Minsan nakausap ko ang sarili ko at sabi ko..
Kailangan kong patawarin at pasalamatan ang sarili ko sa hindi pagsuko
Hindi pagsuko sa mga trabahong naka hain
Kahit na alam niyang hindi naman to pasado sa mapagpanggap at bulag na mata ng tao
Hindi pagsuko sa bawat problema ng mahahalagang tao sa puso niya
Kahit na madalas na nakakaligtaan nilang masyadong masaya sila at nakalimutan na napapagod ka rin pala
Hindi pagsuko sa emosyonal na angat baba ng buhay
Kahit na pagod ka na, sige tuloy pa, kasi kaligayahan mo ang kaligayahan niya
Patawad dahil dito ako sumasaya, ang makitang masaya sila
Kahit na minsan puno ka na at gusto mo ng manghingi ng pagpapahalaga
Patawad dahil nasasaktan ka, sa tuwing hindi nila nakikita kung gano sila kahalaga,
Na halos mapagod na ang puso at isip, sabay pa sa pagaaral pero
humahanap ka pa din ng paraan para sa loob ng isang araw ay makita siyang masaya
Patawad sa mga panahong gusto mo ng lambing pero wala kang lakas ng loob na manghingi ng oras nila,
Kasi alam mong kung mahalaga ka bibigyan ka
Salamat. Salamat sa hindi mo pagsuko
Salamat kasi nandiyan ka para sa kanila
Salamat dahil sa mahaba mong pasensya
Salamat sa pag ngiti mo, na sana makita nila na paraan yun para mapangiti din sila
Salamat sa pag iyak mo, sa gantong paraan nakaka balik ka sa natural mong masiyahing aura
Salamat kasi nandiyan ka, matatag, malakas, emotional o pisikal, sana makita ka nila bilang inspirasyon
At higit sa lahat, salamat.
Salamat, dahil masaya ka na sa simpleng pagsulat ng tula,
Salamat dahil hindi mo nakakalimutang ipaalala sa akin na mahalaga ka, at matiyagang naghihintay sa pagmamahal na kayang ibigay nila
Salamat dahil nagmamahal ka, mahal mo siya
Salamat dahil mahal mo ako
“Pagod na ako”, ilang ulit to na narinig ko sayo
Patawad sa mga dadating pang galos
Pero salamat, nandiyan ka pa rin nakatayo, tumatayo para sa iba, at tatayo para sa akin.
stormborns
origamiaround
pixelskylines
theartofmadeline
kianamaiart
jacobvanloon
2087