Sadece Yazı

[sadeceyazi]

Harf Yazısı

Yine yazasım mı gelmiş? Neden? Bütün bu karanlığı, yalnızlığı dışa vurmak için mi tekrardan? Hayır... Bilmiyorum... Soğuk bir kış gününde mi vuruyor dalgalar hep kıyıya..? Sessizliği içime çekiyor, konuşmak isteyip susuyorum...

Kurumuş dudaklarımla baktığım çorak bir arazi... Geçmiş hep çok uzakta, giderek de uzaklaşıyor... Ah şu şarkılar, neden hep eskileri hatırlatıyor? Anlamsız harfleri dizdim yine birbiri ardına, sanki okuyan kalmışcasına... Beni yalnızca kitaplar anlıyor, lakin onlar da cevap veremiyor... Asırlar evvel gitmiş bir şairi bekliyorum sanki... Beklemek yerine gitmek gerek belki...

[sadeceyazi]

Olduğun Gibi

Bıdık ve bızdık insanlar; yani gençler, küçükler, veletler... Poh poh ile şımarmış, dayaktan uzak yaşamış, harfleri yuvarlayan lüksün yavruları... Nasıl devam ediyor bunların soyu? Nasıl geçinip gidiyorlar öyle gül gibi, ekranlarda gülümsemeleri eksik olmadan..? Siktiğimin popüler yaşamı ve soysuz evlatları...

Böyle bir dünyada yaşamak istemediğimden belki de yaşamsızlığımın sebebi... Aslında böyle şeylerden uzakta olsam mutlu hissedebilirdim... Dağda bayırda bir yerde mesela, kokuşmuşluğun merkezinden başka bir yerde... Yoksa Allah’a şükür bir eksiğim yok, mutlu olmam gerekirdi... Kesin bu kokudan dolayı mutsuzum, şehrin kanalizasyonlarından dışa taşan... Etrafımdaki herkes sıçtığı için mutsuzum. Hayır, yine yap ama başka yerde yap, milletin gözünün önünde değil!

Bir de mutsuz olmak kötü bir şey değil belki de, insanlar mutlu olacağım diye harcıyor kendini. Bırak dağınık kalsın, olması gerektiği gibi olma bir kere de, olduğun gibi ol... Kimse gibi olmasan da böyle olunca, altına pislemiş bir çocuk gibi herkes etrafından kaçsa da olduğun gibi ol... Bir kerecik..

Kedicik...

[sadeceyazi]

Yazmayalı

Kıskanıyor muyum yoksa bütün o aptal insanları, aptallıklarından dolayı? Bir acıları veya belki de bütün acıları eksik oluyor diye..? Banaysa tüm çıplaklığıyla gerçekler kalıyor, boğazıma kadar sokulmuş bütün o politik yalanlar... Sıkıldım aynı şeylerin dönüp dolaşıp aynı şeyler olarak kalmasından. En kara hikayede dahi ufak da olsa bir macera var, benimse salt rüyalarım...

Kimi zamansa kabuslarım, kaçıp da kurtulamadığım hatıralarım... Çok şeyim var aslında, sanki gece dolaşıyor damarlarımda. Uyuyunca dinmeyen acılar, uyanıkken bitmeyen karabasanlar... Sıkıldım diye mi şimdi hepsi..?

Sanmıyorum.

Sıkılmam sonuç olsa gerek, yıllar boyu tükettiğim ortak lanetimizin bir yan ürünü... Ne halimiz varsa görsek de bitse diyoruz bazen... Ama bitmiyor, kimi zaman umut kırıntıları göz kırpıyor...

Yaşayan ölüler...

Ölmüş yaşayanlar...

Ne yazıyordum ben? Sanırım içimde tekrar edenleri döküyorum parmaklarımdan. Başımın ağrısını dindiriyor, sanki bir halt etmiş oluyorum. Çok ilginç bir şey yazmak, bir bağımlılığın geri dönüşü gibi. Ne kadar oldu, söylesene yazmayalı..?

[sadeceyazi]

Vahşet ve Dehşet

Olmayacak sanırım... Olmuyor da zaten. Yazmak istemiyorum, fakat elimde değil. Başım ağrıyor sanki yazmayınca, bir şeyler derimi yırtmak pahasına dışa hücum ediyor. Aptalca bir oyun, kendi kendime oynadığım; saçma sapan bir ceza... Yazdıklarımın hepsi yalan diye kendimi bu afyondan uzak mı tutayım yani? Ne diye..?

Karanlığı içinde söndürmeye çalışıp da başaramayan, böyle olunca da herkesin üstüne kusmakta karar kılan bir kimsenin hikayesi... Kimseler iyi değil zaten, o yüzden üzülmeye gerek yok. Herkes saklıyor şeytanlarını, kimse başarılı olamıyor. Belki birkaç okkalı küfür eder de rahatlarım, günümüz dünyasının şartı bu belki de...

Yazınca bir şey olacakmış gibi değil de yazdıkça olduğu için yazacağım artık, ne çizim ne de diğer belalar, sadece yazı... Yazı bekliyorum, ardından da kışı; yıllar akıp gidiyor gözlerimden, bir tutam daha yaşlanıyorum. İçimde bir kıvılcım eksik, dev robotu tetikleyen bir itiş gücü... Yosunlar altında kalmış, unutulmuş eski bir taş adam... Karanlığı içinde barındıran... Ve karanlık çıkacak delik arıyor... Ne vahşet ve dehşet!

[sadeceyazi]

Sayılamaz Olan

Olmayan özel güçlerim... Bir hiçim aslında bedenini var sanan, gölgeler arasında kendini arayan. Günler gelip geçerken değişen bir şey yok. Dua ediyorum bir yandan da öyle olsun diye, hayat değişip de alışık olmadığım bir zorluğa erişmesin diye... Yerinde saymak yerine bırakmalıyım belki de saymayı, sayılamaz olanı... Evet, sessizlik daim olmalı!

[sadeceyazi]

Kavga Yolu

Davet etmek yerine kavga ediyoruz daima. Sürekli o yükselen sesler, birbirini ezme çabaları... Sıkılmıyor musunuz sizler de..? Dünyanın tozuna daha da bulanmadan uçup gitmek istemiyor musunuz..?

Ne için uğraşıyorsun? Nereye gidecek ki yollar..? Gülümse ve tadını çıkart, dünya yerle bir olsa dahi... Ki zaten olacak, engellemeye çalışma kaçınılmaz olanı...

[sadeceyazi]

Varlık Sebebi

En büyük hayalim çok basit bir şey aslında, bile bile uzak tutuyorum kendimi ondan. Amacını gerçekleştirirsem hayatın, ne kalır ki geriye..? O yüzden işte, asla yeterince para biriktiremiyorum, hayattaki tek hedefime asla ulaşamayayım diye... Sürekli debelenip durayım, bir sebebi olsun varlığımın... 

[sadeceyazi]

Geri Dönen Delilik

Yine aynı şeyler, hastalık gibi yeniden dönüyorum, kendimi derdimi bilinmeze anlatırken buluyorum... Her şeyi bırakıp gitmek isterken hiçbir şeye yetmiyor gücüm. Çok garip, çok ala... Yazınca daha mı iyi oluyordu, vaktimi çöpün dibini boylayacak karalamalarla harcayınca..? Gerçi ne gelir ki elden, başka? Çöpe gitmez mi insanın yaptığı her şey sonunda nasıl olsa..?