[milatedebiyat]

İlkelerine bir kez olsun ihanet eden insan, hayat ile olan saf ilişkisini yitirir. Bir insanın kendine karşı hile yapması, onun, filminden, hayatından, her şeyinden vazgeçmesi demektir.

Andrey Tarkovski

[tragedya]

Bir kez sevmiş olan ve hâlâ seven biri, kendini aşka elverişli bir hale getirmenin ne kadar zor olduğunu, ne kadar uzun sürdüğünü bilir. İnsan acı çekerken anlar, aşk için emek vermeye bir daha kolay kolay kalkışamayacağını.

Wilhelm Genazino - ‘’ Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk ‘’

[sevgilialya]

Zaman mı? Değil zaman

Akan zaman değil mesafelerdir

Güneşin çekici yukarda

Suyun bıçağı aşağıda

Krom alçakgönüllü, bakır utangaç

Ağaç: bir damla iki kıvılcım arasında

Rüzgâr bilmiyor nerden eseceğini

Sınırlar kesik,

Yerleşme yerlerinde balkıma

Biz kırıldık daha da kırılırız

Ama katil de bilmiyor öldürdüğünü

Hırsız da bilmiyor çaldığını

Biz yeni bir hayatın acemileriyiz

Bütün bildiklerimiz yeniden biçimleniyor

Şiirimiz, aşkımız yeniden,

Son kötü günleri yaşıyoruz belki

Ilk güzel günleri de yaşarız belki

Kekre bir şey var bu havada

Geçmişle gelecek arasında

Acıyla sevinç arasında

Öfkeyle bağış arasında

Biz kırıldık daha da kırılırız

Doğudan batıya bütün dünyada

Ama kardeşin kardeşe vurduğu hançer

Iki ciğer arasında bağlantı kurar

Büyür, bir gün, zenginleşir orada

Çünkü Ali’yi dirilten iksir de saklı

Hasan’a sunulmuş ağuda,

Granitin de olur bir okyanus diriliği,

Nehirler daha uysal akar,

Bir çiçek nasıl açıyorsa kendiliğinden

Bir kuş nasıl uçuyorsa

Öyle sever, çalışır insan,

Kıraçlar çarptıkça dağlara

Gül göçürür şafağından

Doğanın altın şafağından

Insanın altın şafağından

Tarihin altın şafağından

Biz kırıldık daha da kırılırız

Kimse dokunamaz bizim suçsuzluğumuza..

[sevgilialya]

‘Hoping for the best, prepared for the worst, and unsurprised by anything in between.’

(Im sorry because of your mother was the opposite of that)

Maya Angelou

[sevgilialya]

“İçimde birçok anlar bitmek tükenmek bilmez bir yıkıntı, bir huzursuzluk var.

Bulamadığım, bulamayacağım bir şeyi daima arıyor gibiyim. Nedir beni mesut edecek, ne gibi bir şeydir, onu da bilmiyorum.. ”

[sevgilialya]

Ben ona sıkıntılı güz günlerinde

Yedi renkli yaz yağmurları dilemiştim

Kırmak istememiştim duygu filizlerini

Büyük bir ustalıkla susturup içimdeki uğultuyu

Rüzgarımı olanca yumuşaklığıyla salmıştım üzerine

İncinmesin diye tek

Acıyı bile ters yüz eden

İncelikli bir gülümsemeyle yüzümde

Ben ona gittikçe soğuyan zamanlarda

Sıcacık bir sığınak olayım istemiştim

İnsanlar içinde üşüdükçe

Güvenle gelebileceği ..

Kuşların kanatları neden vardır?

Bir insan neden ağlar yarı yaşına gelince?

Bulutlar gökyüzünün yükü müdür, süsü müdür?

Tutsağı mıdır rüzgarın, sevgilisi midir?

Konuşayım istemiştim bir yüreğin dilince

Yanıtı olmayan sorularda boğmak istememiştim

Ben ona sabah olamasam da

Dingin bir ikindi olayım istemişimdir

Herşeyin usul usul durulduğu saatlerde gelsin

Yüzünde uçuk bir gülümsemeyle

Yaslasın yorgunluğunu gövdemin yaşlı çınarına

Serip üzerine yapraklarımın ağırlıksız yorganını

Dinlendireyim istemiştim

Üşütmek istememiştim.

Ben ona ne istemişsem bu yalnızlık aylarında

Gecikmiş... İnce... Güzel ve uzak...

Biraz da kendime istemiştim

Sevgi adına ..

[marcusalldaylius]

“Live not as though there were a thousand years ahead of you. Fate is at your elbow; make yourself good while life and power are still yours.”

— Marcus Aurelius - Meditations, IV, 17

[stay-close]

I can't explain to you or to anybody what it's like inside me. How could I begin to explain; I can't even explain it to myself. But even this is not the main thing; the main thing is obvious: it is impossible to live like a human being around me; you see this and yet you don't want to believe it?

— Franz Kafka, Letters to Milena

[sevgilialya]

Sen ey, o uykulu savaşçı, kumlar üstünde,

Yorgun bir su ısıtıyor güneş saçlarında

Ve bir günlük yakarak düşman yanağında,

Karıştırıyor bir aşk içkisini gözyaşıyla.

Duruk sessizliği ak yalımın, üzüntü içinde

Dedirtti, ey benim ürkek öpüşlerim, sana:

"Tek bir mumya olmayacağız seninle asla

Bu mutlu palmiyeler altında, eski çölde."

Ama ılık bir nehirdir işte saçların,

Ürküsüz boğmak orda bize tebelleş ruhu

Ve bulmak o Yokluğu senin tanımadığın.

Akan düzgünü tadacağım gözkapağından,

Verebiliyor mu diye ezik yüreğime

Duygusuzluğunu gökyüzünün ve taşların.

[sevgilialya]

Kendini seven insanların güzelliği ile konuşacağız.

‘Arabasını yıldıza bağlamış’ birisinin yalnızlıklarımı bunlar? İyimserlik mi? Bir kalabalık reddiyesi? Uyumsuzluk kışkırtıcılığı? Bir devrim taslağı belki; bir eşitlik tasarımı. Bir hayal denemesi, güven duygusu için. Kolay ve küçük şeylerin rahatsızlığı. Bencilliği utanca çevirme girişimi. Gelecek zamanlar kalbinin acemi fotoğrafı. Başkalarına paylaştırılmış yüzlerce ‘ben’ sevinci. Bir ironi, gücün boyalı şiddetine. Sınırları küçümseme zenginliği. Ait olma duygusu ile aykırılığın birbirini sevmesi. Büyüklenmenin küçük düştüğü bir genişlik. Başarının hasat şenliği..

Yalnızlık… Seni bir gün biz seçeceğiz. O zaman güzel olacaksın.

[sevgilialya]

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:

Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi

Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten

Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne

Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa

Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır

Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını

Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin

Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara

Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine

Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın

Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar

Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın

Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu

Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle

Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı

Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına

Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:

Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara,göğe,bütün evrene karışırcasına

Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır

Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana..

[sevgilialya]

‘ hoşça kal ayak izim serseri sokaklarda

hoşça kal

kendine bir başka gökyüzü büyüten kardeşim

gece feneri

hoşçakal kal çaldığım ıslık, söylediğim türkü

doludizgin karlarda.

hoşça kal annemin yüzü

hep beyaz yaşmaklı sırı dökülmüş bir yalnız aynada

hoşça kal dolunayın altında ıhlamur ağaçlarına kazıdığım şey

hoşça kal uzaklarda yanan anızların parıltısı

hoşça kal.

bir gün gelecek bu gün de bir anı olacak nasılsa

oturduğumuz bu masa

bu kum saati, bu rüzgar, bu eski komodin

bu kırık sandalye

bu kelepir yürek

bu aşk nasılsa..

hoşça kal ayak izim

serseri sokaklarda

hoşça kal yarım kalmış duvar yazıları

hoşça kal

bir gün gelecek akacak yeraltı suları hoşça

kalyakut, bezirgan, gön

hoşça kal eski zaman aktarları

gidiyorum

bu şehri bu yağmuru

bu düşleri

bu aşkı

bu kavgayı

bu kederi size bırakarak.. ’

[sevgilialya]

‘You do not need to leave your room. Remain sitting at your table and listen. Do not even listen, simply wait, be quiet, still and solitary. The world will freely offer itself to you to be unmasked, it has no choice, it will roll in ecstasy at your feet..’

[sevgilialya]

Eşdeğeriyle yan yana yürürken

Cehennem sokağında birey olmak,

Ve en inceldikten sonra

İlkel sözcüklerle konuşmak seninle.

Saat beş nalburları pencerelerden

Madeni paralar gösteriyorlar,

Yalnızlığı soruyorlar; yalnızlık,

Bir ovanın düz oluşu gibi bir şey.

Hiç bir şeyim yok akıp giden sokaktan başka

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni..

[sevgilialya]

Bozkır. Yelkovan otları. Gökyüzü masalı.

Irmakla birlikte bulutlara akan kavaklar

Boşluğun alın yazısı bir çift tekerlek izi

Güneşte bembeyaz kesilmiş mısır tarlaları

Rüzgâr değil, otların yedi renkli soluğu

Ayrılıktan yapılmış bir turna katarı

Toprağın buğusu tanrıya değdi değecek.

Sığırcık kuşlarından bir serinlik ağzında

Adam maviliğin ıssız türküsü

Eski zamanlardan bir emek cümlesi kadın

Bahçe duvarındaki sarmaşık sözüne karışıyor.

Köpek uyandı. Bir toz yumağı kadının ardında

Rüyaları uykulardan uzun salkım çocuklar

Elma ağaçlarında birer kırmızı şarkı.

İnce çılgaları uzakların harfleri

Tepeler her gün biraz daha yüksek.

Kuyu, kendi ipiyle asılmış

Bir sonsuz can sıkıntısı çatılarda zaman

Elinde bir masal azığı, kadın tarlaya gidiyor.

Babam Tahtalı Köprü’nün ayakları dibinde öldü

Annem bahçelerden namazlara ölüm hazırlığı

Kuyuyla birlikte kayboldu avlu

Sarmaşık, komşu bahçelerde el çırpıyor

Çocuklar çoktan birer rüyasız uyku

Sığırcıklar puhu kuşlarına bıraktı yerini

İnce çılgalardan gidenler hâlâ uzaklık hevesi

Ey çocukluğun sonsuz baş dönmesi

Bir turna türküsüyle yazdım bu şiiri

Sevgilim,

Hangi acıyla yaprak dökersek dökelim

İnsan kendini seveceği bir dünya buluyor..

[sevgilialya]

Kurtar beni! Daha fazla ölemem

Ah Ingeborg,

Neden mi?

Bilmiyorum.

Pek çok şeyi bilmediğim gibi.

Sana daha önce yazdığım mektupları neden

atmadığımı bilmediğim gibi.

Sevgili Ingeborg,

Birkaç gece önce seni rüyamda gördüm.

Ben çok üzgündüm.

Bir yerden,

bir şeyi kurtaramamış olarak dönüyordum.

Mekânlar çok garip yerlerdi. Tanımıyordum.

Seni çağırsaydım belki sen tanırdın.

Çok üzgündüm.

Çok yorgundum.

Çünkü kurtaramamıştım.

Oysa ki, kurtarabilmek için "o şeyi"

kan ter içinde kalmıştım.

Tanrıya çok yalvarmış, çok yakarmıştım.

Sonra, garip şekilde bu rüyanın bitişinde

sen vardın.

Yanağına dayanmış elin vardı.

Gözlerinde uykusuzluk, rutubet vardı.

Ama ne garip, bana çoook sıcaktın.

Ben de sanki senin sıcaklığını özlemiş gibiydim.

Seninle çok garip merdivenlerden inip,

çok garip odalara girdik

SENİ ÇOOOK ÖZLEMİŞMİŞİMDİ.

Bu rüyanın gerisini sana anlatmayacağım.

Belki bir gün, buluştuğumuzda anlatırım.

İşte bu garip

(rüyadan sonra günlerce seni düşündüm)

Haklıydın.

çok anlamlı olabilirdi; tükenmekteyiz,

gitmek zorundayız, çağrılmadan geliriz.

Ama konuşmak ve anlaşamamak,

Ve bir an bile kavuşamayan ellerimiz,

yıkmakta bunca şeyi; kalıcı değiliz.

Ah Ingeborg,

Nasılsın?

Sen hep ölümü düşünmek gibisin,

Sen "günü bölen çan sesleri gibi

barışın ve mutluluğun yakasına yapışan

ve olgun tarladaki orakları andıran

o büyük dünya korkusunun çocuğu"sun.

Ah Ingeborg,

Ben kor yuttum.

İçimdeki her şey yandı.

İçimde yanacak bir şeyler daha var mıdır, Ingeborg?

Daha fazla acı çekemem

acı verecek yerlerimi o kor yuttu.

Sen nasılsın?

Sen şimdi "duvarların arkasında" nasılsın?

Bense "hala duymaktayım soluğunu

bir de hançer gibi sapladığın

o sözcüğü.

"hiçbir şey gelmeyecek bundan böyle"

Gerçekten iyi misin Ingeborg?

Affedebildin mi?

Tekrar sevebiliyor musun?

Yaralanan bir şey tekrar iyileşebilir mi?

İyileşen yerde İZ kalınca

tekrar eskisi (gibi) olunur mu?

Hayır Ingeborg,

İz bırakmaz insanı.

Hiçbir iz beni bırakmadı.

Hiçbir iz onu bırakmadı.

Ve biz bu izlerle eskisi (gibi) olamıyoruz.

Eskisi gibi olunamayınca

ne öncesi gibi, ne de sonrası gibi

OLUNAMIYOR.

HİÇBİR ZAMANDA OLAMAMAK

BUNU ANLAMAK!

Ah Ingeborg,

Martı çığlıklarıyla bile olsa

yırtılan ipek bir kez daha dikilemeyecek.

Sevgili Ingeborg,

Sana burada olan biten hayatı,

ve başka birçok şeyi

anlatabilirdim.

Ama ben içimdeki - içindeki çölü gördüm.

Zindanı.

Ve seninle sonlanan o garip rüyayı.

Belki sen -bu rüyadan habersiz olarak- benim tek taraflı yakınlığımı hissetmeyeceksin.

Olsun.

Ben bunu unutmak istemiyorum.

Bana rüyamda o garip odaların birinde

kulağıma bir şiir okumuştun. Şöyleydi:

"Hiçbir şey gelmeyecek bundan böyle

Bir daha ilkbahar olmayacak.

Herkese kehanetidir bin yıllık takvimlerin

Ama yaz, ve hani derler ya

'yazdan kalma' diye, onlar da olmayacak-

artık hiçbir şey gelmeyecek.

Asla ağlamamalısın

der bir şarkı.

Onun dışında

bir şey diyen kimse yok."

[sevgilialya]

Herkes kırılamaz;

bazen ipince bir dal olmak gerekir kırılmak için:

Ama dünya kütüklerin…

Ağlayamaz herkes;

ağlayabilecek kadar büyümek gerekir:

Dünya ise küçüklerin…

Sevemez herkes;

bir orman olmak gerekir sevmek için:

Bak ki dünya çöllerin…

Ve vâkur bir damla olmak dalga için.

Katılmak okyanusa aşk için, isyan için..