Rb de Jager.

Teksten door Rb de Jager

[rbdejager]

Cactus

Uitgescholden, tot waanzin gedreven, aangevallen, bedreigd en bespuugd, maar vooral geraakt. Diep geraakt!

Diep geraakt door alle mooie momenten en overwinningen. Ik ben trots op de groei die de leerlingen het afgelopen jaar hebben doorgemaakt. Iedereen is dit jaar boven zichzelf uitgestegen en ondanks dat er thuis niet altijd brood was, sommige zelfs boven mij. 

Ik ben trots op de grote sprongen die de leerlingen dit jaar hebben gemaakt, maar ik ben vooral trots op de leerlingen die ondanks het welbekende rugzakje, het loodzware, soms onverdraagzame traumatische, lelijke rugzakje kleine stapjes vooruit zijn blijven zetten. Ik ben trots op de leerlingen die zeggen dat ik geduldig ben, terwijl ze spreekwoordelijk, maar vooral letterlijk de tent afbreken, mijn trommelvliezen maximaal onder druk zetten en wanneer zij naar adem snakken omdat dat lelijke rugzakje alles behalve een energie voorraad voor hen is, mij bezweet vertellen dat zij gek van zichzelf worden en zich vervolgens dagelijks ontredderd afvragen waarom ze zo druk zijn...

Te veel, soms te weinig, te hard, te kinderachtig of net iets te ingewikkeld, maar ik hoorde mezelf gedurende het jaar steeds vaker praten en dat terwijl ik zelf lang niet altijd mijn stem gebruikte. Ik heb me druk gemaakt en ik heb toneel gespeeld. Ik heb oneindig veel toneel gespeeld maar soms, soms was ik echt boos en intens verdrietig. Maar bovenal was ik gelukkig. Ik ben nog steeds gelukkig als ik denk aan de leerlingen die elke dag met een pak slaag, zonder pen, zonder eten, zonder boeken en zonder liefde te laat van huis vertrekken en toch elke dag met die rugzak vol stenen op tijd op school komen. Deze leerlingen zijn loyaal aan de stenen die voor hen nooit een fundament zullen vormen. Sterk. Voor hen raakte ik mijn stem kwijt en verloor ik mijn baard, ik deed alles om te laten zien wat normaal zou moeten zijn. En zij, zij halen over 3 jaar een diploma! De eerste steen is gelegd, nu al trots! 

Fijne vakantie,

Rb de Jager

[rbdejager]

Mijn Baard

Jij dwingt respect af. Ik zit het liefst de hele dag aan je. Gelukkig heb jij mij de afgelopen maanden ook nooit losgelaten.

We hebben samen al veel meegemaakt. Het was niet altijd makkelijk. Ik weet nog goed hoe jij voor het eerst aandacht kreeg van iemand anders. 

Ik heb jou verzorgt en jij hebt mij beschermt. Ondanks dat werkte mijn liefde voor jou soms verstikkend, want ik wilde je klein houden, terwijl jij wilde groeien.

Ik ben vaak trots op je, maar toch schaam ik me ook voor je. Vooral als men zegt dat ik me van je los moet maken, omdat de liefde tussen ons verwilderd is.

Als ik met jou na een lange dag in de badkamer verdwijn, omdat ik je daar na het eten altijd liefdevol onderdompel in helder warm water en ik je vervolgens af mag drogen met een zachte witte katoenen handdoek, voelt het alsof wij echt even met zijn tweeën zijn. Ik zou je Sheba moeten noemen, want ik zorg beter voor jou dan dat de gemiddelde huisdieren eigenaar zorgt voor zijn kat, die hij Simba noemt.

- Rb de Jager.

[rbdejager]

Tinder

Dikke vrouwen, meisjes met sproeten, moeders die seks willen, jonge vrouwen met grijs haar en vrouwen die mannen blijken te zijn. Ik heb ze allemaal onder de duim gehad, maar ik wil ze niet. Ik wil: Eva, Katalina, Noëlle, Eselinna, Nadya, Carmen, Leila, Kishara, Camilla, Nora, Ting, Loreen, Desie, Melissa, Emilia, Evelien, Annelotte, Veronique en Silvana. Zij zijn ergotherapeut, verpleegkundige, juriste, working model, manager, singer-songwriter of forensisch onderzoeker.

 Zij hebben een arrogante kop en een kaaklijn die mij scherp houdt. Zij dragen badpakken en ronde brilletjes, jurkjes met een choker hals en spijkerbroeken, echte spijkerbroeken. Zij hebben ogen die het ijs breken. Zij zijn kunstzinnige Kim Kardashian look-a-likes met neusringetjes en maatje 38. Zij zijn fit en worden door de mode gedragen. Dit type houdt van mij en ik hou van haar, haar diep donkere haar.

 Ik stelde mezelf de afgelopen zeven dagen bloot aan een wereld waar het bevredigen van de eigen seksuele behoefte, altijd schaamteloos op de eerste plaatst komt. Ik heb vrouwen gezien waar ik weken vingertjes van kreeg, maar van de meeste kreeg zelfs ik een droge kut. Ik kwam ook jou tegen, maar ik zal niet zeggen dat ik je gezien heb.

 - Rb de Jager.

[rbdejager]

Houtskool

Als ik jou in de zomer voorafgaand aan een barbecue zou vragen om een stukje houtskool met je mooie tanden te vergruizen, dan zou jij dit verzoek weigeren. Zelfs als ik je daar €50 voor zou geven. Maar als het straks kerst is, het buiten donker is en jij je binnen veilig voelt omdat het daar warm en gezellig is. Dan ben ik ervan overtuigd dat jij jouw grens wel overgaat. Want als ik dan lekker ruik en jij er fantastisch uit ziet en wij elkaar cadeautjes geven. Dan zal jij mij om de hals vliegen van blijdschap als je er na het kapotscheuren van het cadeaupapier achter komt dat ik jou een potje houtskool heb gegeven. Een verleidelijk zwart potje houtskool, want als we het etiket moeten geloven zouden jouw mooie tanden na het vergruizen van slechts één houtskool korrel nog witter moeten zijn. Ook de fabrikant zal apetrots zijn, omdat jij je hebt laten verleiden tot iets dat voorheen alleen voor proefdieren was weggelegd.

- Rb de Jager

[rbdejager]

Held op sokken

De wil om nieuwe sokken te dragen was vandaag sterker dan het verlangen om er goed uit te zien. "Was dat echt zo?", dacht ik terwijl ik naar mijn reflectie keek in de ruit van een voorbij razende metro. "Ja, dat was echt zo", Maar toen kwam ik jou tegen.

Ik zie je niet vaak, maar als ik je zie dan lijkt het alsof alles van mij afvalt. Wat overblijft is slechts wat jij op dat moment ziet. Jij ziet een held. Jouw held op enkel sokken. "Die sokken..." zie ik je denken. Voordat je daar ook maar iets over hebt gezegd voel ik mij exact zoals jij mij ziet. 

Ik voel mij een held. Een held op sokken, geen enkel sokken. De verkeerde sokken. Altijd de verkeerde sokken. Onzekere, ongemakkelijke sokken. Gelukkig lijken de sokken die ik draag altijd het enige te zijn waar jij bij mij kritiek op hebt. Daarom kunnen we misschien beter eerlijk tegen elkaar zijn. Zonder sokken zou het leven samen heerlijk zijn. 

- Rb de Jager

[rbdejager]

De dag dat kanker mij de keel uit kwam

Die ochtend zou ik in het blokuur Nederlands de bijvoeglijke naamwoorden behandelen, maar voordat ik zelf ook maar 1 voorbeeld kon geven vloog mij herhaaldelijk 1 en hetzelfde bijvoeglijk naamwoord om de oren.

“Kanker mooi!” “Kanker autist!” “Het is hier kanker warm!” De kanker werd zonder gene afgevuurd in het klaslokaal. Het was alsof iedere herhaling van het woord het zuurstofgehalte in de ruimte verminderde. Dat werkte verstikkend. Het voelde alsof iemand mij met beide handen de keel dicht kneep. Het was amper kwart over negen, maandag ochtend. Het was de dag dat het woordje kanker mij de keel uitkwam. 

Want kanker was niet het woord dat ik die dag ruggengraat wilde geven, en het was al helemaal niet het woord dat ik in het zonnetje wilde zetten, om er vervolgens het bijvoeglijk naamwoord mee te kunnen definiëren.  Daarvoor had ik liever het voorbeeld van de mooie paarse fiets gebruikt, maar soms moet je de juiste afweging maken tussen hoofd- en bijzaken. Vandaag was het blokuur Nederlands bijzaak. Terwijl ik mij vervolgens hardop afvroeg hoe het komt dat kanker bij de jeugd zo lekker in de mond ligt, werd ik aangestaard door de leerlingen. Het was alsof ze als bange hertjes in het donker de weg over renden en plotseling verstijft bleven staan omdat ze in de koplampen van een snel naderende auto staarde.

Hierdoor werd mij snel duidelijk dat de betekenissen van zowel de kanker als het begrip het bijvoeglijk naamwoord voor de leerlingen nietszeggend en volslagen onbekend waren. Helaas lijkt het woordje kanker inherent te zijn aan de woordenschat van deze generatie. Het is geen trend die snel overwaait.  Het lijkt wel alsof het woord tijdloos is. Tijdloos als witte muren. Kanker lijkt de zwarte dood van de 21ste eeuw te zijn. Nu maar hopen dat kanker in de toekomst zowel in hun lichaam als in mijn klaslokaal nooit een zelfstandig naamwoord wordt.

- Rb de jager

[rbdejager]

Ergens induiken

Nog voor het giechelen veranderde in bloedserieuze natuurlijke selectie. Toen de avonturen van Freek Vonk nog slechts bestonden uit de vliegtuigjes die boven zijn wiegje cirkelde. Toen we nog koppeltje konden duikelen op de bank en de telefoon nog aan een draaitje zat.

Toen. Niet veel later gooide ik met Gliders of terwijl piepschuim vliegtuigjes. 5 fragiele onderdelen die perfect in elkaar paste. 5 onderdelen die voor elkaar gemaakt waren, verpakt in een gouden wikkel. Dat was wel even wat anders dan dat bruine stukje brood met jam aan een vork dat onderleiding van brommende moedergevoelens op je af kwam vliegen om je eetlust te bevorderen. Voor het eerst leerde ik zelf dat vallen niet alleen tot opstaan, maar ook tot vliegen kon leiden. Er zou meer zijn achter de horizon van ons kleine speeltuintje. Dat inzicht was fantastisch.

Dat er meer is weet ik nu. Maar tegenwoordig gebruiken we vliegtuigjes helaas vaak alleen nog als metafoor in semi-romantische spreekwoorden: ‘Je ergens op storten’ of ‘Ergens induiken’. Iets dat toen zo vanzelfsprekend was lijkt nu steeds vaker ingewikkeld.

Ben ik te snel gegaan? Bedenk ik nu wanneer mijn spreekwoordelijke vliegtuigje direct een duikvlucht maakt. En, heb ik te lang gewacht? Spookt door mijn hoofd wanneer de gedachte aan degene waarvan ik vleugels krijg direct tot turbulentie lijdt. Was loslaten niet altijd al de voorwaarde om met waardering te kunnen vasthouden? En is de krampachtigheid van mijn controle dan de reden dat het vliegtuigje dat mijn hart vertegenwoordigd überhaupt niet van de grond komt? Hoe dan ook, toch wil ik altijd weer met hetzelfde model de lucht in. Terugdeinzen terwijl ik mij op haar wil storten mag dan ook nooit meer het antwoord op mijn twijfel zijn. Ik zal eerst zelf moeten duiken om met haar te kunnen vliegen. De propeller van mijn Mitsubishi Zero 2 ging immers ook pas werken toen hij de wind van voren kreeg.

- Rb de Jager

[rbdejager]

Pluche beestjes, snottebellen en kwijl

Gisteravond ruimde ik de zolder op. Opgeruimd staat netjes, maar waarom zou ik alles opruimen. Neem nou die doos vol met knuffels. Als ik daar afscheid van zou nemen zou ik doen alsof ze nooit bestaan hebben. Dat ze nooit écht bestaan hebben, dat besefte ik mij als kind ook echt wel. Maar ze waren er wel altijd. Dat is nu wel anders. Ook knuffelen gaat tegenwoordig anders. Nu ruiken de meeste knuffels naar Lancome of Yves Saint Laurent en bereiken ze vaak mijn bed niet eens. Laat staan dat ze er voor mij zijn als ik wakker word.

Wanneer ik met mijn handen gretig in de doos graaide op zoek naar…  Ja, naar wat eigenlijk? Opzoek naar de aandacht van een voor mij toen levensechte wereld die bestond uit pluche beestjes, snottebellen en kwijl. En ondanks dat ik nu weet waar bacteriën allemaal toe in staat zijn kreeg ik de behoefte om ze allemaal nog één keer vast te houden. Want onze band was ooit sterker dan de deur van een kluis, en dan die indringende aanblik. De indruk die zij achterlieten door mij aan te staren met hun glazen en plastieken ogen branden een hartje in mijn kinderziel. Ik kende ze nog allemaal bij naam, al moest ik soms even diep graven. Ik gaf ze namen als: Papagaaitje of Olifantje, want wanneer je ergens ‘tje’ achter zet veranderd een gebruiksvoorwerp in een erfstuk. Een erfstuk dat door de emotionele benadering bijna levensvatbaar is geworden.  De knuffels die mij ooit vulde met liefde zijn in de loop der jaren hun geur kwijtgeraakt, verbleekt en bedenkt met een laagje stof. Waarschijnlijk zijn zij überhaupt nooit gewassen. Want wanneer je ouders daarover begonnen wist jij dat de wereld meer was dan een warme glimlach. En leerde je ouders voor het eerst dat hun kind pas stopte met krijsen wanneer het zijn zin kreeg. Snottebellen en slijm. Ze moesten toch ergens naar ruiken. Want uiteindelijk was het echt alleen de geur die jouw favoriete knuffel speciaal maakte.

Wanneer ik mijn arm uitstrekte om naar de bodem van de doos te reiken kwam mijn horloge onder mijn trui vandaan. Het was tijd om te gaan. Naar huis, naar mijn eigen huis. Tandenpoetsen, douchen en naar bed. Naar bed zonder knuffels, zonder slijm en snottebellen en zonder nare geurtjes die mijn leven ooit zo bijzonder maakte.

Rb de Jager.

[rbdejager]

Samsonseks

Ik koop een kerstboom omdat  het dan gezelliger is. Ik koop een kerstboom ondanks dat ik weet dat ze in een galajurk bij iemand anders aan tafel zit. Want ik pak vaak alleen de cadeautjes uit die eigenlijk niet voor mij bestemd zijn.   Ik krijg zelden een cadeautje waar mijn naam op staat.  Ik ben niet zo bezitterig en met de meeste zou ik nooit willen ruilen.  Want laten we eerlijk zijn, wil je elk jaar nog verheugd en tactvol kunnen reageren terwijl je de verpakking van het voor jou al bekende cadeautje scheurt. Dan moet het wel een heel mooi cadeautje zijn. En dat is uitzonderlijk.

Geen kippenvel, ze heeft verlangens, geen goede voornemens. Ze weet allang dat de 10 seconde die voorafgaan aan het ontkurken van de champagne het meest intens zijn. Ze neemt ze een klein slokje, omdat ze hem beloofd heeft om het deze keer wel door te slikken. Vervolgens gaat ze naar buiten en is ze blij dat het door de harde klappen niet meer tot een gesprek komt.  Ze warmt haar handen op aan een oliebol en appt degene bij wie ze eigenlijk had willen zijn vannacht. En zo komt jouw cadeautje toch weer bij mij terecht. Nog voor de telefoonstoring over is, gooit ze de champagneglazen leeg.  Ze heeft van het nieuwe jaar geproefd, zonder dat ze er ook maar een moment van genoten heeft. Want ze beseft zich als geen andere dat het binnen 48 uur gewoon weer maandag is.

Niet getreurd, bij de buren zou ook geen magie in het glas ontstaan, als er van de voren geen krasjes op het kristal waren aangebracht. Koester de bruisende momenten. Want in de loop der jaren zullen wij allemaal geruisloze, afgevlakte seks hebben terwijl onze kinderen voor de televisie zitten. En als het dan toch weer kerst is, mijn vrouw boven op mij wacht verpakt in een schitterend omhulsul omdat ze bereid is zich opnieuw aan mij te geven, dan zal ik haar niet teleurstellen. En als de bubbels dan bijna uit mijn glas schieten, zullen onze kinderen, James en Noa, van beneden roepen ‘’PAPA , er klopt iemand op de deur!’’.

- Rb de Jager

[rbdejager]

De Magistrale Supermens

Het glazuur van je tanden hoesten en het schotje uit de neus snuiten. Dat is wat de meeste mensen doen in december. Want de wind blaast ons uit de kleren. De regen dringt nu dieper tot ons door, dan welke preek dan ook en als je, je lichamelijke impulsen daardoor niet meer onder controle hebt, komt er zelfs speeksel mee naar buiten tijdens het adem halen.

Dat is de druppel. Dit moment van controleverlies breekt je op en legt je romance het zwijgen op. Want iemand zoenen met harde gehavende, in, uit of afgescheurde lippen verdient geen schoonheidsprijs.

En dat is pijnlijk, net als de blessure van Badr vlak onder zijn rechter elleboog maar gelukkig is hij één van de mensen waarbij pijn slechts een teken van leven is. Hij heeft geen ijzeren gordijn nodig, om zich achter te verschuilen. Waarschijnlijk zal hij alleen hoesten en het schotje uit zijn neus snuiten als de knal rode Carolina Reaper met haar iets wat geschubde velletje in zijn verkeerde keelgat schiet.

Er is nog hoop voor onze beschaving, dacht ik terwijl ik beide legendes na trok op Wikipedia en op YouTube observeerde. Zolang de armen van Rico en Badr breder zijn dan de tocht strip die Donald Trump voor zijn Melania onder de voordeur van zijn penthouse heeft laten plakken om de geur van Casedias en Tortilla buiten de deur te houden zullen de vrouwen van Badr en Rico het het zelfs met de deur open nooit koud hebben.

Een ijzeren discipline. Weer of geen weer. Weerstand zou boven op de stapel moeten liggen van wat wij, ons elke dag het meeste aantrekken. Het zijn niet de schoenen en het is niet de trui. Het is het geraamte dat de magistrale supermens onoverwinnelijk en onweerstaanbaar maakt.

[rbdejager]

Naast Elkaar

We worden regelmatig samen wakker. Dat is meer dan eens een beetje ongemakkelijk. Want veel ruimte is er niet. Gelukkig zijn we al aardig op elkaar ingespeeld. We praten niet. We kennen elkaars klanken niet. Sterker nog wij hebben nog nooit 1 woord aan elkaar vuil gemaakt. Maar je ruikt wel lekker. Dus het is goed zo.

Jij kijkt naar mijn rechterhand terwijl ik hem in gedachten pas in jou linker. Hoe dat zal staan en of we er samen beter van zullen worden weet ik niet. Daar is het nog echt te vroeg voor. Veel tijd is er niet. Ik wordt geplaagd door de honger en jij moet je make up nog doen.

Als je klaar bent kijk je opzij en wanneer ik hetzelfde doe heb ik het moment weer verpest. Dit bevestigd nog maar eens hoe wij door mijn onzekerheid langs elkaar heen leven.

Zo gaat het elke ochtend. Steeds als ik het licht zie, zijn we bijna aan het einde van de tunnel en moet jij de deur al weer uit. En als jij dan snel om je heen grijpt, op staat, mij toch nog eens aankijkt, lief lacht en ik mij besef dat toch niet alles mooier is in het donker, gebeurd het.

Jij struikelt. Je struikelt elegant over mijn aanwezigheid. Zoals mijn tong elke ochtend struikelt over die van jou en ik mijn stem kwijtraak. Dan hoop ik steeds dat jij ook wat verliest zodat ik het voor jou kan vinden en... Maar zover komt het nooit.

Jij struikelde omdat ik later binnen kwam en jij er weer eerder uit moest. En ik, dat weet je wel.

Er flitste weer van alles aan ons voorbij. Wat ging het snel. Snel. Nog voor de zon op kwam.   In de haast zou ik bijna vergeten dat je niet bij mij geslapen hebt.

Rb de Jager.

[rbdejager]

Zeemeermin

De wereld smelt, landen naast elkaar leven in oorlog en terwijl ik dacht dat onze grootste vijand het water was, is er zelfs in huizen naast elkaar ruzie. En toch kunnen de handdoeken op het strand vandaag maar niet dicht genoeg tegen elkaar aanliggen. Dat is de kracht van de zon en een dag zonder bezittingen. Een dag zonder macht, afschuw en jaloezie. Een dag waarop iedereen zich kwetsbaar opstelt. Een dag waarop iedereen wat uittrekt en concessies doet. Want de onzekerheid vervaagt wanneer wij het gevoel krijgen even helemaal vrij te zijn terwijl we tegelijkertijd nooit eerder zo dicht op elkaar lagen.

Twee oudjes met witten sportsokken in bruine sandalen, op twee identieke klapstoeltjes genieten vandaag van de mensen die nog midden in het leven staan. Zij zitten naast elkaar alsof ze nooit anders gedaan hebben. Ze houden samen een paraplu vast, die hen waarschijnlijk al jaren door de seizoenen heen heeft geholpen. Als zij nog zichtbaar van elkaars aanwezigheid genieten komt er een meisje uit het water. Ze slaat haar haar achterover en loopt het strand op.

Ze kijkt om zich heen, ze is op zoek naar haar handdoek, die zij achterliet tussen alle ingevette en zwetende, deels bedekte of ontblote, afgetrainde en volgevreten, verbrande en gebronsde lichamen. Met haar tere, kleine voetjes loopt ze over het warme zand. En als de zwoele wind haar natte lange haar droog blaast, fantaseren de jonge, oude, magere, brede en behaarde mannen zich een ongeluk. Bevangen door onzekerheid zijn zij toch allemaal haastig opzoek naar een moment van oogcontact, met deze op het oog prachtige zeemeermin.

Iedereen keek naar dit meisje. Iedereen, maar niemand stelde haar een vraag. Waarschijnlijk is het verlangen sterker dan de concrete wens om haar elke avond blind een handdoek aan te reiken. Omdat Ariël direct in de mist verdwijnt wanneer zij de warme kraan opendraait. Als zij na even zoeken weer op haar handdoek neerstrijkt, valt mijn oog op een groepje mensen dat chips aan het eten is. Zand & Chips, een heerlijke combinatie. Die hoeven vanavond hun tanden niet meer te poetsen.

Naast dit tandenknarsende groepje mensen zijn twee moeders bezig om hun kinderen liefdevol in te graven. Ze hebben de grootste lol, er wordt een foto gemaakt. Want mama heeft stiekem zandtorentjes gemaakt ter hoogte van de borstkast van haar zoontje. Zodat hij voor één keer op een meisje lijkt. Ik vraag me af hoe zij zouden reageren als hij dit zelf ook een fijn idee vindt. Maar daar denken we vandaag niet aan, want de zon schijnt en dat is bijzonder.

- Rb de Jager.

[rbdejager]

Haramble, King Kong van de 21ste eeuw

Enigszins gespecialiseerd in de observatie van de mens, maar wat weet ik nou. En toch maakte ik er op een regenachtige dag in Juni een studie van. Ook ik wilde een mening hebben, want ook ik dacht dat ik het juiste antwoord wist. Het is een dramatisch verhaal met hoogte en diepte punten. Maar feit blijft dat Haramble al bij zijn geboorte ten dode opgeschreven was. Extreme standpunten hebben in deze discussie dan ook eigenlijk geen betekenis.

Want ook ik zal vroeg of laat tegen beter weten in naar Blijdorp gaan om mijn zoontje, Bokito te laten zien. En als mijn zoontje dan aan mijn zicht ontglipt en ik de verzorgers vraag of ze Bokito asjeblieft niet willen af schieten, terwijl hij mijn zoontje door zijn verblijf sleurt om hem te beschermen voor zijn soortgenoten, die aan de anderen kant van het glas op de ramen slaan en gillen alsof ze worden uitgemoord, zal niemand mijn verzoek respecteren. Sterker nog, Jeugdzorg zal dan in beeld komen en waarschijnlijk zal ik onderzocht worden in het Pieterbaan Centrum. En met een beetje geluk zal ik eindigen op een plek, waar het voor de gorilla’s in dierentuinen ooit begon. In quarantaine. Op een hermetische afgesloten terrein met een binnen en een buiten verblijf en een dikke glazen ruit die van mij een attractie maakt.

Wij zijn zoogdieren met kille karaktertrekken die voor niemand anders dan voor onszelf respectievelijk verantwoord zijn. Want terwijl onze kinderen steeds vaker watjes zijn, stijgen de sterke gene uit onze primaten evolutie in amusementswaarde. Iedereen kan zich dan ook wel een scene uit King Kong voor de geest halen waarbij de tranen in je ogen springen. Maar er is niemand die jaren later voor het verblijf van een zilverrug een traantje laat.  

Vergeet nooit waar je vandaan komt. Deze zin heeft waarschijnlijk weinig voet in de aarde voor degene die er van overtuigd is dat de mensheid uit de lucht is komen vallen. Gelukkig was Haramble hier niet gevoelig voor. Teder en onbevooroordeeld reageerde hij, op de schreeuw om hulp van het drie jarige jongetje dat in zijn verblijf viel. Door het tonen van zijn onvoorwaardelijke liefde heeft Haramble zijn eigen leven in de waagschaal gelegd. Misschien deed Haramble het iets wat onhandig maar hij slaagde erin om het jongetje te omtrekken aan de chaos en pakte hem daarna voorzichtig bij zijn broekje, zodat het jongetje na zijn val weer op beide beentjes kon gaan staan. Ben je het hier niet mee eens? Bedenk dan eens hoe jij je kleintje weer op de been helpt en realiseer je dan ook dat de mens zich altijd bedreigt voelt, wanneer de kracht van een dier niet tot die van de mens in verhouding staat.

- Rb de Jager

[rbdejager]

Fotoboek

“Straks hebben we alleen de foto boeken nog..” Enkele maanden later besefte ik, dat dit niet voor iedereen zo is. Tegenwoordig hoef je geen vluchteling te zijn, om op te groeien zonder fotoboek. De meeste kinderen hier groeien op zonder fotoboek, zonder een tastbare herinnering aan de tijd waarin je je sneller ontwikkelde dan de foto’s die van je gemaakt werden.

Terwijl de ouders van nu steeds vaker op hun kinderen inzoomen, verliezen zij hen ook sneller uit het oog. Want de eikpunten in de levensfase van je kwetsbare kinderen veranderen in grote blinde vlekken wanneer je telefoon tijdens het doen van de dagelijkse boodschappen uit je vingers glipt. Het geheugen van jou, de herinnering aan jou en dat van je kind zal hierdoor onomkeerbaar beschadigd raken en op den duur zelfs vervagen of verdwijnen. Het elegante, grote fotoboek met haar harde kaft en haar broze halfdoorzichtige pergamijn tussenvellen heeft plaats gemaakt voor het SD-kaartje. Een woningbrand is niet meer nodig om de met fotolijm besmeurde juweeltjes in rook te laten op gaan. Een paar regendruppels of een moment van onachtzaamheid is genoeg om je eigen kinderen zonder terugblik te laten opgroeien.

Eind jaren tachtig was mijn moeder vooruitstrevend modieus, haar rode of lichtblauwe sokken sprongen meteen in het oog. Zij leerde mij hoe belangrijk het is om er goed uit te zien. Het kan dan ook niet anders dan dat ik ook toen al, in de nieuwste mode in mijn ledikantje lag. Al denken we daar nu toch anders over. We worden knapper als we ouder worden. Daar heb ik nog elke dag last van, maar dat neemt niet weg dat ik een geweldige baby was. 27 jaar geleden leerde wij elkaar kennen, Ik werd een maand te vroeg geboren. Alsof ik toen al wist dat het leven te kort zou zijn. Wanneer ik mijn beige fotoboek opensla, zie ik mezelf op één van de eerste foto’s. Iets wat geel, geblinddoekt in een glazen couveuse. Het slangetje in mijn kleine neusje, de blauwe en rode plakkertjes die de bedrading op mijn borstkastje bevestigen en het infuus in mijn linkerarmpje verraden dat opgroeien niet voor iedereen vanzelfsprekend is.

Tegenwoordig weet iedereen hoe een Ipad werkt. Maar niemand weet meer hoe die een vulpen moet vasthouden. Een foto zegt meer dan 1000 woorden, maar de liefdevolle handgeschreven toelichtingen bij mijn foto’s: “Op weg naar Robbert” en “Moe, maar gelukkig.” zorgen voor de extra dimensie waardoor je lange termijn geheugen geprikkeld wordt. Het doet je weer verlangen naar de hechting en de waardigheid van degene die van jou in verwachting waren.

- Rb de Jager

[rbdejager]

Techno Meisje

Een stroom van modder en wormen. Vluchten was zinloos. Het bos kon haar niet langer beschermen tegen de grote boze wolk die haar van gevaarlijk dichtbij intimideerde. Door de ijskoude hagelstenen die de grote boze wolk tegen haar gezicht smeet, veranderde dit mooie onschuldige meisje verpakt in een licht rode doorzichtige wegwerp poncho met vlaggetjes op haar jukbeenderen in the Joker uit The Dark Night. Roodkapje werd een clowntje. Een verlept rillend klappertandend clowntje dat haar grote ogen niet langer meer de baas was.

“I like you, but I want to kill you” schreeuwde de grote boze wolk, “lets put a smile on that face” vervolgde hij. “I believe, whatever doesn't kill you, simply makes you stronger”, vertelde ik haar toen zij haar zonnebril afzetten omdat het de zon niet meer lukte om haar pupillen tot waanzin te drijven. Ze nam een slokje water. “Sometimes it snows in April. Sometimes I feel so bad, so bad. Sometimes I wish life was never ending. And all good things, they say, never last.” Dit was niet de Purple Rain waar ze voor naar het bos was gekomen, concludeerde ik als Batmen in mijn eveneens doorzichtige maar dan licht blauwe poncho. In een flashback schiet ze in haar gedachten langs alle lege pillen zakjes die haar vannacht terug naar huis zouden moeten leiden. Ze beleefde opnieuw, hoe haar glazen muiltje eerder vandaag in de modder bleef steken. Dat gebeurde vlak voor zij begreep dat het Gangster Paradise van Coolio uit 1995 inmiddels plaats heeft gemaakt voor een sta op stoel en een wandelstok. Ik schudden haar wakker en ondanks dat ik totaal niet gecharmeerd ben van alles wat met clowntjes te maken heeft, probeerde ik tot haar sprookjeswereld door te dringen. “Het is tijd om te gaan, meisje”. Haar poncho was inmiddels verdwenen in de nieuwe Kralingse Plas die we met elkaar gecreëerd hadden. Voordat ze naar huis zou gaan, wilde ze nog èèn keer naar het tuinhuisje waar grootmoeders Techno gedraaid werd. 

Roodkapje liet haar grote tanden zien. Haar knarsende tanden werden van elkaar afgehouden door het stukje kauwgom dat ze vanochtend al in haar mond nam, nog voor ze haar mooie bos blonde krullen in een knotje deed en haar jukbeenderen kietelde met het kleinste kwastje om zich zo vanuit haar studentenkamertje, subtiel met de menigte te kunnen verenigen.

- Rb de Jager

[rbdejager]

4:54:40

“Vergeleken met de pijn die ik voelde, was het rennen van de marathon een eitje. Een zacht gekookt eitje met slechts enkele glimmende zoutkristallen op haar natte dooier. Wat was je mooi.”

Een muur met namen. Een eindeloze muur met namen van mensen die vandaag hebben laten zien dat zij nog in leven zijn. In de bloei van hun leven, vitaal en strak maar zeker ook de namen van mannen en vrouwen die ondanks hun leeftijd, littekens, rugzakjes en beperkingen het leven de baas blijven.  Zij lieten zien dat ze naar het lichaam luisteren, op de voorwaarde dat de geest altijd het laatste woord zal hebben.

Ik was èèn van hen. En toch werd het mij al snel pijnlijk duidelijk, dat mijn lichaam en geest niet automatische op èèn lijn zaten. Mijn lichaam wilde door mijn knieschijven heen zaken om vervolgens ongetwijfeld flatteus tegen het warme asfalt te klappen. Maar daarvoor was ik niet naar Rotterdam gekomen. Ik moest en zou doorlopen, ik had mezelf toch immers niet voor niets in dat belachelijke te korte broekje gehesen. Ik deed er dan ook alles aan om mijn lichaam te laten inzien dat rennen zonder pijn makkelijker was. De met koud water vol gezogen sponsjes, die mij keer op keer liefde vol werden aangereikt, legde mijn knie na enkelen keren van hevig krijsen gelukkig het zwijgen op.  

Elke stap bracht ons dichterbij de verharding van ons karakter, dichter bij de finish maar zeker ook dichter bij de meisjes met dikke billen, de vrouwen met ronde billen, de vrouwen zonder billen en ik geloof dat er ook een paar mannen mee renden. Stoppen was in ieder geval geen optie meer. Een dame in een met luipaardprint bevlekte yoga pants, stak vol zelfvertrouwen de Erasmusbrug over. Mijn uitzicht was adembenemend, de weg naar de Coolsingel kon mij niet ver genoeg zijn. Het ging niet langer om de eindstreep, het zou de rest van de dag gaan om de weg ernaartoe. Ik moest presteren voor de mensen aan het zuurstof die uren lang in de brandende zon zaten te wachten tot we bij hen met honderden tegelijk door de straat denderden, voor alle bruine, witte en gele kindjes die mij onderweg toejuichte en natuurlijk voor de mensen die hun stem kwijt raakte omdat ze wildvreemde een hart onder de riem wilde steken.

Onderinvloed van Paracetamol en Hydrogel schreeuwde ik het uit en zoog ik al de energie uit het uitzinnige publiek dat mijn stemgeluid met tientallen tegelijk vermenigvuldigden. Deze geluidsgolven dreven mij vanuit het bos de stad in. Het werd tijd om naar mijn ziel te luisteren, zodat mijn lichaam boven zichzelf zou kunnen uitstijgen. Ik zette de sprint in. Nooit eerder was ik zo sterk, het voelde alsof ik vleugels kreeg. Ik vloog over de rotondes, scheerde rakelings langs de dranghekken, sprong over de trambaan en tenslotte racete ik als de brandweer door de file van gesneuvelde deelnemers.

Thuis aangekomen werd ik kotsmisselijk van alle lichaamseigen morfine die door mij heen gierde. Enigszins opgelapt viel ik een paar uur later in slaap. En net wanneer ik dacht dat ik ontsnapt was aan de man met de hamer, werd ik wakker. Het was alsof hij SAW speciaal voor mij herschreef en mijn benen vannacht totaal verbrijzelde. Opstaan was onmogelijk. De rest van de dag zou ik kruipend door het huis doorbrengen en toen ik de laatste druppeltjes rode urine wegspoelde wist ik het zeker. Vergeleken met de pijn die ik toen voelde, was het rennen van de marathon een eitje. Een zacht gekookt eitje met slechts enkele glimmende zoutkristallen op haar natte dooier. Wat was je mooi.

- Rb de Jager

[rbdejager]

REPOST: De Marathon

“We zullen de Marathon uitlopen en we stoppen pas met lopen als het leven ons heeft ingehaald.”

Waar loop jij op? “Ik loop op karakter, niet op de nieuwste schoenen.” Wilde ik zeggen terwijl ik geïnspireerd door de documentaire: Forrest Gump op Texel, dacht aan de privé opnames waarin Jan Knippenberg nog rennend in de duinen, in een iets te kort rood broekje, fit als een gazelle met de gelijknamige met tape beplakte, verlijmde Adidasjes aan, te zien was. Slechts enkele weken voordat de kanker hem fataal zou worden.

“Lopen is geen sport maar een manier van reizen.” aldus Knippenberg. Dit waren anderen tijden sport besef ik me, terwijl ik met de twee duurste modellen in me handen sta. Ik ga hardlopen dus ik moet nieuwe schoenen kopen. Kortzichtig, net als de rest van Nederland die denkt dat je alleen kan afvallen in yoga pants. Terwijl we allemaal dondersgoed weten dat je meer zweet in een spijkerbroek en een regenjas. Ze zijn niet aantrekkelijk en ik begin me af te vragen of dit wel de juiste schoenen zijn. Door de spreekbeurt die de verkoper houdt terwijl een ander opzoek is gegaan naar maatje 46, kan ik haast niet anders dan geloven dat deze schoenen mij zonder enige inspanning over de finishlijn dragen.

Niet meer in mijn maat zeg je? “Wat jammer nou.” Ik wil helemaal geen mechanische schoenen. Ik wil geen dubbelen demping. Ik wil het gevoel hebben dat ik leef, Ik wil voelen hoe mijn hart het bloed door mijn aderen pompt. Ik wil mijn aders zien groeien in mijn borstkast, ik wil ze zien opzwellen in mijn armen, ik wil mijn handen zien trillen en ik wil proeven dat ik dorst heb. Ik wil nat worden, ik wil de regen ruiken, ik wil rillen door de ijskoude regen die over mijn rug, langs mijn benen verdwijnt in mijn schoenen, ik wil doorlopen en uitdrogen. Ik wil met mijn ogen knijpen door het zweet dat op mijn netvlies staat. Ik wil de laatste kilometers gevoelloos afleggen omdat mijn schoenen te strak geveterd zijn, buiten adem raken. Ik wil voelen hoe mijn benen branden, ik wil onderweg schreeuwen, hijgen en praten. Kwijlen tot mijn speeksel opraakt. Ik wil met me tong op mijn knieën de eindstreep halen en dan vreten wat de pot schaft. Biefstuk en bier geen zondevoeding uit een flesje. We zullen de marathon uitlopen en we stoppen pas met lopen als het leven ons heeft ingehaald. “And That’s all I have to say about that.”

- Rb de Jager