SY

[society-y]

Een voorschrift rijker en vijftig euro armer na een opvolgingsconsultatie van twee minuten bij een specialist. Gelukkig horen wij bij de groep mensen die dit bedrag kunnen neertellen voor zulk duur papier. Maar steeds meer patiënten hebben problemen om hun doktersrekening te betalen. Volgens Lore De Raeve, directrice van tariferingdienst LTD3 verdubbelde de voorbije 3 jaar het aantal onbetaalde rekeningen.

In België krijgt de patiënt 75% van de officiële tarieven voor medische kosten terugbetaald via de ziekteverzekering. Deze rol van sociaal verzekeraar wordt vervuld door verzekeringsinstellingen, met name de politiek gebonden ziekenfondsen, in de volksmond ‘de mutualiteit’, of de federale, neutrale Hulpkas voor ziekte- en invaliditeitsverzekering. Iedereen die in België woont of werkt is verplicht zich te verzekeren bij één van deze verzekeringsinstellingen om gedekt te zijn in geval van zwangerschap, ziekte, hospitalisatie, arbeidsongeschiktheid of overlijden.

Waar loopt het dan fout?

Onze veelgeprezen sociale welvaartsstaat heeft als doelstelling de bestaanszekerheid van zoveel mogelijk personen te waarborgen. Het ziekteverzekeringsysteem is daar een onderdeel van. Hoewel het systeem voortdurend onder druk staat, vooral vanuit politiek rechtse hoek, moet het absoluut beschermd en verdedigd worden. Toch is het gebrek aan transparantie in de zorgverstrekking nog altijd een heikel punt. Enerzijds is er onduidelijkheid wat betreft het statuut van de zorgverstrekker, meer bepaald de conventiestatus. Anderzijds is er verwarring in verband met de aard van de zorgverstrekking.

Laten we je even wegwijs maken.

Een geconventioneerde zorgverstrekker wordt geacht zich te houden aan de tarieven, zoals overeengekomen met de ziekenfondsen. De zorgverstrekker verbindt zich er met andere woorden toe het officieel vastgelegde honorariumplafond niet te overschrijden. Niet-geconventioneerde artsen kunnen zelf hun tarieven bepalen. Zij mogen hun patiënten dus meer aanrekenen. Indien het statuut niet duidelijk wordt gemaakt aan de patiënt kan een hoger tarief soms voor onaangename verrassingen zorgen. Daarnaast heb je ook gedeeltelijk geconventioneerde zorgverstrekkers die beide systemen combineren. Zij zijn dan wel verplicht om aan te geven wanneer ze al dan niet geconventioneerd zijn. Dit gebeurt echter zelden of nooit.

Er is niet enkel een probleem rond de conventiestatus. Met de aard van de zorgverstrekking wordt er ook wel eens geknoeid. Bij consultatie van een arts of specialist ontvangt de patiënt een ‘getuigschrift voor verstrekte hulp’. Op dit getuigschrift moet de zorgverstrekker de aard van de zorg toelichten door middel van het nomenclatuurnummer. De nomenclatuur (een zescijferig codenummer rechts op het medisch attest) staat voor het honorarium van de zorgverstrekker en voor het bedrag dat de mutualiteit achteraf terugbetaalt aan de patiënt voor de geleverde zorg. Voor elke medische of paramedische behandeling bestaat er een dergelijke code. Dit nummer kan men op de website van het Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsuitkering (RIZIV) terugvinden.

De nomenclatuur is gunstig georganiseerd voor specialisten. De bedragen die specialisten mogen aanrekenen voor hun zorgverlening zijn erg hoog. Bij navraag aan verschillende artsen werd bevestigd dat het nomenclatuurnummer soms niet overeenstemt met de verkregen zorgverstrekking. De specialist heeft de mogelijkheid om de onwetende patiënt te veel aan te rekenen, maar hij kan ook in het voordeel van de patiënt sjoemelen. De specialist kan bijvoorbeeld een esthetische ingreep makkelijk ombuigen tot een ‘medisch noodzakelijke ingreep’ om zo de kosten te kunnen verhalen op de ziekteverzekering, en dus in feite op de belastingbetaler.

Hoewel slechts 23% van de zorgverstrekkers zich niet houden aan de afspraken, blijven de gevolgen ernstig voor mensen die een doktersbezoek uitstellen om financiële redenen.

We kunnen concluderen dat we als patiënt een bepaald bedrag betalen aan de hand van het statuut van de arts, de persoonlijke situatie (derdebetalingsregeling voor patiënten met een laag inkomen) en de verkregen zorgverstrekking dat wordt uitgedrukt in het nomenclatuurnummer.

Hoe kan de patiënt zich indekken?

Er blijkt een zekere consensus te bestaan wat betreft het recht van de patiënt om te weten hoeveel een raadpleging of behandeling hem gaat kosten. Het RIZIV heeft bij wijze van antwoord een lijst op haar website gepubliceerd met de conventiestatus van alle zorgverstrekkers en de nomenclatuurnummers van alle geneeskundige handelingen. Een patiënt kan zich dus wel informeren, maar hij moet er wel van op de hoogte zijn.

Daarnaast zijn de zorgverstrekkers verplicht hun conventiestatus duidelijk te afficheren in de wachtkamer. Uit een onderzoek van Test-Aankoop van 2012 blijkt echter dat de wachtkamers van privépraktijken slechts zelden gebruikt worden om patiënten te informeren. Bij slechts 20 van de 100 onderzochte huisartsenpraktijken hing de conventiestatus van de arts uit. In slechts drie gevallen hingen de tarieven uit.

De specialisten bleken nog slechtere leerlingen. Van 47 bezochte dermatologen had slechts één enkele arts een tarief uitgehangen, terwijl geen enkele zijn of haar conventiestatus geafficheerd had.

Mevrouw/mijnheer de minister?

Transparantie zou zich in de toekomst vertalen in een factuur waarin de behandelingen en hun kosten worden opgelijst. Zo weet de patiënt precies waarvoor hij betaalt. Als de behandelingen echter nog altijd zullen worden uitgedrukt in zescijferige nomenclatuurnummers is er geen sprake van meer transparantie.

Ontslagnemend minister van Volksgezondheid Onkelinx hoopt dat dit initiatief in 2014 door de Kamer raakt, zodat het ten laatste op 1 januari 2015 in werking kan treden. In afwachting van deze mogelijke doorbraak kunnen we ons maar beter alert opstellen.

Voor een 162610 maakt het natuurlijk niet zo veel uit, die moeten we namelijk uit eigen zak bekostigen. Tenzij de zorgverstrekker er een 252604 van maakt, natuurlijk.

Vero Romero Reina Marco Manganiello

Meer info:

Statuut en aard van de zorgverstrekking beschikbaar op:

http://www.riziv.be

Undercover reportage Volt: http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/volt/2.30475?video=1.1756036

http://www.test-aankoop.be/gezondheid/ziekteverzekering/nieuws/geen-conventiestatus-wel-reclame-in-wachtkamers

Cartoon: 

http://www.saltooo.be/Cartoon.aspx?Id=Ziekenhuis

[society-y]

Breaking down the taboo of depression

I recently came across a study by the University of Michigan that shows how social media contribute to loneliness and reduce overall life-satisfaction. Yet, if we take a look at most people’s Facebook profiles, everybody seems to be having a fantastic and fulfilling life. This contradiction inspired me to write about the taboo of showing emotions that are the complete opposite of how we present ourselves.

With this topic I want to increase understanding about mental health problems and make people aware of the stigma with which this illness is associated.

According to the World Health Organization, clinical depression is the fourth-leading contributor to the Global Burden of Disease and affects people in all communities across the world. Statistics from the Mental Health Foundation are alarming. They state that 1 in 4 people will experience some kind of mental health problem in the course of a year. Yet, these mental health conditions are often misunderstood.

 I often hear people describe the illness as a disease of civilization, which entails a form of weakness and selfishness, when in reality the opposite is true. In fact, clinical depression is not a sign of weakness or something you can ‘cure’ by pulling yourself together. This condition is characterized by sadness, apathy, disinterest in things that were once enjoyed, along with other symptoms, which last at least two consecutive weeks and are severe enough to interfere in daily life. Clinical depression is a real illness with real symptoms. People who suffer from this disease are unable to produce or use certain neurotransmitters effectively. Luckily, this health problem is treatable for many people. Unfortunately however, a large percentage of those who experience clinical depression will not be treated because of the unjustified stigma that still exists, argues Michael J. Peterson, an assistant professor at the University of Wisconsin School of Medicine and Public Health.

Social stigma can be described as a mark of disgrace towards a person or a group that does not fit the requiring social norms of a particular society at a particular time. This disapproval is a form of social rejection and leads to discrimination.

I recently discovered a research about the perceptions of depression in 35 countries around the world. The Lancet published the results in the article: “Global pattern of experienced and anticipated discrimination reported by people with major depressive disorder: a cross-sectional survey.” (Lancet, The (2013), Vol. 381 Issue 9860). The findings are disturbing, to say the least.

According to the survey: 79% of participants reported experiencing at least some form of discrimination, 37% had avoided initiating close personal relationships, 25% had avoided applying for work, 20% had avoided applying for education or training.

So, on the one hand, people with depression struggle with the symptoms and disabilities caused by their disease. On the other hand, they are challenged by the prevailing stereotypes associated with the mental illness. As a result, the stigma can lead to low self-esteem, limited social networks, and it can also drastically curtail someone’s employment opportunities. In fact, the impact of the stigma causes people to avoid facing their symptoms, shutting the door on diagnosis, when in reality there are plenty of mental health services available. 

I studied the mechanism of social stigma during a research on social reintegration of ex-convicts. I am aware of the fact that new and sustained approaches are needed to prevent stigmatization of people with a mental illness and to reduce the effects of the stigma when it is already established.

Luckily, many of yesterday’s taboos have become today’s facts of life due to the continuously increasing tolerance for human differences. Therefore, I strongly believe that we can increase social acceptance if we improve understanding of mental illness.

I also believe that much of the responsibility for the current misconceptions about certain groups – such as people with mental health problems – is borne by the media. Since we are a society so attached and influenced by the media, why not take advantage of it? The media has the power to inform the public, to initiate debate and that way help combat the stigma experienced by people with mental illness. I believe the media must take its responsibility in changing these misconceptions around mental illness. Their role in tackling this problem is essential.

  Vero Romero Reina

  Watch this inspiring TEDx-speech by Kevin Breel, comedian and mental health activist

https://www.youtube.com/watch?v=-Qe8cR4Jl10 

[society-y]

ADHD?

Inspired by Ken Robinson’s speech (topic: education), I dedicate this topic to a true epidemic: Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD). A disorder that seems to have expanded dramatically over the past 10 years. I don’t want to debate whether or not it is a fictitious disease. I am not qualified to do that. I would however like to take this opportunity to summarize what I do know. ADHD is not a medical condition. There is no X-ray, blood test or brain scan to justify the diagnosis of AHDH. ADHD is a neurodevelopment disorder and not a medical or a psychological disorder. The label ADHD was invented by a small committee of health “experts“ from the Big Pharma-backed psychiatric industry, who promote anti-psychotic drugs like Ritalin. These drugs are supposed to reduce ADHD symptoms in order to “normalize” the child’s behavior. Ritalin is an amphetamine, a powerful and mind-altering drug. Selling amphetamine to children is a crime, but giving amphetamine to children with a prescription is called “treatment“. The side effects of ADHD drugs are numerous and may even be irreversible. They can trigger autoimmune disorders, heart conditions or stomach problems, raise blood pressure, cause insomnia, and the list goes on like that.  Considering all the uncertainties about ADHD, there is one thing we do know for sure: powerful profit-grabbing drug companies are benefitting from these practices of drugging children. The rate at which children are diagnosed with ADHD, as well as the existence of the disorder itself, have caused a great deal of controversy. Many critics argue that doctors are too quick to label children with ADHD, while parents are too eager to allow drug treatment on their children because it seems to make the symptoms of ADHD disappear. Don’t get me wrong, I’m not against labeling children with ADHD if it allows them to get the treatment they may need. But I strongly believe that we must rethink how to treat children whose behaviour has a negative effect on their daily life. The slightest deviation from so-called normal behaviour does not ask for a drug treatment. We try to fix the neurodevelopmental disorder of children by giving them drugs instead of looking at the environment in which they don’t seem to function like (average?) children do.  Are we even looking at all the possible causes of certain behaviour? And is this behaviour really deviant? Has it even occurred to anyone to check the diets of these kids? Could it be possible that our fixation on the standardization of our education system is narrow and unnatural? Are we drugging a large population of our children in order to comply with the narrow view of success? I would like to hear from you! Vero Romero Reina

[society-y]

“To be” by Tim Minchin

For whoever didn’t see it yet, have a look at Tim Minchin’s phenomenal graduation speech. His speech cannot be described as the usual "follow your dream"-kind of speech. Nevertheless, it’s inspiring, funny and it’s full of both realism and skepticism, while at the same time it’s also optimistic.  Marco Manganiello Morlesin 

[society-y]

Topic: Every breath we take

I live in the city with the worst air quality in Europe. Being concerned about my health and the health of the population, I participated in the ‘Inside out’-Project. 

The Inside Out-project can be described as “a global art project transforming messages of personal identity into works of art.” The Museum of Contemporary Art Antwerp (M HKA) and GZA Hospital St. Vincentius lend their walls as a temporary exhibition space for portraits of people from Antwerp who express their concern about the air quality in Flanders.

Antwerp Inside Out is a production of Mayli M’s non-profit organization Artists United For A Better World. Sophie Rata, regular photographer for Artists United For A Better World, delivered the expressive portraits.  Take a look at:  www.forabetterworld.net www.insideoutproject.net #insideoutproject Congratulations to the producer of Antwerp inside out, my awesome friend Mayli M, and to the fantastic photographer, Sophie Rata.

Vero Romero Reina

[society-y]

School kills creativity

As a former researcher of educational science and due to talks with many people about our education system, I became aware of the limits of our system and more specifically, the degradation of our creativity and divergentthinking caused by our education system. In the following speech, Sir Ken Robinson urges the necessity of a transformation of the current education system, which suppresses the development of creativity. Sir Ken Robinson emphasizes the fact that we're all born with a natural capacity for creativity which is a very important skill in divergent thinking. Robinson argues that we must recognize the fact that schools kill creativity by overemphasizing academic subjects such as mathematics, while underestimating the value of courses that practice creativity (more info in the following, very entertaining video). As a result, lots of children do not get the sense of achievement, because the things they are good at are not valued at school. Hence, their highly creative potentials go to waste. Our education system encourages standardization and has a narrow view of intelligence. Human talents, however, are diverse and personal. Students should not be dismissed just because they do not conform to the academic traditions that have been created by the industrial model. We must rethink how human talent and potential is developed in our education system so everyone can fit in and develop their talents. Vero Romero Reina 

[society-y]