Single Mommy Land

Deze blog gaat over mijn avonturen én uitdagingen in het afschuwelijk prachtige Single Mommy Land. En neen, geen enkel thema wordt geschuwd en geen enkele vraag blijft onbeantwoord. Geen doorsnee alleenstaande mama hier... maar een bounty !!

[singlemommyland]

Lieve mensen,

Dit is voorlopig mijn laatste post. Maar niet getreurd, binnen een maandje ben ik er weer. Ik ga wat research doen voor de blog en voor een projectje waar ik mee bezig ben. Jullie zullen mij ongetwijfeld heel erg missen (ahum) maar ik beloof dat de blog nog beter én nog pittiger wordt dan voorheen.

Iets om naar uit te kijken dus!

Niet tot volgende vrijdag deze keer maar tot vrijdag 4 weken :).

Maak er een fantastisch weekend van!

[singlemommyland]

Vervolg: Op stap met dochter

Vanwege een technisch probleem was het niet meer mogelijk om de vorige post te 'editen' en op een deftige manier af te sluiten. Vandaar een 'vervolg'. En mijn excuses hiervoor.

Béjart Ballet Lausanne/Tokyo Ballet & IXe symfonie van Beethoven

 Mijn dochter had toch liever K3 gezien maar ik merkte dat ze ervan genoten had. Wil dit zeggen dat deze voorstelling haar zal inspireren om te blijven balletdansen? Ik weet het zo nog niet. De laatste tijd heeft ze het vaak over voetbal spelen bij een voetbalclub. Dan kan ze een carrière als ballerina wel vergeten natuurlijk, met al die knie- en andere blessures haha. Maar de traditie an sich gaan we wel in ere houden, denk ik.

 Wist je datjes

Maurice Béjart bracht als eerste het ballet van de operazalen naar het grote(re) publiek.

De overgrootmoeder van Béjart was een Senegalese.

In deze opvoering wordt een belangrijke solo tijdens de finale gedanst door een zwarte vrouw op een werkelijk fenomenale wijze.

De legendarische choreograaf Maurice Béjart is bijna 10 jaar geleden overleden.

Op 8 oktober 1870, 46 jaar geleden, speelde dit spektakel voor het eerst in Vorst Nationaal.

De finale "Ode an die Freude" gaat over vriendschap, broederschap en universele liefde, gebaseerd op een gedicht van Friedrich Schiller

 Bedankt voor het lezen van mijn post. Hopelijk tot volgende vrijdag! Vragen en reacties zijn uiteraard altijd welkom :)

[singlemommyland]

Op stap met dochter

UNIVERSELE LIEFDE

BROEDERSCHAP

VRIENDSCHAP

 8 januari 15u. Afspraak aan Vorst Nationaal met

Béjart Ballet Lausanne en de IXe symfonie van Beethoven.

Mijn dochter wordt dit jaar 7 jaar en wou eigenlijk liever naar K3 gaan kijken. Maar mama had heel goede plaatsen kunnen bemachtigen voor deze opvoering. Ze was meteen overtuigd toen ik zei dat K3 ook al in die zaal had opgetreden.

De laatste dag van de Kerstvakantie, morgen weer naar school. Moeder en dochter samen op culturele uitstap. Het begint een traditie te worden.Twee jaar geleden ongeveer zijn we naar Peter en de Wolf gaan kijken, een muzikaal sprookje van Sergej Prokofjev uit 1936. Dat vond ze best wel beangstigend.

Deze keer koos ik voor iets gracieuzer, indrukwekkender en beklijvender. Als volleerde ballerina die in april zelf aan haar derde opvoering toe is vergezelde ze haar mama op deze bijzonder uitstap.

We moesten eerst met de auto naar een parking in Drogenbos en vandaar de een overvolle tram naar Vorst Nationaal. "Gaan al die mensen naar het ballet kijken", vroeg ze. "Ja zeker", repliceerde ik. "Maar wacht maar tot we in de zaal zelf komen", zei ik. En effectief, eens we ons plekje hadden gevonden viel haar mond open van bewondering en ik zag hoe haar vermoeidheid plaats maakte voor nieuwsgierigheid en fascinatie. De orkestleden en zangers namen plaats in de voor hen voorziene tribune achter het podium. Dat beloofde veel goeds. Het podium zorgde voor verwarring in de creatieve geest van mijn dochter. Het leek toch allemaal wat veel op een basket- of tennisveld. Ik gaf voor het eerst uitleg over wat we te zien gingen krijgen. De naam van het ballet, op welke muziek, met welk thema en waarom mama net dit had uitgekozen voor onze jaarlijkse uitstap. Heel enthousiast antwoordde ze: "Ik hoop dat het alleen maar over ballet gaat en over niets anders".

Opeens doofde de lichten. Het spektakel beginnen. Alleen het podium was verlicht. Je kon een spelt horen vallen. Alleen jammer van die smartphones (met 'flash') die sommige toeschouwers in de aanslag hielden. Maar blijkbaar mag dat tegenwoordig. We lieten dit echter de pret niet bederven. Wat dan volgde was werkelijk adembenemend, betoverend en beklijvend. Voordien vreesde ik dat mijn dochter misschien geen twee uur geboeid ging zijn en blijven. Maar had ik me even vergist. Geen seconde heeft ze gemist, ook al was ze moe. Ze heeft bijna de hele opvoering op mijn schoot gezeten en ik voelde dat haar lichaam reflexmatig mee schokte en bewoog met de dansers en op de muziek.

De apotheose oversteeg absoluut mijn verwachtingen. Uiteraard had ik al research gedaan, zelfs op Youtube. Ik wist min of meer waaraan ik me kon verwachten. Maar dit... dit was pure poëzie, zo ontroerend, zo overweldigend. Prachtig gewoon.

Geniet even mee 

[singlemommyland]

Doe eens normaal

Ok mensen zeggen mij vaak dat alleenstaande mama zijn toch ook veel voordelen heeft. En ik dacht bij mezelf, dat klopt! Laat ik daar maar eens een blog over schrijven.

Een waarschuwing:

niet geschikt voor gevoelige lezers!

En maak zelf maar uit wat je met een korrel zout neemt en wat niet ;).

Irony is the name of the game.

Ok hier gaan we.

 Voordeel n° 1: FLIRTING

Na al de jaren van opgekropte onvervulde verboden gevoelens kan je je eindelijk laten gaan als de slettebak, die je eigenlijk altijd al was. Al je principes, zelfrespect, normen- en waardenpatroon worden op decadente wijze overboord gegooid in de naam van vrije liefde.

"Alle remmen los", is voortaan je credo. En wees vooral niet kieskeurig of veeleisend. Mannen, jong, oud, arm, rijk, intelligent, dom, knap, lelijk, single of getrouwd, zij zijn dat evenmin.... hoera! Ongewenste zwangerschappen of soa's zijn overschatte ongemakken die onnodig angst moeten zaaien onder de vrijen van geest.

Niemand weet waar ze elkaar treffen, vermoedelijk in 'outer space' waar het zonlicht niet mag zien wat er zich allemaal afspeelt.

Let wel op! Alleenstaande moeders zijn heel gegeerd bij mannen met eerbare bedoelingen. Dat kan de feestvreugde wel eens verpesten.

 Voordeel n° 2: ME - TIME 

Vrijdagavond 18u. Eindelijk tijd voor je tweewekelijkse zelf geïmproviseerde spa in je badkamer met alles erop en eraan: geurkaarsjes op de badrand, rode roosblaadjes gestrooid over het welriekende water, een glaasje cava en romantische muziek op de achtergrond. Met als climax een sensuele massage van Matthias Schoenaerts en Idris Elba (in die volgorde).

Vol energie bereid je de maaltijd voor die je kinderen nooit lustten wegens te pikant, te exotisch of te eender wat. Je stopt er al je tijd en liefde in. Eerder in de week heb je zorgvuldig alle ingrediënten aangeschaft bij de plaatselijke kruidenier, de buurderij en de Italiaanse supermarkt op de hoek. Heerlijk toch als je dan eindelijk je voeten onder tafel mag schuiven om deze maaltijd aan je mooi en exclusief aangekleede tafel helemaal alleen te mogen consumeren.

De avond eindig je met een goed boek, liefst met een analytisch vernuft en een een onverwacht plot want het moet wel een intellectueel uitdagende activiteit blijven. Want geef toe, daar kom je ook niet meer aan toe. Hopelijk lig je tegendan nog niet te ronken met je hoofd al kwijlend op de 1ste pagina van je spannende boek.

De rest van je kind-vrije week besteed je alleen aan jezelf. Alleen voor jou, hoor je me! 

voor je huishouden neem je een onderbetaalde poetsvrouw,

voor je professionele en andere verplichtingen zet je je dubbelganger in,

van je vrienden eis je dat ze die week wèl tijd voor je hebben (omdat jij nu vrij bent),

voor sociale activiteiten, die meestal (veel) geld kosten, ga je lekker in het rood,

de signalen van je lichaam negeer je compleet, zoals altijd ga je door als een Duracell konijn. En dan ga je uiteindelijk ook in het rood... Hoera!

Als je dit alles kan volhouden dan verzeker ik je dat je met glans zal slagen voor het examen van Alleenstaand Moederschap voor Gevorderden.

 Voordeel n° 3: HUISHOUDEN 

 Kiezen is verliezen.

Heb je een tuin? Fantastisch! Zet je kinderen buiten terwijl jij schoonmaakt, ja ook in deze koude temperaturen. En ze komen er niet in voor het droog is. Je zal nadien nog lang kunnen nagenieten van je noeste arbeid want iedereen weet dat kinderen immens veel respect en dankbaarheid voelen voor het huishoudelijk werk dat moeders en vaders verrichten, en dat ze dat ook tonen in menig attentvolle gebaren van appreciatie.

Het kan een leuk idee zijn om samen een aantal huishoudelijke taken met de kinderen te doen. Met deze tip zou ik evenwel heel zuinig zijn want je moet nog iets achter de hand hebben als ze een slecht rapport hebben ofzo (vb: ramen lappen, Wc-pot kuisen). Je kan daar niet vroeg genoeg mee beginnen.

En als die kleine (of grote) koters dan weg zijn kan je je uitleven in je kuiswoede, bij wijze van ontspanning. Maar sommige rommel moet je gewoon laten staan (vb: popjes die ze in de zetel naast elkaar hebben gezet zet je gewoon een beetje rechter naast elkaar) dan is het alsof ze nooit echt zijn weggeweest, alsof hun sporen niet helemaal zijn uitgewist. Woef !

 Voordeel n° 4: ZELFONTPLOOIING 

 "Eindelijk kom ik eens aan mezelf toe zeg" denkt toch elke alleenstaande moeder die... net alleen komt te staan. Ja want wat is er nu het allerbelangrijkste in het leven, dat is je zelfontplooiing, toch?! 

Eindelijk tijd voor die opleiding die je altijd al wou volgen maar waarvoor je nooit de tijd noch de energie vond. Eindelijk tijd voor dat vrijwilligerswerk waar je je helemaal voor wil smijten. Eindelijk tijd voor al die hobby's waarin je je nog wilde perfectioneren. Eindelijk tijd om te gaan sporten. Allemaal goede voornemens voor het nieuwe jaar! Hoera!

Slechts twee woorden: tijd en energie.

Geen nood, ik heb de perfecte oplossing!

Zijn de kinderen WEL bij jou dan is dat praktisch allemaal heel moeilijk te regelen, tenzij je opvang/hulp hebt natuurlijk. Maar laat 'opvang' nu net het probleem zijn van vele alleenstaande moeders.

Heb je geen opvang of toch niet op de momenten dat jouw zelfontplooiingsactiviteiten plaatsvinden dan moeten jij en je dubbelganger heel nauw beginnen samenwerken of je moet er dringend voor zorgen dat je dagen uit meer dan 24 uur bestaan. Het is heel simpel. Ik leg het even uit.

Je dubbelganger gaat naar de lessen én studeert terwijl jij je ontfermt over de kinderen, het huishouden en gaat uit werken (voltijds).

Je dubbelganger gaat naar de wekelijks salsa-les terwijl jij je ontfermt over de kinderen, het huishouden en gaat uit werken (voltijds).

Je dubbelganger gaat 2x/week sporten, terwijl jij je ontfermt over de kinderen, het huishouden en gaat uit werken (voltijds).

Je dubbelganger vergezelt je vriendin naar die hobby (omdat zij alleen in die week kan), terwijl jij je ... ach ja, je kent het al.

Op die manier hoef je helemaal niks te missen, blijf je op schema en gaat de helft van je abonnementsgeld niet verloren.

Als de kinderen NIET bij jou zijn dan kan je dubbelganger eindelijk rusten en neem jij over, aan hetzelfde ritme wel te verstaan. Fantastisch toch? De idee van 24h+ dagen werkt een beetje volgens hetzelfde principe. Dat moet ik misschien nog wat meer uitwerken. Maar ben zeker dat het ook zal aanslaan.

Leve de zelfontplooiing!!

Wees dus creatief en zoek een activiteit die noch geld noch opvang vereist. Of als je de energie hebt zoek een bijverdienste.

 Voordeel n° 5: LANGER  (DOOR)WERKEN 

  Voordeel n° 6: GEEN OPVANG HOEVEN REGELEN 

 Voordeel n° 7: JE SLECHTSTE VOORBEELD ZIJN

  Voordeel n° 8: TIME FOR FUN

 Voordeel n° 9: EIGEN NORMEN EN WAARDEN DOORGEVEN

  Voordeel n° 10: ALLEEN BESLISSINGEN NEMEN

 Voordeel  n° 11: MENSEN UITNODIGEN ZONDER TOESTEMMING TE MOETEN VRAGEN

 Voordeel n°12: GEEN LAST VAN VRIENDEN/FAMILIE VAN JE PARTNER

 Voordeel n° 13:  JE EIGEN AGENDA BEPALEN

  Voordeel n° 14: JE DRANKVERSLAVING ONDERHOUDEN

  Voordeel n° 15: EXPERIMENTEREN MET JE LOOK

 Voordeel n° 16: GEEN EINDELOZE DISCUSSIES

  Voordeel n° 17: NIET HOEVEN KOKEN

 Voordeel n° 18: BINGE WATCHING

  Voordeel n° 19: ONGENEERD DE  DRAMAQUEEN  UITHANGEN

 Voordeel n° 20: ALTIJD EEN BLIJ WEERZIEN MET JE BLOEDJE(S)

 En bij deze hoop ik dat ik de late beslissers alsnog heb kunnen overtuigen om aan te sluiten bij onze eliteclub. Wij heten jullie alvast van harte welkom  !

Have a happy stay but don't stay too long okay!

Dat was het voor deze keer. Hopelijk heb je ervan genoten en zie ik je volgende vrijdag weer. Laat zeker niet na om vragen en reacties achter te laten. Ik antwoord meteen!

Fijn weekend

[singlemommyland]

Financiën

Geld, bah ! Het is een vies woord. Het roept bij velen allerlei ongemakkelijke gevoelens op en anderen worden er zowaar opgewonden van. Rrrr..

Deze post gaat over het verschil tussen de ‘Haves’ en de 'Haves not’.  

Scheiden is op zich al een kostelijke bedoening. Maar wat daarna volgt is soms minstens even nefast voor de monetaire en persoonlijke vooruitzichten.

Ik vond het belangrijk dit thema aan te kaarten omdat het vaak taboe is om over geld te praten. Terwijl het behoort tot de dingen des levens, levensbelangrijk soms.

Dit is, zoals je al vermoedde, mijn verhaal.

Op een mooi dag kwam ik mijn ex tegen, toen nog een nobele onbekende voor mij. We werden verliefd, gingen samenwonen en kregen een kind. Hij maakte mij het hof zoals een man hoort te doen. Hij had alleen maar goede intenties, wilde niets liever dan mij gelukkig maken en samen oud worden.

Hij kwam uit een welgestelde familie, ik niet. Hij had een universitair diploma, ik niet. Hij had een leuke familie, ik niet. Hij is blank, ik niet. Maar we hadden zoveel andere dingen die we wel gemeen hadden dat niets tussen ons kon komen…. Hij was mijn maatje, mijn familie, meer zelfs dan dat hij mijn minnaar en mijn man was. We waren gelukkig onder ons tweetjes… althans dat dacht ik.

Vrij snel kwam zijn familie 'in the picture'. Wat op zich een goed teken is, right. De vader die voor zijn werk vaak in het buitenland zat en alleen met de feestdagen en vakanties naar huis kwam was overduidelijk de patriarch. En als hij er niet was was de moeder de matriarch. Zij runden hun 6-koppige familie als een goed geoliede machine. Er geldt een code die ik niet meteen kon ontcijferen en waar ik absoluut niet mee vertrouwd was: “We take care of our own, no matter what”.  Iedereen was op de hoogte van elkaars reilen en zeilen, iedereen zou letterlijk voor elkaar door het vuur gaan, elkeen hield zich aan de code. Er was eveneens een duidelijke hiërarchie die werd gerespecteerd. De onderlinge loyaliteit en genegenheid was enorm. Ik vond het eerlijk gezegd beangstigend en bij momenten intimiderend. Al moet ik toegeven dat ik soms ook wel jaloers was, ik kende dat niet. Maar dat heeft dan weer te maken met mijn voorgeschiedenis.

De keerzijde van die medaille was dat mijn ex meer met zijn familie dan met mij communiceerde over 'ons’ en over hoe hij zich voelde. Zij waren van het minste en het geringste op de hoogte en hadden veel invloed op hem, te veel naar mijn mening. Of misschien hoort het zo te zijn, ik weet het niet.

Van in het begin van onze relatie ben ik eerlijk geweest over mijn financiële situatie (dat klinkt zo zwaarwichtig). Ik had een voltijdse job, een firmawagen en een spaarboek(je), dat was alles. Mijn pleegouders waren eenvoudige hardwerkende 'workingclass-people’, met één kostwinner voor een gezin van 7 kinderen. Ik zou uiteraard nooit erven van mijn pleegouders en het huis van mijn biologische moeder is onrechtmatig geconfisqueerd door mijn halfzussen (waar zij nog huurinkomsten uithalen). Dat vond hij geen punt, het zou hem oprecht gelukkig maken om mij ook een comfortable levenstijl te kunnen bieden want we zagen elkaar graag.

Thuis kregen we geen zakgeld maar wij hadden wel elk een gevuld spaarboekje als we 18 jaar werden. Vanaf 16 jaar deed iedereen vakantiewerk, ik ook. We moesten niets afgeven maar het was wel de bedoeling dat je voortaan alles zelf bekostigde: kleren, uitgaan, vakantie en andere 'foliekes’. Eten, onderdak en studies namen mijn pleegouders nog voor hun rekening.

In de familie van mijn ex gold er nog een andere belangrijke ongeschreven regel : “Wees verstandig in uw partnerkeuze”. Al de schoonkinderen hadden een universitair diploma en ouders met dito diploma’s. Je begrijpt het, de code was: “trouw met geld”. Tot op vandaag begrijp ik nog steeds niet waarom hij ooit voor mij heeft gekozen. Hij had kunnen weten dat ik niet in het plaatje paste. Mij voorstellen als zijn vriendin aan zijn ouders is volgens mij het meest rebelse wat hij ooit heeft gedaan haha.

Ik was een vreemde eend in de bijt. Voor mijn ex, voor wie de goedkeuring en mening van zijn familie uiterst belangrijk waren, werd onze relatie meer en meer op de proef gesteld. Wij waren met drie in de relatie. Hij heeft zich vaak tussen twee vuren gevoeld, denk ik. We zijn geen van beiden op een constructieve en volwassen manier met die situatie omgegaan, vrees ik. Maar soms is elkaar graag zien, gewoon niet genoeg.

De doodssteek voor onze relatie was… GELD. Ik zou bij hem zijn voor zijn geld, 'a typical golddigger’. Achter de schermen zorgde zijn familie er constant voor dat die giftige gedachte als een zaadje in zijn hersenen werd geplant, regelmatig werd gegoten en een eigen leven begon te leiden. Ik begreep hoegenaamd niet waarom. Er was niets materialistisch aan mij. Ik was daarvoor ook veel te naïf en niet gefocust genoeg. Mijn ex lachtte er trouwens altijd mee dat hij meer paar schoenen had dan ik en dat ik altijd maar één handtas tegelijkertijd had. Ik vroeg noch geld noch persoonlijke zaken voor mij te kopen. Hij overlaadde mij evenmin met cadeautjes en als we gingen uiteten of op vakantie gingen betaalde ieder zijn deel. Nochtans zijn nettoloon was het dubbele van mijn brutoloon. En dat feit had ik nooit geweten als hij het mij niet expliciet had getoond. Ik heb trouwens nooit geweten hoeveel zijn totaal vermogen bedroeg (zelfs niet bij benadering) terwijl ik dat gemakkelijk had kunnen achterhalen. Dat interesseerde mij gewoonweg niet. Het enige wat enigszins 'a ratio' verdeeld  was waren de huur en de maandelijkse gemeenschappelijke kosten, daar stond ik op. 

Ik was met mijn gat in de boter gevallen, zoals ze zeggen. En neen, niet omdat zijn familie rijk was maar omdat hij intelligent, knap, lief en grappig was. Wij waren ook elk op onze eigen manier een beetje 'anders’, dat schiep een band. Ik zag het huisje-tuintje-boompje-leven met hem helemaal zitten. Hij had ook plannen om een carrière in het buitenland uit te bouwen (zoals zijn vader) en aangezien ik niet honkvast ben was ik hem zeker gevolgd. Ik vond hem heel bijzonder omdat hij voorbij de oppervlakkige verschillen keek, dat was toch heel ongewoon. En ik was zo stom om te denken dat ik ook wel bijzonder moest zijn aangezien iemand als hij voor mij kiest. Maar dat gevoel was helaas van korte duur. Voor ik er erg in had werd ik met mijn klikken en klakken van die roze wolk geduwd. Maar daarover straks meer.

Na anderhalf jaar werden we gewild zwanger, we waren dolgelukkig. De reactie van de schoonouders was nu niet bepaald wat ik had gehoopt. Zonder verder in detail te treden kan ik wel dit zeggen: van af dan ging het steil bergaf. Meer wil ik daar niet over kwijt. Er zijn opflakkeringen geweest en we hebben geprobeerd om de brokken te lijmen. Helaas was het te laat, het schip was al gezonken.

De manier waarop zijn familie, en uiteindelijk ook mijn ex, mij behandelden  maakte me niet alleen verdrietig maar ook boos en opstandig. Ik had zoiets van: “Wie denkt hij wel dat hij is?” En dan te weten dat als ik in Congo was opgegroeid ik hoogstwaarschijnlijk met een man van standing was getrouwd, zoals al mijn halfzussen. Mijn biologische vader was immers Doctor in de Farmaceutica (afgestudeerd in Leuven en Parijs), waarna hij een carrière heeft uitgebouwd in Congo en daarbuiten. Hij was een man met naam en faam. Mijn biologische moeder heeft eveneens gestudeerd in België, Secretariaat-Talen. Zij heeft jaren bij AIR ZAIRE gewerkt en is getrouwd geweest (en kinderen gekregen) met een welgestelde Senegalees. Ik ben van goede komaf verdorie ! En ja, onder Congolezen wordt er ook 'verstandig getrouwd’! Misschien zelfs meer dan in de Westerse cultuur… of zij doen er minder hypocriet over, soit.

(Hoe ben ik dan in een pleeggezin terecht gekomen, vraag je je wellicht af? Wel, dat is een verhaal voor een andere keer).

De vernederingen werden talrijker en pijnlijker. Ik trok het niet meer. Ik was ervan overtuigd dat hij mij elk moment zou verlaten. Daar ging ik echt niet op zitten wachten. Ik ben bij hèm weggegaan. En op die manier heb ik een 'statement’ gemaakt, nl.: “Ik ben niet bij jou vanwege je geld en ik kan niet anders dan bij je weg te gaan om je dat duidelijk te maken.”

Achteraf gezien nogal drastisch, weet ik.

Het was pas een jaar ofzo na de scheiding dat ik begreep hoe de vork aan de steel zat. Zoals ik in het begin van de post al uitlegde hield zijn familie een aantal waarden hoog in het vaandel, één daarvan was 'trouw verstandig’ (lees: trouw met geld). Ik paste niet in dat plaatje. Het probleem was niet dat ik zogezegd achter zijn geld aan zat. Er was iets anders aan de hand. Ik ben mij daar dus meer in gaan verdiepen en hier is wat ik geleerd heb. Als je veel geld hebt (en geloof me dat hadden/hebben ze) dan draait alles om twee principes, namelijk: KAPITAALOPBOUW en KAPITAALBESCHERMING. En dat was het probleem, ik..had..niet..genoeg...kapitaal. Ook al zullen ze dat nooit openlijk toegeven. In onze Westerse maatschappij kiezen wij onze levenspartners louter op basis van romantische gevoelens, right ;)

Dat zijn twee principes die ik van thuis uit nooit heb meegekregen, totaal nieuw voor mij! Of ik heb niet goed opgelet, kan ook natuurlijk haha.

Ik ga niet zeggen dat mijn pleegouders financiële analfabeten waren, dat zou de waarheid geweld aandoen. Wij hebben altijd meegekregen dat je geen geld moet uitgeven dat je niet hebt (lees: geen leningen aangaan), altijd eerst je facturen betalen (lees: geen schulden maken), een bescheiden levensstijl en zorgen dat je een diploma en een job verwerft zodat je later een deftig pensioen hebt. Ah ja, den allerbelangrijkste bijna vergeten… TROUWEN ! Al hun 6 biologische kinderen zijn getrouwd. Toevallig of niet allemaal voor de leeftijd van 24 jaar, maar dit terzijde.

Voor elk kind hadden ze een spaarboek, ook voor mij. Voor elk kind was er sponsoring voor het huwelijksfeest, behalve voor mij (omdat er nooit één is geweest haha). Wat ik weet is dat hun enige zoon daarbovenop een deftig bedrag heeft gekregen voor de aankoop van zijn huis en voor de opstart als zelfstandige IT-consultant. Hij was 21 jaar en ging voor het eerst vader worden. Ik weet niet of ze ook hun andere kinderen financieel hebben geholpen, buiten bijdragen voor het huwelijksfeest.

Mijn pleegouders waren beiden net na-oorlogse kinderen van bescheiden afkomst, kenden geen weelde dus. Zij hadden het wel beter dan hun eigen ouders en zijn erin geslaagd om elk van hun kinderen een goeie start in het leven te geven. Ze doen het ook allemaal goed, ook al hebben ze niet allemaal een A1- of universitairdiploma. Chapeau voor hen !

Mijn levenspad verliep lichtjes anders. Na mijn humaniora ben ik gaan verder studeren en werd ik de fiere bezitter van een Bachelorsdiploma. Ik had geen vaste relatie dus ik had nog thuis kunnen blijven wonen maar ik heb dat bewust niet gedaan, om verschillende redenen. Ik ben alleen gaan wonen en overwoog na een aantal jaren om een appartement te kopen. Ik weet niet meer hoe ik op dat idee ben gekomen, zeker niet uit mijn directe omgeving want iedereen was getrouwd of stond op trouwen. De idee om als 'single’ vrouw een appartement te kopen was toen niet voor de handliggend. Ik besprak het met mijn pleegouders en zij vonden dat absoluut geen goed idee. Het was beter te wachten tot ik een partner vond om mee te trouwen en dan samen een huis te kopen. En ik heb geluisterd naar mijn ouders. Ik ben zelfs niet naar de bank gegaan voor advies, ik ging voort, zoals vele jonge twintigers, op het oordeel van mijn ouders.

Het heeft nog lang geduurd voor ik de partner zou tegenkomen die kon doorgaan voor een potentiële huwelijkskandidaat. Al die jaren heb ik niets financieel verstandig gedaan met mijn geld. Daarmee bedoel ik: geen belegging, geen investeringen, geen aankoop van onroerend goed. Niks. Het stond op mijn spaarboek.

Sinds mijn 18de levensjaar was mijn spaargeld vrij toegankelijk voor mij. Het is vanaf mijn 22 jaar dat ik er ook gebruik van ben beginnen maken. Ik was een echte financiële analfabeet, ook al had ik in de Economie-Moderne-Talen gestudeerd in het humaniora. We kregen thuis geen zakgeld dus ik had ook nooit geleerd om met geld om te gaan of om er verstandige dingen mee te doen. Achterafgezien heb ik nooit begrepen waarom mijn pleegouders mij nooit hebben aangeraden om eens langs te gaan bij de bank voor advies of mijzelf hadden geadviseerd. Al had ik mijn spaargeld nu ook niet door ramen en deuren gegooid.

Op het moment dat ik mijn ex tegenkwam, de potentiële huwelijkskandidaat, (ik was 31) stelde mijn spaarboekje al niet zoveel meer voor. Ik had wel een levensverzekering, een pensioenspaarplan en een spaarboekje maar dat was het dan ook. Ik was daar eigenlijk niet zo mee bezig. Shame on me.

Onlangs had ik een gesprek met een vriend over financiële geletterdheid (dat woord gebruikte we niet maar ik vind het nu wel chique klinken haha). Ik was van mening dat het eigenlijk een verplicht vak zou moeten zijn in de lagere school, als onderdeel van Wereld-Oriëntatie ofzo. Hij vond dat 'bullshit’ want dan zou iedereen beginnen beleggen en/of onroerend goed beginnen aanschaffen. Dat vond ik een beetje bij de haren getrokken.

Maar toen werd me wel duidelijk dat financiële geletterdheid eigenlijk dé sleutel is tot sociaal-economische mobiliteit. Hét verschil tussen de 'Haves’ en de 'Haves not’. Het is hoogtijd dat ik mijn cursus van het humaniora nog eens bovenhaal en ook een afspraak maak bij mijn bank haha.

Alle gekheid op een stokje. Daar wordt geheimzinnig over gedaan, toch? Als maatschappelijk werker geef ik mensen onder meer advies over hoe ze een job of een opleiding kunnen vinden, hoe ze hun sociale rechten kunnen uitputten, hoe ze uit de schulden kunnen geraken. Maar we leren hen niet hoe ze anders moeten denken over en omgaan met geld. Er is ook niemand die het leert aan hun kinderen.

Uit ervaring wéét ik dat een diploma hebben, voltijds werken en bepaalde sociale rechten genieten geenszins garanties zijn voor een comfortabele en zorgeloze toekomst.

We leven in een systeem dat mensen, die zich al aan de zijkant van de maatschappij bevinden daar ook houdt. Daar had ik voordien eigenlijk nog nooit zo bij stilgestaan...

Mijn devies voor de’ hopelozen’ onder ons (lees: van bescheiden afkomst) luidt: om hogerop de sociale ladder te klimmen zijn twee zaken essentieel:

financiële geletterdheid op jonge leeftijd aanleren 

‘verstandig’ trouwen.

En dat, lieve mensen, had mijn ex-schoonfamilie al lang begrepen.

Als ik naar mijn eigen situatie kijk als alleenstaande moeder moet ik vaststellen dat de kaarten op financieel vlak niet zo goed liggen, zoals voor vele lotgenoten helaas. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven, en tot die conclusie was u wellicht zelf al gekomen, dat als ik in het verleden betere keuzes had gemaakt en advies had ingewonnen bij de juiste mensen dat mijn situatie nu waarschijnlijk rooskleuriger was geweest. Als alleenstaande moeder zijnde of als getrouwde moeder zijnde… IN BEIDE GEVALLEN. Desalniettemin valt het effect van alleenstaand moederschap op je financiën geenszins te onderschatten. 

Maar het is nooit te laat om je leven te beteren, nietwaar… haha 

En om af te sluiten wil ik jullie nog trakteren op een interessante link voor het geval je de zopas verworven kennis (ahum) in de praktijk zou willen omzetten ;).

www.wikifin.be

Voilà, het zit er weer op. Bedankt om mijn blog te bezoeken. Hopelijk heb je er iets van opgestoken.

Ik wens jullie een vreugdevol en gezond 2017 toe!

Tot vrijdag!

[singlemommyland]

Gelukkig maar

Het mag

Het kan

Het wil

                                                     x   x   x

Genieten van nostalgie

Genieten van een nieuw begin

Genieten van dit moment

                                                    x   x   x

Laat je meevoeren in de stroom van licht en liefde

Laat je zintuigen overlopen van enthousiasme

Laat  deze Kerst het allermooiste feest zijn

                                                   x   x    x

J O Y E U X   N O Ë L                             M E R R Y  C H R I S T M A S

[singlemommyland]

5 berichten! Hoera hoera!!

[singlemommyland]

Wat als...

Wat als ik niet was opgegroeid in een blanke familie in een blanke omgeving? Voor de volledigheid moet ik zeggen dat ik nooit geadopteerd ben maar ben opgegroeid in een pleeggezin vanaf mijn 3 maanden. Dat is een belangrijk nuanceverschil...

Wat nu volgt is niet meer of niet minder dan een mening volledig gebaseerd op mijn eigenste persoonlijke ervaringen. Het is zeker en vast niet de bedoeling om in naam van anderen te spreken en ik pretendeer evenmin dat mijn waarheid de enige waarheid is.

Vandaag zal ik het hebben over de twee werelden waarin ik ben opgegroeid, en nog steeds deel van uitmaak: de Belgische en de Congolese. Een verhaal van 'nature' en 'nurture'.

Een Ghanese jonge vrouw vroeg me nog niet zo heel lang geleden waarom ik vroeger eigenlijk geen Afrikaanse vriendinnen had. Dat vond ik een heel pertinente vraag. Ik gaf het antwoord dat ik altijd geef als iemand mij op de rooster wil leggen over mijn affiniteit met of kennis over mijn 'roots'. Ik zei dus dat ik ben opgegroeid in een blanke omgeving en altijd en overal de enige kleurling was. Heel uitzonderlijk zag je wel eens een gelijkaardig exemplaar. Maar, zei ze met een beschuldigende vinger, ben je dan nooit op zoek gegaan naar Afrikaanse meisjes om mee op te trekken? Ok, toen begon ik mij heel erg op mijn ongemak te voelen. Dat had niet gehoeven natuurlijk want ik was inmiddels een volwassen zelfbewuste vrouw op het moment dat dat gesprek plaatsvond. Om er snel vanaf te zijn zei ik dat ik wel al eens een Congolees vriendje had gehad, in de hoop dat dit enigszins zou compenseren haha... niet dus. Toen ik terloops zei dat een BV met Congolese 'roots' ook geadopteerd was werd voor haar opeens alles duidelijk want die had, volgens haar, ook alleen maar blanke vriendinnen, en dat vond ze maar niks.

Sinds mijn scheiding ben ik mij nog meer bewust geworden van mijn uiterlijk en wat het oproept bij sommige mensen: vooroordelen, angst, lust, (passieve) agressie, dedain, jaloezie, fascinatie.... . Ik mag gerust stellen dat ik mijn 'nigger-wake-up call' heb gekregen door de ervaringe tijdens en na mijn scheiding. Het positieve eraan is dat ik mij nu nog meer bewust ben van waar ik vandaan kom enerzijds, en anderzijds welke mijn plaats is in deze maatschappij. Er is eigenlijk weinig wat mij nog verbaast of kan kwetsen, ik heb een behoorlijke olifantenvel gekweekt tegen de vooroordelen, gedragingen, standpunten van mensen en  instituties. En ik gedraag me navenant.

Een ‘Niger-wake-up-call’ wil niet zeggen dat je op een dag wakker werd en opeens besefte dat je van Afrikaanse origine bent, het wil ook niet zeggen dat je altijd hebt ontkend van Afrikaanse origine te zijn omdat je oh zo graag blank wil zijn (hoewel dat ook voorkomt), het wil ook niet zeggen dat je voordien nooit ervaringen hebt gehad met racisme en/of discriminatie. Wat wil het dan wel zeggen?

Ondanks het feit dat je je gedraagt zoals van jou verwacht wordt (lees: goed geïntegreerd), ondanks het feit dat je overduidelijk beschikt over een aantal kwaliteiten en verworven rechten, gaan instituties en zijn mensen (vb: politie, gerecht, administratie, werkgevers, mannen...not all, but still a lot!) je toch behandelen alsof dat allemaal geen bal uitmaakt. Het is met een zeker genoegen dat ze je terug katapulteren naar de plek die zij oorspronkelijk voor mensen als jou hadden gereserveerd. Je bent een ‘neger(in)’, niet meer of niet minder. Alsof ze will zeggen: “Denk maar niet dat je een gelijke behandeling verdient omdat je het Nederlands perfect beheerst of omdat je een deftig diploma hebt of omdat je veel geld hebt of omdat ...”

Voor mijn scheiding zou ik hebben gezegd dat het eigenlijk nog wel meevalt met racisme in Vlaanderen. Na mijn scheiding... ben ik een lichtjes andere mening toegedaan :).

Ik hecht evenwel enorm veel waarde aan de vriendschap en de waardering die ik krijg van blanke Belgen die telkens voor mij klaarstaan en mij wèl aanvaarden en waarderen voor wie ik ben, los van mijn afkomst, maar simpelweg als mens. Zij zijn mijn thuisbasis, zij zijn wat ik reeds ken...

Een Congolese halfzus (die samen met mijn andere halfzussen al decennialang in België woont) verweet me ooit dat ik nu eindelijk eens moest kiezen tussen mijn Belgische en Congolese identiteit. Ik was gelukkig geen puber of zoekende twintiger meer toen ze dat zei, godzijdank! Bij Afrikanen die mij beter kennen moet ik overkomen als iemand die in de war is over haar identiteit, als iemand die er wil bij horen maar niet weet hoe of waarom. Dat vinden velen onder hen irritant en tegennatuurlijk. "Als je er uitziet als ons moet je je ook gedragen als ons, punt!" Het feit dat ik dat niet doe is zeer problematisch. Zij beschouwen dat als een teken van onwil, van regelrechte arrogantie in sommige gevallen. Meermaals hebben Congolese familieleden of kennissen mij verweten dat ik te blank was, dat ik mij te blank gedroeg, dat ik niet genoeg moeite deed om te zijn zoals hen en de wereld te zien door hun bril. De leuze van Vlaams Blok indertijd had evengoed van sommige onder hen kunnen komen: "Aanpassen of oprotten." En ik ben er mij van bewust dat dit een gedurfde uitspraak is.

Ze zien niet of weigeren te zien dat ik wel degelijk op hen lijk, dat ik Afrikaanse trekken en manieren heb die cultuur en opvoeding gelukkig niet kunnen uitwassen (bijv: veerkracht, fierheid, ritmegevoel, uitbundig lachen, temperamentvol, intuïtief, coquette, sterk, assertief, ...en vooral mijn typisch Congolese uiterlijk!

En weet je, dan word ik een beetje boos en gefrustreerd als ik zie hoeveel Afrikanen dwepen met blanke mensen die interesse tonen in de Afrikaanse cultuur, wat zich meestal uit in: de taal spreken, kennis over geschiedenis en cultuur, uitgesproken (seksuele) voorkeur voor 'zwarte' mensen, actief bij een NGO, graag reizen naar Afrikaanse landen, werkzaam in de sociale sector, adoptieouders,.... Deze blanke Belgen worden meteen opgenomen en geprezen door de Congolese gemeenschap. En dan krijg je situaties waarbij deze blanke medeburgers menen met evenveel legitimiteit te kunnen spreken over racisme, discriminatie, Afrikaanse identiteit en zelfs Afrikaanse haardracht. Meer dan eens ben ik steil achterover gevallen over bepaalde uitspraken en gedragingen van zulke mensen. Net omdat je het van hen het minst zou verwachten, zo zie je maar...

Tegelijkertijd lees ik vaak opiniestukken over Afrikaanse jonge mensen die hier zijn opgegroeid en die een lans willen breken voor een racismevrije samenleving. Dat is een nobel streven, zonder twijfel. Maar telkens krijg je dan een klaagzang en een smeekbede in éénzelfde artikel. Als ik blank was zou mij dat mateloos irriteren. Niet omdat racisme niet zou bestaan (want iedereen wéét dat dat bestaat) maar omdat ik als individuele blanke achter mijn laptop mij onmogelijk verantwoordelijk kan voelen voor het onrecht dat heler bevolkingsgroepen zou worden aangedaan, bijgevolg kan ik dat ook niet in mijn eentje oplossen. Als Congolese-Belg zijnde vind ik het intriest dat dit tegenwoordig dé manier is om racisme te bestrijden. Volgens mij slaan we daar de bal volledig mis. Wil je racisme aanpakken dan moet je eerst de verdeeldheid binnen je eigen ras aanpakken en één front vormen. Aanvaard en omarm, om te beginnen, de mensen die eruit zien zoals jij voor je 'anderen' vraagt/smeekt om je als vol te aanzien. 'Empowerment' heet zoiets. Er is op dat vlak nog veel werk aan de winkel. 

Misschien is het mijn platvloerse jaloezie naar mijn blanke medemens toe, maar het lijkt alsof voor veel Afrikanen de aanvaarding en erkenning van een blanke Belg beschouwd worden als het summum van zelfrealisatie. Ik, als geadopteerde Congolees, kan die status nooit bereiken, integendeel. Mijn blanke cultuur is eerder een doorn in het oog. Terwijl ik er niet zelf voor heb gekozen om hier terecht te komen, niemand heeft mij ooit iets gevraagd hoor. Andere mensen hebben die keuze voor mij gemaakt. Die is onomkeerbaar, in tegenstelling tot wat vele Afrikanen denken en soms zelfs luidop beweren. Misschien is het concept 'nature - nurture' hen onbekend... wie zal het zeggen.

Afrikanen in België hebben niet alleen bitter weinig voeling met Afrikaanse geadopteerde mensen maar evenmin met de Afro-Amerikanen. En ik spreek uit ervaring als ik dat zeg. Persoonlijk heb ik meer affiniteit met 'the struggle' van Afro-Amerikanen (niet per se de cultuur) dan met Afrikanen in België. Misschien omdat we op dezelfde manier bejegend worden door de zogezegde 'authentieke' Afrikanen. Het enige verschil is dat ik niet afstam van slaven, not quite. De Congolezen hebben wel het kolonialisme en dat wordt vaak en verkeerdelijk afgedaan als niet zo traumatisch (en vooral lang verleden tijd).

Er wordt op Afro-Amerikanen neergekeken omdat ze veel problemen hebben binnen hun gemeenschap (die rechtstreeks te wijten zijn aan het Post-traumatic -slave-syndrome). Je zou kunnen zeggen dat ze in de war zijn over hun collectieve en individuele identiteit, sommigen zijn gewoon 'messed up'. Afro-Amerikanen worden na 4 eeuwen slavernij en Jim Crow (wat  nog maar 50 jaar geleden is) nog altijd volledig onterecht beschouwd als tweederangs burgers (en da's een understatement). Afro-Amerikanen zijn heel lang geleden beroofd van hun land en hun cultuur waardoor zij nu geen land meer hebben om (nu en dan) naar terug te keren, om tijd met familie door te brengen, om de batterijen op te laden, om volledig jezelf te kunnen zijn, om een tweede verblijf te verwerven/bouwen, om zaken te doen etc. Afro-Amerikanen zijn wel zwart maar het is een ander soort zwart, een minderwaardig zwart, ze kunnen geen aanspraak meer maken op hun Afrikaanse 'roots' omdat ze simpelweg al te lang weg zijn. Dat vinden de zogezegd 'authentieke' Afrikanen. Maar ondanks alles  toont het verleden én het heden dat ze als een volk en als een ras onverslagen en bijzonder veerkrachtig zijn. Vele Afro-Amerikanen floreren en vormen zelfs een bedreiging voor Euro-Amerikanen, die hen altijd al als inferieur hebben beschouwd (wat niet per definitie hetzelfde is als 'racistisch' zijn). 

Afrikanen in het algemeen zijn heel erg gericht op en halen hun eigenwaarde hoofdzakelijk uit hun cultuur en etnie, vandaar de interne verdeeldheid.

Afro-Afrikanen daarentegen spreken eerder over hun 'blackness', en hangen daar hun eigenwaarde (of het gebrek daaraan) aan op. Thema's als racisme zijn daar ook meer openlijk bespreek, al heerst er ook interne verdeeldheid binnen die gemeenschap maar om andere redenen (zie PTSS en de architectuur van de Amerikaanse maatschappij). En toch heeft niemand het recht om hen hun Afrikaanse 'roots' te miskennen, als zij die al zouden claimen (want laten we eerlijk zijn, de liefde is niet altijd wederzijds).

Om de één of andere reden zie ik veel gelijkenissen tussen mijn leven en dat van een Afro-Amerikaan.

Een voorbeeldje. Halfzussen van mij hebben besloten dat ik geen aanspraak maak op het huis van mijn biologische mama waar ik de enige erfgename van ben. De reden: ik weiger mij, volgens hen, aan te passen aan de Congolese cultuur. Ik vind van mezelf dat ik beter ben dan hen omdat ik mij gedraag als 'une fausse blanche'. Mijn dochter maakt al helemaal geen aanspraak als ik ooit onder de grond kom te liggen. Reden: haar vader is blank, dus zij is evenmin puur Congolees.

En dan maak ik mezelf toch wel de bedenking of het allemaal wel draait om cultuur en authenticiteit... Of is er een onderliggende verklaring?

Hoewel ik zo goed als vlekkeloos Frans spreek (is niet mijn moedertaal nota bene) lachen ze me uit met mijn Vlaams accent. Hoewel ik mijn dochter jaren tweetalig heb opgevoed speciaal om het contact met haar Congolese familie in het algemeen en haar neefje in het bijzonder te faciliteren toonden ze geen waardering, integendeel. Hoewel ik jaren geleden pogingen heb ondernomen om de taal (Lingala) te leren maar bij gebrek aan oefening (omdat ik hen maar 1x op een jaar zag) ermee ben gestopt blijven ze me verwijten dat ik de taal niet wil leren. Hoewel ik pogingen doe om af te spreken of samen te komen nodigen zij mij niet uit op hun feesten of bijeenkomsten. Hoewel ik hun gewoonten en tradities wil begrijpen (vb: rol van de gastvrouw) en 'praktiseren' (vb: rouwen) vinden ze het irritant dat ik die niet ken... gewoon uit mezelf, ik zou dat toch allemaal moeten weten vanuit mezelf, want ik ben zwart, ik ben afkomstig van Congo... zucht.

Ik denk dat we mogen stellen dat het in se over afgunst en een inferioriteitsgevoel gaat. Ik vertegenwoordig in hun ogen de blanke superioriteit waar ze in de echte wereld geen verweer tegen hebben. Door mij op een denigrerende manier te behandelen projecteren ze eigenlijk hun frustraties en inferioriteitsgevoel op mij. Een blanke, daarentegen, plaatsen ze op een 'pied de stalle' omdat ze er onbewust van overtuigd zijn dat blanken superieur zijn. En dat, lieve mensen, is een product van de kolonisatie (vergelijkbaar met PTSS). Een ander aspect dat volgens mij meespeelt is het feit dat ik mij niet hoef aan te passen als ik bij blanke mensen ben, op geen enkel vlak, ik moet mij niet anders voordoen dan ik eigenlijk ben. Wat trouwens niet wil zeggen dat ik mij blank voel ten midden van blanke mensen, want dat is hoegenaamd niet het geval. Maar ik weet wel dat als een blanke medeburger een probleem heeft met mij dat het dan ligt ofwel aan mijn persoonlijkheid en ofwel aan mijn huidskleur... klaar! Integratie of culturele verschillen hebben er dan niets mee te maken. Ook had ik gemakkelijker toegang tot blanke privileges (vb: ik kon bij BNP Paribas als commercieel adviseur werken omdat mijn ex-schoonvader een private banker was met een diploma van maatschappelijk assistent). En dat wekt begrijpelijkerwijs afgunst.

Toen ik na mijn scheiding aan lager wal geraakte keken veel halfzussen op mij neer en betrapte ik hen bij momenten op een soort leedvermaak. Zo van :"Ze heeft alles gehad, heeft nooit moeten vechten of heeft nooit afgezien en dan nog verpruts ze het!" Tja, wat kan ik daar op zeggen... Ergens hebben ze gelijk hè. Vergeleken met hen heb ik een zorgeloze kindertijd gehad en werd er aan al mijn basisbehoeften voldaan ( niveau 1 en 2 van de behoeftepiramide van Maslow). Maar waar ik dan weer jaloers op ben, maar echt stikjaloers, dat is dat zij mijn biologische vader en moeder wel hebben gekend (ik heb zelfs nooit hun stem gehoord), dat zij elkaar hadden, dat ze niet hoefden uit te leggen waarom een bepaald iets racistisch is, dat ze 'unapologatic' zichzelf mogen zijn, dat ze elkaar begrepen met weinig woorden, dat ze elkaar onvoorwaardelijk graag zagen en voor elkaar door het vuur gaan. En dat iets wat ik nooit heb gekend...

Maar ik wil toch eindigen met een positieve noot. Ik heb al heel vaak mogen proeven van de Congolese cultuur en wat ik oprecht positief vind zijn volgende zaken:

Als ze samenkomen, is het altijd gezellig, ze lachen en vertellen en roepen en discussiëren en gesticuleren in het rond.

Hun gevoel voor humor is legendarisch.

Ze gaan niet de deur uit zonder (een beetje) make-up en/of juwelen. Vrouwen zijn heel vrouwelijk en zelfbewust.

De kinderen zijn zelfverzekerd en heel sociaal.

Mannen zien er sexy uit in kostuum, ten minste als ze geen al te grote buik hebben.

Mannen zijn heel mannelijk, ijdel en kennen hun positie als man en als vader.

Van de oude mensen gaat een wijsheid uit die ik zeer vertederend vind. Ze stralen een soort gezag en rust uit dat wanneer zij het woord nemen(wat niet veel meer gebeurt) iedereen stil is en gewoon luistert.

De 'cut-the-bullshit-attitude' van vrouwen, blanke mensen zouden dit 'the angry-black- woman-attitude' noemen. Ik laat in het midden of dat terecht is of niet haha.

Familie is familie. Ze staan altijd klaar voor elkaar.

Oudere zussen, broers geven vaak (ongevraagd) advies over belangrijke zaken maar ook over je uiterlijk enzo. Het voelt dan een beetje alsof ze begaan zijn met jou. En ja, ze kunnen flink geïrriteerd zijn als je dat advies niet klakkeloos opvolgt... haha.

Ze doen niet moeilijk over geld, helpen elkaar uit de nood zonder het rekenmachientje erbij te halen. Het is een stilzwijgende afspraak dat je op een andere manier terugbetaalt als de gelegenheid zich voordoet. Dat is bij blanke Belgen ongezien! Haha

Hechten veel belang aan cultuur en tradities.

Ze zijn ongelofelijk veerkrachtig.

Ze zullen altijd goeie dag zeggen en een praatje slaan als ze je tegenkomen op de bus of in de winkel. Ook al ken je ze niet goed of ken je ze alleen via via of is het al een eeuwigheid geleden. Ze doen echt alle moeite om je te begroeten, op z'n minst.

Hun kinderen zijn hun koningen en koninginnen.

Ze zijn heel creatief in het vinden van oplossingen haha.

Ik prijs mij oprecht gelukkig dat ik tot mijn vriendenkring Congolezen kan rekenen die uit een heel ander hout gesneden zijn. Ik ben hen heel dankbaar dat zij voor mij de poort willen zijn naar mijn 'roots'.

Maar hoe is het toch zover kunnen komen?

Mijn kennis van en interesse in mijn 'roots' is pas heel laat op gang gekomen. En dat schijnt niet abnormaal te zijn. Zoals ik al zei ben ik opgegroeid in een overwegend blanke omgeving waarin ik de enige kleurling was. Dàt en mijn opvoeding hebben mijn zelfbeeld heel erg bepaald. Mijn pleegfamilie was nu ook niet bepaald het toonbeeld van stereotiepvrij denken en handelen, ook al waren ze zichzelf daar geen seconde van bewust. Resultaat: enerzijds voelde ik mij inferieur aan blanke medeburgers en anderzijds voelde ik me superieur aan Afrikanen die niet hier waren opgegroeid, zoals ik. Pas op, ik was me daar toen niet van bewust en het is zeker niet iets waar ik fier op ben, laat dat duidelijk zijn. Het is pas toen ik als twintiger in Brussel begon te werken en dan ook nog eens voor het eerst in contact kwam met mijn halfzussen in België dat mijn ogen én mijn wereld opengingen. Mijn zelfbeeld en wereldbeeld moesten dringend bijgesteld worden (al was dat evenmin een bewust proces). En dat was op zich een heel leerrijke ervaring die toch wel een 10-tal jaar in beslag heeft genomen. Het ging er bij momenten best heftig aan toe in mijn hoofd en in mijn hart. Ik zat namelijk gewrongen tussen mijn Belgische en Congolese identiteit, tussen mijn Belgische en Congolese familie, tussen mijn Belgische en Congolese vader, tussen mijn Belgische en Congolese moeder.

En als ik heel eerlijk ben ben ik er nog maar heel recent, na bijna 40 jaar, in geslaagd om voor mezelf uit te maken wie ik ben en vooral waar ik thuishoor: 

IK BEN de moeder van mijn dochter.

Bedankt om weeral de tijd te nemen om wijzer te worden. Ik hoop dat je er iets aan gehad hebt. Vragen en reacties zijn altijd welkom!

Tot volgende vrijdag!

[singlemommyland]

WERK  &  OPVANG

Als ik denk aan WERK denk ik automatisch aan OPVANG, die twee zijn onlosmakelijk verbonden.

Zeer typisch aan mijn situatie is dat alles met alles verbonden is:

financiële ademruimte, 

werk,

opvang,

opvoeding,

woonplaats,

schoolkeuze dochter, 

relaties en partnerkeuze,

vriendschap,

zelfontplooiing,

zelfopoffering,

toekomstperspectieven,

...

En ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat dit het geval is voor de meerderheid van ons single mommy (of daddy) volkje. Dat was en is voor mij toch wel de grootste verrassing of domper, zo je wil. Weinig mensen beseffen dat. Je kan het vergelijken met in een rolstoel zitten. Het is pas als kersverse moeder, 6 jaar geleden ondertussen, dat ik besefte hoe erg het is gesteld met de toegankelijkheid van niet-motorisch rollend materieel toen ik me vol goede moed de wereld tegemoet tredend naar buiten begaf met de kinderwagen van mijn dochter. Dat zou ik nooit geweten hebben als ik zelf niet op die DREMPELS was gestoten, keer op keer.

EVERYBODY KNOWS: Werken is de hefboom bij uitstek naar een beter toekomst!!!!!!! Dat is een waarheid als een koe.

Laten we heel even inzoomen op mijn specifieke situatie die dat heel accuraat illustreert, met het risico om narcistisch over te komen haha.

Let goed op want ... werkelijk alles is geconnecteerd en het kan bij momenten overkomen als één  GROOT HINDERNISSENPARCOURS.

In den beginne, of moet ik eerder zeggen, naar het einde van onze relatie toe (waar wij beiden nog onwetend over waren) ben ik als aangesloten ONTHAALMOEDER gestart. Het was een zalige tijd. Ik haalde heel veel voldoening uit mijn job en iedereen was happy en tevree. Het enige wat ik miste misschien was de intellectuele uitdaging die ik gewoon was in mijn vorige job. Mijn maandelijks netto-inkomen bedroeg tussen de 700 EUR en 800 EUR. Crèche-kosten en de dagelijkse ratrace behoorden voorgoed tot het verleden. Ik kon doen wat ik graag deed zonder dat ik mij zorgen hoefde te maken over de cashflow en solvabiliteit van ons gezinnetje. Mijn ex was in die periode volop aan het 'boomen' op zijn job en zat zelfs in de 'talentpool'. Hij kon zich nu volledig richten op zijn carrière daar ik als thuiswerkende moeder het huishouden en de opvoeding grotendeels voor mijn rekening nam.

Op professioneel vlak waren we allebei in onze nopjes. Op relationeel vlak echter werd ons huisje steeds minder en minder dat warme nest. Een DONKERE WOLK baande zich weg boven ons gezinsgeluk en bleef daar ook hangen, helaas. De trend was al een aantal jaren geleden ingezet en bleek toen volop te gaan pieken. Onze relatie werd een slagveld van enge emoties en een haast claustrofobische hopeloosheid. Een scheiding leek onvermijdelijk. En het ondenkbare gebeurde, het onzegbare werd uitgesproken: "Ik ga bij je weg." Een maand hebben we nog samen gewoon onder hetzelfde. Onze dochter zag met lede ogen aan hoe papa en mama geen kus meer gaven als papa thuiskwam en besliste dan maar om eigenhandig onze hoofden naar elkaar toe te duwen zodat we wel moesten kussen... maar dat deden we niet. Twee jaar was ze... .

Met veel pijn in het hart heb ik een punt moeten zetten achter mijn activiteit als onthaalmoeder, nadat ik elke kind en elke ouder goed en wel had doorverwezen naar een andere crèche of onthaalmoeder waar ze ook effectief terecht konden.

Op dat moment weggaan bij de vader van mijn kind was onwaarschijnlijk de GROOTSTE STOMMITEIT die ik in mijn leven ooit heb begaan. De grootste, zeg ik u! Je denkt misschien, ja duh, dat had je toch kunnen weten!!!

Maar zeg mij eens, hoeveel moeders werken halftijds? hebben tijdskrediet of loopbaanonderbreking genomen? hoeveel moeders zijn momenteel huisvrouwen die hun eigen carrière ondergeschikt hebben gemaakt aan die van hun man? Vertel me dat eens. Ik wil ze geen eten geven, al die moeders...

Nu moet ik even fast forward gaan. Wat nadien gebeurde komt in een andere post nog aan bod, don't miss out!

Na het stoppen van mijn activiteit moest ik dus opzoek naar een nieuwe woning. Zonder loonfiche, zonder job, met een werkloosheidsuitkering van 1.200 EUR. Bovendien leerde ik dat mijn professionele activiteit als aangesloten onthaalmoeder niet telde als gewerkte dagen maar als een periode van werkloosheid. Go figure! Dat was me wel een KOUDE DOUCHE. Gelukkig had ik voordien voldoende aantal dagen gewerkt om toch het recht op een werkloosheidsuitkering te openen. Anders had ik mogen aankloppen bij het OCMW voor een leefloon van 1.000 EUR, bij mijn conculega's. Na een maand vond ik reeds een appartementje van 650 EUR. De huiseigenaar bleek een notoire HUISJESMELKER te zijn. Een begrip dat ik niet lichtzinnig gebruik.

Ik moest uiteraard ook opzoek naar een nieuwe job. En dringend! Mocht zelfs onder mijn niveau zijn, als er maar geld in het laadje kwam. 'Peace of cake' dacht ik bij mezelf, ik heb toch een bachelorsdiploma en ik ben goed tweetalig! Dat was dus buiten de arbeidsmarkt gerekend die niet zit te wachten op een alleenstaande moeder, al zeker niet zonder INFORMEEL OPVANGNETWERK. Wat? Huh? Wat is dat??? Lees en leer het hier. In elke gemeente wordt er tegenwoordig voorschoolse en naschoolse opvang georganiseerd, ergens tussen 7u en 18u30. Maar dat volstaat geenszins! Je MOET ook kunnen terugvallen op een informeel opvangnetwerk (meestal familie), obligé.

En daar knelde bij mij het schoentje!!!!!!

Op familie kon ik niet rekenen. Met babysitters is er altijd wel iets aan de hand: ofwel zijn ze niet vrij voor en na schooltijd of hebben ze examens en stages, bovendien zijn ze vaak te jong (lees: immatuur). Ervaren betrouwbare babysitters zijn hoegenaamd niet goedkoop. En flexibele opvang werd in mijn gemeente niet georganiseerd. Deze situatie bevatte de juiste ingrediënten om van mijn zoektocht naar een deftige job THE ROAD TO HELL te maken. Hoe komt dat nu?

De gemeente waar ik toen woonachtig was had opvang van: 

7u30 tot 18u

Laat dat even bezinken...Elke buitenshuis werkende vrouw wéét dat je het geografisch gezien niet te ver moet gaan zoeken. Verder dan 15 km tijdens de spits moet je al niet gaan. Ik had geen wagen dus was ik aangewezen op openbaar vervoer. Voor mij was Brussel dus uitgesloten!!!! Nochtans met mijn tweetaligheid en ervaring kon ik daar gemakkelijk aan de bak. In Vlaanderen... niet zo... .

Met normale werkuren van:

8u tot 16u of

8u30 tot 16u30 of

9u tot 17u

laat dat even bezinken...was het voor mij onmogelijk om op tijd op mijn werk (heen-traject) en op tijd in de opvang (terug-traject) te zijn. Ik heb het wel geprobeerd hoor...

Meermaals zelfs!!!

Ik had al snel begrepen dat ik alleen kon solliciteren voor een job binnen een STRAAL VAN 15 KM. Daarbuiten (bijv: Brussel) kon, mits:

goede bereikbaarheid met openbaar vervoer

glijdende uren

Laat even bezinken...Na twee jaar, een aantal interimjobs, een opleiding en wat vrijwilligerswerk later vond ik EINDELIJK EEN JOB... in Brussel !!!

Even een vreugde dansje placeren... tatatata

Niet in Vlaanderen nee want daar zijn ze nog te kneuterig om een gekleurde medemens met bachelorsdiploma aan te werven.

ONBEKEND IS ONBEMIND

Als poetsvrouw of familiaal helpster was ik al lang uit de werkloosheidstatisieken verdwenen. Maar ik wijk af... Mijn excuses. Ik kon dus aan de slag in Brussel, ik kon uiteraard mijn geluk niet op. Alleen maar redenen om SUPERCONTENT te zijn:

werken volgens mijn diploma,

contract van onbepaalde duur,

glijdende uren 

abonnement openbaar vervoer volledig ten laste van werkgever

Ok ok, ik had al betere arbeidsvoorwaarden gehad, veel betere zelfs. Maar je kijkt een gekregen paard niet in de bek. Zeker niet als je twee jaar aan een stuk ZWARTE SNEEUW hebt gezien en al de vernederingen hebt doorstaan die een werkloze alleenstaande moeder van vreemde origine kan doorstaan.

Er waren slechts enkele zaken die mij enigszins zorgen baarden:

het loon,

het traject

mij opvangnetwerk

Laat dat even bezinken...Ik heb mijn loon slecht onderhandeld (lees: helemaal niet). Ze hebben totaal geen rekening gehouden met mijn anciënniteit in de commerciële sector. Wat maakte dat mijn nettoloon aan de lage kant lag voor iemand van mijn leeftijd en ervaring.

Het traject bedroeg heen en terug meer dan 3 uur, tenminste als er geen vertragingen of stakingen waren (wat helaas heel vaak het geval was). Bovendien moest ik 4 vervoersmiddelen nemen om op mijn werk te geraken.

Dat zou als gevolg hebben dat ik ofwel 's morgens soms net te laat kwam op mijn werk of 's avonds net te laat op de opvang (en beide zijn helaas voorgevallen). 

Maar ik zag vooral de mogelijkheden, de obstakels waren er om overwonnen te worden. Eindelijk kon ik de draad van mijn leven terug opnemen.

Dat was echter buiten de ex geregeld.

Voor het opvangprobleem had ik een eenvoudige oplossing. Onze dochter van school veranderen... van Vlaanderen naar Brussel. De vader van mijn dochter was niet echt pro verandering van SCHOOLKEUZE, tenzij het naar de gemeente van zijn woonplaats zou zijn geweest (wat mijn opvangprobleem zo mogelijk nog groter zou maken). Nochtans Ik was er heilig van overtuigd dat mijn ex opgelucht zou zijn dat ik eindelijk een job had gevonden en dat hij mij daarin zou steunen. Hijzelf en zijn vriendin (zijn huidige ega) werken allebei in Brussel. Ik zag dus een opening. Ik ben een pitbull, moet je weten, als ik me ergens in vastbijt dan laat ik niet los... en dat heb ik ook toen niet gedaan. Ik ben echt 'all the way' gegaan om mijn slag te kunnen thuishalen, tot in de rechtszaal! Mijn baas was mijn persoonlijke cheerleader. Maar het heeft niet mogen baten. Ik heb het onderspit moeten delven, na een zware strijd van een vol jaar. De ex was volledig tegen het idee gekant, en ik heb nooit geweten waarom. Jawel, toch wel, hij bracht in als argument dat hij dan diegene zou zijn met een opvangprobleem (hij heeft namelijk een legertje aan gratis oppassers uit het informele circuit). De rechter volgde zijn redenering, ik moest mij maar aanpassen aan de situatie (i.p.v. omgekeerd). In de rechtzaal verweet mijn ex me dat ik dit alles in gang had gezet en er voluit voor ging omdat ik per se de band tussen zijn familie en onze dochter wilde saboteren... hmm.

Maar dit geheel terzijde.

No need to say, dat ik met deze hele zaak een hoge prijs heb betaald, letterlijk en figuurlijk. Ik ben niet naar Brussel verhuisd maar mijn dochter is wel degelijk van school veranderd. Ik ben dichter bij Brussel gaan wonen, tegelijk dichter bij de ex. Twee vliegen in één klap. We zijn overeengekomen dat mijn dochter naar school zou gaan in de gemeente waar ik zou gaan wonen, 15 min rijden van waar de ex woont. Handig dus.

De verhuis naar een andere regio heeft evenwel het aantal uren in de voor- en naschoolse opvang niet verminderd. Mijn dochter zat nog altijd 2 u ‘s morgens en 2 u ‘s avonds in de opvang (4 u/dag) en op woensdag een hele namiddag. Ouderschapsverlof op woensdag (met loonverlies) en lieve mensen die mij uit de nood hebben geholpen hebben er sinds vorig jaar voor gezorgd dat de dochter minder uren in de schoolopvang doorbrengt. En daar is ze heel blij mee en de mama ook.

De verhuis naar een andere regio heeft er wel voor gezorgd dat ik mijn plaats op wachtlijst voor een sociale woning kwijt was. Twee keer heb ik een sociale woning toegewezen in de eerste 6 maanden na mijn verhuis. Helaas kon ik er niet op ingaan omdat de afstand woon-werk nog langer zou geweest dan voor de verhuis. Dat zou terug naar af geweest zijn. Jammer, want het had mij minstens 200 EUR/maand in huur gescheeld...

Mijn opvangprobleem was gelijk opgelost. Reden: sinds de verhuis kan ik quasi ALTIJD op hem en zijn vrouw (en hun opvangnetwerk) rekenen, voornamelijk om professionele redenen.

De papa en ik hebben uiteindelijk de strijdbijl begraven (na drie jaar!).

Het traject-probleem was echter nog niet van de baan. De afstand was korter geworden maar de duur niet. Ik was nog altijd met het openbaar vervoer 1,5 uur onderweg (3 uur in totaal), met de auto zou dat ongeveer even lang geweest zijn. Vertragingen en stakingen kwamen meer dan eens roet in het eten strooien.

Geloof me vrij, mijn ORGANISATIE SKILLS heb ik op korte tijd tot in de perfectie verfijnd. 's Morgens verliep alles volgens een strak schema. Onvoorziene omstandigheden zoals vertragingen en stakingen waren niet ingecalculeerd. Waarom?

Als je om 6u opstaat om op 8u40 op je werk te zijn

Als je om 16u25 vertrekt op je werk om op 17u45 aan de opvang te zijn

Laat dat even bezinken...Dan heb je simpelweg geen marge meer!

Op mijn werk was ik de enige alleenstaande moeder, die bovendien van zover kwam. Er was weinig begrip van mijn baas (en da's nog zacht uitgedrukt) als ik te laat kwam naar aanleiding van een staking. Dat was in het begin zeker niet het geval, integendeel. Haar houding veranderde drastisch toen duidelijk werd dat ik mijn slag om de schoolkeuze niet zou thuishalen. Ik was een blok aan het been, persona non grata. Er bestaat zoiets als ouderdiscriminatie, het omgekeerde  van bescherming van moeders en vaders die hun werk-en-gezin in eer en geweten combineren (vaak van ' de moetes'). Maar maak u geen illusies, er is nog véél werk aan de winkel. Wat mij betreft is het een lege doos daar ze geen oog hebben voor de vaak precaire situatie van alleenstaande moeders op de arbeidsmarkt en op de werkvloer. Aan dit onderwerp zal ik later nog een verhelderende post wijden gebaseerd op een doctoraat, don't miss out.

 Ik heb mijn hele leven ingericht in functie van deze job:

heb veel schulden gemaakt (voornamelijk erelonen advocaat),

de verstandhouding van met mijn ex heeft een jaar lang onder hoogspanning gestaan,

ik ben moeten verhuizen voor mijn job,

mijn dochter is moeten veranderen van school voor mijn job (dik tegen haar goesting, dat is nu wel goed gekomen hoor)

Ik ben altijd op post,

ik vraag nooit 'faveurekes' of privileges

en vooral... ik ben verdomd goed in wat ik doe

Wat is dan het probleem volgens mijn werkgever?

Zaken als 1/5-ouderschapsverlof op woensdag nemen na een jaar tewerkstelling,

elke grote vakantie een andere vakantieregeling (de twee weken wisselen elk jaar),

een uurtje vroeger naar huis op dinsdag omdat mijn dochter naar de zwemles moet, nochtans geen probleem met glijdende uren.

...

het zijn allemaal zaken die voor wrevel op de werkvloer zorgen, vooral als je weet dat er in het verleden een AANWERVINGSBELEID was dat toeliet alleen kinderloze vrouwen of gehuwde moeders die op amper een kwartier rijden van het werk wonen te selecteren als 'the right woman for the job'.

Maar nu ik er zo over nadenk, misschien verlieten ze voor het eerst die platgetreden paden door een allochtoon aan te werven in ruil voor subsidies (gedurende 1 jaar ofzo). Dat ik een alleenstaande moeder was die dagelijks 3 uur onderweg zou zijn namen ze er dan maar bij... haha.

Anyway, mijn aanwezigheid op de werkvloer is elke dag opnieuw een oefening in verdraagzaamheid, wederzijds begrip en respect. Het is een proces van vallen en opstaan. Het leven zoals het is.

 Bedankt om alweer de tijd te nemen om je wereld te openen :) Hopelijk heb je ervan genoten en ik zie je graag volgende vrijdag met alweer een gloednieuw boeiend onderwerp.

Reacties en vragen zijn zoals steeds meer dan welkom!!

[singlemommyland]

Opvoeding

 Zwarte pieten-discussie

"...De Sinterklaasmythe heeft zich altijd aan de tijd aangepast. Er is geen enkele reden waarom ze dat vandaag niet opnieuw kan doen. Sinterklaas is er voor iedereen, zoals de stad er voor iedereen is. Een samenleving waar iedereen een beetje anders is, zijn ook de assistenten van Sinterklaas allemaal anders. In de toekomst zullen we dus Pieten in vele kleuren hebben. .." Jan de Zutter

Mensen vragen me altijd naar mijn standpunt over de hele zwarte pieten-discussie. Het artikel in de Knack van een jaar geleden door Jan de Zutter 'Natuurlijk is zwarte Piet kwetsend. Natuurlijk hebben witte Vlamingen dat niet zo bedoeld' verwoordt heel treffend hoe ik erover denk (en nog veel meer). Ik heb de auteur hiervoor ook gefeliciteerd. Dus genoeg hierover.

Mijn dochter krijgt dit jaar een niet-genderspecifiek cadeau van de Sint, een trein van LEGO. Dat risico neem ik omdat ze bij mama toch geen brief heeft geschreven voor de Sint, hij krijgt dus carte blanche. En misschien dat mama toch niet 'all the way' gaat en iets van K3 ofzo erbovenop gooit. Als het kind maar gelukkig is, niewaar.

 Kunst en cultuur

"..Klara wil het jonge volkje warm maken voor klassieke muziek..". Klara

Cultuur met een grote "C" vind ik belangrijk. Ik heb dat in mijn opvoeding niet meegekregen en ervoer dat wel als een gemis. Ik moet zeggen dat het niet evident is om met een krap budget aan cultuur met een grote "C" te doen, dan maar met een kleine "c". Het is vooral een kwestie van prioriteiten en creativiteit. Regelmatige bezoeken aan musea, culturele centra voor opvoeringen of concerten, bibliotheek, deelname aan de jaarlijkse Kunstendag, Klara op de achtergrond, etc. behoren allemaal tot het arsenaal aan mogelijkheden om kunst en cultuur op kindermaat aan te bieden. En ze smult er van, zalig om te zien!

 Hobby's en vrije tijd

"...Scouting haalt de grootste kracht uit het spelen en leven in groep. Van bij de jongste tak krijgen scouts en gidsen kleine en grote verantwoordelijkheden. Door samen af te wassen en hout te sprokkelen, leren ze zich in te zetten en daarin vol te houden, ook als het wat minder leuk is. Scouts en gidsen leren om hun zegje te doen en op te komen voor wie ze zijn en wat ze willen. Kapoenen twijfelen tussen ‘Dikke Bertha' of ‘tikkertje' spelen en givers maken ruzie over een toneelstuk of een tentoonstelling in elkaar boksen. Maar altijd is het een oefening in wederzijds respect en in de rijkdom van verschillen... " Scouts Vlaanderen

Het klopt wel dat ouders dromen dat hun kinderen waarmaken waar zij zelf niet in geslaagd zijn. Of je wil op z'n minst dat ze de fakkel overnemen. Ik betrap mezelf daar ook op. Het stond in de sterren geschreven dat onze dochter naar de scouts zou gaan en ballet zou gaan doen. Zo krijgen zowel papa als mama elk hun zin. Daarnaast volgt zij een reeks privé-zwemlessen en gaat ze in de vakantie naar een of ander taal- of sportkamp. En tot nu smijt ze zich volledig en vol enthousiasme voor elke hobby of activiteit. Dat zien we graag haha.

Hoe financier ik dat nu allemaal als alleenstaande mama? Dankzij de papa natuurlijk. Hij schiet soms voor en ik betaal dan met vertraging mijn deel aan hem. Ik ben mij er terdege van bewust dat dit voor veel alleenstaande ouders geen evidentie is. Niet alleen het financiële aspect bederft vaak de feestvreugde maar ook de aard van of het gebrek aan een opvangnetwerk. Hobby's op woensdagnamiddag bijvoorbeeld komen vaak op de schouders van grootouders terecht. Kinderen van (gescheiden) werkende ouders die in de naschoolse opvang moeten blijven op woensdagnamiddag zijn bij voorbaat benadeeld.      Er is dus nog heel wat werk aan de winkel op gebied van democratisering van vrijetijdsactiviteiten.   

Congolese identiteit

Mijn dochter heeft snel geleerd om haar haardos te omarmen. En dat is niet alleen mijn verdienste maar evenzeer van Sesamstraat. Ik herinner me toen ik dit filmpje introduceerde drie jaar geleden hoe geweldig ze het vond. Het resultaat is dat mijn dochter, die halfzwart is, absoluut geen 'issues' heeft over haar haar. Ze vind het alleen een beetje (veel) vervelend dat het zo'n pijn doet als mama het kamt.

Op 1 juni 2014 ging de wet van de vrije naamkeuze in voege. Dat was twee jaar na de scheiding. Ik ben meteen op die kar gesprongen. Om de een of andere reden vond ik het na de scheiding een enorm gemis dat in mijn dochters' naam geen enkele verwijzing zat naar haar Congolese 'roots'. Ik moet bekennen dat ik daar indertijd niet zo mee bezig was. Ik had andere prioriteiten, ik leidde een heel ander leven toen. Ik heb wel hemel en aarde moeten bewegen om de papa te overtuigen. Aanvankelijk liep hij niet zo warm voor het idee om onze dochter ook mijn achternaam te geven. "Zou dat haar kansen op een job later niet aanzienlijk beperken?" Dat zijn zo van die momenten, mensen, dat ik medelijden heb met sommige blanke mensen. Mijn ex had totaal niet door hoe racistisch en onrespectvol dat klonk. Ook al was dat niet zijn bedoeling. Hij was natuurlijk bezorgd, en terecht. Maar als papa van een halfzwart kind zal hij toch moeten leren van soms eens tegen de huidige stroom in te gaan en heilige huisjes omver te werpen. Maar ik mag niet klagen. Hij is heel fier op zijn dochter en zou nooit toestaan dat iemand haar onheus behandelt, om welke reden dan ook. Dus hij leert het wel haha.

Het contact met de Congolese kant van de familie loopt niet zoals ik had gehoopt. Maar daaraan wijdt ik nog een aparte post op een later moment.

Vlak na de scheiding heb ik meteen een fototoestel gekocht van 50 EUR in de ALDI. Een smartphone kon ik me toen nog niet veroorloven. De printer had ik meegekregen met de verdeling van de inboedel. Meteen ben ik aan de slag gegaan met het vastleggen van herinneringen van het post-scheidingstijdperk, ook al was die niet altijd zo rooskleurig. Ik had voor mijn dochter een soort 'memorybook' gemaakt met allerlei weetjes en feitjes over haar, opgeleukt met foto's, tekeningen en prentjes. Maar heel bijzonder waren ook de foto's van haar ouders, Congolese grootouders en Congolese overgrootouders. Ik heb het lang volgehouden om het aan te vullen met foto's, tekstjes en allerhande maar ben er uiteindelijk mee gestopt. Ik koester dit boekje en hopelijk zij later ook. Onlangs keken we er nog eens in en ik moet zeggen dat ik zowaar een krop in de keel kreeg, een dubbel gevoel ook. Ik kon maar één ding bedenken en dat is:         we komen van ver!

 Introductie nieuw lief 

Ik ben altijd heel voorzichtig geweest met het voorstellen van een lief aan mijn dochter. In die bijna 5 jaar is dat welgeteld 1 keer gebeurd. Ze was zot van die gast... en ik ook. Ik voelde me zo schuldig naar haar toe als die relatie afsprong, ze was er het hart van in. Mijn ex heeft ondertussen ook kunnen proeven van hoe het zal zijn als hij zijn dochter zou moeten delen met een andere man. En ik denk eerlijk gezegd niet dat hij dat zo'n leuk vooruitzicht vond hoewel hij moeite deed om dat te verbergen.

Het is me al opgevallen dat mannen zonder kinderen vaak geen begrip hebben voor het feit dat je kind op de eerste plaats komt. Die gaan dan de strijd aan met uw kind. En het gekke is dat bij kinderloze vrouwelijke partners die concurrentiestrijd veel minder speelt. Dat verklaart volgens mij ook voor een groot deel het feit dat alleenstaande vaders véél sneller een nieuwe partner vinden. Ik ken de cijfers niet van buiten maar er zijn procentueel meer alleenstaande moeders dan alleenstaande vaders. Uiteraard spelen ook andere factoren een rol maar daar ga ik nu niet dieper op in.

  Plusmama, halfbroer en halfzus

Open brief aan de plusmoeder van haar kind - Eric Decorte, erkend bemiddelaar.

 "Een inleiding op een brief van een moeder die eerst met scherpe afwijzende blikken keek naar de nieuwe partner van haar man. Maar gaandeweg tot de vaststelling kwam dat het “een schat van een vrouw was, die goed zorgde voor haar kind”. Meer dan een opluchting, eerder een bevrijding, en ze schrijft in een open brief woorden van lof, dank en bewondering aan de ‘stiefmoeder van haar dochter’. Originele tekst weliswaar in het Engels maar zeer de moeite waard om lezen via de link http://womenwithworth.wordpress.com/2014/11/30/a-open-letter-to-my-daughters-stepmom/

Candice Ashley had het beeld voor ogen van de nieuwe vrouw van haar ex: een verschrikkelijk mens. Ze hoopte dat ze onaantrekkelijk zou zijn en dat haar dochter haar niet leuk zou vinden. Candice had het heel moeilijk met het feit dat iemand anders haar dochter zou opvoeden als zij er niet was. In haar brief schrijft ze hoe fout ze was geweest. "Tot ik jou ontmoette. Ik was meteen jaloers, want je moest lelijk zijn, weet je nog? Maar je was net heel mooi. Ik zag aan je gezicht dat die ontmoeting voor jou net zo moeilijk was als voor mij. Ik was van plan je te haten, waarom verpest je mijn plan?" 

"Je hebt onze dochter vanaf dag 1 aanvaard, je houdt onvoorwaardelijk van haar en haar vader. Je geeft ons meisje het gevoel dat ze geliefd en aanvaard is. Haar relatie met haar vader is belangrijker dan die van jullie als man en vrouw en daar is veel moed voor nodig. Ik ben dankbaar dat je er voor haar bent wanneer ik afwezig ben. Ook als onze dochter bij haar vader is, heeft ze een mama nodig en je doet dat schitterend", aldus de gescheiden biologische moeder. 

"Je hebt altijd mijn positie als moeder gerespecteerd. Je raadpleegt mij altijd of je wel de juiste beslissing neemt. Ik weet dat onze situatie zeldzaam is. Je bent een cadeau. Onze dochter zal een betere vrouw worden dankzij jou. Dank je dat je volwassen en respectvol genoeg bent om samen met mij een kind op te voeden. Ik beloof om nooit jouw rol in haar leven te minimaliseren of je het gevoel te geven dat je haar moeder niet bent. Ik beloof je haar op te voeden om dankbaar te zijn met twee sterke, dappere vrouwen in haar leven die moed hebben om haar samen te bemoederen. Ik hoop dat onze dochter nooit in dezelfde situatie verzeild raakt, maar ik beloof wel een voorbeeld te zijn voor wat co-ouderschap zou moeten zijn." 

Candice sluit de brief aan de stiefmoeder van haar kind op een mooie wijze af: "Je bent een zeldzame en mooie schat."

Ik kan mij grotendeels terugvinden in de inhoud van de bovenstaande brief.      Ik heb hem zelf niet geschreven maar het had wel gekund... bij momenten toch haha. Dat is niet altijd zo geweest hoor. Aanvankelijk zag ik de nieuwe vriendin van mijn ex als een bedreiging. De ex cultiveerde dat gevoel ook omdat hij mij op die manier kon raken (tja, het was niet voor niets een vechtscheiding).      Naar mijn dochter deed ik heel hard mijn best om dat niet te laten merken.        Ik maakte zelfs met haar een tekening voor de nieuwe vriendin omdat die zich op de skivakantie had geblesseerd. De eerste jaren gebeurde het soms           (te vaak, naar mijn gevoel) dat onze dochter liever bij haar papa en zijn nieuwe vriendin (huidige vrouw) wilde zijn. Dat werd alleen nog erger toen er kinderen kwamen. Niet fijn.

In het begin wist ik heel weinig over haar. Ik wist zelfs niet of ze kinderen had.  Al gauw had ik begrepen dat ze kinderloos was. Dat kwam zo. Op Moederdag belde ze met de gsm van mijn ex naar mijn dochter en sprak haar aan met de allerliefste koosnaampjes. Ik was zo verbouwereerd over het lef dat zij ten toon spreidde en was ervan overtuigd dat een moeder zoiets nooit zou doen. Moederdag, daar blijf je met je fikken vanaf haha. Twee jaar later, op Moederdag, heb ik mijn dochter laten bellen op de gsm van de papa om haar plusmama een gelukkige Moederdag te wensen. Mijn dochter had daar zelf niet aan gedacht want toen ik het voorstelde had ze zoiets van: "Ah ja, eigenlijk waarom niet." En inderdaad, waarom niet, ze is de beste plusmama die ik voor mijn dochter had kunnen wensen. Het is zeker niet altijd even gemakkelijk voor haar en voor mij evenmin. Dat beseffen we allebei.

De halfbroer van mijn dochter noemt mij "mama Josephine" en komt soms ook spelen. Bij elk feestje bij de papa en/of zijn familie is onze dochter van de partij ook al valt dat in mijn week. Daar sta ik op. Het lijkt de perfecte post-scheiding-situatie maar het is niet altijd zo geweest. Onze dochter is niet alleen enig kind maar ook het oudste kind. Als het niet goed zou gaan met haar heeft dat uiteraard zijn invloed op hun jongere kinderen, de huisvrede, hun relatie en    ons gezamenlijk ouderschap. Iedereen heeft er baat bij om het leven van onze dochter zo rimpeloos mogelijk te laten verlopen, ook al moeten we daarvoor doen alsof we het allemaal prima met elkaar kunnen vinden.

 School

Ooit moest mijn dochter familiefoto's meebrengen. Nu hadden wij toevallig onlangs een foto gemaakt met haar twee families op haar verjaardagsfeestje voor de klasgenootjes: het nieuwe gezin van mijn ex, onze dochter en ikzelf. Die foto had ik meegegeven. De kinderen moesten in de klas over hun familie vertellen en daarna een knutselwerkje maken. Wanneer ze een aantal weken later thuiskwam met dat werkje merkte ik pas na een tweede blik dat er maar vijf mensen op stonden afgebeeld. Heel verontwaardigd vroeg ik mijn dochter wat dit te betekenen had haha. Nee hoor, maar ik wilde wel weten of ze zich misschien had misteld. Meteen brak ze in tranen uit en zei dat de juffrouw had gezegd dat ze moest kiezen tussen ons gezinnetje of het gezin van papa.      Het brak mijn hart, twee keer! Eén keer omdat ik haar aan het huilen had gebracht (later heeft ze het knutselwerkje zelfs vernield) en de tweede keer omdat ze ons gezinnetje als minderwaardig beschouwde. Of de juffrouw daadwerkelijk had gezegd van te kiezen weet ik niet,..hoop ik van niet. Feit blijft dat onze dochter koos om het traditioneel gezin te portretteren ipv ons gezinnetje of gewoon allebei. Dat moet een verscheurende keuze geweest zijn voor haar. Ik heb de juffrouw toch gevraagd om daar extra alert voor te zijn want onze dochter is heus niet het enige kind van gescheiden ouders in de klas.    Van mijn kant herinner ik er onze dochter te pas en te onpas aan dat wij een lief klein gezellig gezinnetje zijn, samen met ons konijn dat ons recentelijk heeft vervoegd. Welkom snuffie.

De papa en ik gaan samen naar oudercontacten, reeds van bij het begin.       Dat voelt telkens weer vreemd aan omdat je dan weer voor heel even de enige echte ouders bent en ongegeneerd fier (of bezorgd) kan zijn. Op zo'n momenten besef je waarvoor je het allemaal doet, al de offers die je brengt als ouder voor het welzijn van je kind. 

 Verwennerij

"...Te veel uitingen van liefde Er zijn ook ouders die hun kinderen na een scheiding overladen met knuffels en kusjes, hen op de schoot laten zitten of het bed delen, enzovoort. Zo proberen ze te voldoen aan hun eigen emotionele noden, maar die intensiteit kan je kinderen angstig en teruggetrokken maken. Te vermijden dus! ..." HLN

Mijn dochter zei onlangs in een slechte bui dat ze niet graag de oudste is. Nochtans ze is een echte 'cheftut' zoals ze bij ons zeggen, een leiderstype, een zorgzaam type ook. Daar zit haar positie in het gezin voor iets tussen.          Lees hierover ook het boek van Blair L., "Je plaats in het gezin".

Ze ziet haar broertje en zusje heel graag maar mama kon gelukkig wel tussen de regels door lezen. Ze vindt het leuk om soms nog eens doodgeknuffeld te worden door de mama, om als enige en eerste alle aandacht te krijgen, van eens flauw te mogen doen, van niet altijd flinkste te moeten zijn en wat weet ik nog allemaal. Ik verwen haar en overlaadt haar met de liefde die in elke vezel van mijn lichaam zit. Ik zeg haar minstens 1 maal per dag dat ik haar graag zie en ik lach met al haar grapjes. Kan ik "nee" zeggen? Natuurlijk! Ben ik streng? Zeker weten! Het lijkt een contradictie maar dat is het allerminst. Ze krijgt hier alles wat ze moet krijgen: liefde, affectie en structuur. Toch heb ik vaak het gevoel dat ik tekort schiet, op materieel en financieel vlak. Dat knaagt. Dan voel ik me schuldig en ja, in mijn achterhoofd speelt het feit dat ze het bij papa veel breder heeft. Ik heb moeten leren - on going - dat ik niet moet proberen van te wedijveren (zelfs niet onbewust) maar haar uit te leggen waar het op staat, zonder schaamte. En 9 op de 10 keer begrijpt ze het niet, en dan zegt ze bijvoorbeeld: "Ik woon hier niet graag mama want het is hier veel te klein en er is geen tuin". Dan moet je even slikken en 10 keer je tong omdraaien voor je iets zegt waar je later spijt van krijgt. Het kind beseft immers niet dat ze je zonet met een dolk een steek in je hart heeft gegeven haha.

 Waarden en normen

"Practice what you preach" de Bijbel

Respect - empathie - doorzettingsvermogen - zelfdiscipline - frustratietolerantie - sorry kunnen zeggen - je ongelijk durven toegeven - kritische zin - out-of-the box-denken - assertiviteit - zelfstandigheid - leergierig ...

Allemaal waarden die ik hoog in het vaandel draag en wil doorgeven aan mijn dochter.

 Ambities voor mijn dochter

Mijn dochter mag worden wie of wat ze maar wil, wederom dankzij Sesamstraat.

Het allerliefste zou ik willen dat mijn dochter later geen typisch vrouwelijk beroep uitoefent, om verschillende redenen. De belangrijkste is toch wel dat die beroepen vaak niet goed betaald zijn en/of weinig carrièrekansen bieden. Als zij ooit alleen komt te staan met haar kinderen, om welke reden dan ook, dan wil ik dat ze nog een relatief comfortabel leven kan leiden zonder te moeten inboeten op 'quality-time' met haar kinderen. Voor de rest hoop ik dat zij opgroeit tot een zelfzekere en zelfbewuste vrouw met een open blik op de wereld en een hart voor mensen en dieren. Het zou ook fijn zijn als ze een bepaald talent of passie zou kunnen ontwikkelen waar ze voor de rest van haar leven nog van kan genieten. Maar bovenal wil ik dat zij gelukkig en gezond blijft...  

Rolmodellen

Zijn K3 de beste rolmodellen voor mijn dochter? Waarschijnlijk niet,... zeer zeker niet! Maar ze vindt het geweldig, net als zovele meisjes, en het hoort bij haar kindertijd en leefwereld. Wie ben ik om haar dat te ontnemen? Het is in feite ook onschadelijk, op voorwaarde dat je een tegengewicht biedt. Meisjes komen in alle maten, vormen en kleuren. En dat toon ik haar op alle mogelijke manieren.

Verder vertel ik veel over mijn biologische ouders en hoe straf die wel niet waren. Overlevering van de familiegeschiedenis, heet dat dan. Of ik zelf een goed rolmodel ben zou ik niet durven zeggen. Ik maak dagelijks nog fouten en leer met vallen en opstaan. De toekomst zal uitwijzen of ik een goed rolmodel ben voor mijn dochter. Daar streef ik in ieder geval naar.

 Gezamenlijk ouderschap

Mijn stokpaardje. En daarmee is alles gezegd.

"...Liefde is een werkwoord, scheiden is dat ook..."                         Wiewauters &Van Eycken

 Elke vrijdag mag je hier een gloednieuwe post verwachten over alweer een boeiend onderwerp. Ik hoop dat je ervan genoten hebt en tot de volgende!

Vragen en opmerkingen zijn uiteraard altijd welkom.

[singlemommyland]

Scheiden: damage control

Meermaals heb ik mezelf de bedenking gemaakt hoe onvoorbereid en naïef ik was toen ik besliste om weg te gaan bij de vader van mijn kind. Vergis je niet, het was geen impulsieve beslissing en ik heb er nog geen moment spijt van gehad. Maar toch, maar toch, hier is een waarheid als een koe: scheiden doet lijden! Daar kan je niet onderuit.

Vandaag wil ik het hebben over de DO’s and DON'Ts als je eventueel zou overwegen om te scheiden of misschien zit je er al midden in. Kortom, hoe kan je de schade zoveel mogelijk beperken? Ik spreek uiteraard uit eigen én professionele ervaring. Maar ik pretendeer geenszins de enige en volledige waarheid in pacht te hebben. 

DO’S & DON’TS

Relatietherapie

Alvorens over te gaan tot de ultieme daad, namelijk uit elkaar gaan,… zoek een goede relatietherapeut, iemand met levenservaring! Doe voldoende research, vraag aan vrienden of familie, maar neem niet de eerste de beste omdat die goedkoper is of dichterbij zit of een kortere wachtlijst heeft. Verander desnoods als het niet klikt. Ga zeker ook eens langs bij een Centrum Algemeen Welzijnswerk CAW, zij bieden mogelijks relatietherapie aan aan een democratische prijs. Zoniet, zullen ze je gericht doorverwijzen, naar een Centrum Geestelijke Gezondheidszorg (CGG) of een privé praktijk (= duurder).

Us-time

Alvorens over te gaan tot de ultieme daad, namelijk uit elkaar gaan,… ga nog eens samen op vakantie, zonder de kids weliswaar. Doe elkaar bijvoorbeeld een welnessweekend cadeau. Praat met en luister naar elkaar. Huil en roep op elkaar. Vergeef elkaar. Date en vrij met elkaar, net als vroeger. En bedenk dat relaties vaak lastig, slopend en uitzichtloos lijken. Om het met de woorden van onze goede vriend A., Vansteenwegen te zeggen:” Liefde is een werkwoord”. Weggaan is ‘the easy way out’ als jullie er niet eerst voor vechten. En het gras is heus niet groener aan de overkant, als jullie niet eerst alles proberen om de relatie te redden.

Juridisch advies

Beslis je om uiteindelijk toch weg te gaan bij je partner of je voelt de bui al hangen (dat hij/zij van plan is om je te verlaten) ga dan vrijblijvend juridisch advies inwinnen, alvorens stappen te ondernemen. Dat kan tegen betaling bij een advocaat (tenzij bijna kosteloos bij een pro deo-advocaat). Maar dat kan ook gratis bij de juridische dienst van een CAW of de gemeente. Maak zeker ook een afspraak met een notaris voor gratis advies over jullie vermogen, huis, kinderen,... etc. Ik raad je ook aan om langs te gaan bij je bank voor een vertrouwelijk gesprek over jouw vermogen en jullie gezamenlijk vermogen. En dan valt de beslissing, die slaat in als een bom! Komen jullie er zelf uit, zoveel te beter. Dan is wat nu komt niet meer relevant voor jou en mag je verder gaan naar het volgende punt :). 

Voor het opstellen van een plan m.b.t. de verdeling van de goederen, de verblijfsregeling, onderhoudsgeld etc. heb je de keuze uit: een advocaat, een notaris of een erkend bemiddelaar. Welke manier je ook kiest je moet er rekening mee houden dat het kostenplaatje een serieuze hap uit je budget en zelfs een aanslag op je spaarboek kan betekenen. Geld dat je veel beter kan spenderen aan het opbouwen van je toekomst. Dus zet je trots en gekrenkte gevoelens even aan de kant en kies voor een korte en goedkope (juridische) procedure. De offers die je nu niet bereid bent te brengen zullen mogelijks je toekomst hypothekeren: tewerkstellingskansen, carrière kansen perspectieven op een stabiele relatie, je sociaal leven, financiële draagkracht,… etc. Ik denk bijvoorbeeld aan het aanvaarden van een week-week-regeling. Dat is vaak heel moeilijk voor de mama’s onder ons. Persoonlijk ben ik een hevige voorstander van werken met een erkend bemiddelaar. Ze zijn onpartijdig en je hebt meer invloed op de duur en dus ook op de prijs van de bemiddeling, in tegenstelling tot een gerechtelijke procedure. Een advocaat die zijn vak kent en integer is (de meerderheid dus) zal zeker voluit gaan voor jouw zaak en het belang van de kinderen. Doch, de prijs die je daarvoor moet betalen is vaak véél te hoog, letterlijk en figuurlijk. Een goed geïnformeerde vrouw is er dus twee waard… en een man natuurlijk ook!

Job

Als je nog geen job hebt of je werkt halftijds zorg dan dat je eerst een voltijdse job hebt, idealiter met een contract van onbepaalde duur. Heb je geen geluk in het vinden van een job, volg dan bijvoorbeeld een opleiding in een knelpuntberoep. Gegarandeerd werk. Bovendien krijg je tijdens de opleiding een uitkering van de RVA zonder dat ze je oproepen. Maar er zijn tal van mogelijkheden. Informeer je zeker eens bij de plaatselijke werkwinkel van VDAB voor een advies of begeleiding. Deze tip is van cruciaal belang, in het bijzonder voor alleenstaande moeders. Dit advies is zowel nuttig voor als na de scheiding. Maar ik zou toch ten sterkste aanraden om dit in orde te hebben voor je uit elkaar gaat. Het zal onder andere de zoektocht naar een betaalbare en kwaliteitsvolle woning een stuk vergemakkelijken. Eigenaars vragen immers altijd een loonfiche als bewijs van je solvabiliteit.

Opvangnetwerk

Wil en moet je blijven werken om rond te komen zorg dan dat je een opvangnetwerk hebt voor je kinderen. Dat kunnen familie of vrienden zijn. Check zeker ook de kinderopvangvoorzieningen, buitenschoolse opvang en vakantiewerking (speelpleinen, kampen,…etc.) in de gemeente waar je naar wil verhuizen. Daarvoor kan je terecht in het gemeentehuis. Je hebt als alleenstaande ouder vaak recht op een sociale tarief voor de buitenschoolse opvang en/of vakantiewerking of inkomen gerelateerde kinderopvang. Stel dit niet te lang uit want je moet er vaak als de kippen bij zijn voor de inschrijvingen vanwege de wachtlijsten (6 maanden op voorhand is zeker niet overdreven). Je kan immers behoorlijk in de problemen komen bij je werkgever als je geen opvang hebt geregeld tijdens de zomermaanden. Organisatie is dus ‘key’. Wees ook creatief en/of zet je trots opzij om indien nodig hulp te vragen buiten je vast opvangnetwerk. Je zou ervan versteld staan hoe hulpvaardig mensen kunnen zijn. Maar wees uiteraard steeds behoedzaam voor aan wie je je kinderen toevertrouwt.

Huisvesting

Moet je verhuizen ga dan zeker eens je licht opsteken bij een soort plaatselijke woonwinkel van je gemeente. Daar krijg je alle info die je nodig hebt op een gouden schoteltje gepresenteerd. Zij bieden oplossingen en/of advies op korte en op lange termijn. Dat kan gaan van huurpremies tot inschrijvingen voor een sociale woning tot fiscale voordelen bij renovaties e.d. Beperk je zoekkanalen niet tot Immoweb of immobiliënkantoren. Doe eveneens beroep op je netwerk en let bij het wandelen of rijden op affiches met ‘te huur’ of ‘te koop’ op huizen en appartementen.

Financiën

Aan dit puntje zal ik later nog een volledige post wijden. Ik geef toch kort dit mee. Zorg dat je voldoende financiële reserve hebt! Ga geen kredieten aan tenzij je écht niet anders kan. Put eerst alle andere mogelijkheden en rechten uit, vb: geld lenen van familie, vrienden, uitstel van betaling of een afbetalingsplan vragen… etc. Ga je licht eens opsteken bij het OCMW en de gemeente voor eenmalige premies, tegemoetkomingen of sociale hulp. Tweedehands markten en winkels mag je zeker niet schuwen. Voor mij is nog altijd de beste manier om NIET failliet te gaan, je niet te storten in een ellendige en zeer kostelijke echtscheidingsprocedure. Simpel! Is de drempel en de gêne te groot om aan alle deuren aan te kloppen dan kan je altijd terecht voor hulp, advies en bemiddeling bij het CAW. En dan tot slot een uitsmijter van formaat, voor wat dit topic betreft toch: www.rechtenverkenner.be

Administratie

Breng alles zo snel mogelijk administratief in orde (domicilie, ziekenfonds, kinderbijslagkas,…etc.). Kan je de bomen door het bos niet meer zien of verlopen de contacten met de desbetreffende instanties wat stroef aarzel dan niet om contact op te nemen met CAW. Voor sommige zaken kan je ook terecht bij je gemeente (vb: domicilie), maar die dienstverlening is veeleer beperkt.

Opvoeding

Het kan zeker geen kwaad om eens langs te gaan bij de dichtstbijzijnde opvoedingswinkel of de scheidingsschool. Scheiden doet lijden, in het bijzonder voor de kinderen. Het kan je helpen om te midden van alle chaos en emoties het belang van je kinderen op geen enkel moment uit het oog te verliezen. Een absolute aanrader, vind ik althans, is het boek van Wiewauters C. en Van Eyken M. “Een week mama een week papa”

Goede verstandhouding met de ex

Zonder al te moraliserend te willen zijn zou ik toch willen benadrukken dat dit, naast jullie kinderen uiteraard, het MEEST kostbare is. Zat je aanvankelijk in een vechtscheiding? Geen nood. Het maakt niet uit wanneer je het roer volledig omdraait, het is nooit te laat om te kiezen voor een gezond en gezamenlijk ouderschap. Als je denkt daarbij hulp nodig te hebben kan je op elk ogenblik een ouderschapsbemiddelaar inschakelen. Het maakt een wereld verschil voor de emotionele, sociale en intellectuele ontwikkeling van jullie kinderen. Met vallen en opstaan zullen jullie groeien in jullie gezamenlijk ouderschap. Afspraken, regels en privacy moeten wel gerespecteerd worden. Je zal merken dat er beetje bij beetje voldoende vertrouwen en rust ontstaat tussen jullie beiden om af en toe eens af te wijken van wat formeel vastligt, om buiten de lijntjes te kleuren zeg maar. En als je op dàt punt gekomen bent dan ben je goed op weg om van je kind een gelukkig kind te maken. Geloof me vrij. Het is bovendien mooi meegenomen dat het eveneens een zaligheid is voor je eigen gemoedsrust en welbevinden. Je kan je eindelijk focussen op wat écht telt, namelijk het uitbouwen van je toekomst. Misschien nog één tip: behoud een gezonde afstand uit respect voor de nieuwe partner(s), hou het zakelijk,… tenzij jullie allemaal vriendschappelijk met elkaar kunnen opschieten natuurlijk.

Sociaal netwerk

Aan dit onderwerp zal ik op een later moment eveneens een post besteden. Wat ik nu al kan zeggen is dat het van cruciaal belang is om je zoveel mogelijk te omringen met mensen met wie het relatief goed gaat en/of die goed in hun vel zitten. Het is heel aanlokkelijk om vriendschap te sluiten met mensen die in hetzelfde schuitje zitten of met iemand die het op andere fronten heel moeilijk heeft (= lotgenoten). Je zal er, volgens mij, mentaal veel sneller bovenop komen als je dat niet zou doen. Het is namelijk zo dat we als menselijke wezens zowel de goede ‘vibe’ als de slechte ‘vibe’ van andere mensen dicht bij ons absorberen als een spons. Waarmee ik niet wil zeggen dat je andere alleenstaande ouders moet mijden als de pest. Zeker niet! Zorg gewoon voor een gezond evenwicht. Dat is niet altijd gemakkelijk want je zal merken dat getrouwde koppels of vrijgezellen een heel ander leven leiden en vaak niet begrijpen wat jij doormaakt. Maar dat kan je hen niet kwalijk nemen. Het is veel belangrijker dat je op ze kan rekenen en dat je nog behoort tot hun ‘inner circle’. En als dat niet (meer) het geval is, dan waren het nooit echte vrienden en dan ga je gewoon opzoek naar nieuwe vrienden, of je haalt terug de banden aan met ‘oude’ vrienden. Belangrijk: wees niet afhankelijk! Hou altijd in je achterhoofd dat jij ook iets kan betekenen voor hem/haar, als een soort transactie (ook al verwacht die vriend of familielid helemaal geen wederdienst). Wees creatief, oprecht en dankbaar.

Pesterijen

Indien de pesterijen of passieve agressie van de ex pan uitswingen (bijv: niet respecteren van de verblijfsregeling) dan kan je dat telkens melden bij de politie, zonder dat je een klacht hoeft in te dienen. “Dossieropbouw” heet zoiets. Op het moment dat je dan toch een klacht indient (omdat het de spuigaten uitloopt bijvoorbeeld) is de kans groter dat ze je klacht serieus nemen en is de kans kleiner dat die geseponeerd wordt.

Ik hoop dat j er iets aan gehad hebt. Laat me weten aan welke zaken jij nog had gedacht. Ik ben trouwens heel benieuwd naar jouw ervaringen. 

Tot volgende week!

Elke vrijdag mag je hier een gloednieuwe post verwachten over weeral een boeiend onderwerp.

(Bovenstaande tips zijn niet van toepassing als je in een destructieve relatie zit of gezeten hebt.)

[singlemommyland]

Nice to meet you

Welkom op mijn blog, vers van de pers! Eindelijk is het zover, mijn eerste blog. Ik liep al lang met het idee rond om mijn verhaal te delen, rauw en zonder franjes, maar soms ook grappig en lichtvoetig.

Een zoveelste blog over alleenstaand moederschap, zal je denken. Niets is minder waar! Na mijn scheiding, ongeveer 4 jaar geleden, stond mijn leven van de ene dag op de andere op z'n kop. De vaste grond onder mijn voeten verdween bruusk en ik bleef alleen achter, letterlijk en figuurlijk. Ik ben gevallen, héél diep zelfs. Maar ik ben weer opgestaan, met opgeheven hoofd ga ik elke uitdaging aan en elk avontuur tegemoet.... althans, dat is mijn streven, elke dag opnieuw. Een scheidng behoort tot die momenten in je leven die je blik op de wereld, de mens en jezelf voorgoed veranderen. En dan ga je door, desnoods tot het einde van de wereld.

Allerlei onderwerpen en thema's komen aan bod: scheiding, opvoeding, relaties, vriendschap, seks, financiën, werk, huishouden ... etc.

Ik hoop dat deze blog een plek mag zijn waar je iets van opsteekt, waar je naar het leven zal kijken door een andere bril, en af en toe met een lach en een traan. Maar mijn allergrootste streven is dat we elkaar hier kunnen ontmoeten om steun te vinden en om van elkaar te leren.

Ik ben niet alleen een alleenstaande moeder van een prachtige dochter maar tevens een jonge vrouw van Congolese origine, opgegroeid in een blank gezin. Je krijgt er dus een extra sausje bij, keuze te over: adoptie, mijn 'roots', anders zijn, politiek, Belgisch Congo, stereotypen, ... etc. Maar de insteek is én blijft uiteraard mijn alleenstaand moederschap.

Je merkt het, het belooft zeer boeiend te worden. Aarzel zeker niet om je opmerkingen, vragen en ervaringen met mij te delen. Ik zal altijd antwoorden. Het enige wat ik zou willen vragen is om het op een respectvolle manier te doen. Zo blijven we de beste vrienden ! :)

Veel leesgenot ! 

Phina x