black & white

© blackandwhite.gr 2019-2021 All rights reserved, Instagram: @blackwhitewriter

[stathistrap]

ελευθερία (1)

Επανάσταση μου έλεγες κι εγώ σε κοιτούσα απορημένος,

Τη νύχτα εκείνη που σηκώθηκες άρον-άρον για το δρόμο.

Δεν μου άρεσε που με άφησες γυμνό και μόνο να αναρωτιέμαι αν όντως υπάρχει ακόμα επανάσταση.

Πως μπορείς να ζεις σε έναν κόσμο χωρίς ελευθερία μου είπες ενώ ντυνόσουν

και σκεφτόμουν αν υπήρχε ποτέ ελευθερία ή αν ήταν πάντα μία απλή φιλοσοφική έννοια.

Το αντίο σου ψυχρό, το βλέμμα σου κρύο, τα χείλη σου βαμμένα μαύρα, όπως και όλα σου τα ρούχα εκείνη την παγωμένη νύχτα του Νοέμβρη.

Έμεινα να κοιτάζω το ταβάνι καπνίζοντας ακόμα ένα τσιγάρο, δεν είναι το ίδιο χωρίς τη ζεστασιά του κορμιού σου δίπλα μου.

Ο χώρος σκοτεινός, η ατμόσφαιρα αποπνικτική, άνοιξα το παράθυρο και στάθηκα γυμνός αναζητώντας μία τελευταία ματιά. Περπατούσες περήφανη, δεν γύρισες ποτέ το κεφάλι.

Έμεινα εκεί να σε παρακολουθώ μέχρι που χάθηκες στην θλιμμένη ομίχλη της πόλης. Μαζί με σένα χάθηκε και η δική μου ελπίδα. Μέχρι να καταλάβω τι έγινε είχες φύγει, ήταν η τελευταία φορά που σε είδα, αλλά η εικόνα σου έμεινε για πάντα μέσα μου.

Η ιδέα σφηνώθηκε για πάντα στο μυαλό μου, το μικρόβιο κατέκλυσε την ύπαρξη μου, η οργή μεγάλωσε, το πάθος ξεχείλισε και η αναζήτησή δεν σταμάτησε ποτέ.

Όσα χρόνια κι αν πέρασαν δεν κατάφερα να απαντήσω στο ερώτημα που με βασάνιζε αλλά δεν έπαψα ποτέ να την αναζητώ. Δεν έπαψα να διαβάζω γι αυτήν, να γράφω, να την σκέφτομαι, να προσπαθώ να την αγγίξω, να την χαϊδέψω απαλά, να της σιγοτραγουδήσω την ιστορία της ύπαρξης μου.

Όσες φορές την είδα στον ύπνο μου με τρόμαξε κι αυτό καθόρισε τη σκέψη μου, τις σχέσεις μου, την ζωή μου. Κάθε φορά που ξυπνούσα φανταζόμουν τον εαυτό μου πλήρως ελεύθερο και αυτό με τρομοκρατούσε τόσο που δεν μπορούσα να κοιμηθώ ξανά.

Δώσε μου ελευθερία, τι φοβάσαι, μου έλεγες. Πλήρη ελευθερία στις πράξεις, στις σκέψεις και στα θέλω. Θα την πάρω γιατί αυτή είναι η φύση μου, αλλά δεν θα ξέρω τι να την κάνω. Γιατί είναι δύσκολο να ζεις ελεύθερος. Η συνήθεια είναι οι κανόνες, η κανονικότητα οι εντολές κι η δημοκρατία οι νόμοι. Όσο περισσότερη μου δίνεις, τόσο λιγότερη έχω. Αλλά μην μετανιώσεις και μην απογοητευτείς από το αποτέλεσμα γιατί αν υπάρχει ένας τρόπος να μάθω να ζω ελεύθερος είναι να μου δείξεις τι είναι ελευθερία. Κι έπειτα ας κριθώ ανάλογα ή και καθόλου γιατί και η απόρριψη της ελευθερίας είναι μία ελεύθερη επιλογή.

Που να βρίσκεσαι άραγε αυτή την ώρα, σε ποια γωνιά κρυμμένη, ντυμένη στα μαύρα, με το ίδιο περήφανο, γεμάτο πάθος βλέμμα. Κοίταξε πίσω σου, είμαι κι εγώ εκεί δίπλα σου αυτές τις μέρες. Θα σε αναζητώ για πάντα στο δρόμο, εκεί που πάντα σου άρεσε να βρίσκεσαι. Μαζί με σένα και την ελευθερία μου, την δική μου, την δική μας, του κόσμου που ονειρευόμασταν.

[stathistrap]

Η χαμένη στιγμή

Η στιγμή χάθηκε. Την άφησες να φύγει. Οι προτεραιότητες ζύγισαν η μία την άλλη, αναμετρήθηκαν στα ίσα, με πόνο και βαριά καρδιά στο βασανισμένο σου μυαλό. Η στιγμή όμως πέρασε. Την πήρε ο χρόνος και τίποτα πια δεν μπορεί να τη φέρει πίσω.

Προσπάθησες να την αναζητήσεις, έκανες το υποσυνείδητό σου άνω κάτω μέχρι να την βρεις. Κατάφερες να την νιώσεις, αλλά δεν ήταν αληθινή γιατί ο χρόνος πίσω δεν κοιτάει. Το πέρασμά του είναι βίαιο, αναίσθητο, σκληρό, καταιγιστικό.

Η στιγμή περνά και χάνεται. Νομίζεις πως μπορείς να την παγώσεις μέσα από ένα μήνυμα ή μία φωτογραφία. Η στιγμή όμως είναι συναίσθημα και το συναίσθημα δεν παγώνει.

Μην κλαις όμως γι αυτή που έχασες γιατί θα χάσεις την επόμενη. Βρες τη δύναμη να συνεχίσεις γιατί οι στιγμές διάλειμμα δεν κάνουν. Ένα αυτοκίνητο δίχως τιμόνι, με σπασμένα φρένα σε μία απέραντη κατηφόρα.

Έτσι βάρβαρη είναι η ζωή που λάθη δεν συγχωρεί και πίσω δεν κοιτάει.

[stathistrap]

Εσύ (5)

Ίδια κατάληξη, ίδιο συναίσθημα, ίδια αίσθηση, ίδια λόγια. Μία ρουτίνα επαναλαμβανόμενη λόγω της άρνησης να αναζητήσουμε το πρόβλημα μέσα μας. Είναι τόσο γκρίζα όλα εκεί έξω. Κάποιες φορές η βροχή τα κάνει όλα τόσο μουντά, τόσο μελαγχολικά λες κι η κατάθλιψη έχει κατακλύσει το είναι μας και δεν το αφήνει να πάρει ανάσα.

Άνοιξε το παράθυρο, άφησε τη δροσιά να περάσει μέσα, δεν μπορώ να αναπνεύσω όπως όλα αυτά τα χρόνια που πάσχω από αυτή την κακόγευστη συνήθεια. Η ίδια επαναλαμβανόμενη αίσθηση του χάους και της αναρχίας του μυαλού που κυριεύεται από την καρδιά και δεν έχει περιθώριο να ηρεμήσει και να σκεφτεί λογικά.

Και τι είναι το λογικά δηλαδή; Ποιος μπορεί να καθορίσει ποια συμπεριφορά θεωρείται φυσιολογική σε τόσο επώδυνες ψυχολογικές καταστάσεις; Όχι, όχι, δεν μπορώ να σου ζητήσω να συμπεριφέρεσαι φυσιολογικά, αποδέχομαι τον πόνο σου και τον αναζητώ μαζί σου. Θέλω να νιώσω αυτό που αισθάνεσαι, θέλω να μάθω τις σκέψεις που σε βασανίζουν. Δεν με ενδιαφέρει να τις αναλύσω ούτε να τις εξηγήσω, θέλω απλά να κλείσω τα μάτια μου και να τις αισθανθώ.

Όπως τότε που αισθανόμουν το κορμί σου ιδρωμένο πάνω μου, την ανάσα σου στο αυτί μου, τα χέρια σου στο μπράτσο μου. Τότε που τα μέγαλα μάτια σου μιλούσαν κι αναζητούσαν απαντήσεις στα δικά μου.

Η τρέλα του μυαλού μου δεν μπορεί να αντέξει τον πόνο της καρδιάς σου. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει πλέον, η συνήθεια μας έχει τυλίξει και είναι έτοιμη να μας σκοτώσει ξανά. Πως γίνεται να αναζητάς διέξοδο σε ένα πρόβλημα δίχως λύση; Πως γίνεται να μην μπορείς να βρεις τη λύση σε ένα πρόβλημα επαναλαμβανόμενο; 

Πνίγομαι, δεν μπορώ να πάρω ανάσα, ξαπλώνω και κοιτάω τον ουρανό προσπαθώντας να καταλάβω ποιο είναι το νόημα της ύπαρξής μου. Κάθησε διπλα μου, δώσε μου το χέρι, μπορείς να νιώσεις την αγωνία μου για σένα;

Άκου για μια στιγμή, ξάπλωσε πάνω στο στήθος μου, κλείσε τα μάτια σου και νιώσε την ανάσα μου. Φοβάσαι να εμπιστευτείς όσο φοβάμαι να σου δώσω. Όμως φοβάμαι να κοιτάξω εκεί που δεν βλέπω. Ποιος θα σπάσει αυτή την αλυσίδα που μας κρατάει μακριά;

Κοίτα ψηλά, το φεγγάρι σήμερα είναι όμορφο. Έχουμε την ίδια αίσθηση αλλά σκεφτόμαστε διαφορετικά πράγματα. Η απόσταση είναι χαώδης και η ζωή μικρή. Είναι ώρα να αναζητήσουμε την αλήθεια μέσα μας πριν πάμε παρακάτω και αντιμετωπίσουμε το ίδιο πρόβλημα ξανά.

[stathistrap]

Χαμένη αθωότητα

Πάει καιρός που κοίταζα τα αστέρια ξαπλωμένος στην παραλία, που άκουγα το κύμα να σκάει στα πόδια μου χωρίς να μπορώ να το δω. Τότε που τα αεροπλάνα έλαμπαν σαν αστέρια πάνω από κεφάλι μου, που τις Περσείδες με ανυπομονησία τα ξημερώματα περίμενα να δω. 

Παιδί με ελπίδα, όνειρα κι αγάπη, γεμάτο έρωτα και πάθος για ζωή. Παιδί που μέτραγε τις ώρες, τον έρωτα του να αντικρίσει, στην αγκαλιά της να χωθεί. Εκεί που ξέχναγε στο σπίτι να γυρίσει γιατί το χέρι της δεν ήθελε να αφήσει. Παιδί που άφηνε τα δάκρυα να τρέξουν και τα πρησμένα μάτια του χωρίς ντροπή να δείξει. 

Τα χρόνια έφυγαν, μα σαν να μην πέρασε μια μέρα αντιμέτωπος με τα αστέρια ήρθα ξανά. Το κύμα ακόμα σκάει και ο ήχος του γλυκά με χαιρετάει. Μπορεί αζήτητο ρεμάλι να κατάντησα που τον καθρέπτη δεν κοιτάει, φόβος, οργή και πίκρα μέσα μου για ενα κόσμο που πια δεν με χωράει. 

Τα νιάτα, η αθωότητα, η θέληση για ζωή χάθηκαν για πάντα. 

 Δίχως Θεό, δίχως ψυχή, δίχως έλεος. Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο ξανά. 

Η θάλασσα βαμμένη πλέον με αίμα περισσότερο με φοβίζει παρά με ηρεμεί. Ο ουρανός καταθλιπτικός, χωρίς αστέρια, άδειος, κενός, μαύρος, τρομακτικός. 

Στον ήχο του κύματος ακούω φωνές να ουρλιάζουν, στον αφρό της θάλασσας ψυχές που αναστενάζουν. Στο φως των αστεριών βλέπω τα μάτια των παιδιών, που δακρυσμένα, τις μαμάδες τους να αναζητούν απεγνωσμένα.

Το απέραντο μαύρο του ουρανού βασανίζει τα βράδια την ψυχή μου, ο σκοταδισμός της ανθρώπινης ύπαρξης θα με στοιχειώνει μέχρι το τέλος.

[stathistrap]

View this post on Instagram

A post shared by Blackandwhite (@blackwhitewriter) on Oct 14, 2020 at 2:08pm PDT

[stathistrap]

Life flows like water

and lasts as long as the sun sets.

We seek our peace in the harmony of colors,

while our port is in the beauty of nature.

[stathistrap]

Ω άνθρωπε δυστυχισμένε και κακόμοιρε,

Καπετάνιος νόμιζες πως είσαι, μα σαν μούτσος μιλάς. Υποχείριο του τέρατος που δημιούργησες, σκλάβος του εαυτού σου. 

Είν’ το κουπί που μοιάζει με τιμόνι, το παπούτσι που δεν τ αστράφτεις μόνος, η πυξίδα που ναι χαλασμένη.

 Στάσου μια στιγμή, άκου την ανάσα σου, πως νιώθεις;

Στον πειρασμό της καλοπέρασης αναζητάς μια χαμένη αγάπη. Αυτό που βάφτισες αμαρτία για να είναι πιο γλυκός ο πόνος.

[stathistrap]

Stop omofobia, Berlin 

[stathistrap]

The paravent, Thessaloniki

[stathistrap]

το μυαλό του τρελού (1)

O χρόνος κυλάει χωρίς γυρισμό. Είμαστε λαχανιασμένοι από το τρέξιμο. Ιδρωμένοι, βρωμεροί και σαστισμένοι. Ο προορισμός είναι μπροστά μας αλλά μοιάζει λίγο διαφορετικός από αυτό που ονειρευόμασταν, έτσι δεν είναι; 

Τι σημασία έχουν αυτά που σκεφτήκαμε, το πόσο κοντά φτάσαμε στα όνειρά μας ή πόσα θέλω πραγματοποιήσαμε; Τι σημασία έχει το πόσο έτοιμοι ήμασταν να διεκδικήσουμε ή το πόσες φορές ανταποκριθήκαμε στις απαιτήσεις της στιγμής; Τι σημασία έχει αν ήσουν καλός ή κακός, ταπεινός ή άλαζόνας, αν σου αρέσουν οι γυναίκες ή οι άντρες; Η Δικαιοσύνη αποφάσισε και ο προορισμός κρυφογελάει βάζοντας το χέρι του μπροστά στο όμορφο πρόσωπό του. Δεν είναι αρκετά δίκαιος για όλους μας;

Φοβόμαστε την αποτυχία, την κριτική, την απομόνωση, την ντροπή που θα νιώσουμε όταν βγούμε και θελήσουμε να πάρουμε ανάσα από όλο αυτό. Άραγε η καρδιά μας φθείρεται με τον ίδιο τρόπο που φθείρεται και το σώμα μας; Με τι μοιάζει το μυαλό ενός τρελού;

Κάνε μια παύση, λίγο να ξαποστάσουμε, μια στιγμούλα να πάρουμε μία ανάσα. Μία βαθιά ανάσα, ένα ακόμα τσιγάρο. Να κλείσουμε τα μάτια και να ονειρευτούμε μια τελευταία φορά, έστω και την ύστατη στιγμή, αυτά που δεν προλάβαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Τις στιγμές που περπατήσαμε ξυπόλητοι στη ζεστή άσφαλτο, το ξημέρωμα που σηκωνόμασταν, βγαίναμε στο μπαλκόνι κι αφουγκραζόμασταν την ησυχία. Τις μέρες που ακουμπούσαμε το κορμί μας στην καυτή άμμο της παραλίας, αυτές που τα χείλη μας ένιωσαν εκείνη την καυτή ανάσα για πρώτη φορά.

Αυτό που τώρα είναι τόσο ελκυστικό σε λίγο δεν θα θέλει κανένας να το κοιτάει. Αυτοί που ποθούσαν αρχίζουν και σιχαίνονται, ενώ αυτοί που παρατηρούσαν τώρα κατεβάζουν το βλέμμα. Οι άνθρωποι που αγαπούσαν μισούν, αυτοί που μιλούσαν, πλέον σιωπούν κι αυτοί που γελούσαν κλαίνε. Το όμορφο σχήμα, άσχημη τροπή πήρε και το κορμί από πόθος μετατρέπεται σε αηδία.

Η ζωή ξεκίνησε, αλλά ο προορισμός είναι γνωστός, δεν χρειάζεται να ανησυχούμε γι αυτόν. Ένα ταξίδι είναι, θα τελειώσει κάποια στιγμή. Πως θα ήταν αν το ζούσαμε με το μυαλό του τρελού;

[stathistrap]

the girl in the dress, Berlin

[stathistrap]

αισθάνομαι το ίδιο (1)

Νιώθεις μόνος. Δεν ξέρεις το γιατί. Δε φαίνεται στους άλλους, δεν φαίνεται ούτε στον εαυτό σου. Δεν έχεις καταλάβει πως έφτασες ως εδώ, τόσα χρόνια προσπάθειας κι όμως είσαι εκεί απ όπου ξεκίνησες. Τίποτα δεν έχει σημασία, μοιάζει δρόμος χωρίς γυρισμό. Έπεσες για ακόμα μία φορά σε ένα δωμάτιο με χιλιάδες ανθρώπους χαμογελαστούς κι επιτυχημένους. Διασκεδάζουν, πίνουν, χορεύουν, φλερτάρουν. Ανήμπορος κι αβοήθητος, γεμάτος θαυμασμό και σύγχυση, πιο μόνος από ποτέ. Χαμογελάς, απαντάς φυσιολογικά, συζητάς, χορεύεις. Ο κόσμος πληθαίνει, ο χώρος στενεύει κι η ένταση ανεβαίνει. Τα αρώματα σε πνίγουν και τα ιδρωμένα κορμιά κολλάνε πάνω σου. Πιες λίγο μην ντρέπεσαι, κάνε μία τζούρα, μπες στον κόσμο τους. 

Διακατέχεσαι από φόβο κι άγχος, ιδρώνεις, ζαλίζεσαι, κοιτάς το ταβάνι προσπαθώντας να καταλάβεις που είσαι. Αναζητάς τον εαυτό σου σε ένα δωμάτιο άδειο. Δεν αντέχεις να σηκώσεις το βλέμμα, τρέμεις, νιώθεις χαμένος, η κλειστή πόρτα μπροστά σου βουνό. Μεγάλο, δύσβατο, χιονισμένο. Να ναι όντως η ζωή παράξενη κι ανηφορική ή εσύ την βλέπεις έτσι, δεν είναι ώρα για απαντήσεις. Δεν πρόκειται να βγεις έξω. Σε σκοτώνει το έξω, δεν θέλεις καν να ξέρεις τι υπάρχει. Νιώθεις καλά μέσα, δεν θέλεις περισσότερα, δεν βρίσκεις λόγο να ζητήσεις παραπάνω, δεν τολμάς να κάνεις το βήμα, νιώθεις την ματαιότητα της ζωής σου.

Σε λένε περίεργο, αποτυχημένο, μοναχικό, ακοινώνητο. Σε βρίσκουν γοητευτικό, επιτυχημένο, χαμογελαστό κι ευτυχισμένο. Όσο περισσότερα επίθετα σου δίνουν τόσο πιο αποτυχημένος νιώθεις. Το νιώθεις βαθιά μέσα σου. Πιο μόνος από ποτέ. Με τι κόσμο συναναστρέφεσαι, σε τι κόσμο δίνεις την προσοχή  σου, ποιος καθορίζει την ύπαρξή σου, ποιος καθοδηγεί την σκέψη σου, ποιο σύστημα τολμάει να χαρακτηρίζει τα παιδιά του, ποιος καθορίζει την μοναξιά σου.

Νιώθεις πιο μόνος από ποτέ. Έτσι ένιωθες πάντα, έτσι μεγάλωσες, έτσι είσαι τώρα, έτσι ονειρεύεσαι το μέλλον σου. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτά που σε κυνηγούν τα βράδια ούτε καν από αυτά που βλέπεις κι ακούς το πρωί. Θέλεις να φύγεις, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει την απόφασή σου. Περίμενε μια στιγμή, πάρε μια βαθιά ανάσα, πες μου την τελευταία σου σκέψη. Δεν είσαι μόνος. Αισθάνομαι το ίδιο.

[stathistrap]

ζωή (1)

Δημιούργησα το χρόνο κι επιχείρησα να σε κλείσω μέσα. Ω μα τι ανόητος που πίστεψα πως μου ανήκεις. 

Νιάτα όμορφα κι αθώα που γέρασανε πρόωρα πληρώνοντας τη ματαιοδοξία τους. Μπορεί το παρόν να αποκτήσει ξανά την αξία που του αναλογεί;

Η αιωνιότητα ήταν αυτή που έκανε τον προορισμό μας να μοιάζει με τίποτα και το κενό που ξεκινάει από την ψυχή μας να καταλήγει στα ανεκπλήρωτα όνειρα της παιδικής μας ηλικίας. 

Μήπως στην έννοια του τίποτα μπορούμε να βρούμε το φως που χάσαμε;  

Ο έρωτας είναι ακόμα υπαρκτός για τον άνθρωπο; Να ναι άραγε το μόνο που μας απέμεινε να κυνηγάμε;

[stathistrap]

Girl in black, Thessaloniki

[stathistrap]

Look forward but never forget the past because otherwise it will be present again soon.

“Concentration Camps 1941 - 2020″,

Support refugees.

[stathistrap]

girls at home, Berlin

[stathistrap]

Εσύ (3)

Τα χρόνια περνάνε, το παρελθόν μετατρέπεται σε μέλλον. Σε μία κουβέντα μας μου είπες πως οποιοσδήποτε σου δημιουργεί συναισθήματα μένει για πάντα μέσα σου. Κι εγώ θα είμαι εδώ για σένα για πάντα γιατί σε αγαπώ. Μπορείς να σβήσεις τα πάντα, αλλά όχι τα συναισθήματα. Κι ό,τι όμορφο αισθάνθηκες δεν μπορείς να το διαγράψεις. Είναι δικαίωμά σου να το μισήσεις, αλλά όχι να το διαγράψεις. Κι αν το μισήσεις αυτό που αγάπησες να είσαι περήφανος γιατί εξακολουθεί να είναι μέσα σου. Γιατί δεν υπάρχει αγάπη εκεί που δεν υπάρχει μίσος, ούτε ηρεμία εκεί που δεν υπάρχει οργή.

Δεν σου απάντησα γιατί δεν ήξερα τι να σου πω. Ήταν πολύ δυνατό για να είναι αληθινό κι εγώ δεν ήμουν έτοιμος γι αυτό. Το παρελθόν μετατράπηκε σε μέλλον, αλλά έμεινα να κυνηγάω το παρόν. Ή μήπως αυτό με κυνηγάει; Τελικά δεν υπάρχει γιατρικό για την αγάπη και τον έρωτα; Μήπως είναι αισθήματα που δεν μπορούν να γιατρευτούν παρά μόνο να τα παραμερίσεις; Γιατί έτσι δεν γίνεται με όλα τα σπουδαία πράγματα; Μένουν για πάντα, αιωρούνται γύρω σου, βρίσκονται κοντά σου. Σαν ένα μεγάλο μάτι που σε παρακολουθεί συνεχώς. Σαν ένας άγγελος που πετάει δίπλα σου έτοιμος να θυσιαστεί μαζί σου.

Τότε έσκυψες και με φίλησες, μου ζήτησες να κλείσω τα μάτια, με άγγιξες σαν να ήταν η τελευταία φορά. Ήταν, αλλά δεν το κατάλαβα. Είναι οι επιλογές μας που κάνουν εμάς ή εμείς που κάνουμε τις επιλογές μας, με ρώτησες. Υπάρχει γραφτό που μας καθοδηγεί και μας υπονομεύει ή είμαστε εμείς που φτιάχνουμε τη μοίρα μας; Με αγαπάς επειδή σε αγαπώ ή θα με αγαπάς και τώρα που φεύγω;

Δεν πρόλαβα να σου απαντήσω, όσο κι αν το ήθελα. Εξαφανίστηκες με τον ίδιο τρόπο που ήρθες, τα άφησες όλα όπως τα βρήκες. Είναι άραγε ο φόβος για το άγνωστο που κρατάει πίσω τους ανθρώπους ή μήπως η δύναμη της συνήθειας και τα ψεύτικα όνειρα; Ήθελα να σου κάνω μία τελευταία ερώτηση. Δεν μπορείς να χάσεις κάτι που δεν σου ανήκει, ούτε να αφήσεις κάτι που δεν είχες. 

Έγινες το αεράκι που φυσάει στην αυλή μου τα απογεύματα, μου έλεγες κάθε φορά που έφευγα μακριά σου, ο ήχος των ξύλων που καίγονται τα βράδια μέσα στο αναμμένο τζάκι, το απαλό άρωμα του καφέ που μυρίζω τα πρωινά. Είσαι η μουσική που ηχεί γλυκά μέσα μου όταν ξαπλώνω και κοιτάω το ταβάνι, ο αργός ρυθμός της ανάσας που φουσκώνει το στήθος μου όταν κοιτάω τα αστέρια. 

Είναι άραγε ο άνθρωπος τόσο σκληρός; Με άφησες ή σε έδιωξα, είσαι εσύ αυτή που κουράστηκες ή σε σκότωσε το εγώ μου; Ποτέ μου δεν θα μάθω αν ήμουν όσο δυνατός έλεγες, μείνε μαζί μου, πάρε με αγκαλιά όπως τότε. 

Ήταν τα θέλω μου πάντα τόσο γελοία όσο φαίνονται τώρα; Άσε με να ξαπλώσω στα λεπτά σου πόδια, χάιδεψε τα μαλλιά μου με τα όμορφα μακριά σου δάχτυλα. 

Γιατί δεν μου είπες ποτέ ότι η ματαιοδοξία οδηγεί τον άνθρωπο σε αδιέξοδο; 

Θέλω να κλείσω τα μάτια μου και να κοιμηθώ, να σε ονειρευτώ μαζί μου για μία τελευταία φορά.