doğduğum andan beri her zaman kendime güvenmeyi öğrenerek bu yaşlara geldim. Sayıları ve harfleri bile yeni öğrenmeye başladığım zamanlarda annem ve babam benim kendi başıma çoraplarımı bile seçmeme izin verdiler bu duyguların içimde küçük yaştan itibaren gelişmesiyle birlikte her ortamda girişken, enerjik ve be deli dolu biri olarak anılırım.
Çocukluğum ile alakalı hatırladığım hatrı sayılır güzellikte durumun da bu olduğuna neredeyse eminim. Küçük bir köyde evin ilk torunu ve ilk çocuğu olarak dünyaya geldim, hemen bir yıl sonra ise kız kardeşim doğdu, neredeyse doğumumdan beri sorumluluk, disiplin ve buna benzer içgüdüsel duygular ile hayatta kaldım. İlkokulda dahi aile içi sorunlarımın en büyüklerinin yaşandığı dönemlerde ödevlerimin düzenini aksatmaz, uyumadan önce bir sonraki gün için çantasını kendi başına hazırlayan küçük bir kızdım. Masumiyet ve saflığın arasında büyüyen bir kız olarak birinci sınıfta kızlar arasında okuma birincisi oldum köy okulunda okuduğum için sınıfımda sadece 4 kız ve 1 erkek öğrenci bulunuyordu.
Hayatımın ilerleyen ve çarpıcı diğer dönemlerinde artık büyümüş ve olgunlaşmıştım ayrıca o yetersiz ve küçük okuldan çıkıp daha büyük bir kasaba da eğitim görmeye başlamıştım. Hayatımın neredeyse her döneminde büyük değişimlere maruz kalmama rağmen hiçbir zaman kendimi olan güvenimden şüphe duymadım. Ergenliğe girişimle beraber hem akademik hemde sosyal açıdan dibe vurmuştum ta ki bir gün eskişehir adlı bir şehire taşınana kadar… O şehirde hayatımın en güzel ve en kötü günlerini yaşadım, şehre ilk geldiğimde sokakta sprey boyayla yazılan maleviç yazısını görmem ile rus sanatına olan ilgim başladı ilk olarak kelimenin ne olduğunu hatta nasıl yazıldığını bile bilmiyordum fakat bu sanat işe tanıştıkça kendimi sanatta tamamlanmış hissediyordum bu hislerimle birlikte lise ikinci sınıfta dil bölümünü seçtim ve kendimi burada ifade edebikeveğimi görüyordum. İngilizce ile tanışmam neredeyse 12/13 yaşıma denk geliyordu ve bu sayede dil okurken ingilizce üzerine kendimi daha rahat geliştirebildim, ergenliğimle ve ailemin şiddetli kavgaları yüzünden motivasyonum konusunda ailem büyümemle beraber yok oldu ve kendimi o yaşın önemli olarak gördüğü hedefleri arasında kaybolmuş ve kendine ödevlerini yazdığı defterin en arka sayfasına motivasyon notları hazırlarken bulurdum.
Lise başından beri üniversite okumak istediğime emindim ve her zaman hedefim buydu. Birçok zaman mesleğimi seçme konusunda zorlandım ama her zaman bu alan edebiyat veya dil ile ilgiliydi. Evin yaşattığı yüksek seslerden kendimi artık güvende hissettiğim tek alan kitap okumak olmuştu. Bu dönem boyunca kendimi tanımaya başladım, daha önce bulunmadığım yerler ve hatta bulanamayacağım dönemler içerisinde kaybolduğumu hissettirdiğim zamanlar oldu ve artık sanat ile aramda görünmez bir bağın var olduğunu kabul ediyordum.
Üniversite seçimlerimi yaparken içten içe her zaman rus dili ve edebiyatı üzerine kendimi geliştirmem gerektiğini biliyordum ve tercih listemi de buna uygun yaptım ve hayatımın unutulmaz anlarını burada yaşadım. Hazırlık yılı itibarıyla bu bölüme ve kendime neler katabilirim diye düşünüyordum ve rusça müzik etkinliğine katılarak ilk adımımı atmış oldum. Birinci sınıfta bölüme geçmem ve alışma sürecim ilerlerken ülkemizde 9 ilin etkilendiği 7.2 ve 7.6lık iki deprem meydana geldi, bu yaşanılan depremlerden dolayı eğitimimize online devam etmek zorunda kaldı, eğitimimiz haricînde öğrenci ve profesörlerim yaşadığı deprem travması ve hayatını kaybeden arkadaşlarımız ile bu süreç çok acılı bir şekilde geçti, birçok arkadaşımın evi yıkıldı ve birçok insan farklı şehirlere göç etti.
İkinci sınıf başı ile beraber artık hayatım daha da düzene girer olmuştu yavaş yavaş akademi alanında kendimi görebiliyor ve bilimsel katkılarda bulunabileceğime inanıyordum. Çocukluğum en büyük hayali olan Abd ye giderek bu hedefe başladım. Orada geçirdiğim dört ay boyunca kendimi oraya ait hissettim ve mükemmel arkadaşlıklarım oldu.
Amerikadan dönüşten sonra artık akademi alanında kendimi geliştirmek istediğime ve amerika da yapmak istediğime emindim bu yüzden sempozyumlara ,öğrenci kulüplerinde aktifliğimi devam ettirerek kendimi daha da güvenerek ortaya çıkıyordum dönem ders ortalamamı 3.93e çıkarmayı başardım ve akademisyen olma hayali ile kendimi son hız geliştirmeye devam ettim ve şuan bu sözleri yazıyorum.
Herkesin hayatında yaşadığı zorluklar vardır ama önemli olan şey, o zorluklarla nasıl başa çıktığındır. Bunu kendi felsefem olarak belirledim ve buna göre yaşamaya devam edeceğim.
areudirty
theartofmadeline
romaincrisis
dailybridgerton
