Alexandro Escovedo met Don Antonio Band, Zonnehuis Amsterdam
De vraag vooraf was natuurlijk; lukt het Alejandro Escovedo om die volvette gitaarsound van zijn eind vorig jaar verschenen prachtplaat Burn Something Beautiful ook live zo lekker neer te zetten. Vooral omdat belangrijke mede-ontwerpers van dat lekkere geluid, gitaristen Peter Buck en Scott McCaugey, niet naar Europa waren meegekomen.
Gelukkig was daar de Italiaanse Antonio Gramentieri met zijn band, al vaker begeleidersvan Amerikaanse artiesten uit het ‘rootspsychedelicapunk-circuit’. Een gezelschap dat zinderend, scheurend en schroeiend kan rocken als het moet, maar even makkelijk een paar tandjes terug weet te schakelen als een gevoeliger melodie daarom vraagt. Precies wat de muziek van Escovedo nodig heeft, waarmee alle ingrediënten aanwezig waren om nu al één van de concerthoogtepunten van 2017 neer te zetten.
Gramentieri bracht eerder deze maand onder de naam Don Antonio zijn solodebuutplaat uit, die klinkt als een even wonderlijke als intrigerende soundtrack voor een postmoderne spaghetti-western. Als de Don Antonio-band mocht hij de avond openen, en dat smaakte zeker naar meer. Sfeer is in zijn grotendeels instrumentale nummers het belangrijkst, en die is op veel momenten beklemmend, spannend, om even later bevrijdend te twisten. Typisch een voorprogramma-set die te kort is om echt te kunnen beklijven, maar uitnodigt om snel een volwaardig optreden op een Nederlands podium te mogen neerzetten. Wie durft?
Zoals gebruikelijk hier een lijstje favoriete platen over het afgelopen jaar. In willekeurige volgorde, want eigenlijk was er geen enkel album dat er wat mij betreft huizenhoog bovenuit sprong.
Eerlijk gezegd vond ik 2016 een wat mager muziekjaar, zeker in mijn favoriete rammel/garage/slackergitaarrockgenre. Daarentegen ontdekte ik dat er in de R’nB, een genre dat zich eigenlijk buiten mijn ‘comfort zone’ afspeelt, wel degelijk spannende dingen gebeuren. Zo blijft de plaat van Solange intrigeren, is-ie eigenlijk nog mooier dan die van haar net wat beroemdere zus Beyoncé. En Freetown Sound van Blood Orange haalde weliswaar onderstaand lijstje niet, maar bleek wel degelijke een blijvertje in m’n afspeellijst van dit jaar. Zelfs op de nieuwe Rihanna staan enkele erg fijne nummers. Afijn, dit zijn de platen waar ik het vaakst en met het meeste plezier naar luisterde..
* Alejandro Escovedo - Burn something beautiful
* Scott and Charlene’s Wedding - Mid thirties single scene
* Dan Stuart & the Twin Tones - Marlowe's revenge
* The Goon Sax - Up to anything
* Heron Oblivion - S/T
* Lucky Fonz III - In je nakie
* Solange - A seat at the table
* The Mysterie Lights - S/T
* Real Numbers - Wordless wonder
* Richmond Fontaine - You can't go back if there's nothing to go back to
* Freakwater - Sheherazade
* Beyoncé - Lemonade
* Nick Cave - The Skeleton Tree
Buiten mededinging, want ze stammen eigenlijk uit 2015, maar toch genoemd omdat ze pas in 2016 in Europa verschenen en te mooi zijn om te vergeten: Leave the radio on van Fernando en Marlon Willam’s titelloze debuutalbum.
Dan Stuart, Tom Heyman, Fernando - Live, Proeflokaal België, Almelo
Strijk Dan Stuart niet tegen de haren in, want dan heb je een kwaaie aan hem. Dat enkele mensen vanavond in het Almelose Proeflokaal België het wagen om door het optreden van zijn voorprogramma Fernando heen te praten, maakt hem duivels, en dat laat hij dan ook onomwonden weten. 'Jullie zitten de hele dag op jullie schermpjes te turen in plaats van met elkaar in gesprek te gaan, en als er dan iemand die helemaal uit Portland komt voor jullie staat te zingen, menen jullie die schade in te moeten halen. Dat is tamelijk respectloos', bijt hij de boosdoeners toe.
En Dan heeft natuurlijk gelijk; Fernando's muziek verdient het om gehoord te worden. Zijn eind vorig jaar verschenen zevende album Leave the Radio on is een prachtige, rijk gearrangeerde rockplaat met invloeden uit psychedelica, altcountry en powerpop. Maar ook in de 'uitgeklede' versie, zichzelf enkel begeleidend op de akoestische gitaar, blijven Fernando’s liedjes fier overeind, iets wat mede te de danken is aan zijn prachtig indringende, lichthese soulstem. Met name The Dogs en Kingdom Come, beide van het nieuwe album, zijn songs van buitenaardse schoonheid die dwingen om ademloos te luisteren. Volgende maand is Fernando opnieuw in Nederland, dan in het voorprogramma van Richmond Fontaine. Daarna zou het toch tijd moeten zijn dat hij zelf als headliner het podium mag betreden.
Na de dus meer dan terechte tirade van Dan Stuart betreedt Tom Heyman het podium, en nu is het inderdaad een stuk stiller. Meegekomen als muzikale begeleider voor Stuart krijgt Heyman de ruimte om zichzelf ook als singer/songwriter neer te zetten, en dat is geheel terecht. Zijn verhalende liedjes bedienen zich van een traditioneler country/folk-idioom, maar mede aan de hand van zijn inventieve gitaarspel weet hij zijn publiek probleemloos mee te sleuren naar de donkerder kanten van de Amerikaanse samenleving.
Maar het publiek is natuurlijk gekomen voor Dan Stuart. In de jaren ’80 genoot hij enige bekendheid als voorman van het uit Tucson afkomstige Green On Red, een band die in het toenmalige alternatieve muzieklandschap opviel met een broeierige mix van psychedelica, postpunk en country. Na het uiteenvallen van de band in 1991 was het op een enkele soloplaat na behoorlijk lang stil. Een echtscheiding in 2010, de daaruit voortkomende geestelijke ineenstorting en zijn vlucht voor al die ellende van New York naar Mexico leverden genoeg inspiratie om de liedjesschrijver in hem te doen ontwaken.
Drie jaar geleden verscheen het duistere verslag van die periode in de vorm van de sterke liedjesplaat The Deliverance of Marlowe Billings. Maar daarmee was de koek nog niet op, vorige maand volgde Marlowe's Revenge, een album dat zo mogelijk nog donkerder, haatdragender en sardonisch van toon is, zowel tekstueel als muzikaal. Het elementaire, modderig rauwe rockgeluid op die plaat wordt geleverd door de jonge honden van Twin Tones, een uit Mexico-City afkomstige garage/surfband waarvan Stuart zich als mentor opstelt. Hoe graag hij het ook zou willen, financieel is het niet mogelijk die band mee te nemen naar Europa. Maar ook met enkel de begeleiding van een virtuoze Tom Heyman weet hij een broeierige en beklemmende sfeer neer te zetten, waaraan het publiek zich met graagte overgeeft.
Dan sneert en dreigt het ene moment als vanouds, waarbij Heyman zijn gitaar laat razen alsof er een complete rockband op het podium staat. Op andere ogenblikken tilt het duo de betekenis van het woord verstilling naar nieuwe hoogten. En op die momenten waagt ook werkelijk niemand in het volle proeflokaal het om zelfs maar voorzichtig te hoesten.
Bouwde Stuart tijdens tournees de afgelopen jaren nog zwaar op zijn Green On Red-materiaal, nu moeten de liefhebbers van het oude werk tot ruim halverwege de set wachten op een klank van herkenning, maar de gitaarriff van That's what dreams are made for doet op dat moment wel haast een huivering door de zaal gaan. Het dertig jaar oude Rock 'n roll disease krijgt een actueel en urgente lading met een couplet over de kinderen van Aleppo (Kids in the street, being blown out their shoes, they want their ipads, and their wifi too, but they won't shave their beards of, just for me and you). Maar toch blijven het de nieuwe songs die het meeste indruk maken. Met het schrijnende Why I ever married you of de bittere wraakzucht uit The whores above grijpt Stuart zijn publiek bij de lurven om ze niet meer los te laten. Af en toe is er even de bevrijding, als er meegezongen kan worden met Dead flowers van the Rolling Stones bijvoorbeeld, al is ook dit een lied dat thematisch prima past binnen Stuart's eigen recente oeuvre. Nostalgisch en teder is daarentegen de herinnering aan Muhammed Ali (’not Cassius Clay') in Ali's last fight.
Tegen het einde van de set betreedt Fernando opnieuw het podium om z'n vocale bijdrage te leveren. Het slotakkoord wordt gevormd door een ultiem vertraagde versie van Time ain’t nothing, in de Green on Red-jaren nog een vrolijke countrystomper. 'Maybe get a house someday, find a wife raise a family, that don't mean you have to die', schreef de jonge Dan Stuart destijds haast naïef. Met de kennis van nu, en schijnbaar nog steeds worstelend met de demonen van zijn gestrande huwelijk, blijft de vraag in hoeverre die jeugdige naïviteit is omgeslagen in cynisme.
Stuart is wars van traditionele rock 'n roll conventies, zo geeft hij aan dat proeflokaal België niet op een toegift hoeft te rekenen. Maar het Almelose publiek,niet verwend met een overdaad aan artiesten van deze statuur in hun stad, laat dat niet over z’n kant gaan. En dus pakt het drietal na aanhoudend applaus alsnog de gitaren op (voor het eerst deze tour) voor een uitgelaten versie van Cheap Wine, toch nog weer Green on Red-klassieker.
Ooit werd Green on Red door critici een grote toekomst voorspeld, maar de band ging uiteindelijk ten gronde aan niet uitgekomen verwachtingen en interne strubbelingen, gevoed door een overmaat aan drank en drugs. Met deze come-back lijkt Dan Stuart zijn eigenzinnige, grillige pad te kiezen, niet gehinderd door enige commerciële ambitie. Een publiekstrekker zal hij dan ook niet zo makkelijk meer worden, maar een solide cultstatus lijkt haast per optreden meer gestalte te krijgen. Het Almelose publiek heeft daar dankbaar getuige van mogen zijn.
Dan Stuart, Tom Heyman en Fernando Viciconte woensdagavond 2 maart voor een teleurstellend aantal van dertig bezoekers in Paradiso Tolhuistuin, Amsterdam.
Hoewel ik bijna niet blog (daar hebben we immers Facebook voor), blijft het toch een soort van traditie om hier m'n favoriete muziekjes van het jaar te plaatsen.
Eigenlijk zou dat gewoon een top 10 moeten zijn, maar na het samenstellen daarvan bleven er nog drie platen liggen die niet in m'n lijstje mochten ontbreken. Het zijn er dus uiteindelijk dertien geworden, oude en nieuwe helden van 2015:
Royal Headache - High
Eleventh Dream Day - Works for tomorrow
the Chills - Silver bullet
Twerps - Range Anxiety
Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba - Ba Power
Sacri Cuori - Delone
Leon Bridges - Coming home
Salad Boys - Metalmania
Courtney Barnett - Sometimes I sit and think, and sometimes I just sit
the Cairo Gang - Goes missing
Tim Lee 3 - 33 1/3
Ultimate Painting - Green Lanes
Barna Howard - Quite a feelin'
Concerten die indruk maakten: Dan Stuart en Antonio Gramentieri in Amsterdam, Miraculous Mule op het Heartland festival in Hengelo, Steve Wynn solo-electric in Amsterdam, Yo La Tengo in Amsterdam, Rich Hopkins and the Luminarios in Wesel, De Kift in Almelo ('gewoon' op straat), Richard Thompson in Zwolle, maar vooral toch het glorieuze come-back concert van The Replacements in Amsterdam.
Een lijstje met mijn favoriete liedjes van 2014, en wie mijn muzikale smaak een beetje kent, weet wat ‘m te verwachten staat; Roots, garage- en andere rammelrock, indie, een paar oude helden, enkele exoten, dus eigenlijk weinig nieuws onder de zon. Wel de nodige ontdekkingen en debuutplaten, maar over het algemeen passend binnen het stramien van mijn muzikale voorkeur. Ik moet erkennen blijkbaar niet meer zo heel erg open te staan voor afwijkende stijlen. De uitzondering in deze lijst is misschien LP1 van FKA Twigs, een spannende mengeling van jazz, triphop, dance en soul. De twee mooiste garageplaten, die van Danny and the Darleans en Los Tones, staan (nog) niet op Spotify en ontbreken dus in deze lijst.
A history of Hygiene maakt nu al een paar weken lang overuren op m'n draaitafel. 24 nummers - waarvan een aantal rond de minuut klokken - passeren in zo'n 44 minuten de revue, deze Stevens weten dat je voor een goed liedje geen langdurende spanningsboog hoeft op te bouwen.
Bij liedjes met zo'n tijdsduur denkt een beetje muziekliefhebber natuurlijk meteen aan Guided by Voices ten tijde van Alien Lanes. En ja, daar hebben deze jongens uit Melbourne zeker het één en ander van afgekeken. Maar 't is slechts één van de vele referenties die bij beluistering te binnen schieten. Want ook al je favoriete Flying Nun bandjes uit de jaren '80 lijken opnieuw tot leven te worden gewekt. (Ontwaren we zelfs hier en daar zo'n lekker dwars Tall Dwarfs ritme?). En dan schieten the Wedding Present, Wire en Orange Juice ook zo af en toe door de gedachten.
Schaamteloos epigonisme dus, ben je geneigd te denken, maar van al die invloeden weten the Stevens een even intrigerend als aanstekelijk (eigen) geluid te brouwen. Stekelige, tegendraadse gitaarlijntjes poppen te pas en te onpas op om de catchy melodieën effectief te ontregelen. Soms lijkt een liedje net iets te abrupt te worden afgebroken, maar met een volgend briljantje hebben ze de luisteraar al snel weer bij de les. En, hoe achteloos het op het eerste gehoor ook lijkt, uiteindelijk zit de plaat tamelijk briljant in elkaar.
Al met al leveren the Stevens met deze plaat een verslavende mix van (post)punk, psychedelica en lofi-pop, die tot mijn absoluut favorieten van 2013 behoort!
jacobvanloon
tangentwithtanner
amandla
pixelskylines
kianamaiart
izzy806
snowghoul