Nasusulat

ayon sa

[rayhthyart]

Butter

ang unang spelling na natutunan kong kantahin when i was just learning to read in gradeschool: b u t t e r ... f l y, butterfly ♫ Ngayon ko lang napansin na may butter sa butterfly. Christmas day na in 2 days. Ang daming sad posts sa social media. Sa reality medyo sad din talaga ang mga tao. Parang they are alone amidst the crowd. Seems that they are invisible and broken while trying hard to patch things up so people can see them okay. I used to be where they are right now. It wasn't easy. While I was there, overwhelming sadness was drowning me, and I had a duty to extend compassion, light, and hope to the little ones who just know Jesus. It was tough. But Jesus was with me there. Immanuel. ‘The virgin will conceive and give birth to a son, and they will call him Immanuel’ (which means ‘God with us’)” (Matthew 1:22–23) God is with me. Knowing that the Savior is with me in that very moment where I cannot lift my hands in worship... and surrender kinda lightens the struggle, I should say. I was there almost every year. Last year ko lang napansin yong pattern. Sabi ng friend ko, birthday blues daw (kasi december baby ako), sabi ng isa kong friend, part siguro ng holiday blues kasi magpapalit ang taon, maraming realizations, and many other reasons. Sa case ko, na halos every year nandon sa struggle, parang every year, iba-iba ang reason ko tbh. Tipong dinadaanan ko bawat category, kasi kailangan ko malungkot every December 😂 Dumating pa ko sa point na, I instantaneously decided to quit my job just because I don't know what is happening inside of me. Iba-iba ang nasasabi kong reasons why I quit, kasi sa totoo lang hindi ko talaga alam ang pinaka-reason ko. Tinanggap naman ako ulit ng boss ko when I showed up. Shawrawt! Nakakatawa na lang ikwento ngayon, pero hindi yon nakakatawa nong nandon ako. Umiiyak ako ng walang dahilan. Minsan naman, lahat ng dahilan iniiyakan ko. Seeing people struggle with something this yuletide season breaks my heart--but not in that way, like before. Seeing them going through it breaks my heart because some of them don't know the Savior yet. Nong nandon ako, kilala ko na si Jesus. Alam ko yong blessed assurance. Meron akong hope. Nahirapan pa rin ako. Pano na lang sila? Finding the way out should be intentional. Yan ang isa sa mga natutunan ko. Jesus answered, “I am the way and the truth and the life. No one comes to the Father except through me.

[rayhthyart]

tik tok tik tak

1- 2- 3- 4- 5- 6- 7- 8- 9- 10- 11- 12- 13- 14- 15- 16- 17- 18- 19- 20- 21- 22- 23- 24- 25- 26---------

So far wala pa akong masasabing achievement--na kahit ako na lang ang ma-proud.

Sabi ni Jack Ma, okay lang daw wag muna seryosohin ang buhay hanggang mag 25 ka. Okay lang daw muna maging motto mo: ang mundo ay isang malaking playground. After non, kailangan may goal kana. Kailangan seryoso kana. alam mo na dapat kung ano kana pag 35 kana.

Sabi naman don sa nabasa ko, "we all have 86,400 in our bank account in a day, how do we spend each 1?" 86,400 means seconds in a day.

Kung magbabase ako sa sinabi ni Jack Ma, meron na akong nasayang na 20,890,001. Yong 2,185,990 kasi tulog ko yan so hindi yan nasayang.

Pero sabi rin nila, a time spent is never a time wasted. but since feeling ko wala naman talaga akong achievement I am considering it wasted, because I didn't spent it. Bale ang mga pinagagawa ko dyan, hmmm, kalahati nyan naglakad ako. At dahil napagod ako, syempre 1/4 na dyan nagpahinga ako. So, I'm not being faithful with it.

Therefore sinayang ko ang mga 20,890,001. Grabe ang yaman ko pala hindi ko man lang nadama. At talagang nag laan ako ng 2.2 milyon para sa tulog.

I'll be turning 27 before 2018. Another 31,104,000 in my time bank.

I have a vision now. After dinosaur age nagka-vision na rin! woooo! SOLIDEOGLORIA, amen!

My dear brother said I am the asset of the family. Though he just exaggerated it, to encourage and push my limits. Siguro naisip nya yon kasi 26 na ko at wala paring manliligaw. Yon siguro ang ibig nyang sabihin sa pagiging "asset". Isa akong kayamanan sa baul--napag-iwanan na kakatago. But nevertheless, I AM STILL AN ASSET!

Naniniwala naman ako sa kanya. Kasi feeling ko talaga mananalo ako sa lotto kahit hindi ako tumataya, or magiging sikat akong celebrity sa hollywood, o kaya makakadiskubre at makakahukay ako ng yamashita treasure sa paglalakad ko. Yayaman talaga ako at mababayaran ko na ang utang ng mahal kong pilipinas at yon, asset na talaga ako.

Balik sa vision.

I have a vision that sooner or later, I am preaching.

Doing those stuffs never excite people in this generation. Okay I can hear them saying like, "what? C'mon! Get real. You have a brightest future ahead of you. Seryoso? Pastor?" 

Hindi. 

Preacher. 

Not really having a church or something. I am just preaching, anywhere, everywhere. Whenever the Lord is calling me to do so. You know, Nick Vujicic and the likes.

I envision myself going to places talking to different races, and sharing the gospel. Tulad ng mga full time missionary pero not really doing missions. hmm. basta pinagpipray ko pa yan.

Dati rin gusto ko magkaroon ng libro about my testimony. Bebenta yon. Tapos available online. Pero naisip ko rin, why would people waste their time reading someone's story. Mas maraming interesting sa net, like how your nostrils connects to your mouth and all. Mga ust secret files. Even I don't allot time to read books about somebody's life, because I too have good story yet to tell. And people nowadays want everything in a snap and in 3 easy steps. And i really hate competing.

But!

Also people today have needs and unending wants.

And also, they don't want to accept what they want. JESUS. YHWH. Yeshua. the LORD. God of Jacob. the great I am.

That they need a saviour from eternal damnation.

Religion.

That's what they need and want--but too ashamed to face the mere fact.

A deep relationship with the LORD. and deeper and deeper.

OKay! ngayon, may vision na ko. nakita ko na rin ang problema. Pano ko na gagawin ang solusyon at steps para mangyari ang vision?

Exciting! tara guys, pray!

Thank you for praying with me.

Now, how will I meet them while doing things that will bring me to the very thing I envision now?

Una, manalangin ulit tayo (yes, prayerful kana).  Pangalawa, magpayaman muna. Pangatlo, magpayaman lang ng magpayaman. Kasi personally, gusto ko lang talaga yumaman... sa faith. sa hope. at sa love.

1- 

2- 

3- 

4- 

5- 

6- 

7- 

8- 

9- 

10- 

11- 

12- 

13- 

14- 

15- 

16- 

17- 

18- 

19- 

20- 

21- 

22- 

23- 

24- 

25- 

26- 

27.

Still reading? Let me tell you that you just wasted your precious 1,258 seconds.

nagbasa kana rin lang lubos lubusin mo na grab your copy of a free superbook. pero first step na yan.

download there sa baba. that is free and always will be.

http://holybooks.lichtenbergpress.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2010/05/The-Holy-Bible-King-James-Version.pdf

[rayhthyart]

F.M.U.L.

It’s been, ages. 

  Tagal na since sumakit ang ngipin ko. Ang aking first molar upper left. Nabunot na sya, gumaling na ang sugat sa gums—empty na ang space na iniwan nya. Hindi na ako ginugulo ng sakit; hindi na rin ako kumpleto.

 Marami kaming pinagdaanan ng ngipin na yon. Bagang kasi. Akala ko rin talaga siya ang pinakamatibay sa lahat. Na hindi siya agad susuko. Matibay naman siya, kumapit siya hanggang sa di na niya kaya. Mali, ako pala ang sumuko at nagpasayang alisin siya sa buhay ko.

 Kasalanan ko. Pinabayaan ko. Hindi ko inalaagan ang meron kami—yong magandang relasyon. Hinayaan kong masira siya hanggang sa wala na siyang ibang choice kundi saktan ako (alam ko, hindi nya gustong mangyari yon). Kasalanan ko ang lahat. Ngayon, wala na siya. Kulang na ako. Kahit punan ng iba ang nabakante niyang espasyo. Iba siya sa lahat. Ang mga masarap, mapait, matamis, masabaw, mamantika, maalat, maasim, matabang, malamig, mainit, malutong, makunat at nakakangilong moment na darating, hindi na namin mapagsasaluhan together. Kahit gaano kalinamnam ng pagkain, hindi ko na ma-eenjoy katulad noon.

 Nong tinanggal siya ng dentista, gusto ko talagang siyang tingnan. Gusto kong makita ang naging kapabayaan ko, kaso mabilis siyang nailagay ni Dra sa aluminum canister like. Hindi man lang ako nakapagpaalam. Masakit pati ang aming paghihiwalay. Naghold pa rin kasi siya. Habang inuuga siya ni Dra, hindi ko lang dinig na dinig ang pag-creak, damang dama ko rin ang higpit ng pagkakapit niya sa roots. Pinipilit siyang bumitaw.

 Pareho na kaming hindi healthy sa isa’t isa kung ipagpatuloy namin ang meron kami. Kailangan may mag-let go. Sa sitwasyon naming dalawa ako ang dapat magpasya. Hindi ko siya makakalimutan. For 24 years, magkasama kami. Kahit na habang buhay siyang parte ng katawan ko, masakit isipin na hindi na niya ko makakasamang lasapin ang susunod pang kabanatang darating.

 Nagka-sepanx ako after. Months din, hanggang sa tuluyang gumaling ang sugat. Pero hindi ko talaga maiwasan na hindi siya maalala. Namamalayan ko na lang kinakapa ng dila ko ang part na iniwanan niya. Nakakamiss. Nakapanghinayang.

 Sinaktan niya ko, pero pinatawad ko na siya dahil ako ang may pagkukulang simula pa lang. Masakit tanggapin na malaking bahagi sa akin ang hinayaan kong mawala kaya kahit mahirap, kailangan ko rin patawarin ang sarili ko.

 Marami akong natutunan sa kanya. Dahil sa sakit na dinulot niya, natutunan kong kumanta ng praise songs habang ini-endure ang pain. Natutunan kong lumaban ng mag-isa. Natutunan kong tumahimik kahit sobrang nasasaktan na. Higit sa lahat, natutunan kong pahalagahan at alagaan ang meron ako—lalo yong mga piniling manatili sa akin kahit minsan napapabayaan ko pa rin. Pero ngayon, nag-eexert na ako ng extra effort.

 Sa kanya ko naranasan maging malakas, dahil wala akong choice kundi maging malakas. Nasukat ko ang endurance ko. Sa kanya ko napatunayan na masakit ang heartache… pero mas masakit ang toothache.

[rayhthyart]

Isang Daang Porsyento

“People are generally better persuaded by the reasons which they have themselves discovered than by those which have come into the mind of others.” - Blaise Pascal

Sa madali't sabi, likas na matigas ang ulo ng tao--malalaman niya lang yon kapag siya mismo ang mag-untog sa sarili niya.

"Ang problema natin, magaling tayong ang-ecourage ng iba pero ang sarili natin hindi natin kayang i-encourage." Sabi ng Preacher bago niya ibigay ang verse na to, "and David was greatly distressed; for the people spoke of stoning him, because the soul of all the people was grieved, every man of his sons and for his daughters: but David encouraged himself in the LORD his God."

October 6. Ang nakakaproud na araw ng buhay ko... so far. Sumakit kasi ang ngipin ko. At nasa ibang bahay ako. Kung may panukat ng sakit na nararamdaman, siguro 101% yong naramdaman ko; o kung tatanungin ako ng nurse na i-rate mula 1 hanggang 10, 11 ang sasabihin ko. Lampas sa kaya ko talagang tiisin dati. Dahil don, tingin ko may bago nang record. Nag level up na ang endurance ko nang hindi ako umiiyak at nagtatrabaho pa rin. PANIS!

Pero ang pinakanakakamangha, e yong sa tindi ng sakit wala na akong ibang naiisip kundi kumanta ng praise songs. (Sa isip ko lang, hindi ko kasi magalaw bibig ko e.) At sa kalagitnaan ng sakit, sinasabi ko sa sariling lilipas din ang lahat; mawawala rin ang sakit.

Masakit yong may nararamdaman ka pero wala kang masabihan kaya titiisin mo na lang. Sasarilinin. Hahayaan. Pero mas masakit yong pwede mo namang ipaalam pero hindi mo sinasabi kasi feeling mo kaya mo mag-isa. Masyado kang proud (kaya ka nasasaktan). Pwede namang sabihin. At karapatan naman talaga nilang malaman, para matulungan ka.

Every human being has a basic instinct. To help each other out. If a hiker gets lost in the mountains, people coordinate a search. If an earthquake levels the city, people all over the world send emergency supplies. This instinct is found in every culture. Without exception. -The Martian

Sa pagpapaalam mong nasasaktan ka, tinutulungan mo ang sarili mo sa marami pang sakit na posible mong maranasan lalo na psychologically. At kung ikaw ang taong may kakayahang tumulong, pano mo tutulungan yong taong ayaw tulungan ang sarili niya?

Simple lang ang buhay, ginagawa lang kumplikado ng mga taong kagaya ko. (#pabebe ako e.)

Alam ko ang pakiramdam ng maayos ang kalagayan mo at nakikita mo ang taong importante sayo na nahihirapan sa sakit na nararamdaman niya, tapos wala kang magawa para maibsan ang sakit niya. Nakakadurog ng puso. May nagmamahal sayo. Kaya may makikialam talaga sayo lalo kapag nasasaktan kana. Kahit madalas ayaw mo sa kanila, MAMAHALIN KA PA RIN NILA (wala kang magagawa). Ikaw nga rin, may mahal na ayaw sa'yo. Ganon talaga. Pero hindi naman ibig sabihin gagawin mo sa mga nagmamahal sayo ang ginawa sayo ng mahal mo na ayaw sayo. Tandaan: bilog ang mundo. Sabi nga ni Alicia Keys, "what goes around comes around, what goes up, must come down." Magtanim ka ng kamote. Joke lang. Magtanim ka mabuting buto at dligan mo araw-araw, alagaan mo ng buong puso at pagmamahal, para tumubo at magbunga rin ng kabutihan na ipapamahagi sa iba.

Hindi mo lang alam, pero ang mga nangreject sayo ngayon o nong nakaraan at yong mangrereject pa sa yo sa hinaharap ay na-reject din. Yong mga nang bully sayo, na-bully din. Baka nga mas malala pa sa naranasan mo ang naranasan nila. Control your emotions, before your emotions govern you. Nagagawa lang naman ng emosyon mo na kontrolin ka dahil sinusunod mo ang emosyon mo. MAHIRAP kontrolin ang emosyon. Pero mahihirapan ka na lang din naman, sa tamang paraan na. Kaya naman bago mo sundin ang emosyon mo, CHILL. Mahirap pero, gawin mo. Pilitin mo. Praktisin mo hanggang sa magawa mo na siya nang hindi mo namamalayan. Follow your heart not your emotion; talo ka talaga pag lagi mong susundin ang emosyon mo. Proven and tested. 100% totoo.

Syempre hindi pa tapos ang kwentong sakit ng ngipin.

Akala ko hanggang don lang ang sakit, hindi pa pala. Hanggang sa pagtulog ko. Hindi ako nakatulog ng maayos. Sumapit na lang ang umaga, nandon pa rin. Nawala naman hanggang hapon. Nong sumakit ulit, nagsearch ako sa internet ng pinakamabisang lunas. Clover ang nakita ko. Sinabi ko na sa isang kasama sa bahay na kahapon pa masakit ang ngipin ko, nagtataka kasi siya kung bakit ako humihingi ng bawang. Pagtapos kong gawin ang nabasa ko sa internet, saka niya sinabi na lalo raw sumakit ang ngipin niya dati nang gawin niya ang ginawa ko. Ayos diba? Syempre tinuloy ko pa rin. Sabi ko naman, 'baka sayo lang hindi umepekto kasi halos lahat ng resultang nakita ko iisa ang sagot: bawang'. Sabi niya pa hindi raw siya nakatulog sa sakit nang gawin niya yong ginawa ko.

Maaga kong ginapang ang higaan. 9pm pa lang ata. Tama siya, halos hindi rin ako makatulog. Habang damang dama ko ang pagpintig ang nerve, iniimagine kong winawasak ko na ang bibig ko, binabarena ang bagang at minamaso ang ulo ko. Masakit talaga. Maya-maya mawawala, tapos babalik ulit. Napapakanta nga ako ng, ♫♪ nawawala, bumabalik, heto na naman ♪ ni tito Gary.

Nakatulog naman ako. Napagod kasi siguro ang katawan ko sa pag-endure ng sakit. Paggising ko, wala na. Parang hinanap ko pa nga dahil pinakiramdaman ko. Pero wala na talaga. Salamat sa Panginoon.

"It is always easier said than done." ang gasgas na linyang alam na alam ng mga strong-willed, na minsan self-righteous at madalas, epic fail. Hindi ako yon. Self-righteous lang ako at madalas epic fail pero hindi strong-willed. Marupok ako e. Gullible at people pleaser. (kaya kung tumawa na ako sa mga joke mo, alam na) Pero alam ko rin yang linyang yan. Alam na alam ko yan. As a WIP, guilty ako sa "I-hope-you-practice-what-you-preach" thing. Kaya ako nagsusulat ay para maremind ko ang sarili ko, at hopefully, makaapekto ng iba.

Tingin ng tao sa kin, kunsintidor ako lalo sa mga bata. Hindi ako kunsintidor sa paraang alam ng marami. Alam ko na kasi yong sinabi ni tito Blaise bago ko pa malamang sinabi niya pala yan. Hinahayaan ko sila dahil alam kong matututo sila kapag sila mismo ang nakaranas. Sa ganon ako natuto e. Pero hindi naman ako nakakalimot magpaalala, bilang isa yon sa duty ng bawat isa: ang ibahagi ang nalaman nila. Hindi ko pinipigilan pag ayaw makinig kasi ayokong maging kontrabida sa pinakamahalagang kwento ng buhay niya. Madalas, ang matigas ang ulo matututo sa pinakamasakit na paraan.

Kung pipilitin mo kasi silang maniwala sa pinaniniwalaan mo, parepareho kayong masasaktan. Iba ang struggles niya at iba ang sayo. May alam siyang hindi mo alam kahit siguro mas marami ang alam mo sa kanya. Kaya wag mong gagamiting panukat sa kanya ang panukat na ginamit sayo, dahil kahit saang anggulo magkaibang magkaiba at hindi talaga yon tutugma. Again, masasaktan lang kayo pareho kung ipipilit mo dahil baka bawasan mo yong sayo o yong kanya para maging fit kayo sa isa't-isa. Walang ganon. At kaya walang perfect na tao sa kabila ng karunungan na tinuturo ng buhay, ay dahil wala kasi talagang perfect, meron lang excellent. Hindi magkokonek ang puzzle kapag parepareho sila ng tabas. Dapat even out. Kaya kung gusto mo talagang mag-ani ng mabuting bunga, mag-adjust ka sa shortcomings nila.

Kahit pa pinaniniwalaan ng mundo na "the most dangerous liars are those who think they are telling the truth", SABIHIN MO PA RIN ANG TOTOO. Isipin mo ikaw ang may hawak ng mikropono at buong mundo ang makikinig sa sasabihin mo. Kahit na alam mo sa sarili mong hindi isang daang porsyento ang makikinig o susunod sa mga sinasabi mo, ibigay mo pa rin. Bihira lang kasi ang pagkakataon na makikinig ang ilan sa kanila ng isang daang porsyento.

[rayhthyart]

Para sa makulit

"In the beginning was the word..."

Sumuko kana ba? Ilang beses? Maraming marami na? Kasing dami ng bituin sa kalawakan? Kasing dami ng buhangin sa baybayin? Kasing dami ng theory ng mga scientist? Kasing dami ng insecurities ko? Kasing dami ng buhok mo sa kili-kili? O kasing dami ng daliri mo? Ilang beses nga ba? Ako kasi maraming beses na. Tulad kanina, kahapon, nuong isang araw at noong noong noong maraming kahapon pa. Naiisip mo na bang sumuko ngayon?

HUWAG KANG SUMUKO.

ALL caps para damang dama.

Huwag kang sumuko.

Hindi kita bibigyan ng dahilan para lumaban, pero sabi ng Switch foot, “Love alone is worth the fight”

Totoo yan.

I can attest to that. Ilang beses na kong tumumba, naapakan, at nadapa; napilay na rin, nasugatan, nabalian, nabaliw, naubusan ng dahilan para umiyak pero umiiyak pa rin. Sumuko kasi ako.

Ilang beses ko nang tinaas ang white flag. Ilang beses ko nang tinaas ang dalawa kong kamay dahil naubusan na ko ng flags. Ilang beses na kong lumuhod at nagmakaawa. Madaling gawin yon e.

Sumuko ako dahil alam ko kung paano lumaban. Sumuko ako dahil alam ko kung paano matalo. Sumuko ako dahil malakas at mahina ako sa parehong pagkakataon. Higit sa lahat, sumuko ako dahil alam ko ang pakiramdam ng umiibig.

Madalas akong atakihin ng insecurity lalo sa pagsusulat. Isa kasi ako sa dahilan kung bakit may grammar nazi, at galit sa anti-intellectualism sa Pilipinas.

“Bakit pa ako magsusulat, e wala namang babasa. O kung meron man, hindi naman iaapply. Effort pa.” “Babasahin nga, hindi naman ako i-iinform sa mali kong grammar--tsaka sa pagiging hindi cohesive at coherent at kung anu-ano pang writing rules na hindi nasusunod--hindi ako i-kokorek.” “stupid ako para paniwalaan.” “Mas maraming bright sa platform na gusto kong tayuan at nasulat na ng pinakamahuhusay ang mga naiisip ko pa lang isulat.” “Ayokong mag-isip, gutom ako.” ‘Yan at kung anu-ano pang utot ang mga naglalaro sa isip ko. Kaya madalas napapadali ang pagsuko ko sa pagsusulat.

Frustrated writer ako at marami pang gustong matutunan. Aware din akong hindi ko matuturuan ang sarili ko mag-isa pagdating sa pagsusulat. Sa ngayon, tinutulungan ko ang sarili sa pamamagitan ng sa pagbabasa ng mga blogs at libro. Kahit hindi sapat ang mga yan, nagpapatuloy lang ako dahil sa mga bagay na ginawa ko, sa pagsusulat ko lang naranasan ang tunay na tagumpay at pagkabigo. At hindi na mabilang ang pagsuko ko nuon sa ambisyon na magkakaroon ako ng sariling libro at maabot ang maraming tao.

Wala akong libro ngayon at hindi ko pa naabot ang maraming tao, pero nandito ako sa harap ng computer at nagtatype.

Wala ako sa lugar para sabihing tama ako at mali ang pinaniniwalaan mo. Hindi rin naman yon ang dahilan ko. Hindi ako nagsusulat para manghikayat--tingin ko. Sumusulat ako para magbahagi ng personal na kwento. At patuloy pa akong magsusulat dahil maraming marami pa akong matututunan.

Masakit mahusagahan, mahirap harapin ang katotohanan, nakakapagod magsimula ulit; nakakahulas. Ganon talaga… mahal ko e. Tatanggapin ko, kasi mahal ko ang ginagawa ko.

Kahit sinasabi ko dati sa sarili ko na susuko na ako, heto ako sumusulat pa rin—sumusulat ulit. Hanggang sabi lang pala ako. Hanggang reklamo. Pagtapos kasi ng araw, kahit iniinda ko pa rin yong sakit at hirap, magpapatawad pa rin ako. Kinabukasan, magpapatuloy pa rin ako. UULITIN ko ulit lahat at babaguhin ang dapat baguhin. Kahit hindi masaya at nakakadala, magpapatuloy ako, magpapatawad ako, at uulit ulit kasi… Mahal ko e.

Mahal ko ang karunungan. Mahal ko ang mga marurunong, pero mas mahal ko ang mga hindi. Mahal ko rin ang mga taong katulad ko na gustong matuto. Mahal ko ang pinaniniwalaan kong makakatayo rin ang mga inaapakan at paulit ulit na pinapatumba. Mahal ko ang buhay. Mahal ko ang Pilipinas.

Kahit mahirap. Kahit imposible. Kahit masakit. Wala e, mahal ko e.

Kung sa kabila ng pagod at hirap na nararanasan mo, maiisipan mong lumaban, siguraduhin mong pag-ibig ang dahilan kung bakit ka lalaban. Siguraduhin mong kahit mas malaki ang tyansa na hindi ka naman talaga mananalo at marami ka pang iluluha, tiyakin mong pag-ibig ang puno’t dulo. Kasi kahit ilang beses ka man pagtawanan at pasakitan, kung pag-ibig ang dahilan; simula pa lang—hindi ka pa man lumalaban—tagumpay kana.

Masasaktan ka, OO. Mahihirapan ka, sobra. Iiyak ka, ng mas maraming luha. Maraming beses mo rin maiisipang sumuko at talagang darating ka sa pagsuko dahil hindi mo na kaya…

… pero sa kabila ng lahat nang yan mas pipiliin mo pa rin ang pag-ibig.

Sumuko ka sa araw na to. Pero bukas, lumaban ka ulit. Kahit pa magsisimula ka ulit, laban lang. Patuloy kang umibig kahit masakit. Gawin mo yan dahil tagasunod ka ng dakilang utos: magmamahal ka para masaktan.

Hinding hindi ka kasi mananalo sa pag-ibig. Iibig at iibig ka.

Magalit ka at sumuko, pero huwag kang tumigil sa pagmamahal. Hayaan mong pagharian ka ng kapangyarihan ng pag-ibig. Dahil pag nangyari yon, kahit pagsuko na lang ang natitira, hindi kana bibigay, magsisimula ka nang tumibay: lalaban ka na.

Huwag kang sumuko, dahil hindi susuko ang pag-ibig sa’yo... lalo na kapag hindi kana ka-ibig ibig.

[rayhthyart]

aftermath

KMN

bakit?

dahil sa dami ng issue sa maraming galaxy sarili ko na naman ang nakikita ko.

dahil OA ako. dahil mahina ako. dahil procrastinator ako. dahil marami akong Pride—mga sibinpipti. dahil i'm good at romanticising. dahil pabebe ako.

at dahil higit pa sa sapat ang grasya ng panginoon sa mga nauna kong binanggit.

akala ko kahapon ikaw na yong pinakamahirap na i-let go...

kanina kasi nong narinig ko ang bulong sa kin na ibigay ko ang bitbit na grocery sa taong nag aayos ng barong barong niya na nasa gilid ng kalsada, mas nahirapan ako e. Syempre matigas ang puso ko at hindi ako masunurin; hindi ko binigay. Hindi ko ni-let go. Nahirapan ako e.

Yes I encounter the Lord once again. at sa lahat talaga ng hihilingin niyang i-let go ko ay yong grocery pa. pambihira talaga si Lord.

I encounter the Lord, so as the devil; that I even allow him to destroy my testimony. wala kang ideya kung gano ako ka-doomed ngayon.

akala ko kahapon, ikaw na ang pinakamagandang kabanata sa buhay ko na kaabang abang at maraming dalang pag-asa pag nasilayan ko... nong matagal akong naghintay sa sakayan kasabay ang mga taong wet na wet dahil sa moody na langit, hindi pala ikaw. yong jeep: totoong worth the wait. ilang beses man akong na-hopia sa mga nauna, sulit naman sa huli dahil hindi lang ako nakatipid ng bente, hinatid pa ko sa mismong kanto namin. Win!

bahala kana kung paano mo to gustong basahin. basta ganito ko to gustong isulat.

[rayhthyart]

Betterness

Naiintndihan ko na. Now, I hope and pray that he will become the person God wants him to be. 

Unfair nga ako. Ako ang nakaramdam non para sa kanya at wala naman talaga siyang kinalaman. Mabigat na emosyon yon kaya natural lang na gusto kong ma-reciprocate. At ngayon nalaman kong hindi sa lahat ng pagkakataon dapat may reciprocation. (Therefore I conclude, unrequited emotion brings out bitterness wisdom. english bruh)

Maiintindihan mo ang isang bagay kapag hinayaan mo lang si Lord na kumilos. That’s what I did while I prayed hard, cried so many nights and felt down. Namulat na ako at natanggap ko na. It is really just a matter of time--the Lord’s perfect time. Ilang beses ko rin kasing sinubukan sa sariling kong kakayahan. Yon. Napagod ako. Wala rin namang nangyari. Nasupalpal pa ako. Hanggang sa nag-submit ako. Wala e, si Lord lang talaga e.

Marami siyang mga struggles—na wala akong ideya kung ano—na hindi ko nakita dati dahil mula nong naramdaman ko yon, inisip ko na ako ang lugi, ako ang dehado, ako ang talo. Kaya bukod sa struggles ko wala na akong iba pang nakita. Iniisip ko, pahiyang pahiya ako sa sarili ko non dahil ang hina hina ko. Ngayon napatawad ko na ang sarili ko, kaya naman nagbukas na rin ang mata ko sa iba pang mga bagay na mas dapat binibigyan ng pansin (tulad ng pagpapakain ng mga batang nagugutom, kaya magdodonate na ako sa unicef. Tara! 500 lang a month. Panalo diba?), kidding aside, nakita ko ang kahalagahan niya bilang tao. (Oho?)

Sabi ni Lord “I am with you from the beginning of time, do not be afraid.”

Kaya naman, kung ibibigay ulit ni Lord yong chance na magkita kami, tatanggapin ko na ng buong puso—dahil wala namang basehan ang pagiging bitter ko. (lululululuhhh)

Nang maramdaman ko yon 2 years ago, ang initial reaction ko: takot, kaya naging defensive at nagpaka-makasarili hanggang sa kainin ako ng pride.

Tinanong ko noon kung bakit. Bakit siya? Bakit ngayon? Bakit sa kin?

Bakit?

Dahil isa siya sa maraming sagot sa mga panalangin ko noon. Nangyari ang lahat para ma-reveal pa lalo si Lord sa buhay ko. Dahil siguro sa kanya ko lang pwedeng makita kung gano ka-laki ang pride ko. Na marami pa pala akong kayang gawin, at siguro sa kanya ko lang pwedeng matutunan kung ano man ang alam ko ngayon. Dahil sa kanya, mas madalas kong ma-overcome ang mga insecurities ko na pinagtataguan at tinatakasan ko lang. Higit sa lahat, dahil sa kanya, nakita ko ang binigay ni Lord sa akin na kagandahan.

Now, I have to thank Him for helping me. I have to thank him for being the perfect person in the situation. I have to thank him for drawing me even closer to the one that truly deserves the love I have in me: Jesus. Because of him, I fall in love with Jesus all over again.

At dahil dalawang taon na ang lumipas, wala na rin ang epekto ng oxytocin. Yehey! Syempre joke lang. hindi ko pa rin alam kung ano ang dala ng bukas, pero kung hindi ko man siya maka-high five o fist bump sa pagkikita namin (kung magkakaroon man)… baka sa iba pang pagkakataon.

[rayhthyart]

Mas mahal kita

Tuwing naririnig ko ang malalim pero mabilis niyang buntong hininga na tila galing sa kailaliman ng dagat, para akong pinupunit ng dahan dahan. Ang walang kasiguraduhang kalawakan, parang isip niya: maraming laman, maliliit, malalaki, iba-iba, marami… yong ilan nakapaligid sa pagkatao ko kaya nagagawa kong amuyin, hawakan, maramdaman, makita at marinig. Pero yong higit pa don at ang bumubuo, hindi ko na alam. Hindi na ako sigurado.

Hindi siya algebra na mahirap intindihin; hindi rin baybayin na mahirap basahin. Hindi mo kailangan maging isa sa mga supernaturals para malaman ang iniisip niya kapag kaharap mo siya. Para siyang plastic… na transparent.

Marami siyang alam. Marami siyang kayang gawin. At sa lahat ng nalalaman niya ang pag-aalaga niya sa pride niya ang hindi ko gustong nakikita na kinahuhumalingan niyang gawin nitong mga nagdaang araw.

Siya ang pinakagusto ko nuon dahil parang hindi niya alam kung paano ipagdamot ang sarili sa kahit na kanino. Para siyang magandang bulaklak na may malusog na pollen, pinapalibutan ng mga bubuyog. O pwede ring tae na nilalangaw. Basta, punong puno siya ng karisma.

Sabi ni Dan Mulligan, “maybe people in the music industry just don’t make good life partners”. Nasa dugo niya ang musika kaso tinugon niya ang tawag ng tadhana: pagpapamilya. Kaya siguro naging isa siyang kahanga-hangang padre de pamilya, hanggang sa…

…nawala ako.

Hindi makatwirang makita ang isang lalaking kasinglaki niya na umiiyak. Hindi kaaya-aya sa mata. At ako ang nagdulot non.

Larawan siya ng mabuting kapareha… Dahil mahihiya ang EDSA sa haba ng pasensya niya. Siya ang nagtakda ng basehan ko. Isa yon sa mga bagay na labis kong ipinagpapasalamat. Pero hindi siya perpekto. Mas marami pa rin siyang kahinaan kaysa magagandang katangian. Sa kabila ng mga ipinakita niya, alam na alam ko kung ano ang nangyayari sa likod ng kamera. Kilalang kilala ko na nga siya. Hinayaan niya kasi akong malaman at makita ang lahat ng yon.

Ang balitang pinaniniwalan niya hanggang ngayon ang tumulong sa akin maging matatag, maging marunong at paulit-ulit na maging matibay.

That news brought me to the most amazing place: in love. Now I only knew one thing: loving him… more.

I love him more than his failures. I love him more than his beliefs. I love him more than his love for his ego. I love him more than his ignorance. I love him more when he’s being unlovable. I love him more than he thinks he love me. I love him more, because Jesus loved me even more. And I can never unlove him, like how he does every time I break his whole being. I just love him… more… and more.

To: my number two fan. The one who gave me my not-common-surname

[rayhthyart]

Big two (pusoy dos)

A card game I learned recently.

Objective of the game The primary objective of the game is to shed all your cards. The last player with remaining cards loses.

Combinations

Singles - From lowest to highest, cards are ranked as: 3-4-5-6-7-8-9-10-J-Q-K-A-2. Cards with the same face values are ranked by suit, from low to high: C-S-H-D. Examples: 7H beats 3H. 10H beats 10C. 2D beats all cards. Pairs are two cards with the same face value. Pairs are ranked by face value. Two pairs of the same face value are ranked by the highest singles of the pairs. Examples: 10H-10D beats 5S-5C. 3D-3C beats 3H-3S. 2D-2* beats all other pairs. Three-of-a-kinds are three cards with the same face value and are ranked by face value. 5-combinations - these are listed below, in increasing rank.     Straight - are 5 cards with consecutive face values. Straights are ranked by the highest single in each straight. Wrap-arounds are not allowed. Examples: 3*4*5*6*7C is the lowest straight. 1*2*3*4*5 and J*K*A*2*3 are not straights.     Flush - are 5 cards with the same suite. Flushes are ranked the by the suite of each flush. Flushes of the same suite are ranked by highest single in each flush.     Full House - are composed of a Three-of-a-kind and a Pair. Full houses are ranked by the Three-of-a-kind used.     Four-of-a-kind - are composed of Four cards with the same face value, and a Single of any value. Four-of-a-kinds are ranked by the face value of the four cards used.     Straight flush - are 5 cards that is both a straight and a flush. Straight flushes are ranked the by the highest single in each straight flush.

Gameplay

From a standard 52 card deck, four players are dealt with 13 cards each. The player with 3C must shed any combination with this card. Players take turns in a clockwise direction. In each a turn, a player may either: shed cards which has a higher rank and has the same number cards as the previous move, or the player may pass.

Control

A player is in control when all players pass after his/her move or when the previous player has shed all of his/her cards. A player in control must shed any combination (not necessarily higher than the previous move) and is not allowed to pass.

Una ko itong nalaro kasama ang mga katrabaho ng college friend, sa swimming nila. Saling ketket kami ng tropa ko.

Nitong summer madalas ko nang laruin kasama si teacher A at teacher B. (Yes, we play cards inside the classroom—every lunch break.) Mas madalas naming pampalipas oras yon kesa pagdodoodle.

Minsan sa kalagitnaan ng tawanan namin habang naglalaro, nasabi ni teacher A, “parang tayo yong 2 of diamonds.”

Sumang-ayon si teacher B.

“Tayo yong pinaka-importante niyang card, kaso hindi niya pinapahalagahan. Baka matalo siya sa laro niya…” sabi ni teacher A.

Tama siya. Siguro nga ang buhay ay larong pusoy dos. Minsan magandang set ang napupunta sayo, minsan itim na nga lahat, namumulaklak pa. Ang maganda lang don, hindi sa set ng cards nakadepende ang laro, kundi sa diskarte.

Nakita ko ulit ang sarili sa gitna… hawak ang 2 of diamonds.

[rayhthyart]

Best Friend: Label and Level

This month I have lots of friends who celebrated their birthday. 6 of them are very dear to me.

26th is college superfriend’s day, 27th is my gradeschool bestfriend’s day and 28th is my highschool BFF’s day. Cool isn’t it?

26th claimed that I am her “supposedly bestfriend”, 27th said, “No, I ‘m walking with my bestfriend.” When she was asked to ride on her school service then. 28th is a BFF by heart, mind, body and soul.

Para akong nanalo sa lahat ng pa-raffle pag may tumatawag sa akin na bestfriend kahit pabiro. Big word sa akin ang salitang yon, dahil intorvert ako at minsan misunderstood. Kaya nga bilang lang sa daliri ang mga kaibigan ko, kahit sa mga SNS.

Paano ba nasasabing bestfriend mo na siya? Sa tagal ng pagkakaibigan? Sa dami ng pinagdaanan? Sa dami ng nalalaman sa isa’t-isa? O sa simpleng pagsasabi lang na “bestfriend”?

Para sa kin, ang best friend ay lahat ng nabanggit ko. JOKE.

Bestfriend? Yong komportable kang sabihin sa kanyang may muta siya sa mata, nauutot ka, natatae, ang baho ng hininga niya, hindi nakakatawa yong joke niya kahit tawang tawa na siya. Bestfriend yong tatawanan ka muna pag sumemplang ka bago tulungan. Bestfriend yong kahit hindi mo na siya nakausap ng ilang dekada pero pag nagkita ulit kayo parang isang minuto lang kayong nawalan ng kumunikasyon. Bestfriend yong hindi ka magcoconform sa gusto niya dahil maiintindihan niyang hindi mo lang yon gusto kundi dahil ka rin mag eenjoy pag hindi siya nag enjoy. Bestfriend yong hindi kayo nagsasabihan ng sweet thoughts sa isa’t-isa dahil kahit wala kayong sabihin alam nyo lang na hindi na mawawala pa yong koneksyon niyo sa isa’t-isa. Bestfriend yong marami kang hindi gustong characteristics niya pero sa kabila non, siya at siya lang ang una at huli mong naiisip tuwing may nangyayari sa buhay mo, kahit gaano pa ka-walang kwenta yon--ganon ka komportableng sabihin yong mga bagay na kahit sa sarili mo nahihiya kang aminin o kahit sabihin. Bestfriend yong hindi na natutuwa sayo pero concern pa rin.

(and after typing the paragraph above, I’m like, ‘marami pala akong bestfriend?’)

Yes, that’s bestfriend.

Sa lahat ng relasyon laging nasusubok ang tiwala (big word), pero madalas danas yan sa pagkakaibigan (yong iba kasi wala namang jowa). Kaya nalalabuan ako konsepto ng marami na umaasang magiging tapat ang mga tinuturing nilang matalik na kaibigan sa kanila e sila mismo sa sarili nila hindi sila umaamin. Labo. Marami kasing bumabase sa level ng relasyon kaya madalas duon sila nasusubok.

Honesty is the best policy, sabi nga. At sabi rin, sa sarili mo magsisimula ang pagbabago na hinahangad mo para sa mundo. Mirror effect: kung ano ang ginagawa mo sa kapwa mo, vice versa. Kaya nga mahalin mo muna ang sarili mo bago mo hangarin ang pagmamahal ng ibang tao, same idea applies to TRUST. Kaya naman, best friend yong kahit ilang beses nang nasira ang tiwala nyo sa isa’t-isa at maraming beses na kayong bumalik sa level zero hindi nyo pa rin matiis ang isa’t-isa. (Matinde!)

I have lots of friends for keeps. But I only have 1 super-duper-mega-ultra bestfriend. Sa kanya ko nasasabi sa kanyang hindi ako natutuwa sa kaharap madalas at sa kanya lang ako komprtableng mag-rant. He knows everything. EVERYTHING. Even the numbers of my hair strands. At kahit hindi ko siya gustong maging bestfriend for a moment, BFF niya pa rin ako. He is the Bestfriend for keeps. Literally and figuratively, kahit iwan ako ng lahat at gumuho man ang mundo, hindi niya ako iiwan: A true blood matalik na kaibigan poreber!

[rayhthyart]

Walang Pamagat (pero kwento ng broken hearted to)

Yong kakilala ko ni-reject ng taong gustong-gusto niya. Sa twitter. Direct message naman.

Sa pagitan ng dalawang emosyon na awa at pagkamuhi, pinili niya ang huli—naging “bitter” siya in modern talk.

Wala siyang kasalanan. Nahulog siya. Hindi niya yon sinadya at lalong hindi niya ginustong maramdaman yon para sa taong yon. Kung may pagkakamali man siya, siguro yon yong pinili niyang ipagtapat ang damdamin.

Simula pa lang alam na niya ang magiging sagot, pero pinaalam niya pa rin.

Mayroon siyang dalawang dahilan kaya nagawa niyang magtapat: Una, gusto niyang maging tapat sa sarili niya; pangalawa, umaasa siyang may tyansa.

Kahit hindi niya aminin sa sarili niya, makikitang nasaktan siya sa supalpal na yon kahit na tanggap niya na sa sarili niyang wala talaga. At dahil wala siyang pwedeng bawian sa pagkadurog ng pride niya, kinukubli niya na lang sa pagkamuhi ang lahat.

Walang pwedeng sisihin sa “kwento ng pag-ibig” niya, pareho kasi silang biktima.

[rayhthyart]

Kung rude si Lord

Kung hinayaan Niyang mabuhay si Maja, hindi malalaman ni Finn na bampira si Edward at mamatay si KL Hog. Hindi nila mahahanap ang nawawalang piraso ng hiyas at hindi mabubuo ang dragon balls.

  Walang koneksyon?

  Meron.

  Mukha lang wala kasi hindi natin alam ang nangyayari sa likod ng camera. Ang pinupunto ko sa mga kwentong walang kinalaman sa isa’t-isa ay ang kapangyarihan niya sa pamamagitan ng chain reaction: domino effect.

Ang buhay hindi laging tungkol sa nararamdaman mo o nararanasan mo, madalas tungkol to sa mga taong mas pinahahalagahan mo o sa mga tao lang sa paligid na akala mo mas angat ka ng isang antas. Pero hindi mo naman kailangan laging isipin yan lalo na kung sobrang nasasaktan ka talaga o nahihirapan kasi makasarili naman talaga tayo—natural yon. Pero sana isipin mo bago ka gumawa ng kahit ano, na laging may apektado sa gagawin mo.

  Mukha lang hindi, pero ang sakit na nararamdaman mo ngayon ay pwedeng para sa ikagiginhawa ng iba kaya dapat lagi nating kalimutan ang sarili natin.

  Being a follower of Christ, one should understand that life is interminable act of composing oneself. Kindness must overflow. And a follower must know that the Lord’s presence is intoxication, that it is the explanation of bliss or pleasure.

A fallen creature must know that inside, they are themselves mad terrorist. Simple as you are responsible for your own happiness. You can never blame others for your failure; you can only love them for what they did and didn't do.

Hindi laging masarap maging follower ni Christ. Kung bakit may mga taong pinupursue yon? Kasi sila yong enlightened. Naranasan na nila yong pag-ibig ni Christ. Tagos hanggang bone marrow, at nagswimming na sila don. Alam na alam na nila ang pakiramdam. Kaya kahit laging challenge ang bawat araw, oras o kahit segundo, handa silang magpaalipin at lumusot sa butas ng karayom.

  Sa dami ng challenge, at temptation; ang magsurvive ka sa isang araw na binubuo ng wrong choices at bad decisions, biyaya. Sapat na sapat na para sa apat na segundong pagpapasalamat ‘yon.

Buti hindi rude si Lord.

  Naisip ko minsan, ironic, kasi, malalaman mo love ka ni Lord, na ginawa ka niya fearfully and wonderfully tapos sasabihin sayong mabuhay ka para sa iba, na kalimutan mo ang sarili mo at intindihin at mahalin mo ang kapatid mo—neighbor pa nga. Medyo nahirapan ang isip ko non; kasi parang ang labo.

  Bale ganito pala, sa loob ng square (geometry to) apat ang sides, sa labas apat din. Uhm... ang gustong sabihin ni Lord don, ginawa ka niya fearfully and wonderfully para sa kapakinabangan ng iba. Domino effect nga, kasi hindi ka niya ginawa na mag-isa lang dito sa mundo. Kung si Bill Gates man ang kapitbahay mo at si Aling Dionesia ang lola ng bestfriend mo, hindi yan injustice. Sabi nga ni Vanessa Williams, “we are all connected to each other”. At sabi rin ng Survivor “and we’re just another piece of the puzzle, just another part of the plan”.

  Mukha lang hindi, pero badass ako pag may chance. At kapag sobrang nasagad ako ng tao, sinasapak ko na siya sa isip ko. Pero hindi sa lahat ng pagkakataon, kasi madalas sarili ko talaga sinasaktan ko. Tipong iniimagine kong linta ako at nagpapagulong gulong ako sa banig ng asin o kaya langgam ako at nagdadive ako sa umiikot na tubig sa loob ng washing machine. Mapanakit ako ng sarili ko. Rude ko no? Buti na lang hindi ko katulad mag-isip si Lord. Buti na lang full of grace siya at mas mataas siya sa kin. Buti na lang love niya ako kahit madalas hindi ko love ang sarili ko.

  Manipulative ako. Unconciously, sinusubukan kontrolin ang ibang tao—baguhin sila ayon sa gusto ko. Syempre lagi akong nabibigo. Narealize ko yon nang makita kong wala akong kayang baguhin o kontrolin sa sarili kong pamamaraan. Ang kapangyarihan lang pala ni Lord ang makakagawa non. At ang pinaka effective way ay ipanalangin sila.

  Madalas sa sobrang sakit na nararamdaman natin at sa selfishness, pumapasok agad sa isip natin na unfair ang mundo o kaya worst, rude si Lord. Nakakalimutan natin na sa kwento isa lang tayo sa character at hindi lang yon tungkol sa atin.

Buti na lang hindi rude si Lord.

Kasi kung rude si Lord hindi siya magpoprovide ng way out. Kung rude si Lord hindi niya hahayaang malaman natin ang totoo at papabayaan ka niyang mabuhay sa ilusyon na punong puno ng kasinungalingan. Kung rude si Lord... this and that.

  Die to self and live for Christ. But as fallen, it is always easier said than done.

 It may look like nothing’s happening, but the Lord’s ways is always higher. We only need to put our trust in Him.

A/N: this post was origially posted with incorrect phrase, though--assuming--this still has lots of grammatical errors, I corrected some of it as of the moment. After ow so many months.

[rayhthyart]

Kool

Pictorial para sa graduating students. Naghihintay ako sa pila nang mapansin ang isang photographer. Babae na tila ka-edad ko lang, malapit na sa pagiging skinny, fair ang complexion, average ang itsura, nakatali ang mahaba at dry na buhok pero messy look, may suot na big framed glasses, naka-chucks, nakapatong ang checkered polo shirt sa white sando at maraming tats—sa madali’t sabi, astig ang appearance.

“Ang astig ni ate, yong isang photographer. Dami niyang tattoo.” Sabi ng katabi ko sa pila sa kasama niya.

“Oo nga e. Gusto ko rin ng tattoo kaso kasi pag tumanda kana… (may sinabi pa siya pero hindi ko na maalala.)” sagot nong kausap niya.

“hindi na yan maganda pag matanda kana, pero okay lang kasi pag ikaw meron niyan parang hindi mo naman yan panghihinayangan. Parang expression mo yan.

“Tayo kasi na normal na tao lang, minsan hindi naappreciate yong ganyan. Art kasi yan.” (non verbatim, pero yan yong thought)

Nasa kalagitnaan na naman ako: habang naririnig ang usapan nila, tinitingnan yong photographer na pinag-uusapan nila at ako bilang ako.

Naalala ko si Ligaya (hindi niya tunay na pangalan), ang biktima.

Isa to sa mga midnight thoughts ko:

Sino ang nahihirapan? Ang nasasaksihan ang kabaluktutan ng mundo pero walang magawa kaya kahit pinipiling maging bulag, pipi at bingi. Ang nagugutom. Ang biktima. Ang nagmahal at naiwan. Ang hindi tumanggap.

Minsan, ako lahat yan, madalas sila. Kaya ang sagot ko sa tanong, lahat nahihirapan.

Pero ngayon nakikita kong biktima si Ligaya at alipin siya ng “kalayaan” niya. At ako ang nahihirapan para sa kanya dahil hindi ko alam kung paano sasabihin na hindi na siya nakakatuwa.

Yong nag-usap na katabi ko sa pila, at si Ligaya ay iisa. Parepareho nilang hindi alam kung bakit sila nandito. Akala nila kilala na nila ang mga sarili nila, pero sa totoo lang wala talaga silang ideya kung sino sila.

“She’s trying to be the one she’s not.” Sabi ng kakilala ni Ligaya tungkol sa kanya.

Meron kasing picture si Ligaya sa isip niya ng taong gusto niyang maging ngayon. Picture na pininta niya. Picture na siya ang nagsketch. Picture ng interpretasyon niya ng pagiging cool. At ngayon kino-cosplay niya yon sa realidad.

Ayon sa WordWeb (na hindi ko alam kung reliable)

Cool kool

(adjective)

Neither warm nor very cold;     giving relief from heat

Marked by calm self-control     (especially in trying circumstances); unemotional

(colour) inducing the     impression of coolness; used especially of greens and blues and violets

Psychologically cool and     unenthusiastic; unfriendly, unresponsive or showing dislike

(used of a number or sum)     without exaggeration or qualification

Fashionable and attractive at     the time; often skilled or socially adept

(verb)

Make cool or cooler

Lose heat

Lose intensity

(noun)

The quality of being at a     refreshingly low temperature

Great coolness and composure     under strain

  I’ll pick adjective form number 4. Yan din kasi yong iniisip kong cool ngayon. Pero hindi yan yong iniisip ni Ligaya.

I’ve been where Ligaya’s now. Kaya alam ko yong pakiramdam. Yon yong panahon na akala ko kilala ko na talaga ang sarili ko. Yon yong panahon na exhausted ako. Yon yong panahon na tinatanggap ko ang mga lason na binibigay ng mundo. At iniisip ko nuon, cool ako. Astig.

Hindi na astig yon sa kin ngayon.

Nasabi kong biktima si Ligaya dahil tulad ko nuon, hindi ko rin alam ang katotohanan. Naging alipin din ako ng “kalayaan” ko. Biktima rin ako nuon ng pagkakataon hanggang sa masumpungan ako.

Sabi nila nababaliw na raw ako.

Naghuhusga ang tao base sa mga nalalaman nila. Kaso, madalas, hindi naman talaga totoo ang mga basehan nila.

Baliw:  (1) wala sa sarili (2) tinakasan ng katinuan (3) hindi alam ang ginagawa (4) madalas marumi (5) nangangagat (6) harmful

Ang definition ng mundo sa mga katulad nila (mga taong makikita sa mental institution, sa kalye at sa mga sulok ng kalsada)

Maliban sa mga nangangat at harmful, para sa kin, cool sila. Sila kasi ang tunay na malaya. They’re free from conformity, free from judgement, free from demands, free from life. Yes, because they’re alive yet not living.

Habang nandito sa lupa, patuloy tayong maghahangad ng katotohanan para sa IKABUBUTI natin; ‘yon ang totoong pamumuhay. Kaso hindi yon binibigyang pansin ng maraming marami, dahil abala sila sa pakikinig sa sinasabi ng mundo, sa pagtatanghal, sa paghahanap ng mga bagay na hindi naman nila dapat hinahanap, kaya nabibigyan nila ng ibang kahulugan ang katotohanan na sinasabi ko at patuloy na nilulunod ang sarili sa ilusyon na kilala na nila ang mga sarili nila.

Lahat biktima, pero hindi lahat alam yon. Lahat may sayad, pero hindi lahat tanggap yon. Lahat normal, pero hindi lahat naiisip yon.

Me?

I know myself so well. I am made to worship, to praise the one who created me, to honour Him and to glorify Him. That’s my purpose. And everyone’s I suppose.

Yong mga maliliit na detalye gaya ng pangarap para sa sarili at sa buong mundo, hindi naman masamang pagtuunan ng pansin kaso minsan kakatingin don, hindi na tuloy nakikita ang malaking larawan na mas dapat makita. Kapag napasilip tuloy sila sa katotohanan madalas, nasisilaw sila at nabubulag.

Bentang benta ang kwento sa teleserye na lumaki sa mahirap na pamilya o lugar ang anak ng mayaman. Bentang benta yong kwento na hindi alam ng karakter ang tunay niyang pagkatao at kapag nalaman na niya ay matatapos na ang palabas o drama. Bentang benta kasi maraming tumatangkilik. Maraming tumatangkilik kasi mukhang interesante. Mukhang interesante dahil sumasalamin sa bawat isa. Yon kasi ang totoo. Una, mabubuhay tayong hindi alam kung ano ang halaga natin, tapos susubukan nating alamin, tapos maniniwalang kilala na natin ang sarili natin pero kapag nalaman talaga yong totoo, HINDI TATANGGAPIN. Baliw diba?

Mahirap kasing tanggapin?

Sa una lang naman mahirap. Parang bisa ng droga kay Juan sa kanta ni Bamboo, sa una lang masarap. Nong hindi pa alam yong totoo may paghihirap pa rin naman. Sa lahat ng pagkakataon mahirap. Tanggapin o hindi, mahirap pa rin. Parang palabas lang yan na alam mo na ang kwento, kaya hindi mo na papanuorin dahil malungkot, namatay ang bida. Pero manuod ka man o hindi, mamatay pa rin yong bida. Tanggapin mo man o hindi, yon talaga ang totoo.

Yong sinilang sa sabsaban, na karpintero ang tatay alam niya kung sino siya. Kaya kahit maraming nanghusga at hindi siya tinanggap nuon, nagpatuloy siya. Pinalaganap niya ang katotohanan. Naging perpektong larawan siya ng ganap na pag-ibig. He did what He was called to do, and though he felt extreme pain He saved mankind. He saved me despite of the truth that He is a king. He is faithful regardless of me being unfaithful and dishonouring Him. He stays the same though I am inconsistent. He loves me very very much.

Astig siya at para sa akin, wala nang aastig pa sa taong kilalang kilala ang sarili niya, alam ang ginagawa niya at nabubuhay para sa iba.

[rayhthyart]

Kwentong Pisonet

Sa sobrang open ng bahay namin,kung alam lang ng mga scavenger na okay lang talaga matulog at makitira sa min at kung kasyang kasya talaga silang lahat, malinis ang Metro Manila.

Mag-isa ako sa bahay nang pumasok ang dalawang bata. Karaniwan silang laman ng kalsada kaya marurungis. Kakilala ni mama ang mga magulang nila at bihira lang silang pumunta sa bahay. Siguro kapag naisip lang nila. Sa hindi inaasahan, naisip nila kung kalian ako lang ang nasa bahay at wala akong kasama (maliban kay sasa at mizu). Pambihira!

Hinanap ng dalawang bata ang mama ko. Sabi ko wala, at gabi pa uuwi.

Lumapit sa kin yong isa na bulol pero 9 years old na.

“Ano yan te? Pisonet?”

“pisonet am.. hindi piso net yan.” Sabi ng kasama niya.

“Pisonet yan. Diba te?”

Umiling ako.

“kahit laptop yan.” Sabi ng kasama niya.

Sa isip ko, natawa ako kahit hindi dapat.

Nanghingi sila ng kung anu-anong kalakal na pwede nilang ibenta. Wala akong binigay kahit puro kalakal na talaga ang mga gamit ko at yong kalahati ng gamit sa bahay. Humingi na lang siya ng makakain. Wala rin akong binigay. May pagkain pero hindi pa luto. Nanghingi siya ng tinapay. Wala kaming tinapay.

Naghanap siya ng manok, e isda lang meron kami, wala akong binigay. (Infairness talaga sa kanya, manok pa gusto.)

Tiningnan niya ang lamesa at nakita ang ulam na paksiw. Sabi niya kakain na lang daw siya. Sabi ko wala pa yatang kanin, di pa ko nagsasaing.

Nagbabasa kasi ako kaya hindi muna ako tumayo.

Mga 5 minutes ang lumipas, sabi niya, “luto na te?”

Nagulat ako. Naghintay pala siya at seryoso siya. Saka pa lang ako tumayo para magsaing.

Habang nagsasalang, sa isip ko: Lord, kakaiba talaga trip mo lagi. Lagi niyang binibigay ang mga bagay na ayokong gawin. Ayokong magsilbi o magserve sa kahit na kanino. Pero hindi ko naman feel magpagsilbihan. Ayoko sa ganitong uri ng pagsisilbi na literal.

At ang mga tumatakbong thought sa isip ko: feed the hungry. Be the very person they need. And I’m like, “FINE LORD. Fine.”

Nagluto ako ng sunny side up para sa kanilang dalawa. Inulam din nila yong paksiw. Pagkatapos nilang kumain, nagpaalam yong isa na uuwi na. Ayaw pa nong kasama niya pero napilitan na lang dahil nahihiya siguro sa akin.

“Sige te, alis na kami. Salamat te, ingat.” sabay labas ng pinto.

[rayhthyart]

A better view from here

"Hindi yon e. Hindi sa wala siyang karapatan mag-correct; wala ba siyang karapatan masaktan?" sabi ko.

Ilang oras na ang nakalipas pero nag ko-contemplate pa rin ako sa naging usapan -- kahit wala naman talaga akong kinalaman. Naisip ko, kung correction ang dating non sa kanila, baka sila ang may problema. Pwede kasing sinabi niya lang ang saloobin niya at hindi niya intensyon na i-correct ang mga kausap, dahil na-offend nga siya. Sabi ko nga, "hindi ka ma-o-offend kung secured ka."

Yong issue may dalawang mukha. Una, yong sensitive na tingin ng iba walang karapatan sa pakiramdam na yon at parang krimen na kung may pinagdadaanan siya, pangalawa yong mga kaibigan na na-offend sa "correction" niya. Dalawang mukha na pareho nilang suot.

Ang nakita ko: dahil masyado na nilang kilala ang isa’t-isa, na-ti-take for granted nila ang tao. Nakakalimutan nila na TAO rin pala yon, na may issue ring kinakaharap, na kailangan din ng suporta, na kailangan din marinig at kailangan din maintindihan. Higit sa lahat, nakakalimutan nila na yong tao na yon espesyal din at kailangan ng atensyon.

[rayhthyart]

Minsan may isang Atenista

Sa kahabaan ng Katipunan Avenue makikita siyang naglalakad -- na hindi karaniwan sa kanya. Medyo malayo kung lalakarin mula sa terminal ng sakayan ang eskuwelahan, kaya bago para sa kanya ang paglalakad na 'yon. Malayo na sa kanya ang limang metro at lagi niyang pipiliing mag-jeep kung ganon na ang distansya. Tamad na kung tamad pero hindi siya maglalakad ng ganon kahaba. Matiyaga naman siya sa ibang bagay pero hindi sa paglalakad.

Napangiti siya nang maisip na isa siyang runner pero hindi niya nagustuhan ang paglalakad, lalo  kapag ganitong nag-iisa lang siya. Para sa kanya pahirap ang bawat hakbang.

Kung bakit niya naisip maglakad nang mga oras na yon, hindi niya alam.

Meron siyang sasakyan pero hindi niya yon ginagamit sa pagpasok dahil hindi naman yon makakapagpadali ng buhay ng iba sa tingin niya, makakadagdag lang sa traffic. Kaysa gastusin ang allowance niya sa pagpapagaas at maintenance, ilalaan niya na lang sa mas mahalagang bagay na magiging kapakipakinabang sa iba.

Nang makapasok siya sa loob ng eskwelahan halatang wala sa isip niyang naglakad siya at hindi alintana sa mukha niya ang inip na siya lang mag-isa. Magsisimula na naman ang araw niya. Papasok na naman siya sa mundo na kinabibilangan ng halos lahat ng uri ng nilalang na maiisip ng isang taong nasa gitnang kategorya, kagaya niya. Ang mundo na kung tingnan ng marami ay nakatataas at 'di hamak, pero hindi para sa kanya.

Maliban sa nilakad niya ang papunta sa eskwelahan nang araw na yon, lahat para sa kanya ordinaryo na. Ang mga kaeskwela niyang ngumingiti sa kanya, ang mga hindi siya pinansin kahit nginitian niya, ang mga professors, ang mga guwardiya, ang mga janitor, at ang mga napapabilang sa mataas na antas; ordinaryo. Sa loob niya namamangha siyang makita na naiiba sliang lahat sa isa't-isa at matatagpuan sila sa iisang mundo.

Hindi siya mayaman o kabilang sa class A, siguro mababa ng isang antas don at mataas ng isang antas sa class B. Pero kahit nakukuha niya talaga ang lahat ng maisipan niya hindi niya tinuturing ang sariling isa sa mga kagaya niya sa realidad. Gusto niya ang paraan niya ng pamumuhay na malayong malayo sa gawi ng marami. Para sa kanya biyaya ang isilang siya sa pamilyang nabibilang sa mga alta.

Kung hindi siya kilala ng pamilya at mga kaibigan niya, iisipin nilang superhuman siya. Kasi kulang na lang kapa at maskara, pangkomiks na. Nagawa na niya sa totoong buhay ang ilang eksena ng mga paborito niyang superhero sa komiks. Nagawa na niyang manghingi ng piso sa lahat ng nakasabay niya sa bus at jeep, at ang nakolekta  ay pinambili niya pagkain para sa mga matandang pulubi na nakita niya sa daan.

Gradeschool siya nang napadaan ang sasakyan nila sa isang pampublikong eskwelahan. Ihahatid na siya ng driver nila sa school niya nang pahintuin niya ang driver sa tapat ng batang halos ka-edad niya lang. Napansin niyang nakatingin ang bata sa kaeskwela niyang kumakain kaya binigay niya ang lahat ng baon sa batang yon, pati ang lagayan. Iniwan nila ang batang nakatulala dahil hindi siguro makapaniwala sa ginawa niya.

Mas gusto niya ang pakiramdam na nawawalan siya dahil sa pagbibigay at pagpapadali ng buhay ng iba.

Ibang iba ang pananaw niya sa karamihan, tipong, sa iilang naaatasang magsuot ng night vision isa siya sa napili. Ang pananaw niya na nagpapaganda ng katauhan niya ay nakalagay sa isang katawan na hubog ng mga kalaban sa kwento ng komiks. Sabi niya ang tawag don realidad. Dahil sa totoong buhay hindi napupunta sa isa ang lahat, binabahagi yon para balanse.

Kung paanong espesyal sa mga mata niya ang mga bagay sa paligid na hindi pinapahalagahan ng iba,  ganon naman ka simple ang tingin niya sa sarili niya. Katuwiran niya, mas marami pa rin siyang kapintasan kaysa sa iba na hindi nagagawa ang mga kaya niyang gawin. Sa ganoong kaisipan napapanatili niya ang mga paa sa lupa.

Suot niya ang paboritong T-shirt na itim may print na apat na mukha. Pumasok siya sa silid ng una niyang subject para sa araw na yon. Sa loob ng klase, wala siyang nakakausap... dahil hindi siya nakikipag-usap.

"Beatles. Are you a fan?" Tanong ng babaeng nakaupo sa likuran niya matapos basahin ang naka-print sa likod ng t-shirt niya.

Kalahating ngiti ang ginanti niya at umiling.

"Silly. Wearing that without knowing who they were." Tunog pangungutya ang sinabing yon ng babae para sa kanya.

"I didn't say I don't know them. I just said I'm not a fan." halos bulong niyang sagot. Pero hindi siya nakaharap sa babae.

"But that's close to not really knowing the band." hindi siya nagsalita. Nagsalita pa ang babae, "How can you not be a fan? It's like you witnessed a crime and not confessing it."

Hindi na siya sumagot. Hindi siya interesado sa usapan at lalong hindi siya interesado sa kausap. Masyadong mababaw ang isang bandang matagal nang nawala para sa argumento, para sa kanya ang gawing pasimula yon para sa isang konbersasyon: mukha lang malalim pero wala naman talagang laman.

Pauwi na siya at naisip na naman niyang maglakad hanggang sa sakayan. Medyo madilim na.

Maraming tumatakbo sa isip niya kaya hindi niya natuon ang atensyon sa lalaking tumatakbo palapit sa kanya. Nabunggo siya kaya nagbalik siya sa realidad. Hinahabol ang lalaki ng isa pa, pero nakita niya agad na may dalang baril ang huli. Naglalakad lang ito. Samantalang takot na takot naman ang nakabundol sa kanya.

Hindi pa ganoong nakalayo ang hinahabol ng armadong lalaki kaya mabilis na nabuwal ito pagkarinig niya sa isang malakas na putok. Hindi siya makagalaw sa kinatatayuan niya habang papalapit sa kanya ang bumaril.

Huminto ito sa harap niya.

"Tuwing nakakakita ako ng nakasalamin, iniisip ko siya yong nagbigay sa akin nong lunchbox na puno ng pagkain. Kung ako sayo, tatakbo na ako at kakalimutan ang lahat ngayon."

Pagkarinig non, nawalan siya ng ulirat.

Nagising siya sa ospital. Bumungad sa kanya ang kapatid niyang nakangisi. "Mabuti at hindi mo naisip harangin ang bala." sabi nito. Napangiti siya sa sinabi ng kapatid niya. Pero mabilis na nagbalik sa alaala niya lahat, lalo ang sinabi ng taong yon. Parang pambura na unti-unting inaalis ang ngiti sa mukha niya. Nalulungkot siyang maisip na ang minsang nagawan niya ng mabuti ay nakitaan niya mali. Kahit na hinayaan siyang mabuhay hindi niya matanggap na sa ganoong paraan niya nakita ang batang yon.

[rayhthyart]

Huwag Kang Matakot

Huwag kang matakot na matulog mag-isa…

Huwag kang matakot na umibig at lumuha…

Huwag kang matakot…

Ah haah ahhh,,,

-Huwag kangmatakot by Eraserheads

 “You knowsometimes, people say things that seemed mean—but they do it because they're afraid.”

-Norman’s mom in ParaNorman

 “Sometimes when people get scared, they say and do terrible things. I think you got so scared that you forgot who you are.”

-Norman in ParaNorman

 Natakot ang Mama ko na maging artista noon. Natakot ang pinsan ko sa magiging reaction ng tao. Natakot yong kilala kong frustrated writer na magpasa sa publishing company. Kahit nakatayo na siya sa ibabaw ng tubig, natakot pa rin si Pedro na malunod.

 Lahat sila natakot nuon kaya hindi nila nakuha ang pabor. Hindi naranasan ni mama ang marangyang buhay na pinapangarap niya, nakipaghiwalay ang pinsan ko sa boyfriend niya, nakabasa naman yong isa ng kwentong halos katulad ng kwentong ginawa nya sa isang bookstore, at lumubog nga si Pedro nang maramdaman niya ang takot.

 Maraming nagagawa ang takot na hindi maganda, madalas pa nga tragic, kahit na sa bandang huli ay nag-iiwan ng aral; madalas panghihinayang pa rin ang mas tumatatak. Lugi pag naunahan ng takot, kasi nasa isip pa lang naman lahat pero dama na agad ng buong katawan ang pagkatalo sa laban na sa totoong buhay e, hindi pa nagsisimula.

 Kung natakot nuon si David kay Goliath... Kung natakot nuon si Papa kumanta sa stage... Kung natakot si Abraham Lincoln isapubliko ang pinaniniwalaan at prinsipyo niya… Kung natakot si Galileo sabihin na bilog ang mundo… Kung natakot si William Wallace… Kung natakot si Leonidas sa tropa ni Xerxes… Kung natakot nuon si Siddhartha Gautama… Kung natakot si Narda lunukin ang bato…

 Pano nga kaya kung natakot sila? Maraming mababago. Maraming hindi mangyayari at maraming pwedeng mangyari.

  Pero hindi naman talaga tapang ang nagtulak sa kanila para gawin ang mga bagay na nagawa nila.

  Sabi niya, “Huwag kang matakot. Kasama mo ako.” Maraming beses Niya yan binanggit sa bibliya. Sinabi niya yan sa iba’t-ibang uri ng tao na may iisang kahinaan: takot.

  Ako maraming kwentong tungkol sa takot na ngayon ay kinapupulutan ko ng aral at isinasantabi ang panghihinayang. Masaya ako at kontento, hindi dahil ito ang pinaniniwalaan kong kapalaran ko, kundi dahil alam kong may plano ang Panginoon para sa akin, kaya hindi na ako natatakot… maging masaya at makontento.

 Takot din ako. Maraming marami akong takot. Mas marami pa nga ang takot ko kesa sa salitang naiisip at sinasabi ko, o sa mga hakbang na ginagawa ko araw-araw. Pero kapag nakakadama ako ng takot, naalala ko ang sinabi niya, “Huwag kang matakot. Kasama mo ako.” kahit hindi ko siya nakikita, alam ko, hindi lingid sa kanya ang nararamdaman ko at alam kong siya lang ang makakapagbigay sa akin ng tapang na katulad nang kay Daniel sa kulungan ng mababangis na leon.

 Sa dami ng beses kong natakot, kaya kong patotohanan ang linyang to mula sa kantang Oras na, “ang takot ay nasa isip lamang...” At alam kong hindi lang ako sa bilyong tao na nakakaramdam ng takot pero nagapi ang mga takot nila…hindi lang ako ang may kakayahang magpatunay.

  Sinasabi ng ilan na kaya nasa taas ang kinalalagyan ng utak dahil mas dapat sinusunod ang isip kaysa sa puso. Dahil ang puso raw, puro emosyon. Ang takot ay emosyon na likha ng mga bagay na galing lahat sa isip na wala naman talaga sa realidad. Oo, nasa isip lang ang takot, pero ang makakapagpaalis ng takot ay nagmumula sa puso: Ang tunay na pag-ibig. At ang pag-ibig ay hindi emosyon, ito ay higit pa doon, choice ito, ang trabaho na ginagawa ng isip. Pero paanong ang pag-ibig ay mula sa puso pero pinipili ng isip? Dahil…

 “Ang Diyos ay Pag-ibig.”

  Magulo?

 Ganito: hindi katapangan ang kabaliktaran ng takot dahil ang katapangan ay epekto ng tunay na pag-ibig. Kaya nasa ilalim ng utak ang puso ay para maprotektahan ng isip ang nilalaman ng nito. (naisip ko lang)

 Sabi, “Walang kalakip na takot ang tunay na pag-ibig sapagkat pinapawi ng pag-ibig ang anumang pagkatakot. Hindi pa ganap ang pag-ibig ng sinumang natatakot sapagkat ang takot ay kaugnay ng parusa.

 “Tayo’y umiibig sapagkat ang Diyos ang unang umibig sa atin.”

 <3 ang simbolo na madalas gamitin ng marami para ipahayag ang damdamin nila. Binabasa naman ng iba bilang: Less than three. Less, kasi yan ang pag-ibig ng tao sa kapwa niya. Less than three: madalas puso lang, walang laman. Hindi ganap. Pero ang pag-ibig na mula sa Diyos, Greatest love. Pinakamataas. Kumpleto. Buo. Ganap at walang katumbas. Siya lang kasi ang makakapagbigay non. Siya lang at wala nang iba pa.

"When you change the way you think about money, you can get the best out of life." Slogan ng Bank of the Philippine Islands. Nasa isip lang naman lahat, e kung ganito: "When you change the way you think about money love, you can get the best out of life." Yes! ALL the best about life... and Jesus.

 “huwag kang matakot na umibig at lumuha…”

  Kapag nasasaktan, lumuluha. Pero ang hindi alam ng marami, ang luha ay nangangahulugan ng pagiging dalisay. Ang umibig na lumuha ang nakadama ng tunay na pag-ibig. Ang piniling umibig kahit na alam niyang masasaktan siya, ang totoong umiibig. Si Kristo, inibig niya ang sanlibutan kahit na alam niyang masasaktan siya; ginawa niya yon para maipakita ang larawan ng tunay at ganap na pag-ibig.

 Kalakip ng ginawa niya ang pagpapaalam ng dakilang kautusan sa mga tagasunod niya:

 “Ibigin natin ang Diyos ng buong puso at buong kaluluwa.”

 “Kung yaong kapatid na kanyang nakikita ay hindi niya maibig, paano niya maiibig ang Diyos na hindi niya nakikita? ...ang umiibig sa Diyos ay dapat ding umibig sa kanyang kapatid.”

 “Mag-ibigan kayo.”

 Sabi ni Papa, “Huwag mong subukan, gawin mo”. Tama siya, kasi pag susubukan may pag aalinlangan pa, kaya dapat gawin. Ibig sabihin buo ang loob—buong puso. Kaya dapat kung magbibigay, ibigay na lahat. Kung lalaban, ilaban nang buong lakas, na parang yon na ang una at huling laban. Huwag matakot, dahil makapangyarihan ang pag-ibig--ang tunay at ganap na pag-ibig.