Seanse Nienawiści

Grafomania, narzekanie, krindż

[seansenienawisci]

GHOST IN THE MACHINE

Istnieją jeszcze niewątpliwie ludzie, którzy sądzą, że technologia zbawi świat. Apologeci liberalnego snu o Silicon Valley, który okazał się faktycznie kafkowskim koszmarem. Fani właścicieli korporacji, budżetowego Lexa Luthora, czy skrajnie egocentrycznego, najbardziej rozpoznawalnego obecnie beneficjenta apartheidu w RPA cierpią chyba na skrajny sztokholmski syndrom. Fetyszyzacja technologii nie jest zjawiskiem nowym, rozlewa się jednak na wszystkie dziedziny życia, tak jak na wszystkie dziedziny życia rozlewa się informatyzacja. Przykro przerywać piękny sen, lecz marzenie o absolutnej wolności, którą miał gwarantować internet już dawno przestało być snem, pozostało czystą naiwnością. „Wolnościowe” medium wpadło w łapy kilku największych graczy, którzy grając indywidualistycznym duchem epoki, sprowadzili użytkowników do biernych konsumentów, którzy wolność swą zamanifestować mogą jedynie za pomocą wydawania pieniędzy.

            Istnieje niemniej jednak pamięć innych, prostszych czasów, które były obietnicą wirtualnego wyzwolenia. Czasy, w których komputery i telefony komórkowe nie były głównym narzędziem terroru późnego kapitalizmu oraz nie zmuszały nas do permanentnej obecności w pracy. Epoka, w której gry były już biznesem, ale wciąż rozrywką. Bez reklam, mikrostransakcji, absurdalnie drogich DLC, bez perfidnego dojenia graczy tak jak robi to przykładowo Rockstar z GTA V (grą zombie, która najwidoczniej nie może się pożegnać z tym światem, ślizgając się pomiędzy kolejnymi generacjami konsol, generując zyski dla „zdystansowanego” i „antysystemowego” producenta). Nostalgia ta jest zręcznie wykorzystywana przez producentów sprzętu, którzy zdają się coraz częściej dostrzegać fakt, że retro nie jest wyłącznie domeną fanatyków, którzy pragną marnować czas na uruchamianie mało grywalnych gier na magnetofonie podłączonym do Commodore 64. Na rynku są retrokonsole od Nintendo, Sony, ostatnio widziałem Amigę 500 mini. Ekspertem nie jestem, użytkownikiem (z przyczyn finansowych) również. Popularne są również gry wyglądające jak żywcem wyjęte z komputerów ośmio- oraz szesnastobitowych. Wszystko to ma wyraźnie duchologiczny sens. Niezrealizowane obietnice wyzwolenia, jakie niósł za sobą świt technologii informatycznych wciąż rezonuje w naszej kulturze. I wciąż jest kapitalizowany. Media społecznościowe zamykają swoich użytkowników w bańkach o grubości murów więzienia Guantanamo. Pomimo możliwości ciągłego kontaktu, ludzie czują się coraz bardziej izolowani. Technologie komunikacyjne zmierzają w kierunku alienacji. Generalnie, internet, który w założeniu miał pozwolić na kontakt z całym światem oraz nieograniczone zdobywanie wiedzy (sławne „w intrenecie jest wszystko”), przyczynił się wzrostu plemienności i szerzenia pogardy dla ludzi, którzy mogą myśleć dokładnie to samo co my, ale po prostu inaczej to artykułują.

            Nowoczesna technologia w opakowaniu z przeszłości przypomina trochę żiżkowe słowa o kawie bez kofeiny czy piwie bez alkoholu. Chcemy doświadczać tego, co kiedyś, lecz bez dyskomfortu uszkodzonych taśm, absurdalnego czasu ładowania, kruchości dyskietek oraz prymitywnych systemów operacyjnych i z możliwością zapisu gry. Radosna prostota starych gier kryje za sobą rozwój, który je zabił. Czas, niczym u Szekspira, wypadł ze swych ram. Technologiczne patrzenie wstecz to nie tylko domena gier. Muzyka ponownie wydawana jest na kasetach lub płytach winylowych. Nie są one już domeną bufonowatych melomanów, którzy cierpią na nienawiść do wszystkiego, co popularne. Kaseta magnetofonowa przestała być utożsamiana z archaicznym, nieporęcznym nośnikiem. Jest symbolem technologii, która umożliwiła zabranie muzyki ze sobą wszędzie gdzie chcemy. Ciekawe, czy doczekamy takiego powrotu starego, dobrego ipoda. Chociaż znając pazerność apple’a dostaniemy nawet retro uszkodzone kable do ładowania i retro zbite przednie szybki od iphone’a. Kaseta jest ponadto namacalna, nie jest jedynie cyfrowym śladem na dysku, czy danymi przesyłanymi przez serwis streamingowy. Ciężko czuć sentyment do samych kilobajtów, zapisanie ich na magnetycznym nośniku, który prędzej czy później nie będzie zdatny do użytku to już inna sprawa.

            Przyszłość okazuje się być przeszłością. Banał Fukuyamy o końcu historii, nieaktualny już w momencie jego stworzenia, tak bardzo mocno wbił się w głowę korporacyjnych księgowych, że postanowili wyciągnąć z lamusa wszystko co możliwe, sprzedać to niezliczoną ilość razy, a ponadto nazwać to innowacją. Obecnie widzimy wielkie wskrzeszenie lat 90. W sensie dosłownym. Zamiast Miasteczka Twin Peaks, Spice Girls i złotego gola Olivera Bierhoffa na Wembley mamy katastrofalne nierówności ekonomiczne, kryzys, coraz większe obszary biedy i wojnę w Europie.

[seansenienawisci]

KRÓTKA HISTORIA O TYM JAK ZMARLI MOGĄ POMÓC ŻYWYM (NO, TYLKO TROCHĘ)

Nie pojawił się jako duch, nie przyszedł do mnie we śnie.

Zdarzyło się to w trochę widmowym świecie, który miał być wolnościową utopią, a został zawłaszczoną przez nienachapanych socjopatów dystopią (tak jak w sumie cały świat).

Do rzeczy

Szukałem jakiś czas temu informacji o powieści „Infinite Jest” Davida Fostera Wallace’a. Trafiłem na coś innego. Na wykaz tytułów książek, które znajdowały się w jego bibliotece. Było tam coś Sienkiewicza, był Kafka i chyba Dostojewski. Było również coś co mnie niebywale zainteresowało i nosiło tytuł Drama of the Gifted Child.

Byłem, tak mi się zdaję, gifted child. Oceny miałem całkiem niezłe, a uczyć się nienawidziłem. Czytałem płynnie w wieku czterech lat, a trochę później zacząłem sam uczyć się rosyjskiego. Nie ma to jednak znaczenia. Według jednych zmarnowałem to wszystko przez swoje lenistwo/podejście/czy tam inne pierdolenie, według mnie rodząc się w kurewsko czasem biednej rodzinie w najbiedniejszym rejonie chlewu zwanego III RP, raczej sobie nie pomogłem.

Książka jednak nie o ekonomii i kurestwie polskich polityków, a o psychologii. Otworzyła mi oczy w wielu kwestiach.

Nie będę przytaczać treści, jak ktoś chce to sobie spiraci, tak jak ja. I może komuś, tak jak mnie, książka ta przyniesie ulgę. I przekona kogoś, tak jak mnie ostatecznie przekonała, że pomoc może być konieczna, bo racjonalizacja nic nie da.

A żyjemy w Polsce, w kraju, w którym żyć to się chyba nigdy nie dało, propaganda karmi nas Lewandowskimi i innymi stworami, i każdy chyba ma (a szczególnie młodzi) problemy z psychiką.

David dzięki wielkie, jeśli istnieje życie po śmierci, to dostaniesz dobrą flaszkę.

[seansenienawisci]

[seansenienawisci]

MAM TAK SAMO

Jak Ty miasto moje, ale nie zamierzam się tych chwalić, bo jest w stanie zapaści.

Mam tu drogi dziurawe jak po bombardowaniu

Mam paru uchodźców, ale nie chcę mówić o wojnie, bo się na tym nie znam, a kretyńskich opinii mamy obecnie za dużo.

Mam tu władzę, która udaje, że coś robi i obywateli, którzy co cztery lata udają, że władzę tę rozliczają.

Mam eksodus młodych ludzi (szczęśliwi ci, którym udało się wyrwać).

Mam ciągłe stawianie na przeszłość i udawanie, jakie to były kiedyś złote czasy, że był tu król i była królowa, a niektórzy, że odwiedził je nawet pierwszy sekretarz komitetu centralnego. Rozwiązywania obecnych problemów mieszkańców nie przewiduje się

Mam tu wspomnienia, dziwnie jałowe, typu studenckie czasy, które polegały na bieganiu za dziewczynami (które mnie zazwyczaj nie chciały) i piciu wódki (ta – na moje nieszczęście – chciała mnie zawsze).

Mam tu szkołę plastyczną, jeden z niewielu jasnych punktów.

Mam tu trochę fetowanych zabytków i masę takich, które właśnie w tej sekundzie się rozpadają, ale nikogo to nie interesuje (chociaż władza mówi o wyłącznie o tradycji).

Mam lumpy, kościoły, monopole, apteki i absurdalną galerię handlową, był nawet sex-shop, ale nie przetrwał zmasowanego ataku brygad obrońców moralności.

Mam trochę znajomych, ale większość już dawno uciekła.

Nie mam jednak miłości

Ona być może również uciekła?

I czeka na mnie gdzie indziej

[seansenienawisci]

FILM DOKUMENTALNY

Jest to historia o tym, jak w obecnym świecie nie jesteśmy już w stanie nic zrobić. Nawet jeśli coś zrobimy, to musimy zrobić coś innego, a potem coś zupełnie innego, potem jeszcze coś innego i tak bez końca.

To historia o tym, jak nasze wybory wydają się być bez znaczenia, bo gdy już coś wybierzemy, to musimy wybrać ponownie i potem jeszcze raz i jeszcze raz. Zawsze znajdą się również ludzie, którzy nasze wybory zakwestionują.

Wszystko zaczęło się 80 lat temu w małej wiosce w południowo wschodniej Polsce, gdzie narodził się człowiek, którego teoria zmieniła świat. Jego świat, gdyż pozbawiony zdolności paranormalnych nie miał możliwości obserwacji świata oczami innych ludzi.

W tym samym czasie, po drugiej stronie kuli ziemskiej narodził się człowiek, którego teoria również miała zmienić świat. Jego świat, gdyż on podobnie nie mógł widzieć świata oczami innych,

Wkrótce okazało się, że osób tego typu jest znacznie więcej i wydawało się, że nadchodzi nowa era ludzi, którzy tworząc swoje własne idee będą w stanie zmienić świat na lepsze.

Wtedy jednak stało się coś dziwnego.

Okazało się, że ich idee nie mają żadnego przełożenia na rzeczywistość. Ludzie ci musieli toczyć walki z codziennością, stojąc na przystanku PKS, siedząc w robocie, której nienawidzą, czy tkwiąc w nieudanych związkach, albo w nawet w nieodwzajemnionej miłości.

Okazało się również, że ludzie ci sami zapomnieli o swoich ideach zanurzając się w nudnej do zarzygania rzeczywistości.

[seansenienawisci]

30

Trzydzieści lat w jednym miejscu. Brzmi jak wyrok, prawda? To jednak nie efekt przestępstwa. Chyba, że uznamy życie za przestępstwo. Gdy człowiek wątpi, albo mu się nie wiedzie, zastanawia się, za jakie grzechy go tu zesłano. Podręcznikowo postmodernistyczna, nudna wariacja na temat „Procesu” Kafki. Józef K nie czeka na wyrok. On w swojej niepewności co do przyszłości (i przeszłości) już jest ukarany. Mark Fisher (nieodżałowany) powiedział kiedyś, że aby mieć czas na czytanie trzeba zapewnić sobie dożywocie. Ja podczas swojego trwania w tych samych czterech ścianach głównie czytałem. No, wtedy gdy miałem na to siłę. Czy zmądrzałem do lektur? Czy odkryłem sens życia? Nic z tych rzeczy. Jedyne co odkryłem to fakt, że nowoczesna proza często mnie nudzi, a wynurzenia pisarzy, którzy pod maską otwartości przemycają chęć wzniecenia kontrowersji jest żałosna. Absolutnie żałosna. Ekshibicjonizm robił wrażenie. Miało to miejsce dawno temu. Darujcie sobie, nie każdy czytelnik jest nudnym mieszczuchem – są tacy, którzy coś przeżyli. Cóż za zaskoczenie, prawda? W kwestii sensu życia kiedyś się wypowiem. I ostrzegam, że jeśli ktoś jest materialistą, to mu się nie spodoba i mnie wyszydzi. I ja jego umysłowe ograniczenia również. Co do prozy nienowej, to uważam, że niektóre „dzieła” powinny sobie stać na półkach zapomniane przez czytelnika, bo ich czas już bezpowrotnie minął. Tako rzecze literacki malkontent.

Trzydzieści lat. Czy to dużo? Nie, to bardzo dobry czas. Coś się widziało, a z drugiej strony coś jeszcze się zobaczy. Katastrofę klimatyczną, przykładowo. A może się nie zobaczy. Kto wie, co przyniesie los. A raczej banda psychopatów zwanych „światowymi przywódcami”. Wspomnieć o bogu? Nie widzę potrzeby. Jest, jeśli się wierzy, a jeśli się nie wierzy, to nie ma. I zaskoczę dogmatyków, to nie są stany permanentne. Tak jak nowocześni ateiści, do bólu poprawnie „progresywni” potrafią być tak szowinistyczne zakutymi łbami, że powinni chyba powiesić sobie na ścianie portret Radovana Karadżicia. Z drugiej strony osoby religijne, bardziej zachowawcze, nieczujące potrzeby onanizowania się postępem, potrafią być dobrymi ludźmi. Być może dlatego, że do dobra mają bardziej praktyczne podejście i nie ograniczają się do pisania nudnawych tyrad na facebooku, które i tak będą wyłącznie odbijać się od ścian bańki.

Czy jestem pesymistą? James Baldwin powiedział kiedyś, że dopóki żyje, to jest optymistą. Mój kolega z liceum powiedział, że jest optymistą, bo życie samo w sobie jest piękne, a potem to już będzie chuja wiedział. Inteligentnie. Mój kolega ze studiów powiedział, że ja jestem optymistą, bo jak mam problem, to szukam rozwiązań, a nie płaczę. Czasem płaczę, a rozwiązania miałem ograniczone. Nie wiem więc co powiedzieć. Nie miałem/mam nic do stracenia. Pochodząc z rodziny, w której bieda czasem zahaczała o skrajność i licząc głównie na zatrudnienie, gdzie płaci się kpinę/jałmużnę minimalną, rozwiązania wciąż mam ograniczone. I ręce związane. Przyznam się, że popełniłem kiedyś zbrodnie, wielką zbrodnie. Miałem wtedy 20 lat i chciałem żyć oraz mieć własne zdanie. Chciałem kochać i patrzyć w gwiazdy. Nie chciałem tyrać za marne grosze i kłaniać się panom-chamom. Przewieźcie mnie do Hagi, to był zamach na cały waszyngtoński konsensus. Kiedy indziej, siedząc przy wódce ze znajomymi, stwierdziliśmy, że Polska ma przyszłość. Nowe pokolenie wydawało się nam nową nadzieją. Mówiąc oględnie, nie interesuje ich spotkanie w Magdalence, lustracja, dziesięć przykazań Jeffreya Sachsa, przeszłość w PZPR, Jaruzelski, Michnik i wszyscy ci „architekci” obecnego burdelu. Muszę się przyznać, że je wciąż w nich wierzę. Więc jednak optymizm. Oto terapeutyczna magia pisania.

Jeśli komuś przeszkadzają wulgaryzmy, to niech się rozejrzy po świecie. Wojna w Ukrainie, wielowymiarowy kryzys, a ci ignoranci czepiają się języka. Kiedyś wracając pociągiem z miasta wojewódzkiego do miasta powiatowego nie miałem zbyt dobrego humoru. Jestem nerwowym człowiekiem, zdarza mi się więc całkiem dużo przeklinać. Zwrócono mi na to uwagę. Odpowiedziałem: „widzę, mamy tu ekspertów od kultury, proszę o odpowiedź na dwa pytania. Pierwsze: egzystencjalizm w twórczości Witolda Gombrowicza. Drugie: czysta forma w twórczości Witkacego”. Zapadła cisza. Puenty nie ma. Tak mi się przypomniało.

Wciąż zastanawia mnie ten optymizm. Kiedyś zdarzało mi się szydzić z ludzi, którzy ciężko pracując na zachodzie za niezbyt duże pieniądze, przyjeżdżali do Polski i zachowywali się, jakby byli z Saudyjskiej rodziny królewskiej. Mówiłem, że tam jedzą konserwy dla psów, a tu wielkie państwo. Teraz, gdy wiek mój wkracza w trzecią dekadę, ja sam będę jadł w Polsce powiatowej, Polsce C, psie konserwy, by się stąd ruszyć do jedynego miasta, które faktycznie mnie interesuje (przy czym nie wiem, czy tej idei nie porzucę – wytrwały to ja raczej nie jestem). Po co więc było szydzić? Gdybym znał Obi-wana Kenobiego, powiedziałby, że zostałem tym wszystkim, co miałem zniszczyć. Kto wie, może to prawda? Mistrz nie wpadłby jednak na to, że ja nie mogę użyć mind trick, gdy chcę zdobyć skądś pieniądze. Chyba jednak faktycznie optymizm. Ciekawe.

[seansenienawisci]

ARCYDZIEŁO. PUSZKIN, KAFKA, SONTAG, ACHMATOWA (WSTAW KOGO CHCESZ) W JEDNYM TOMIE! MŁODY AUTOR, LAUREAT WSZYSTKICH MOŻLIWYCH NAGRÓD JESZCZE PRZED URODZENIEM!

Nowa nadzieja, ale podobnie jak u Lucasa to jest faktycznie część pierwsza, a nie czwarta. A może czwarta. Jeśli weźmiemy pod uwagę co przepadło, co zabrała historia, co wymazała przeładowana pamięć, dałoby się z tego sklecić trzy części poprzedzające. Czy jednak, niczym u Lucasa, przedstawiałyby pokrętną genezę? Nie wiem, tutaj geneza będzie równie pokrętna. I „widmowa”, bo nie wszystko pamiętam.

Było podle deszczowy dzień roku 19xx, gdy wydarzyła się ta rodzinna tragedia i straciliśmy tę ważną osobę. Dla mnie była to tragedia szczególna, bo nasze relacje były wyjątkowe. A może był to upalny dzień roku 19xx, gdy zdarzyła się podobna tragedia, ale zmarła osoba nie była mi aż tak bliska. Nie wiem, może pomyliłem te dni. Nie pamiętam pogrzebów, nie pamiętam śmierci, niczego nie pamiętam. Pamiętam, że były kiedyś lata 90. Dla jednych najczarniejsze, dla innych najlepsze, ale co ja wiem, skoro urodziłem się grubo po roku 2000.

Gdy wyszedłem po raz pierwszy z głównej stacji kolejowej miasta X, miasta legendy, gdzie i krew była przelana i triumf celebrowany, zastanawiałem się, jakie jest moje miejsce w historii. Czy metropolia zauważy moje istnienie? Czy będę jedynie małym punkcikiem w szarej masie podążającej codziennie ulicą M-skiej ku spełnieniu swoich marzeń i zapomnieniu swoich wstydliwych sekretów? Czy znajdę tu miłość życia? A może nienawiść dłuższą nawet niż życie? Tyle do zwiedzania, tyle do zobaczenia, a czasu tak mało i finanse pewnie na to pozwolą. Moja zaduma przerwana została nagle chęcią wypicia kawy w pewnej dosyć popularnej kawiarni, co nie mogło mieć miejsca, gdyż w mieście X byłem tylko za pomocą google maps.

Zawsze marzyłem o posiadaniu jakiegoś klasycznego samochodu. Stało się to rodzinną legendą. Rodziny, która mnie na świat wydała i tej, którą sam założyłem. Po latach ciężkiej pracy i zaniedbań innych możliwych wydatków, w końcu się doczekałem. Samochodem tym bardziej może będzie cieszyć się moja córką, która dostała go na swoje osiemnaste urodziny. Nie była zadowolona, bo inne dzieci dostawały nowoczesne, modne samochody. A ona dostała stare BMW, w grafitowym kolorze. Bez jednego koła i szyb. W skali 1:43. Nie cieszyła się też, bo nie mam córki.

Zastanawia minie kwestia, na ile bycie pisarzem oznacza bycie ekshibicjonistą. A jeszcze bardziej na ile pisanie takiej szczerej, bolesnej biografii jak moja może to oznaczać. Los nie był łaskawy, lecz uważam, że należy pilnować językowej i tematycznej elegancji. W odróżnieniu od innych pisarzy, nie będę pisać o nadużywaniu alkoholu i wystrzegać się będę wulgaryzmów.

Ciężko zrobiło mi się na sercu, gdy przypomniałem sobie, w jakich okolicznościach po raz pierwszy się najebałem. Było to straszne przeżycie i nie zamierzam już tego wspominać, szczególnie, że jak to określił jeden z moich przyjaciół „konkretnie zjebałem imprezę”.

Przyjaciele. Wspaniali ludzie. Niestety nie wszystkich mogłem bezpiecznie wspominać. Niektórzy zginęli na wojnie. Jeśli znajdę sześć minut, to o niej opowiem. Niektórzy byli partyzantami, więc przez lata musiałem o nich milczeć. Wstyd się przyznać, ale nie chciałem odwiedzać zagubionych grobów pewnych osób, gdyż ktoś mógł zobaczyć, a takie były czasy. Nie jestem wyjątkiem, każdy miał takie historie. Zostało trochę ludzi z tamtych lat. Ludzi kryształowych, których kręgosłupy zostały zgięte wiekiem, a nie historia. Czy pamiętam nazwiska? Nie, jestem za młody na to, by się z kimkolwiek przyjaźnić.

Dzieciństwo wspominam szczęśliwie. Nie zdarzyło się wtedy nic złego. Mieszkaliśmy w wielkim domu, w którym mieliśmy nawet nadmiar miejsca. Jako ludzie dosyć majętni, nie borykaliśmy się z większością bolączek codziennego dnia. Pamiętam, jak pewnej zimowej nocy wybiegłem przed dom i spojrzałem w niebo, sądząc, że znajdę w nim odpowiedź na pytanie dotyczące mojej przyszłości. Gdy wróciłem do naszej skromnej izby, gdzie mieszkaliśmy wspólnie z rodzicami i siostrą, pomyślałem, że mam wielką przyszłość. Powiedziałem to rodzicom, którzy zareagowali łagodnymi uśmiechami. Niestety, podczas wojny nasz dom został zniszczony, a los rzucając mnie po świecie nie chciał mnie skierować do rodzinnej miejscowości. Do tej pory śnię o naszym pięknym domu. O sypialni rodziców, o pokoju siostry z białymi meblami. O garażu, w którym tato parkował swojego służbowego Citroena. Śnię o kotłowni, gdzie bawiłem się wraz ze służącymi. Modliłem się czasem, aby sny te się zmaterializowały i mógłbym wrócić tam, w rodzinne strony. Jednak historia nie bywa aż tak łaskawa. Pozostaje mi pamięć. Gdy przybyłem tam w ubiegłym tygodniu uświadomiłem sobie, że był to zwykły jednorodzinny dom, a nie willa. Citroen stał zaś w szopie, nie w garażu. Jedynie te służące jakby realne, po tylu latach…

[seansenienawisci]

JAK NIE BYĆ INTELEKTUALISTĄ

Elity intelektualne w naszym kraju to mają ciężkie życie. Całe życie muszą udawać. Za fasadą zamiłowania do kultury, patriotyzmu, poczucia obowiązku wobec społeczeństwa, czy nawet zwykłej przyzwoitości kryje się odmienny obraz. Obraz ludzi, którym zależy czasem na dwóch, a przeważnie na jednej rzeczy. Odpowiednio władzy i pieniądzach oraz samych pieniądzach. Niezmiernie od lat dziwi mnie również fakt, jak bardzo ograniczeni w swych horyzontach potrafią być ci ludzie. I jak bardzo ich rzekome wykształcenie przysłania przyzwoitość oraz resztki empatii. Jeden z takich właśnie „intelektualistów” (nie mylić z prawdziwymi intelektualistami, gdyż tym należy się oczywiście szacunek) powiedział mi:

- Dobrze, że nie masz pieniędzy, bo jest inflacja.

Schowajcie się z swoimi teoriami wy Keynesy i inni ekonomiści. O to szanowny pan dumny ze swojego braku elementarnej wiedzy o tym, jak żyje się w kraju nad Wisłą przemówił i obalił wszystkie wasze teorie. Jedną prosta myślą - lepiej być biednym. Ciekawe dlaczego ten sam człowiek wydaje się być zainteresowanym jedynie powiększeniem swojego stanu konta? Czyżby był hipokrytą? Być może, chociaż ja znam inne określenie na ten sposób myślenia. Zaczyna się na „k”, kończy na „o”.

Bądźmy szczerzy, w Polsce „intelektualiści” mają wielkie zasługi w robieniu z siebie prostytutek panującej ideologii. Wielu ze starszego pokolenia wchodziło bez lubrykantu w dupę stalinistom, później poodwilżowej PZPR i tak w tych politycznych odbytach jest im dobrze, że w 1989 roku zmienili front i żyją tam do dziś. Tak jak kiedyś gotowi byli wspomóc swym (bez)rozumem matkę partię, tak obecnie zrobią wszystko by podtrzymać swą lojalność wobec rządzących teraz. Przeraża mnie, że ludzie ci potrafią leczyć swoje kompleksy, racjonalizując wszystkie wynaturzenia systemu, w którym żyjemy. A mogliby powiedzieć wprost: jesteśmy nienachapani, chcemy więcej, więcej, więcej….

Samo pojęcie intelektualisty jest dosyć niejednoznaczne. W Polsce może nim być wulgarny buc, zachowujący się jak czternastolatek, który pierwszy raz po secie wódy wciągnął kreskę. Jego chamstwo jest ponadto nazywane „niebywałą inteligencją”. Brawo. Może być nim również dziennikarz o dziwnych związkach z wymienioną wyżej nieboszczką partią, której siedziba znajdowała się na Nowym Świecie 6/12, co nie przeszkadza mu jednak w nazywaniu wszystkich przeciwników „komunistami”. Być może powinien się zgłosić do psychiatry, skoro widzi wszędzie komunistów. Swoją drogą ciekawi mnie, czy są to jacyś randomowi towarzysze, polityczny plankton w rodzaju KPP, czy może znane osobistości typu Lenin, Róża Luksemburg, a może sam marszałek Tito. Może być nim, co oczywiste radykalnie fajnopolacki, youtubowy celebryta, który zajmuje się powtarzaniem obowiązkowych pogadanek dla grzecznych dzieci systemu. Oczywiście przy okazji wykreowany na odważnego myśliciela (i przyjmujący hajs od korporacji mających literalnie krew na rękach).

Oczywiście ci ludzie wyrobili sobie mechanizm obronny, którym chcą krytyków uciszyć, czy jak to się teraz mówi scancellować. Popierają oni wszystkie radykalnie „progresywne” nowinki, najczęściej zaimportowane z USA i oskarżają swoich oponentów o bycie <tu wstawcie dowolne wyzwisko>. Faktycznie jednak wspierane przez nich ruchy nie polepszają sytuacji mniejszości, o które rzekomo walczą. Większości, której żyje się w Polsce ciężko również. Po prostu maja wygodny sposób na uciszenie ludzi o innych opiniach (nazywając ich przykładowo nazistami i życząc im spalenia w piecu. Hmmm…. coś się tu nie zgadza. Jeśli dobrze pamiętam, to naziści palili swe ofiary w krematoriach. Czyżby więc spod nowoczesnego wizerunku przykładnego mieszczucha spoglądały brunatne żądze? Halo, Erich Fromm?).

Ktoś może powiedzieć, szczególnie jeśli utożsamia się z tymi antybohaterami, że ja zazdroszczę, że to resentyment, że jestem przegryw i malkontent, a tutaj leczę swoje kompleksy. Jakieś mam, jak każdy, szczególnie jak każdy żyjący w tym chorym systemie, ale te raczej się leczy na terapii, nie na blogu. Nie zazdroszczę tym ludziom, chcę jedynie zwrócić uwagę, na to, że są oni jedynie częścią zjawiska, które Janek Śpiewak (bardzo szanuję) nazywa patokulturą. Ubrana w mądre słowa i poważne pozy apologia wyzysku i pogardy dla słabszego nie jest intelektem, jest idiotyzmem. Ludzie ci boją się właśnie tego, że będą musieli wstawać o 6:00, tyrać przez cały dzień i martwić się, czy będą mieli na następną ratę kredytu mieszkaniowego. Nawet jeśli starają się to przykryć tandetną ekwilibrystyką. Niech uważają, mogą sobie złamać kręgosłup. O, przepraszam, za pieniądze zrobią wszystko, już go więc nie mają. Jak to kiedyś grali na koncertach Kaenżetu? Wszyscy artyści to…. (mała poprawka, nie wszyscy – dzięki bogu).

Najbardziej drażniące w tej zamkniętej w bańce stworzonej ze zbrojonego betonu klice jest to, że pomimo braku jakiekolwiek pojęcia o tym jak żyje przeciętny zjadacz chleba, zawsze wychylają się z jakimiś idiotycznymi poradami, które są dla zwykłego człowieka nic nie warte. Rozumiem, gdyby powiedzieli wprost: „radzę urodzić się w bogatej rodzinie”, „radzę zastąpić sztukę komercyjnym chłamem”, „radzę kogoś oszukać”, „radzę zostać błaznem na partyjnej konwencji” (albo w przypadku starszego pokolenia – radzę mieć dziadka w komitecie centralnym PZPR, a później przez trzy dekady drzeć japę, jak to się nienawidzi komuny). Zamiast tego zgraja ta przerzuca cała odpowiedzialność za los na barki jednostki, czym ostatecznie przekonują nas, że nie myślą samodzielnie, a robi to za nich ukochana przez nienachapańców, którym się powiodło neoliberalna ideologia. Nawet taki paskudny typ jak Warren Buffet przyznaje, jak ważne jest stworzenie ludziom odpowiednich warunków do rozwoju. Niestety polska pseudoelita to mudżahedini dzikiego kapitalizmu. Nic więcej. Nawet pomimo formalnego wykształcenia, tytułów i innych zaszczytów. Im wcześniej to zrozumiemy i przestaniemy słuchać tych zdrajców kultury i rozumu, którzy myślą wyłącznie o sobie i stanie swojego konta, tym lepiej.

Na koniec kącik kulturalny.

Witkacy już przed wojną szydził z polskich „elit” sądząc, że to banda zakompleksionych, napuszonych nieuków. Być może dlatego uważany był przez to perfidne towarzystwo za grafomana.

Maksym Gorki powiedział o Leninie, że ten szlachcic kompletnie nie rozumie społeczeństwa, którym rządzi i uważa ludzi za rudę, którą należy przerobić. Trudów życia codziennego wódz rewolucji nie znał.

Ergo: Nie ważne jaki ustrój, jeśli rządzą i kulturę tworzą ludzie, którzy nie mają żadnego pojęcia o życiu zwykłego człowieka, dobrze nie będzie. Dla nich jesteśmy tylko anonimową masą, która ma na to „wielkie państwo” zapierdalać. Nieistotne, skąd się politycznie wywodzą. Czy partia ma w nazwie komunizm, obywateli, czy sprawiedliwość. Tak samo będą mieli nas gdzieś.