervoor. Eén van de eerste aangekondigde games was iArm Wrestle Champs van Flying Tiger Entertainment. Deze game doet eigenlijk niet veel meer dan tijdens een potje armworstelen geluiden afspelen op basis van de accelerometer in je smart watch. Je hoort commentaren tijdens het worstelen en op het moment dat er een arm wordt platgedrukt hoor je een bel als bij een bokswedstrijd. Daarnaast worden er ook nog dingen bijgehouden als tijden en wie er gewonnen of verloren heeft. Grappig, maar met beperkte herspeelbaarheidswaarde. 

Game developer Nimblebit heeft ook al een poging gedaan. Ze hebben een spel klaar dat Letterpress heet en dat is een woordpuzzelspel. Vooralsnog zijn hier alleen wat screenshotjes van te zien, die een glimp geven van hoe een game interface op een touch screen van 272 bij 340 pixels eruitziet. Met zulke afmetingen moet je erg zuinig met je ruimte omgaan. Zo op het eerste gezicht ziet het er clean en functioneel uit. Voor een woordpuzzel prima, maar heel spannend oogt het ook niet. 

Zou de beleving van zo'n spel, letterlijk met je vinger op je pols, lang genoeg vermaak bieden? Of grijp je dan toch maar naar de telefoon in je broekzak, omdat je daar nu eenmaal een stuk meer beeld, geluid en bedieningsgemak hebt?

Vooralsnog is het moeilijk voor te stellen dat er op de smart watch games gaan worden uitgebracht die veel meer zijn dan het soort puzzelgame als Letterpress. Maar we gaan het meemaken. In ieder geval een nieuwe uitdaging voor creatieve ontwikkelaars.

[playabilityblog]

Facebook's nieuwe API en Platform Policies: de praktijk

In augustus 2014 werd het al aangekondigd. Op 5 november vorig jaar werd het werkelijkheid: er ging het een en ander veranderen voor Facebook apps en het gebruik van de Facebook API. Een aantal zaken die gemeengoed waren geworden in het maken van Facebook apps en activaties op Facebook-pagina's, is nu niet meer mogelijk. Wat is er nu een aantal maanden na de invoering van de veranderingeneigenlijk anders en hoe zie je dit in de praktijk terug?

Het meest in het oog springende 'slachtoffer' van de wijzigingen is de zogenaamde 'like-gate'. Voorheen was het een vaak toegepaste taktiek dat, als je een Facebook app wilde gebruiken, je eerst de Facebookpagina van de eigenaar van de app leuk moest vinden, voordat je de inhoud van het spel of de actie te zien kreeg. Met de juiste belofte van een mooie prijs of interessante content, was dit een mooi instrument om het aantal likes van je pagina te vergroten. Met de nieuwe Facebook Graph API, is het niet meer mogelijk om te zien of een bezoeker je pagina al leuk vindt. Je kunt dus ook niet meer zorgen dat je verschillende content presenteert aan 'likers' en 'niet-likers'. Voor de gebruiker moet er dus echt een andere motivatie zijn om je pagina leuk te vinden dan het mogelijk winnen van een prijs of het krijgen van exclusieve content. Als merk en pagina-eigenaar moet je vooral zorgen dat je bezoekers oprecht geïnteresseerd zijn in wie je bent en wat je te melden hebt.

Daarnaast is het gebruik van het Facebook Platform (alle functionaliteit en informatie die via de API te gebruiken is) aan veel strengere regels gebonden. Voor Facebook app ontwikkelaars betekent dit dat een boel functies die eerder gewoon gebruikt konden worden, nu achter slot en grendel zitten tot je toestemming hebt van Facebook zelf om die functies of informatie te gebruiken. De enige informatie waar je nu zonder toestemming van Facebook over kunt beschikken is:

Het e-mailadres van de ingelogde gebruiker (indien opgegeven)

Openbare profielinformatie. Voornaam, achternaam, profielfoto en andere zaken als geslacht en leeftijd, indien openbaar.

Lijst van vrienden die ook jouw app gebruiken.

Voor alle andere functies en informatie moet je eerst aan Facebook toestemming vragen of je deze mag gebruiken. Dit gaat via een review proces dat wel vergelijkbaar is met het reviewen van apps voor de App Store door Apple. Je moet voor de review precies uitleggen wat je exact met de functies en informatie wilt gaan doen. Alles wat je daarin vertelt moet helemaal voldoen aan de Facebook Platform Policies. Daar waar je eerder kon kijken waar je mee weg kwam bij het maken van een app en het inzetten van gebruikersinformatie, beoordeelt Facebook zelf nu van tevoren of je app wel door de beugel kan. Wat bijvoorbeeld niet meer zonder expliciete toestemming mag is het opvragen van de volledige vriendenlijst van een gebruiker. Waar je eerder bijvoorbeeld een mooi scherm kon maken waarin je al je vrienden zag en kon aanvinken wie je een bericht wilde sturen, is dat nu iets waar je speciaal toestemming voor moet krijgen. Eén op één berichtjes sturen naar een hele lijst vrienden kan niet en een heleboel vrienden taggen in een bericht is ook niet zomaar meer toegestaan.

Je moet er bij de ontwikkeling van een app dus rekening mee houden dat je een aantal dagen kwijt bent met het krijgen van de juiste toestemmingen van Facebook. (onze anekdotische ervaring is zeker 3 werkdagen per review). Daarbij moet je er ook rekening mee houden dat Facebook na de review vindt dat je app niet aan alle voorwaarden voldoet en niet gepubliceerd mag worden. Als je zeker wilt weten dat je je app kunt lanceren, moet je óf alleen gebruikmaken van de standaardpermissies (e-mail, openbare profielinfo en vrienden op dezelfde app), óf zeker weten dat je app aan alle policies voldoet.   Wat in principe ook niet meer mag volgens de richtlijnen is het organiseren van een share-en-win actie. De basisregel in de voorwaarden is dat je deelnemers niet mag belonen (bijvoorbeeld met een kans op een prijs) om Facebook functies als iets leuk vinden of delen te gebruiken. Als je zo'n soort actie zou organiseren door het gewoon plaatsen van een afbeelding op je wall, kan Facebook dit minder goed controleren dan met een app review. Maar mocht Facebook er lucht van krijgen, dan kun je er rekening mee houden dat je actie uit de lucht wordt gehaald.

Nog iets waar je op moet letten bij het maken van een Facebook actie: redirects. Waar het eerder (zeker toen er nog like-gates waren) een goed idee was om desktop gebruikers van je actiepagina rechtstreeks door te sturen naar je Facebook tab, moet je er nu rekening mee houden dat Facebook detecteert dat gebruikers worden doorgestuurd. Zodra ze dit zien, krijg je als bezoeker een waarschuwing over de site ('mogelijk onbetrouwbaar!') wanneer je deze bijvoorbeeld wilt delen op je wall. Er komen dan waarschuwings-icoontjes in beeld staan en je moet een extra verificatie-code invoeren om je site te kunnen delen. Dat staat niet heel fraai bij een goedbedoelde actie.

Met deze nieuwe regels is het kortom minder makkelijk om met de Facebook API dingen te doen die uit marketing-oogpunt interessant waren. Voor de gebruikers bleken dit echter toch wel vaak dingen met een vrij hoog spam-gehalte en daar heeft Facebook een stokje voor willen steken. Ontwikkelaars, marketeers en creatieven zullen dus voortaan innovatiever moeten zijn in het bedenken en bouwen van apps die de bezoekers uit zichzelf graag willen delen met hun vrienden. Al met al zal dit zeker de kwaliteit van de content ten goede komen.

[playabilityblog]

Het effect van een beetje gamification

Gamification werkt en het hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn om gebruik te maken van dit potentiëel. Dat zie je bijvoorbeeld in de volgende analyse van een kleine A/B test met een online registratieformulier.

Voor een Japanse vacature-website werd een experiment gedaan met 2 verschillende inschrijfformulieren. Eén gewoon formulier met invulvelden en dropdown menu's onder elkaar en een versie waarin alle velden en dropdowns visueel waren verwerkt in een soort spelbord met stappen. Zie het plaatje hieronder voor hoe dat er uit zag. 

De website WhichTestWon.com laat je van allerlei pagina's en formulieren raden welke van 2 versies het meest succes boekt. In dit geval hebben we dat natuurlijk in de titel al verraden: de speelse en visuele variant van het formulier verhoogde het aantal conversies met 66% ten opzichte van het 'gewone' formulier. Alle functionele (technische) onderdelen waren in beide versies precies gelijk. Alleen de speelse grafische presentatie zorgde er al voor dat bezoekers minder geïntimideerd werden door de vragen en daar op een leuke manier stap voor stap doorheen werden geloodst. Er is dus helemaal niet veel voor nodig om gamification succesvol in te zetten.

[playabilityblog]

Een mobiele game hit - wat kost dat?

Eén van de meest besproken mobiele games van het afgelopen jaar was Monument Valley. Het viel vooral op door het prachtige design (screenshots van de levels zou je zo als kunst aan de muur kunnen hangen) en het is om die reden dan ook meermalen in de prijzen gevallen. Zo won het de Apple Design Award en is het uitgeroepen tot iPad Game of the Year 2014.

De makers van de game (Ustwo) hebben nu op hun weblog een boeiende infographic geplaatst, waarmee je niet alleen ziet hoe vaak de game gespeeld is, maar waarmee ze ook een interessant beeld geven van de opbrengsten van zo'n populaire game. En wat misschien nog wel interessanter is: ze laten ook zien wat het gekost heeft!

Laten we meteen in de getallen duiken: de game is sinds de lancering meer dan 2,4 miljoen keer gekocht. De prijs in de iTunes App Store is €3,99 en in de Google Play Store  €3,59. In totaal heeft de game bijna 5,9 miljoen dollar opgeleverd. 

Maar wat heeft dat nou gekost? Dat staat ook precies in de infographic. De game is prachtig gemaakt en steekt erg mooi in elkaar. Toch had je kunnen denken dat dit het werk was van een eenling op een zolderkamer. Dit blijkt niet het geval. De game is gemaakt door een team van 8 mensen, die in wisselende samenstelling en uren per week, 55 weken hebben gewerkt aan de eerste versie van de game. De totale kosten hiervoor zijn $852.000 dollar geweest. Daarna is er nog 29 weken gewerkt aan de follow-up Forgotten Shores en dat kostte bij elkaar zo'n $549.000. Totale ontwikkelingskosten zijn dus meer dan 1,4 miljoen dollar en er is in totaal meer dan anderhalf jaar aan gewerkt.

Die kosten zijn er met de opbrengsten dus dubbel en dwars uitgehaald. Maar je ziet ook meteen dat de kwaliteit van Monument Valley geen toeval is. Er is veel zorg, tijd en geld besteed aan deze game.

Bekijk de hele infographic hier. Een behind-the-scenes video kun je hier bekijken

[playabilityblog]

VAX - een echt virale game

 Games zijn leuk en daarom ook bij uitstek een vorm van entertainment. Maar gameprincipes zijn ook voor meer serieuze doelen in te zetten. Je kunt een heleboel leren over een bepaald onderwerp als je er letterlijk mee kunt spelen. Als je het kunt omdraaien, van een andere kant bekijken of helemaal uit elkaar halen.

 VAX is zo'n spel dat je in staat stelt om eens te spelen met een complex onderwerp. Het is een game die gaat over ziektes en vaccinaties. Een onderwerp dat met uitbraken van ebola of vogelgriep ook regelmatig in het nieuws komt en dus interessant is om meer over te leren. Het is bij VAX de bedoeling dat je binnen een schematisch model van een populatie zorgt dat er zo weinig mogelijk individuën besmet worden. Je krijgt hiervoor 2 tools: individuën uit elkaar halen (quarantaine) en vaccineren. Bij quarantaine worden buren niet besmet omdat ze fysiek geen contact meer met elkaar hebben. Bij een vaccinatie is het gevaccineerde individu niet meer vatbaar voor besmetting en zal dus ook zijn buren niet meer besmetten. Als het spel begint moet je zo snel mogelijk aan het werk om individuën in quarantaine te zetten en, als dat gebeurd is, als een malle aan het vaccineren te slaan. In latere levels wordt daar nog een mooie moeilijkheidsgraad aan toegevoegd: sommige individuën willen niet gevaccineerd worden! Zo ervaar je meteen hoe moeilijk het is om een epidemie in te dammen. Als je te laat bent met een quarantaine, of je kunt ergens niet vaccineren, zie je meteen hoe de epidemie zich als een olievlek verder uitbreidt.

Door er zo zelf mee te spelen, kun je verschillende strategieën proberen om te kijken welke het beste werken. En dit geeft je weer meer inzicht in het onderwerp. Als je even doordenkt, zou een dergelijke game ook gebruikt kunnen worden als interface voor het ontwikkelen van nieuwe vaccinatie-programma's. Op een zelfde manier is er ook al een game interface ingezet om nieuwe manieren te vinden om proteïnen te vouwen in de game Foldit. En dit heeft al gezorgd voor nieuwe wetenschappelijke ontdekkingen. Zo zie je dat games kunnen veel meer kunnen zijn dan speeltjes.

[playabilityblog]

Als Twitter maar 100 gebruikers had

Wat als Twitter bestond uit maar 100 twitteraars? Wat zou dan de samenstelling zijn van die groep en wat zouden ze dan tweeten? In deze infographic wordt het inzichtelijk gemaakt.

Wat valt er op? allereerst dat 50% van alle twitteraars minder dan 1 keer per week iets tweet. Daarnaast is 20% van alle accounts volledig dood. Dit zijn spook-accounts die niet meer gebruikt worden. Slechts 5% van alle twitteraars heeft meer dan 100 followers en maar 5% van alle twitteraars is verantwoordelijk voor 75% van alle tweets. De overige 20% twitteraars zit een beetje tussen dit alles in.

Verder wordt maar 8% van alle tweets retweet-waardig gevonden en is het grootste deel gewoon geklets of pure onzin. 

[playabilityblog]

Microsoft's kwaliteitscontrole is een spel

Hoe maak je iets wat normaal als een saai klusje wordt gezien, tot iets waar mensen graag tijd voor vrij maken? Je maakt er een spel van!

Een klassiek voorbeeld van een goede toepassing van gamification is de Language Quality Game van Microsoft. In elk Microsof product komen veel teksten voor, die voor alle landen en taalgebieden goed moeten worden vertaald en gecontroleerd. Als je dit als werknemer als taak toegewezen krijgt, is dat niet meteen iets om heel enthousiast over te worden.

Het is a.) ontzettend veel werk om alle teksten na te lopen, b.) al vrij gauw saai en repetitief, wat natuurlijk de focus op en de kwaliteit van het werk niet ten goede komt.

De manier voor Microsoft om deze 2 hindernissen in één keer te tackelen, is om van het vertaal- en controlewerk een spel te maken, dat vrijwillig gespeeld wordt door alle werknemers van Microsoft. Dit is de Language Quality Game. In het spel krijg je willekeurige screenshots voorgeschoteld uit nieuw te lanceren Microsoft producten in jouw taal. Als speler is het dan je taak om de tekst in dat scherm goed te lezen en foutjes te spotten. Als je een fout ziet, kun je dit aangeven en een verbetering voorstellen. Voor elke gespotte fout en verbetering krijg je punten. De scores worden per land en taal bijgehouden en zo ontstaat een competitie tussen verschillende afdelingen van het bedrijf. Werknemers maken zelf tijd vrij om zoveel mogelijk punten te halen. Een andere motivatie die meespeelt, is dat iedere speler mede-verantwoordelijk wordt voor de kwaliteit van de producten van Microsoft.

Hier kun je meer lezen over de Language Quality Game

[playabilityblog]

Het game design van IKEA

Waarin zit hem nou de grote en wereldwijde aantrekkingskracht van IKEA? Voor veel mensen (en dan met name vrouwen, is mijn persoonlijke ervaring) is het shoppen bij IKEA echt een uitje. Iets leuks om te doen op je vrije zondagmiddag. Waar zit hem dat nou in? De PBS Game/Show geeft een interessante analyse van het fenomeen. Feiltelijk maakt IKEA gebruik van dezelfde principes als een goed ontworpen game!

1. Level design

De IKEA winkels zijn, net als veel levels in games, ontworpen als een doolhof. Er zijn veel hoekjes en bochten waarachter steeds weer iets nieuws te ontdekken valt. Er is veel gelegenheid om tegen spontane 'vondsten' aan te lopen (60% van alle aankopen in IKEA winkels zijn impuls aankopen!) en er zijn geheime sluiproutes die je kunt 'ontdekken'.

2. Karakters en verhaal

De naamgeving van de spullen die je bij IKEA kunt kopen is erg belangrijk. Door het gebruik van jongensnamen, plaatsnamen en namen van dieren, koop je niet gewoon een kastje, maar bijvoorbeeld een Billy of een Morvik. Vanzelf heb je dan een andere band met zo'n product en wordt deze onbewust onderdeel van je eigen verhaal, in plaats van een ding dat je alleen in de kamer zet.

3. Je voegt je eigen betekenis toe

Naast de namen is er ook een andere factor die erg belangrijk is bij de IKEA ervaring: het feit dat je het product nog zelf in elkaar moet zetten. ('Waarde co-creatie', noemt IKEA dat zelf) Zo is het eerder jouw kastje dan een kastje dat je alleen maar gekocht hebt. Een ander game-aspect dat daarbij komt kijken is het niveau van vaardigheid dat je nodig hebt voor het in elkaar zetten. Net als bij een goede game zorgt IKEA ervoor dat dit niet zo moeilijk is dat dit je niet lukt (frustratie), maar ook niet zo makkelijk dat je het gevoel hebt dat je er zelf geen moeite voor hebt hoeven doen (verveling).

4. Universele ervaring

En net als bij goede games, zorgt IKEA ervoor dat hun ontwerpen niet afhankelijk zijn van lokale talen, smaak of gebruiken. Er wordt voor gezorgd dat alle ontwerpen wereldwijd begrepen en gewaardeerd worden, zonder dat je extra uitleg nodig hebt. 

Al met al is het interessant om te bespeuren dat dezelfde principes die games aantrekkelijk maken ook terug te vinden zijn in andere aspecten van het leven, zoals het winkelen. Bekijk de video voor een leuke, diepgravende analyse.

[playabilityblog]

Nog tijd voor een hamburger?

Een mooie case van reclamebureau DDB Worldwide die laat zien hoe je digitale media op een speelse manier kunt inzetten om jouw merk relevant te maken voor je publiek. McDonalds Polen installeerde op een treinstation digitale vertrekborden. In plaats van dat de vertrektijden daarop werden aangegeven in minuten, kon je daarop zien welke gerechten of drankjes van de McDonalds menukaart je nog kon nuttigen voordat je trein vertrok. Dit was dan weer gebaseerd op de gemiddelde tijd die het kost om zo'n gerecht of drankje te consumeren. Het lijstje van dingen die je nog zou kunnen bestellen voor je trein vertrok werd steeds kleiner naarmate jouw vertrektijd dichterbij kwam. Een mooie combinatie van het geven van informatie waar je wat aan hebt en het op een relevante manier koppelen van je product. Bekijk hierboven de case video  

[playabilityblog]

De pianotrap: hoe je mensen beweegt om de trap te nemen

Een van de meest bekende, maar ook zeker een van de meest sprekende voorbeelden van gamification, die we graag nog een keer laten zien. Hoe motiveer je mensen om iets te doen? Door te zorgen dat wat je wilt dat ze doen leuk is! Een trap bij een metrostation werd omgetoverd tot een reuzepiano, waarbij elke trede een toets werd die een toon liet horen. Zo speelde je piano door op de trap te lopen. En vanzelf namen daarom ook veel meer mensen de trap, in plaats van de roltrap.