[rodzynpisze]

#214

Po długiej ciszy na blogu muszę napisać, że ta notka będzie moją ostatnią w tym miejscu. Wspominałem wcześniej, że planuję pewne zmiany na stronie, miało być częściej i bardziej róźnorodnie. Moje zaangażowanie w rozwój Avalonu jednak nad tym wszystkim przeważyło, a ja nie chciałem zapełnić tego bloga tylko tekstami, które pierwotnie tam się pojawiały.

Jeżeli jednak jesteście ciekawi, co od ostatniej notki wyszło spod mojej ręki, możecie pod tym adresem wyszukać recenzje, w tytule których jestem podpisany. Tam głównie moje opinie o kilku polskojęzycznych komiksach Marvela, ale także o "Unbeatable Squirrel Girl", "Star Wars: Captain Phasma" i początkach Czarnej Pantery w "Panther's Rage". Dodatkowo regularnie piszę dla rubryki Avalon Pulse, gdzie na bieżąco co tydzień oceniamy premierowe zeszyty różnych interesujących serii m.in. "All-New Guardians of the Galaxy" i "Runaways". Pod tym samym linkiem znajdziecie też moje komentarze do dwóch marvelowych eventów: "Secret Empire" i "Avengers: No Surrender". Na deser recenzja filmu "Czarna Pantera", który polecam, choć nie bez zastrzeżeń.

Blog ten powstał głównie po to, bym miał gdzie pisać o czymś spoza Uniwersum Marvela. I choć po części pojawiały się tu takie teksty, udało mi się z mniejszymi lub większymi przerwami dostarczyć Wam czy to informacji czy to opinii o komiksach mniej popularnych ze świata Archie Comics, od BOOM! Studios a nawet Black Mask. Czy zamknięcie bloga oznacza koniec pisania z mojej strony o czymś więcej niż Marvel? Oczywiście, że nie. Na Avalonie małymi kroczkami zwiekszamy obszar naszego zainteresowania, obecnie co niedzielę pisząc o komiksach z Uniwersum Valiant. Za kilka tygodni pojawią się tam moje odświeżone teksty o "The Valiant", "Book of Death" i "Faith". A potem będzie tego jeszcze więcej, jeszcze różnorodniej.

Czy blog ma szanse powrócić? Raczej już nie tutaj na tumblr. Postaram się, by na Avalonie pojawiła się jakaś regularna rubryka, w której będę zamieszczał nieco krótsze teksty o tym na co warto zwrócić uwagę, a co nie załapie się na dłuższą recenzję. Więcej póki na ten moment nie obiecuję.

Dzięki, że tu zaglądaliście. Zajrzyjcie teraz raz na jakiś czas na Avalon. Rodzyn będzie tam dalej pisał.

PS. Notkę u góry zdobi fragment okładki "Mister Miracle" autorstwa Nicka Derringtona, która to seria zgodnie z moimi przewidywaniami była jedną z lepszych pubikacji ubiegłego roku. A na dole fragment okładki ostatniego numeru ubiegłorocznej miniserii o przygodach "Star-Lorda", co by zakończyć grafiką Krisa Anki, którego inne dzieło zdobiło pierwszą moją notkę na tym blogu.

[rodzynpisze]

#213

W drugim tomie przygód Franka Castle autorstwa Gartha Ennisa, wydanych dwa miesiące temu przez Egmont, Punisher musi na sam początek dla odmiany udać się do Rosji, by później znów zmierzyć się z odradzającą się mafią w Nowym Jorku.

W "Mateczce Rosji" spotykamy Nicka Fury'ego, który zmuszony jest wpółpracować z innymi wysoko postawionymi generałami odpowiedzialnymi za obronność kraju. Są oni niewielką grupą osób, które widzą o istnieniu wirusa zwanego Barbarossa, broni będącej w posiadaniu Rosjan. Jego nosicielką jest córka jego stwórcy, którą ukryto na Syberii w jednym z silosów dla pocisków z głowicami nuklearnymi. Zdaniem Fury'ego jest tylko jedna osoba, która byłaby w stanie pomóc armii w tej sytuacji, a jest nią Frank Castle. W zamian za bazę danych FBI i innych służb, ma on przechwycić dziewczynkę, nim wirus ukryty w jej ciele zostanie zneutralizowany przez antidotum. Punisher do Rosji nie uda się jednak sam, wspierać ma go oficer Delta Force, który może okazać się zarówno cenną pomocą jak i balastem. Wiadomo, że Frank wyjdzie z tego cały, pytanie tylko, jaki będzie wynik misji.

Powrót do Nowego Jorku w drugiej części albumu, w historii "Góra jest dołem, czarne białe" Punisher powraca na ścieżkę swojej krucjaty przeciwko lokalnej mafii. W pierwszym tomie dramatycznie przerzedził jej szeregi, zwłaszcza wśród kierownictwa, przestępcy boją się więc odrodzić, by nie spotkał ich los ich dawnych towarzyszy. Zawsze jednak znajdzie się ktoś, kto ma ambicje i jest przekonany, że może przechytrzyć Punishera. Tym kimś jest Nicky Cavella, mężczyzna, który by dojść na szczyt wiele musiał poświęcić i przeżyć. Jego skrzywiona psychika obmyśla plan, którego celem jest skrzywdzenie Franka nie tyle fizycznie, co psychicznie, dotykając największej dla niego świętości, jaką była jego rodzina.

Drugi tom spod szyldu MAX to dalej mocna opowieść, w której jej scenarzysta Garth Ennis nie powstrzymuje się przed ukazaniem nie tylko krwawych i brutalnych scen, ale też innych chorych i poruszających elementów. Stawia Franka przed nowymi, wymagającymi wyzwaniami, a także ludźmi skrzywdzonymi i skrzywionymi przez otaczający świat i jego realia. Ennis nie wpada jednak na żadnym etapie w autoparodię, sceny mają wyraźny wydźwięk, nie są przesadzone, dokręcone do maksimum możliwości. Scenarzysta przedstawia też oryginalne historie, nie czuć powtórki ze wcześniejszych wydarzeń, a jedynie ich logiczny, ciekawy rozwój. Frank Castle w jego wykonaniu pozostaje solidną, spójną postacią, a każda z otaczających go osób, zarówno po jednej, jak i drugiej stronie barykady ma widoczny charakter i motywację, przez co obie historie bronią się same i nie zlewają się z innymi opowieściami.

Dobra konstrukcja fabuły, ciekawie zarysowane postaci i wyważony czarny humor, do tego przedstawione z przystępnymi rysunkami składają się na tom, który warto polecić. To pozycja zdecydowanie dla osób chcących mocniejszych wrażeń, ale ukazanych z jakimś większym zamysłem. Mam nadzieję, że kolejna odsłona tej serii, która powinna ukazać się w grudniu utrzyma ten poziom, póki co jestem mile zaskakiwany i liczę na więcej porządnej lektury.

[rodzynpisze]

#212

Jakiś czas temu Archie Comics zapowiedziało kilka one-shotów, z których ukazały się niestety tylko trzy: "Jughead: Hunger", "The Archies" i "Big Moose". Jak się później okazało, ich sprzedaż miała zadecydować o tym, czy rozwiną się w dłuższe serie. Tak też się stało w przypadku dwóch z nich, a o pierwszym pisałem nawet nie tak dawno. Drugi z nich, czyli "The Archies" nie zaciekawił mnie tak jak historia o Jugheadzie-wilkołaku, ale była to wciąż przyjemna lektura w klimacie obecnej głównej serii o Archiem, do czego przyczyniły się także rysunki Joe Eismy, który tworzył je również dla tamtego tytułu.

Oryginalny one-shot opowiadał o powstaniu zespołu, jego pierwszych problemach ze zgraniem się, o napięciach między członkami, ale też ich dobrej zabawie. Pierwszy zeszyt nowej serii zaczyna się dokładnie tam, gdzie kończył one-shot - po sporym sukcesie, Archies muszą pomyśleć, co dalej ze sobą zrobić. Jest całkiem zabawnie, komiks przyjemnie się czyta, ale...

Tak naprawdę nie sięgnąłbym po ten zeszyt, gdyby nie zapowiedź pojawienia się CHVRCHES w trzeciej odsłonie serii. Zespół ten bardzo lubię, o czym z resztą pisałem też na początku istnienia bloga, więc pojawienie się ich na łamach takiego tytułu nie mogło umknąć mojej uwadze. Jak bedzie wyglądać Lauren, Ian i Martin, możecie zobaczyć powyżej.

Dodanie prawdziwych zespołów do obsady serii na pewno zwiększa jej atrakcyjność, co najlepiej widać na moim przypadku. Alex Segura i Matt Rosenberg, scenarzyści tego tytułu, mają niepowtarzalną okazję na zaproszenie do współpracy swoich ulubionych artystów, przez co chociażby w czwartym numerze pojawi się zespół The Monkees, który występował w latach 60. Na pytanie, jak to możliwe, odpowiedź jest dość prosta: w komikach o Archiem wszystko jest możliwe, nawet podróże w czasie.

Czekam cierpliwie na ten trzeci numer i liczę, że nie ograniczą się tylko do pokazania zespołów na scenie, ale też dostaniemy jakieś interakcje z członkami tych zespołów. Mam również nadzieję, że i kolejne zapowiedzi pełne będą interesujących gości.

[rodzynpisze]

#211

Jeszcze w tym miesiącu ukaże się nowy komiks Jacka Świdzińskiego, dla mnie jednego z czołowych polskich twórców. Dwa lata po domknięciu swojej trylogii luźno powiązanych komiksów, powraca z albumem "Powstanie. Film Narodowy. Obawiałem się, że planowane przez artystę nowe dzieło odbiegać będzie w formie i treści od jego dotychczasowych świetnych publikacji. Przykładowe plansze pokazują jednak, że spodziewać się można tego samego dobrego Świdzińskiego. Kto jeszcze nie czytał, polecam nadrobić wcześniejsze dzieła tego autora, a w szczególności "Zdarzenie 1908".

Poniżej zapowiedź wydawcy:

Wielki naród zasługuje na wielkie kino o rzeczach ważnych. I takie kino otrzyma.

Państwowe dotacje i crowdfundingowe zbiórki pompują strumienie złotówek. W luksusowych limuzynach i w błocie po kolana roją się na planie statyści, kaskaderzy, producenci oraz najlepsi dostępni fachowcy (również ci sprowadzeni z zagranicy), a wszystkie sznurki spoczywają w rękach jednego człowieka.

W swoim najnowszym komiksie Jacek Świdziński odsłania kulisy pracy nad superprodukcją o historycznych wydarzeniach, ciągle mających wpływ na kształt współczesnej Polski. Pokazuje do jakich wyrzeczeń i poświęceń jest zdolna ekipa filmowa, by powstało dzieło, które przemówi do serc widzów na całym świecie i "zrobi z nas bohaterów, którymi jesteśmy".

[rodzynpisze]

#210

Pierwsza zapowiedź współpracy Marvela i Genndy'ego Tartakovsky'ego, której efektem miał być komiks o Luke'u Cage'u rozgrywający się w latach 70., pojawiła się dziesięć lat temu, jednak nic z tego nie wyniknęło. Sprawa powróciła rok temu w okolicach premiery serialu o wspomnianym bohaterze, a autor Laboratorium Dextera i Samuraia Jacka stworzył czteroczęściową miniserię zgodnie z tym, co na początku planował. W Cage! Tartakovsky stał się więc odpowiedzialny zarówno za scenariusz jak i rysunki, z dodatkową pomocą Stephena DeStefano przy tuszowaniu.

Historia nie jest szczególnie skomplikowana i prawdę mówiąc, łatwo po lekturze zapomnieć co tak naprawdę się działo przez te cztery numery. Luke spotyka przeróżnych bohaterów, czy to X-Men czy Misty Knight, po drodze walcząc z dawnymi przeciwnikami, ale przede wszystkim z różnymi antropomorficznymi zwierzętami, będącymi na usługach jego głównego przeciwnika w tej historii, Doctora Soosa. Fanów współczesnej wersji Luke'a podejście Tartakovsky'ego do tej postaci może nie do końca zadowolić, gdyż wraca on do jej początków i jego zakorzenienia w nurcie jakim było Blaxploitation. Mamy tu więc wiele klasycznych dla niego elementów, które czasem są pewnym zgrzytem przy lekturze. Wydaje mi się, że Tartakovsky nie myślał o tym przy tworzeniu, lecz rysował to, co jemu przysporzy najwięcej zabawy.

No właśnie, Cage! to komiks, który dla czytelnika tak naprawdę wiele znaczyć nie będzie, chyba że jest się wielkim fanem rysunków Tartakovsky'ego. Wtedy zdarza się tu kilka świetnych kadrów i kompozycji, ale sama fabuła kuleje. Marvel pozwolił mu pobawić się jedną ze swoich marek i myślę, że nie szczególnie kontrolował to, co ten ostatecznie stworzył. Chociaż tyle, że twórca dobrze czuje się w języku komiksu i pojawia się tu kilka dobrych przejść między kadrami, nie są one też przeładowane zbędnym tekstem. Jeżeli chodzi o samą formę, to wyszło naprawdę interesująco.

Komiks przepełniony jest akcją i bezmyślnymi walkami, zdarza się mu być też szczerze zabawnym, choć pod koniec lektury pozostał we mnie ten niedosyt i przeczucie, że gdyby darować sobie powrót do lat 70. i pozwolić zrobić równie szalony, ale inny komiks ze współczesnym Cagem, wyszłoby to o wiele lepiej. Cage! warto mieć w swojej kolekcji jako pewną ciekawostkę, może też żeby podziwiać te kilka interesujących plansz. Nie jest to jednak coś wyjątkowego, na co zapowiadała się ta miniseria, gdy usłyszałem o niej po raz pierwszy. Tuż po lekturze miałem dużo lepsze wrażenia, jednak myślenie o tym komiksie uwypukla jego wady.

[rodzynpisze]

#209

W maju ubiegłego roku pisałem o pierwszym numerze "4 Kids Walk Into a Bank", a jednak to dopiero ostatnio ukazała się ostatnia, piąta odsłona tej miniserii. Tak, niestety ponad rok zajęło wydawnictwu Black Mask wydanie tego krótkiego komiksu, ale nie ukrywam, że warto było czekać.

Komiks gra po części na nostalgii w stylu podobnym do "Stranger Things" czy "Paper Girls", choć brak tu nadnaturalnych zjawisk. Śledzimy tu przygody czwórki młodych bohaterów pod wodzą Paige, samotnie wychowywanej przez ojca dziewczyny. Pewnego dnia do ich domu przychodzi czwórka byłych skazańców, którzy chcą pomocy jej ojca, ich dawnego znajomego, przy ich kolejnym napadzie bank. Dziewczyna z pomocą przyjaciół chce więc zrobić wszystko, by zapobiec akcji, by nie trafił on do więzienia. Komiks ma świetnych głównych bohaterów: niezdarnego Bergera, nieśmiałego Waltera, rozsądnego Stretch i przede wszystkim Paige, porywczą, ale przy tym lojalną i odważną.

Ciekawym zabiegiem jest to, w jaki sposób zaczyna się każdy z zeszytów. Raz widzimy narrację prowadzoną w tle sesji D&D, opowiadanej z perspektywy wymyślonych postaci, a to bohaterów gry na automacie czy sterowanych samochodzików. To ciekawa odmiana, która przyjemnie wprowadza w rzeczywiste przygody bohaterów. To także dobry moment na łatwe pokazanie relacji między czwórką przyjaciół. Matthew Rosenberg tworzy tu nie tylko sympatyczny klimat, ale buduje na tym wciągającą historię, na której kolejne epizody mocno się czekało w ostatnich miesiącach. W wielu przypadkach opóźnienia w wydaniu skutują utratą zainteresowania danym tytułem, tutaj było przeciwnie. W dodatku aż do końca miniseria utrzymała poziom i udało się stworzyć własciwe i satysfakcjonujące zakończenie.

Seria nie byłaby taka sama gdyby nie rysunki Tylera Bossa. Stylem podobny do Davida Aji, ze świetnym kadrowaniem, dobrym designem całego komiksu, szybko zagarnął moją sympatię. Ciekawi mnie więc, jaki będzie jego kolejny projekt. O dalszych losach Matthew Rosengerga już wiadomo, gdyż podpisał umowę na wyłączność z Marvelem, pisze "Secret Warriors", wkrótce miniserię o powrocie Jean Grey. Na razie nie zwraca na siebie większej uwagi, a szkoda, bo lektura "4KWiaB" pokazała, że ma spory potencjał. Czy spod jego ręki wyjdzie kolejny komiks na miarę choćby serii "Vision", nie wiem, ale niewiele na to obecnie wskazuje.

To dotychczas najlepszy tytuł Black Mask po jaki sięgnąłem i liczę, że wkrótce wydawca ten zaskoczy mnie równie pozytywnie. Niedawno pisałem o "Calexit", które niestety również spotkały spore opóźnienia po pierwszym numerze i w tym przypadku tak naprawdę straciłem dalsze zainteresowanie tą serią. Wydawca sprawił jednak, że moja uwaga przeniosła się na "Beautiful Darkness", kolejną interesującą miniserię od Black Mask, o której już niedługo coś więcej na tym blogu blogu.

[rodzynpisze]

#208

Szkoda, że to nastąpiło, ale seria o przygodach Darth Vadera do scenariusza Kierona Gillena dobiegła końca. W Stanach miało to już miejsce jakiś czas temu, a na jej miejsce weszła solowa seria doktor Aphry, a niewiela później kolejna seria z Mrocznym Lordem, pisana jednak przez Charlesa Soule'a i opowiadająca o jego przygodach po Zemście Sithów, a nie po Nowej Nadziei. W Polsce finał tej sagi nastąpił w wydanym niedawno czwartym w tym roku numerze "Star Wars Komiks". Czy było to satysfakjonujące zakończenie?

"Koniec Gry" to zwieńczenie wszystkich wątków, jakie przewijały się od początku serii. Darth Vader musiał odbudować zaufanie, jakim darzył go Imperator przed zniszczeniem Gwiazdy Śmierci, przez co dążył do osiągniecia wszelkich stawianych przed nim zadań z maksymalnym efektem. Musi więc zniszczyć każdego, kto stanie mu na drodze lub kto podejrzewa, że ten ma też inne, własne motywy. Z tego powodu na początku tomu staje on chociażby oko w oko z Thanothem, którego poznaliśmy w drugim tomie, jednym z imperialnych śledczych, badającym kilka spraw dotyczących Vadera i Aphry. Jest to interesująca scena, pokazująca inteligencję rozmówcy i jego oddanie Imperium.

Kolejne sceny, to już walka z Cylo, który ma w zanadrzu kilka niezłych broni. Starcie wypada bardzo klasycznie, a sam Cylo jest również w dość w prosty sposób zbudowanym przeciwnikiem. To, co najciekawsze w tym wszystkim, to zachowanie Vadera, pokaz jego umiejętności i siły walki. Od początku Gillen bardzo dobrze pisał Mrocznego Lorda i udaje mu się utrzymać poziom aż do końca. Jak zawsze dobrą lekturą są też sceny z dwoma psychopatycznymi droidami BeeTee i Triple-Zero, których zadaniem było odnalezenie i wyeliminowanie doktor Aphry, jednak w tym wypadku nie wszystko idzie po myśli Vadera. Koniec Gry to świetny punkt kulminacyjny, który zamyka pewien okres w życiu głównego bohatera, stawiając przy tym przed nim i wieloma innymi bohaterami nowe możliwości na przyszłość.

Żałuję, że Gillen przestał pisać przygody Vadera, bo był to najlepszy komiks ze świata Gwiezdnych Wojen od kiedy trafiły one w ręce Marvela. Chociaż tyle, że nie opuścił tego świata całkowicie i kontynuował przygody Aphry w jej solowej serii. Jestem przekonany, że również polski czytelnik będzie miał szansę je poznać, głównie przez fakt iż w pewnym momencie jej losy przecinają się z losami postaci z serii Star Wars, wciąż u nas wydawanej. Dobra wiadomość, jest też taka, że już niedługo Kieron Gillen przejmie od Jasona Aarona pisania właśnie tej głównej serii z bohaterami Gwiezdnych Wojen. Obecny scenarzysta nie był zły, stworzył naprawdę wciągające historie, jednak ekscyctująca jest myśl, co wniesie do tego tytułu Kieron Gillen.

Jestem bardzo zadowolony z tego, iż scenarzyście w tworzeniu tej serii towarzyszył praktycznie cały czas Salvador Larroca. Lubię, gdy grafika w danym tytule jest spójna i tego dostarczył ten artysta, świetnie ukazując tytułową postać, ale i otaczający ją świat. Larroca to rysownik, którego nie doceniałem w jego wcześniejszych pracach, Darth Vader pokazał mi jednak, że wystarczy odpowiedni klimat, by ten artysta pokazał, że świetnie się do czegoś nadaje. Cieszy mnie, że będzie on również współtworzył z Gillenem wkrótce główną serią Star Wars.

Najnowszy numer Star Wars Komiks zawiera bardzo dobre zakończenie wydawanej na jego łamach serii o przygodach Darth Vadera i dla tych, którzy czytali wcześniejsze jej odsłony, jest to lektura obowiązkowa. Jeżeli ktoś nie miał styczności z tą serią, teraz ma szansę nadrobić ją w całości. Porządny scenariusz, klimatyczne rysunki i Vader, jakiego byśmy chcieli widzieć w każdym komiksie, wszystko to złożyło się na komiks, kóry warto polecić.

[rodzynpisze]

#207

W marcu ukazał się ostatni, piętnasty numer magazynu "Island", który z mniejszą lub większą regularnością ukazywał się trochę ponad półtorej roku. O jego początkach pisałem tutaj i wtedy nie wiedziałem jeszcze, jakie zmiany zajdą w tym tytule. Od piątego numeru magazyn zmniejszył liczbę swych stron, tracąc przy tym dotychczasowy grzbiet. Na szczęście sam format się nie zmienił, a zawartość, choć mniejsza, utrzymała poziom, dostarczając nowych, ciekawych komiksów.

Początkowo najważniejszym i najgłośnieszym komiksem w magazynie było "I.D." (#1-2) Emmy Rios, o którym bardzo dobrze pisał Krzysiek na Image Comics Journal, więc polecam tam zajrzeć. Przypomnę tylko, że to komiks opowiadający o przyszłości, w której ludzie dość swobodnie dzięki nowoczesnej medycynie mogą przenieść swoją swiadomość do innego ciała. Historia ukazuje różne argumenty za i przeciw zabiegowi, śledząc rozmowy trójki pacjentów. Wszystko to wsparte jest ciekawym artykułem dotyczącym ludzkiego mózgu. Gdyby sama treść nie przekonała Was do sięgnięcia po ten komiks, to powinny nią być rysunki samej Emmy Rios. Dodatkowo zdecydowała się ona użyć tylko jednej barwy w róźnych odcieniach, przez co historia nabiera własnego, oryginalnego charakteru.

Sam Brandon Graham stworzył dla "Island" kolejne epizody swojego "Multiple Wareheads" (w #1, #3 i #15), które w tym przypadku można uznać głównie za ciekawostkę. Szkoda, że nie stworzył czegoś więcej, bo to interesujący świat i postaci, które chciałbym lepiej poznać. Pojawiła się jednak zapowiedź jakiegoś dalszego ciągu, ale to dopiero w przyszłym roku.

Do współtworzenia magazynu, Grahama ściągnął też swojego dobrego współpracownika z serii "Prophet", czyli Simona Roy'a. Kto ją czytał, ten wie, że artysta ma dobry warsztat, tutaj zaś popisał się także w roli scenarzysty. Jego "Habitat" (w #2, #5 i #8) to ciekawe zderzenie świata sci-fi i fantasy, gdzie główny bohater przez odkrycie pewnej broni musi uciekać przed swoimi pobratymcami i ukryć się w szeregach wroga. Roy tworzy ciekawą i płynną historię, używa znanych schematów, ale w interesującej kompozycji i szkoda, że nie poznaliśmy tego świata nieco lepiej. Fanom "Propheta" zdecydowanie polecam, choć jest to o wiele prostsza historia od tamtej.

Swoje miejsce w "Island" znalazł też Farel Dalrymple, który powrócił do swojej serii "Pop Gun War". Dzięki temu Image wznowiło jej pierwszy tom pod tytułem "GIFT", który nie jest tak naprawdę konieczny do poznania tego co zostało przedstawione w magazynie, ale rozbudowuje ten świat. "Chain Letter", bo pod takim tytułem ukazuje się wszystkie pięć rozdziałów komiksu (obecnych kolejno w #3, #5, #10, #14 i #15 numerze "Island"), skupia się na Emily. To młoda dziewczynka, członkini zespołu muzycznego, która pewnego dnia w trakcie spaceru dostrzega dziwne postaci. Gdy za nimi podąża, trafia do równie dziwnego miejsca, gdzie na kilku monitorach może śledzić przygody innych postaci z teraźniejszości, przyszłości i przeszłości. Mamy dzięki temu możliwość poznania innych barwnych bohaterów, którzy przeżywają dziwne, magiczne przygody. Dalrymple eksperymentuje przy tym z grafiką, mamy tu czarno-białe strony, ale też w pełni malowane, wszystko to dobrze wpisuje się w klimat całej historii. Autor ten tworzy coś, co chyba najlepiej opisać jako urban fantasy, gdyż miasto ma tu sporą rolę do odegrania, jego tajemnicze zakątki są źródłem wielu przygód i tajemniczych zjawisk. "Pop Gun War" obok "ID" to najlepiej wspominany przeze mnie komiks w "Island" i liczę na to, że będzie dalej kontynuowany i poznamy kolejne historie umieszczone w tym ciekawym świecie.

Przyznam się, że "Land Called Tarot" Bertranda (w #3, #6 i #10) najmniej mnie początkowo interesował. Odcinki są nieme, wizualnie przeciętne, a świat przedstawiony dość prosty, przez co sama strona graficzna nie nadrabiała za całość komiksu. Z czasem jednak kolejne odcinki serii dostarczyły mi więcej rozrywki przy lekturze. Być może wiedziałem już po prostu czego się spodziewać i stąd taki odbiór. Samotnie w wydaniu zbiorczym tej historii raczej bym nie polecał - polega ona na przemieszczaniu się głównego bohatera po całej krainie Tarrot i przeżywaniu przeróżnych przygód.

"Ancestor" od duetu Sheean/Ward (#4, #5, #7 i #11), rogrywa się w pewnej bliskiej przyszłości, gdzie pewien mężczyzna zaprasza do swojego domu różnych ludzi, co początkowo zapowiada się dość niewinnie, jednak później przeradza się w filozoficzne rozmowy o sensie istnienia, tego, do czego zdolny, a w czym ogranicza ludzi ich organizm, przez co bohaterowie, a dokładniej jeden z nich, musi zdecydować się, czy chce zawalczyć o swoje dotychczasowe życie. To bardzo interesująca historia, w dodatku przyjemnie zilustrowana. Zdecydowanie polecam jej zbiorcze wydanie.

Pod koniec istnienia "Island" Graham i Rios rozpoczęli także współpracę z Filem Barlowem, umieszczając w kolejnych numerach (#9, #10, #12) epizody z jego świata "Zooniverse", które oryginalnie powstały pod koniec lat osiemdziesiątych. Z odświeżonymi kolorami, to nadal świetna lektura i artysta ten stał się świetnym uzupełnieniem dla "Islan". Nie zdziwiłbym się, gdyby te stare epizody były kiedyś inspiracja dla Grahama w tworzeniu swoich komiksów. "Zooniverse" to naprawdę ciekawy świat, historie Barlowa naturalnie wzobagacają czytelnika w wiedzę o nim, i widać dobrze, że wyboraźnię artysta ten ma wyjątkową.

To, co nie grało mi w "Land Called Tarot", w "Mirendzie" (w #11, #13 i #15) zadziałało dużo lepiej. Tutaj grafika była o wiele ciekawsza, bardziej ekspresywna i z przyjemnością odkrywało się to, co rysunki mają do przekazania. Grim Wilkins to najciekawszy z nowych artystów, obok duetu Sheen/Ward, których poznałem w "Island" i którego dalsze prace na pewno będę śledził.

Siłą magazynu były też pojedyńcze komiksy od gościnnych artystów, perełką nawać można tu chociażby "Mostly Saturn" od Michaela DeForge (#8), który zaskakiwał tak historią jak i rysunkami. Dobrze czytało się także opowieści Dilraj Mann (#4 i #15), o bardzo specyficznej kresce, mającej przy tym w sobie wiele uroku. Na swój sposób komiks i styl Any Galvan (#14) mógłbym umieścić gdzieś tak pomiędzy wspomnianą dwójką, blisko jej też do tego co w wydanym w tym roku przez Kulturę Gniewu "Miesiącu miodowym na Safari". Zachwycił mnie także komiks "Firebug" autorstwa Johnie Christmas (#7), głównie stroną graficzną, ale też ciekawą historią fantasy.

Bardzo żałuję, że magazyn przestał istnieć, ale po części można obiwnić za to samych twórców. Opóźnienia, zwłaszcza przy takim tytule, nie są wskazane, a tutaj zdarzały się częściej niż by się chciało. Szkoda, że nie zdecydowano się od początku wydać "Island" jako kwartalnik, zachowując początkową większą liczbę stron, większą spójność w formie. Magazyn ten był dla twórców dość szaloną przygodą i niestety, nie tak wielu podchwyciło ten styl. Na niekorzyść magazynu mogły też działać dość szybko zapowiedziane wydania zbiorcze ich najlepszych tytułów. "I.D.", "Ancestor", "Habitat", "Land of Tarot" oraz "Pop Gun War: Chain Letter" możecie nabyć właśnie w takiej formie. Polecam zapoznać się z tymi komiksami, są oryginalne pod wieloma względami, a przy tym przyjemne w lekturze. "Pop Gun War" czy "I.D." zdecydowanie powinny pojawić się na waszych półkach.

[rodzynpisze]

#206

Silver Surfer to samotnik. Bohater, który w pojedynkę przemierza kosmos, pomagając potrzebującym, ratując zagrożone gatunki i planety bliskie wymarciu. Za swego wiernego towarzysza mając jedynie swoją deskę, która nie jest tym samym, co prawdziwa osoba. Pewnego dnia jego drogi krzyżują się z losami Dawn Greenwood i jego życie nabiera nowego wymiaru.

Tak w skrócie można opisać ogólny zamysł serii, którą w 2014 roku zaczął pisać Dan Slott. Scenarzysta obecnie najbardziej znany ze swojego długiego runu o Spider-Manie, podjął się wyzwania stworzenia nowego ongoingu o Srebrnym Surferze, postaci bardzo interesującej, ale nieposiadającej przez wiele lat własnego tytułu, obecnej jedynie w występach gościnnych i jako członek różnych drużnyn. Slott znalazł pomysł na Surfera i cóż, widać wyraźną inspirację Doctorem Who, ale historia którą stworzył jest na tyle interesująca, że przymyka się na to oko. W duecie z Dawn, postać ta znalazła się w miejscu z nowymi możliwościami, a historie jakie przygotował dla niego Slott okazały dostarczać się rozrywki pod wieloma względami.

Przechodząc do szczegółów historii, Silver Surfer przemierzając kosmos odkrywa Impericon, pewną ukrytą do tej pory planetę. Jej przedstawiciel chce, by ten pokonał dla nich Never Queen, jedną z kosmicznych bytów, która chce zniszczyć Impericon. Norin nie wie jednak, że kryje się za tym coś więcej. W to wszystko przypadkiem zostaje wplątana Dawn Greenwood, ziemska dziewczyna, która do tej pory prowadziła zwykłe życie pomagając ojcu pracując w jego domku letniskowym, nigdy nie mając na tyle odwagi by podróżować po świecie. Tym zajęła się jej siostra bliźniaczka, którą Dawn często naśladowała, samej nie potrafiąc podjąć się czegoś innego i nowego. Gdy przypadkiem pojawia się na drodze Surfera, okazuje się, że pomaganie mu jest czymś, w czym czuje się dobrze i bawi się lepiej niż wcześniej w swoim życiu. W drugiej części komiksu, gdy trafiają z powrotem na Ziemię, przyjdzie im zaś zmierzyć się w towarzystwie Doctora Strange'a i Hulka z ich koszmarami. I to dosłownie.

W pierwszym albumie nie widzimy tak wiele z relacji Norina i Dawn, gdyż dopiero się ona rodzi, w pewnym momencie jednak mamy pokazane możliwe przyszłości, jakie czekają naszych bohaterów. Póki co dopiero się poznają i starają nawzajem zrozumieć, czego efektem jest też kilka zabawnych sytuacji. Chociażby jedna związana z deską Surfera, którą Dawn zaczyna nazywać Toomie. Bohaterka jest ciekawie zarysowaną postacią, którą łatwo polubić. Nie jest damą w opałach, a zaradną i sprytną dziewczyną, którą może pomóc Norinowi w równie wielkim stopniu, co on jej.

Artystą w tym tomie jest Mike Allred, którego prac nie da się pomylić z kimkolwiek innym, a gdy połączy się jego rysunki z kolorami nakładanymi przez jego żonę Laurę, dostajemy oryginalne i ciekawe plansze. Widać w nich inspirację chociażby Jackiem Kirbym. Świetnie zgrywają się z historią jaką śledzimy na ich łamach i szkoda jedynie, że jednym z efektów ich pracy były opóźnienia w wydawnaniu kolejnych zeszytów serii - to jednak nas aż tak nie powinno interesować gdy pisze się o wydaniu zbiorczym, ale daje nam informację, że cała seria pozostanie do końca spójna graficznie, gdyż Marvel nie pozwolił sobie w tym przypadku na zastąpienie artysty kimś innym na choć kilka numerów. I to jest spory plus dla kogoś, kto będzie chciał dalej ją śledzić.

"New Dawn" to dobry wstęp dla nowej serii, zarysowujący ciekawy kierunek jej rozwoju i w dobry sposób czerpiący inspirację z innych dzieł kultury. Jako samodzielna historia spełnia swoją rolę, ale myślę, że tylko kontynuując lekturę kolejnych tomów w pełni się ją doceni. Nowy rozdział w historii Srebrnego Surfera to komiks, przy którym można się dobrze bawić, podziwiając talent Allreda. O dalszym ciągu historii na pewno wkrótce napiszę.

[rodzynpisze]

#205

W grudniu seria "Justice League" trafi pod skrzydła Christophera Priesta i Pete'a Woodsa. Jest to o tyle ciekawa informacja, że ten pierwszy jest scenarzystą moim zdaniem najlepszej serii DC Rebirth, czyli "Deathstroke'a". Do tego momentu Justice League było w rękach Bryana Hitcha, artysty próbującego swych sił w roli scenarzysty, co nie wyszło najlepiej i dotychczas flagowy tytuł przestał nim tak naprawdę być. Nieco lepiej było za czasów Geoffa Johnsa, który prowadził Sprawiedliwych przez cały okres New 52, jednak dla mnie w ostatnich latach brakowało naprawdę dobrej i wciagającej historii o tych bohaterach.

Liczę, że ta zmian nastąpi właśnie wraz z pojawieniem się Priesta w "Justice League", na pewno można liczyć na coś nowego i ciekawego, jednak jak ostatecznie przyjdzie mi ocenić ten komiks, to się dopiero okaże.

Notkę zdobią okładka oraz przykładowe strony autorstwa Pete'a Woodsa. Nie jest to może styl, za jakim przepadam, ale są na tyle porządne, że bez przeszkód sięgnę po tę serię.

[rodzynpisze]

#204

Gdy sięgnąłem po raz pierwszy po tę serię i jej pierwszy numer, coś mi w niej nie grało i odpuściłem śledzenie jej na bieżąco. Danny Rand w wykonaniu Davida Walkera wydawał się głupkowatym, bezmyślnym towarzyszem Luke'a i przeczytanych przeze mnie komiksach z nim nie za takiego go uważałem. Do tego rysunki Sanforda Greene'a miały pewne niedociągnięcia, więc nie było w pierwszym numerze czegoś, co by mnie mogło przy serii zdecydowanie zatrzymać. Ostatnio postanowiłem do niej wrócić, gdyż po piętnastu numerach została zamknięta i był to dobry moment na sprawdzenie, czy coś straciłem nie czytając tej serii na bieżąco.

Pierwszy tom serii zaczyna się od spotkania Luke'a i Danny'ego, którzy wspólnie odbierają z więzienia Jenny, ich dawną sekretarkę. Kobieta trafiła tam, gdyż zabiła swojego chłopaka, choć utrzymuje, że była niewinna. Bohaterowie jednak nie byli w stanie tego udowodnić. Teraz, gdy jest na wolności, prosi ich o jedną przysługę i Danny bez wahania zgadza się, cokolwiek by to nie było. Okazuje się, że muszą zdobyć pewien najszynik, który jest w posiadaniu Tombstone'a, a sama Jenny nie mówi im o nim całej prawdy. Cała sytuacja staje się dla Danny'ego pretekstem do odnowienia współpracy z Luke'iem, na którą ten ostatecznie się zgadza.

Kolejne wydanie zbiorcze tej serii to tie-in do "Civil War II", choć nieistotny dla głównej fabuły eventu, a jedynie czerpiący z niej pewne wątki - sami bohaterowie na początku zaznaczają, że nie chcą się opowiadać po żadnej ze stron, jednak rzeczywistość będzie inna. Okazuje się, że ktoś porywa byłych złoczyńców i budzi to niepokój wśród innych zreformowanych przestępców oraz członków ich rodzin, którzy zgłaszają się o pomoc do Luke'a i Danny'ego. Przez całe zamieszanie, jakie z tego wyniknie, jeden z Bohaterów do Wynajęcia trafia za kraty więzienia, a drugi zostaje zatrzymany przez Carol Danvers, która otrzymała od Ulyssesa (inhumana przewidującego przyszłość) wizję, jak ten uwalnia przyjaciela zza krat. Żałuję, że przez ten ebent również w tej serii bohaterka ta musiała zostać nienajlepiej potraktowana i to ją obiwinia się z głupoty scenariuszowe Bendisa. Wracając jednak do historii, mamy tu więc także kilka gościnnych występów innych superbohaterów oraz przedstawienie kolejnych paru ciekawych postaci, które zaczynają tworzyć interesujący drugi plan w tej serii. Drugi tom to także jeden specjalny świąteczny zeszyt, który był bardzo przyjemną historią, jednym z lepszych takich wydań jakie pamiętam z ostatnich lat.

Finałowy album z przygodami Power Mana i Iron Fista kontynuuje bezpośrednio wątki z drugiego tomu, gdyż okazuje się, że za zniknięciami stał ktoś jeszcze, nowy gracz w walce o wpływy w Harlemie. Jego tożsamości nie zdradzę, powiem tylko, że na przeciw Tombstone'a stanie także Black Cat. Album ten pełen jest złoczyńców, którzy zajmują miejsce po różnych stronach konfliktu, a w samym środku walk znaleźli się Luke i Danny, starający się na nowo zaprowadzić porządek.

David Walker, mimo moich początkowych wątpliwości, okazał się właściwą osobą na własciwym miejscu. Pisane przez niego przygody Power Mana i Iron Fista to komiks, jakiego oczekiwałem, a nawet trochę więcej. Nie tylko udało mu się dobrze kontynuować relację między tą dwójką, ale zbudował wokół nich ciekawą obsadę. Zarówno ich nowi pomocnicy, chociażby świetny Señor Mágico, jak i dawni przeciwnicy, to ktoś, dla kogo z przyjemnością chciałem czytać kolejne numery. A to pewien wyczyn, gdyż Walker świetnie ukazuje oryginalne charaktery wielu osób, ciekawie prezentują się chociażby Black Mariah czy Tombstone. Do tego interesujące i nie rzadko zabawne są relacje między postaciami, nie tylko tytułową dwójką, ale też między Luke'iem a jego żoną, która nie pochwala jego ponowych przygód z Dannym.

Poza samymi postaciami, interesująco napisana jest też cała historia. Choć łatwo ją podzielić na trzy etapy, jak zrobiłem to powyżej, to odbieram ten album jako pełną historię, którą trzeba poznać w całości, by ją w pełni docenić. Luke i Danny trochę tu przeszli i szkoda, że nie zacieśniło to ich współpracy, a Marvel zdecydował się ich rozdzielić i stworzyć dwie solowe serie. Ma to jakiś sens ekonomiczny, ale po raz kolejny wydawnictwo pokazuje tym, że nie liczy się dla nich pewne budowanie bazy czytelników, eksplorowanie tego, co mają do zaoferowania scenarzyści, tylko tworzą kolejne serie, które oczywiście również mogą mieć potencjał, ale szkoda, że kosztem innych dobrych tytułów. W ostatnich latach tylko niewielu, poza flagowymi tytułami, udało się utrzymać swoją serię na dłużej niż piętnaście numerów, choć to i tak wyczyn w chwili, gdy Marvel kasuje serie już w okolicach szóstego zeszytu.

Rysunki w albumach to przede wszystkim praca Sanforda Greene'a i nie zmieniam zdania, jakie miałem przy pierwszym wrażeniu, to dobry artysta, bardzo charakterystyczny i idelny do komiksu akcji z pewną dozą humoru, ale wydaje się, że nie jest odpowiednim artystą do regularnego dostarczania kolejnych numerów serii co miesiąc, przez co widać niedocięgnięcia, a do tego musiał być zastępowany kilka razy. Flaviano, któremu przyszło rysować kilka numerów to podobny artysta, choć precyzyjniejszy i nie aż tak wyróżniający się. Jego rysunki oglądało się jednak bardzo dobrze i świetnie uzupełnił Greene'a. Również Scott Hepburn i Elmo Bondoc nieźle wpisali się w klimat serii i dostarczyli ciekawe pojedyncze numery.

Żałuję, że "Power Man and Iron Fist" nie przetrwali dłużej i nie daruję sobie, że nie dałem tej serii wcześniej drugiej szansy. Danny Rand z czasem okazuje się być bliższym jego wcześniejszym przedstawieniom, a jego zachowanie wynikało z pewnej ekscytacji z ponownego działania z Luke'iem, a przynajmniej ja to sobie tak tłumaczę. Szkoda mi bohatej obsady, jaka tu się utworzyła i liczę, że David Walker jeszcze kiedyś powróci do kilku z tych bohaterów. Na ten moment skasowano także inną jego serię, Ocuppy Avengers, więc tam szansa przepadła. Z czasem będę musiał jednak zapoznać się z solowymi przygodami Luke'a Cage'a jego autorstwa, które również nie zachwyciły szczególnie na początku, ale były solidnym superbohaterskim komiksem.

Myślę, że kto chciałby lepiej poznać tych bohaterów, może w zupełności sięgnąć po ten komiks i podobnie jak ja cieszyć się z ich przygód w Harlemie. Power Man i Iron Fist to świetny duet i seria ta dobrze podkreśla ich relację i siłę jaka wynika z ich wspólnego działania.

PS. Co ciekawe, niedawno Image zapowiedziało inny wspólny projekt Davida Walkera i Sanforda Greene, którzy we współpracy z Chuckiem Brownem stworzą "Bitter Root". Polecam poczytać o tym projekcie, jego premierę zapowiedziano na wiosnę przyszłego roku.

[rodzynpisze]

#203

Przerwa w moim blogowaniu nastąpiła akurat w momencie, gdy swoją premierę miał pierwszy odcinek nowych Kaczych Opowieści. Nie będę rozpisywał się na temat samego odcinka, bo już wielu o nim pisało, a ja podzielam wszelki entuzjazm związany z tą produkcją. Zamiast tego chciałbym przyjrzeć się komiksowi, który towarzyszył premierze serialu.

W zerowym numerze "DuckTales" znaleźć można dwie historie w stylu zbliżonym do innych komiksowych przygód Kaczora Donalda i jego siostrzeńców. Jako prequel do wydarzeń z serialu, śledzimy ich przygody jeszcze bez udziału Sknerusa. Donald opiekuje się chłopcami w trakcie podejmowania się różnych prac np. jako kierownik wycieczki. Są to zabawne epizody z życia kaczorów, ale brak niestety tu elementów charakterystycznych dla Kaczych Opowieści.

Nie mogę się więc doczekać, aż tytuł podejmie serialowe wątki i dane nam będzie na jego łamach zobaczyć Sknerusa McKwacza a także matkę siostrzeńców Dellę, która ma pojawić się w historiach dotyczących przeszłości jej i Donalda u boku ich wujka. Zawarte w zerowym numerze historie zapowiadają, że można spodziewać się sporo humoru i oby dalsze przygody kaczek autorstwa Joe Caramagny okazały się równie ciekawe co w serialu.

Również rysunki autorstwa Andrea Greppi i Gianfranco Florio w tym zeszycie nie zawiodły i są bardzo zbliżone do tych serialowych. Kreska ta mi bardzo odpowiada i nie narzekam na zmiany w designie postaci, bo ich charakter wciąż jest w tu obecny.

Zeszyt ten to bardziej ciekawostka, którą warto mieć jako fan "DuckTales", porządnie napisana, ale jeszcze nie na tyle dobra, by polecić ją każdemu. Ciekawi mnie, jak wypadnie właściwa seria i na pewno o tym na blogu coś wspomnę.

[rodzynpisze]

#202

Kolejny numer Star Wars Komiks to powrót do głównej serii Star Wars. W środku znajdziemy kolejną odsłonę "Z dzienników Bena Kenobiego" i pięcioczęściową historię "Ostatni lot Gwiezdnego Niszczyciela". Zeszyt poświęcony Obi-Wanowi jest o tyle ciekawy, ze musi on tu zmierzyć się z postacią znaną z równolegle wydawanej serii o przygodach Darth Vadera. Mowa tu o Czarnym Krrsantanie, Wookiem, który jest łowcą głów. Bohater ten zostal wynajęty do zabicia Bena, jednak by go znaleźć musi wpierw uzyskać informacje od Owena Larsa. W całej historii dużą rolę ma do odegrania bardzo młody Luke, u którego widać tę samą fascynację mechaniką i pilotowaniem co u ojca. Całość to dobry przerywnik między przygodami rebeliantów i jeden z jaśniejszych elementów tego wydania. Dawne przygody Kenobiego historie, na które warto czekać.

Kolejny zeszyt, który otwiera "Ostatni Lot Gwiezdnego Niszczyciela", jest trochę oderwany od reszty, gdyż skupia sie na jednym z oddziałów szturmowców z dość różnorodnym składem. Wśród nich jest osoba znana z wcześniejszego tomu Star Wars, czyli sierżant Kreel, który posługuje się mieczem świetlnym. Jest on też narratorem tej historii i poznajemy jego tragiczną przeszłość. To najlepszy zeszyt w tym numerze Star Wars Komiks, interesująco przedstawiający nam działania całego oddziału, choć trzeba przyznać, że daje nadzieję na lepszą historię niż potem otrzymujemy.

Następne numery są już opowiedzialne z perspektywy rebeliantów, gdzie nasi klasyczni bohaterowie atakują jeden z Gwiezdnych Niszczycieli, następnie go przechwytując. Stwarza to tak naprawdę wiecej problemów, gdyż pojazd nie jest w najlepszym stanie, ale może przydać się w ich misji. W pewnym momencie drogi naszych bohaterów krzyżyją się z widzianym wcześniej oddziałem szturmowców i dostajemy kilka ciekawych starć. W pamięć zapada też kilka scen i przepychanek słownych między Leią a Hanem.

Jeżeli chodzi o mnie, to wolałbym, gdyby całość została opowiedziana z perspektywy właśnie oddziału szturmowców. Byłoby to coś nowego w serii, gdyż i tak dla naszych głównych bohaterów nie ma tu wiele rozwijających scen i momentów, więc spokojnie możnaby zmienić perspektywę. Oczywiście rozumiem, że w swoim głównym ongoingu ze świata Gwiezdnych Wojen osoby odpowiedzialne za te komiksy nie chciałyby, by czytelnik sympatyzował ze szturmowcami zamiast z naszymi bohaterami, ale widoczny był tu potencjał na lepszą historię.

Przechodząc do rysunków: Mike Mayhew odpowiedzialny za przygodę Bena Kenobiega spisał się bardzo dobrze i mam nadzieję, że zawsze będzie ilustrował te epizody, pytanie tylko, czy Kieron Gillen, który przejmie już niedługo serię po Aaronie będzie kontynuował tę tradycję. Za to Jorge Molina, któremu przyszło zająć się całą resztą, najlepiej sprawdził się w pierwszym swoim zeszycie, kolejne nieco zawiodły. Przypuszczam, że to wina kolorysty, gdyż jeszcze w serii "A-Force" potrafiłem go docenić, tutaj jednak twarze postaci w jego wykonaniu wyglądają nieco dziwacznie w taki ciemnych barwach.

Trzeci w tym roku numer "Star Wars Komiks" to niezła lektura, ale o niższym poziomie niż się na to zapowiadało. Teraz pozostaje czekać na kolejny numer, w którym zobaczymy koniec runu Kieron Gillen w serii o przygodach Darth Vadera.

[rodzynpisze]

#201

Gdy zbliża się premiera serialu o Inhumans, było dość oczywiste, że Marvel jakoś będzie chciał to wykorzystać, a jak nie lepiej, jak nie z komiksem opowiadającym o początkach tych bohaterów? Tym bardziej, że obecnie na rynku nie ma żadnej serii ze słówkiem Inhumans w tytule. Sceptycznie podchodząc do tego tematu dałem się kupić dopiero gdy zobaczyłem zespół twórców, gdyż Christopher Priest zachwyca ostatnio w serii Deathstroke, a Phil Noto już dawno udowodnił, że jest oryginalnym artystą. Z nimi na pokładzie byłem już prawie pewien, że z tego komiksu coś dobrego jednak wyniknie.

I nie pomyliłem się, gdyż pierwszy numer oferuje ciekawe spojrzenie na młodego Black Bolta i Maximusa, którzy uczą się rządzić u boku obecnego króla, znienawidzonego przez wielu poddanych. Jego działania budzą kontrowersje również u Boltagona, który nie rozumie, dlaczego władca nie traktuje ich wszystkich na równi, co przyciąga młodego bohatera do ruchu oporu. W komiksie pojawia się także Medusa, która nie jest tu damą w opałach, lecz silną i niezależną dziewczyną, nie dającą sobą manipulować.

Przy tym wszystkim rysunki Phila Noto, odpowiedzialnego także za kolory zachwycają już od pierwszej strony. Od razu czuć charakter historii i jej skalę. Świetnie ukazuje otoczenie Inhumans i ich samych, wykorzystując tło do wprowadzenie odpowiedniego klimatu.

Pierwszy numer zapowiada ciekawą miniserią, o której myślałem, że mnie szczególnie nie zainteresuje, jednak wystarczą odpowiedni twórcy na odpowiednim miejscu, by to zmienić. Aha, numer ten zawiera też dodatkową dwustronnicową humorystyczną historię autorstwa Ryana Northa i Gustavo Duarte poświęconą Lockjawowi. Nie jest to zły komiks, po prostu z zapowiedzi spodziewałem się czegoś innego.

PS. Drugi numer serii nie zachwycił mnie już tak bardzo, nadal jest dobrze napisany, ale niewiele się w nim dzieje, mało też mamy ukazanego charakteru postaci jak to było w pierwszej części. To jednak wciąż dobra lektura, w dodatku bonusowa historia, tym razem z gościnnym występem Wolverine'a, bawi o wiele bardziej.

[rodzynpisze]

#200

Wedle moich zapowiedzi na blogu wraz z tą notką powinny pojawić się pewne zmiany. Nie mam jednak obecnie zbyt wiele czasu, by wprowadzić je w zycie, a że chciałem by to nastąpiło, zwlekałem z publikacją nowych tekstów. By jednak dłużej nie utrzymywać tej pustki na blogu, dziś jak zapewne zauwayliście już, na stronie pojawiło się kilka innych tekstów oprócz poniższego, by jakoś Wam wynagrodzić to czekanie. Na tak okrągły post nie mogło też zabraknąć wyjątkowego komiksu, więc poniżej zapraszam do lektury mojej opini o pierwszy numerze nowej serii o przygodach Runaways, do której rysunki stworzył Kris Anka, autor obrazka zdobiącego również pierwszą notkę na tym blogu.

Runaways #1

Gdy usłyszałem o tym, że Runaways powrócą z nową serią, bardzo się ucieszyłem. Tym bardziej, że za rysunki odpowiadać miał Kris Anka, artysta, którego styl uwielbiam, w dodatku idealnie pasujący do tych bohaterów. Takiej zapowiedzi można się było spodziewać, skoro już wkrótce premiera serialu na podstawie pierwszych przygód Runaways.

Kto pierwszy raz słyszy o tych bohaterach, musi wiedzieć, że gdy ich poznaliśmy, była to grupa nastolatków, którzy pewnego dnia przypadkiem dowiedzieli się, że wszyscy ich rodzice są złoczyńcami. Wiadomość ta sprawiła, że postanowili oni uciec i jakoś ułożyć sobie życie bez nich, choć przeszłość nie tak łatwo było zostawić za sobą. Nico, Gert, Chase, Karolina, Alex i Molly wiele przeszli od tamtej pory. Drużyna z czasem powiększyła się też o nowych członków, choć nie uniknięto też śmierci niektórych Runaways. Śmierć jednej z bohaterek jest kluczowa dla nowej serii.

Radość związana z zapowiedzią wiązała się również z obawami. Marvel już od kilku lat nie potrafił całkiem dobrze wykorzystać tych postaci, najpierw kasując ich tytuł, a następnie rozdzielając zespół. Po pewnej przerwie część z nich pojawiła się w serii "Avengers Arena", gdzie scenarzysta pisał ich często niezgodnie z charakterem, po prostu bawiąc się nimi. Najwięcej szczęścia miała Nico, która później trafiła pod skrzydła G. Willow Wilson i Kelly Thompson w serii "A-Force". Wydawnictwo próbowało także wykorzystać samą markę, wydając przy okazji Secret Wars miniserię o tytule Runaways, bez "klasycznych" postaci, a z innymi młodymi bohaterami z alternatywnych rzeczywistości. Pomysł nie był taki zły, ale sam komiks dość przeciętnie podszedł do tematu i nie podbił wielu serc. Nowa seria miała więc wrócić do znanych postaci i na nowo ich ze sobą połączyć.

Pierwszy zeszyt tego nowego tytułu może być nieco chaotyczny dla nowych czytelników, gdyż jest mocno osadzony w tym, co do tej pory spotkało naszych bohaterów, Przede wszystkim warto znać ich pierwsze przygody pisane przez Briana K. Vaughana. Zeszyt zaczyna się spokojną sceną z Nico, która w swoim mieszkaniu rozmyśla o tym, co przeszła, jednak nagle pojawia się tam Chase z ranną Gert na rękach. Dziewczyna jest zszokowana, ale wspólnie próbują uratować przyjaciółkę. To na tym opiera się cała reszta zeszytu i jest to historia pełna napięcia, ale i z pewną dozą humoru, charakterystycznego dla tych postaci.

Zapowiadając kolejne podejście do Runaways widać było, że dostaniemy bohaterów, których fani znają i lubią. Do serii zaangażowano Rainbow Rowell, znaną pisarkę powieści młodzieżowych, która nie ukrywa swojej miłości do tych postaci. Z jednej strony to ciekawy ruch, gdyż popularna autorka może przyciągnąć do tytułu nowych czytelników, pozwalając serii zaistnieć na dłużej. Szybko jednak pojawiły się głosy krytyki, mówiące o tym, że pisarka nie potrafi dobrze przedstawiać mniejszości w swoich dziełach, a właśnie z takich bohaterów składają się Runaways. Pozostawało jedynie mieć nadzieję, że autorka, będąc ich fanką, zna ich na tyle dobrze, że uda jej się ciekawie kontynuować ich przygody.

Pierwszy numer wypadł interesująco. Na razie mamy tu tylko Nico i Chase'a, a sama ich relacja jest wymuszona przez sytuację, nie mamy tu żadnej spokojnej rozmowy, jest to więc głównie wprowadzenie do nowej sytuacji, jaką zastanie zespół, gdy uda mu się znów spotkać. Mimo iż tak wiele miejsca poświęcone jest ratowaniu Gert, nie nuży to w żadnym momencie, wręcz przeciwnie. Ciekawi mnie teraz, jak dalej potoczą się losy Runaways, bo mamy ciekawy punkt wyjścia. Do tego liczę na jakiś komentarz do tego, co do tej pory te postaci przeszły, chociażby ich reakcje na śmierć Victora Manchy, ich przyjaciela i członka drużyny. Nie mogę doczekać się, aż znów zobaczę Karolinę i Molly na łamach serii, i jaki pomysł na ich losy będzie mieć Rainbow Rowell.

Fanom Runaways polecam ten zeszyt, jeżeli jeszcze po niego nie sięgneli i mieli wątpliwości co do tego tytułu. To ciekawe rozpoczęcie nowego etapu w życiu tych bohaterów, do tego ze świetnymi rysunkami Krisa Anki. Poza wątkiem Gert mamy też zarys innego, równie ciekawego. Chodzi o rękę Nico, którą dziewczyna straciła i zastąpiła inną, tutaj jednak na nowo ma własną. Jedyne moje obawy wiążą się z tym, że wedle informacji przekazywanych przez autorkę, została ona poproszona o napisanie jedynie sześciu numerów, do tego wydanie zbiorcze nie ma w tytule żadnego numeru, wydaje się więc być samodzielną pozycją. Mam nadzieję, że seria ta jednak potrwa dłużej i będę mógł dłużej nacieszyć się przygodami Runaways.

Tekst pierwotnie został opublikowany na portalu AVALON - marvelcomics.pl. Egzemplarz recenzencki dzięki uprzejmości sklepu ATOM COMICS.

[rodzynpisze]

#199

Ostatnio była mała przerwa na blogu, bo i na Avalonie znaleźć można było więcej moich tekstów, a i tutaj szykują się małe zmiany. Więcej o tym w kolejnej notce, a teraz zachęcam do przeczytania kilku moich recenzji polskich wydań komiksów Marvela, które pojawiły się na wspomnianym już portalu.

Trzeci tom Thora Gromowładnego uznawałem długo za najgorszy z serii, choć wciąż trzymający dobry poziom. Ponowna lektura pokazała, że jest on lepszy niż myślałem, choć wciąż gorszy od chociażby początkowej sagi o Gorrze. Więcej o tym tomie tutaj.

Druga część losów Kamali Khan to dobre domknięcie jej genezy, gdyż udaje jej się tu pokonać swojego pierwszego większego złoczyńcę. Nadal wolę bardziej jej przygody gdy nie ma założonej maski niż to, co dzieję się gdy jest Ms. Marvel. O drugim tomie przeczytacie tutaj.

Nie spodziewałem się albumu poświęconego Black Widow w Polsce, a tym bardziej nie z aktualnej oferty Marvel Now!. Egmont zaskoczył wydaniem "Powrotu do domu", a sam komiks również okazał się dobrą lekturą. Za co doceniem ten album, sprawdźcie tutaj. (Fragmentu okładki jak w przypadku innych tytułów u góry nie widać, bo jest zwyczajnie brzydka).

A na koniec coś od Muchy, czyli trzeci tom Alias. To były czasy, gdy Bendis potrafił pisać nie tylko równo, co i interesująco, a Jessica Jones z tomu na tom wypada coraz ciekawiej. Jesteśmy o krok od wielkiego finału, gdzie pojawi się Purple Man i nie mogę się doczekać. O wspomnianym tomie przeczytacie tutaj.

Na dziś to tyle, wyczekujcie kolejnej notki, gdzie pare planów na przyszłość.

[rodzynpisze]

#198

Pisałem już kilka razy o komiksach od Panel Syndicate, wspólnego dziecka Briana K. Vaughana i Marcosa Martina, gdzie za dowolną kwotę można zapoznać się z kilkoma oryginalnymi komiksami ich autorstwa jak i innych artystów zaproszonych do projektu. W ten sposób otrzymaliśmy świetne "Private Eye, jeden komiks z uniwersum "The Walking Dead", czy też nominowane do tegorocznych nagród Eisnera "Universe!", które również polecam, zwłaszcza piąty odcinek. Obecnie na stronie znaleźć można także kolejne epizody "Barrier", o którym już pisałem, a które wciąż trzyma bardzo dobry poziom i z pewnością wrócę jeszcze kiedyś do omówienia tego komiksu.

Tym razem moją uwagę chciałbym jednak skupić na najnowszej premierze od Panel Syndicate, czyli "Blackhand Ironhead", nowego komiks Davida Lopeza, którego można kojarzyć chociażby z jego pracy przy "Captain Marvel" czy też pierwszej historii z "All-New Wolverine". Jego solowe dzieło to także komiks superbohaterski, w którym śledzimy losy córki pewnego superbohatera, również posiadającej moce, jednak nie wpasowującej się w to, jak chciałby ją widzieć ojciec. To świat, w którym przestępstwa zostały ograniczone praktycznie do zera. Nic jednak nie może być idealne, a naszej bohaterce przyjdzie zmierzyć się z dużą rewolucja w jej życiu. Dodatkowo na jej drodze stanie córka byłej przestępczyni, która ma jej do wyjawienia pewien szokujący sekret.

Dotychczas ukazały się dwa epizody tej serii i muszę przyznać, że to bardzo przyjemna lektura, choć to dość klasyczna historia superbohaterska, która korzysta ze schematów, ale podchodząca do nich z pewną dozą ironii. Ma również bardzo sympatyczną główną bohaterkę, podobne odczucia mam względem jej rówieśniczki i świetnie ogląda się ich interakcje. Tak naprawdę na ten moment aż tak wiele się tutaj nie wydarzyło i chciałbym, żeby akcja pchnęła do przodu. Kto szuka lekkiej historii z dobrymi rysunkami, silnymi głównymi bohaterkami i interesującym światem przedstawionym, "Blackhand Ironhead" to komiks dla niego. Oba epizody znajdziecie pod tym adresem.