@sundethras - Tumblr Blog

Posts

ta-logia-pou-pote-den-eipa

Βλεπω... τρενα.

Περνανε γρηγορα, σταματανε, ξαναφευγουν.

Ανθρωποι κλαινε απο λυπη, απο χαρα, γελανε, αγκαλιαζονται, περιμενουν.

Καθομαι εκει και παρατηρω.

Δεν ενσωματωνομαι στο πληθος.

Αλλωστε... το δικο μου τρενο εφυγε πριν πολλη ωρα.

Τωρα απλα... περιμενω.

Μην με ρωτησετε τι.

Δεν ξερω.

Ισως να περιμενω εσενα.

Ισως ψαχνω για την σιλουετα σου στο πληθος.

Μα οσο και αν ψαχνω, οσο και αν περιμενω.

Εσυ δεν ερχεσαι ποτε.

Τι περιμενω τοτε;

Ισως τελικα να περιμενω και τον εαυτο μου.

ta-logia-pou-pote-den-eipa

Once, I held on tighter instead of letting go. And at the time, I thought that was the right thing to do. But the truth is, it doesn’t matter how tightly you hold on because what is meant for you will always be yours. You shouldn’t have to fight for what is truly meant for you. So if someone wants to go, let them go. You are so much more than the people who couldn’t love you enough to stay. What is meant for you will find you. Always.

read that again !!!

ta-logia-pou-pote-den-eipa

Ακομα θυμαμαι την μερα που σε ειδα πρωτη φορα. Καθοσουν σε εκεινο το παγκακι και ακουγες μουσικη. Μπεζ παντελονι, μαυρο μπουφαν, ασπρα παπουτσια... Τοσο μυστηριος. Τοσο σκοτεινος. Τοσο περιπλοκος. Και παρολο που το μυαλο μου ψιθυρισε "τρεξε", η καρδια μου ηθελε να μεινει. Τελικα καλα λεει αυτη η παροιμια: «Η περιεργεια σκοτωσε τη γατα». Γιατι, δεν ξερω για τη γατα, αλλα σιγουρα διελυσε την καρδια μου.

ta-logia-pou-pote-den-eipa

What a marvelous feeling it would be, if we could say exactly how we felt.

What a monumental victory.

What a terrifying thought.

ta-logia-pou-pote-den-eipa

Αλλά αυτό που με παρηγορεί λιγάκι, είναι οτι κάπου- σε ένα παράλληλο σύμπαν- είμαστε ακόμα μαζί.

Εγώ δεν έκανα εκείνο το λάθος και εσύ δεν αντέδρασες με τον ίδιο τρόπο.

Εγώ σε κράτησα λίγο πιο σφιχτά και εσυ δεν προσπάθησες να με διώξεις.

Κάπου- εκεί που η πραγματικότητα άγγιξε τα όνειρά μου- η ιστορία μας είχε αίσιο τέλος.

Εσύ με αγάπησες και εγώ κατάφερα να σε σώσω.

Κάπου- μακριά- τα χείλη σου ακουμπούν τρυφερά τα δικά μου- και θα συνεχίσουν να τα ακουμπούν μέχρι να αφήσω την τελευταία μου πνοή.

Κάπου- σε έναν άλλο κόσμο- αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στην αγκαλιά σου.

Και αυτή η σκέψη…με παρηγορεί λιγάκι.

ta-logia-pou-pote-den-eipa

και αν σημερα ειναι η τελευταια μερα που σε βλεπω να ξερεις οτι προσπαθησα.

Α και σ’ αγαπαω- αν και μαλλον δεν σε νοιαζει.

ta-logia-pou-pote-den-eipa

και αμα με ρωτησουν για εσενα...

θα τους πω πως δεν σε γνωρισα ποτε.

ta-logia-pou-pote-den-eipa

"It doesn’t matter how loud you love if the other person isn’t listening"

louder for the people in the back

ta-logia-pou-pote-den-eipa

Έχω καιρό να σου στείλω.

Έχω καιρό να σε ρωτήσω πως είσαι, τι κάνεις, πως ήταν η μέρα σου.

Να σου πω τα νέα μου

και εσύ να μου πεις τι έφαγες.

Να σε ρωτήσω αν κοιμήθηκες καλά

και εσύ να με ρωτήσεις αν θέλω να κάνουμε τίποτα το βράδυ.

Να σου πω οτι έχω μέρες να σε δω

και εσύ να μου πεις οτι σου έλειψα.

Έχω καιρό να σου στείλω.

Πώς είσαι;

Τι κάνεις;

Πώς ήταν η μέρα σου;

ta-logia-pou-pote-den-eipa

Η στιγμη που θα σταματησω να παλευω και να φωναζω παθιασμενα τα συναισθηματα μου, θα ειναι η στιγμη που θα εχω προδωσει ολα οσα πιστευω. Για τους ανθρωπους, για τη ζωη, για την αγαπη και κυριως για τον εαυτο μου.

ta-logia-pou-pote-den-eipa

Αλλα πως μπορω να σε ξεχασω οταν καθε βραδυ στα ονειρα μου ερχεσαι, με φιλας και μου λες ποσο θελεις να μεινεις;

Πως να σε ξεχασω οταν το ενστικτο μου, η καρδια μου, λεει πως θα γυρισεις;

ta-logia-pou-pote-den-eipa

Ενα θελω να πω.

Αν αγαπας καποιον. Αν εχεις βρει εναν ανθρωπο που θελεις να κρατησεις στην ζωη σου. Καποιον που σε καταλαβαινει και σε κανει να νιωθεις πεταλουδες στο στομαχι. Καποιον που σε κανει να θελεις να φωναξεις απο χαρα. Καποιον με τον οποιο θελεις να χορεψεις στην βροχη και σε κανει να νιωθεις ζωντανος. Αν υπαρχει ενας ανθρωπος που τον κοιτας και σκεφτεσαι "ουαου, θελω να περναω καθε λεπτο μαζι του/της". Καποιος που ειναι τοσο ομορφος στα ματια σου, εσωτερικα και εξωτερικα. Καποιος που σε κανει να νιωθεις λες και παιζεις σε ταινια ή σε βιντεο κλιπ ή σου θυμιζει εκεινο το βιβλιο που τοσο πολυ αγαπας. Πες του το.

Οσες φορες και να το πω δεν θα ειναι αρκετες. ΠΕΣ ΤΟΥ ΤΟ. Η ζωη ειναι πολυ μικρη. Η ζωη ειναι πολυ μικρη για να μην το πεις, για να το παιξεις αδιαφορος, για να κανεις οτι δεν σε νοιαζει. Πηγαινε τωρα σπιτι του/της με τα ποδια ή με λεωφορειο, παρε τηλεφωνο, στειλε μηνυμα, βγες στον δρομο και φωναξε το, κανε οτι θελεις απλα πες το. Σπαταλαμε τοσο χρονο περιμενοντας και για ποιο λογο; Επειδη φοβομαστε; Η αγαπη, ο ερωτας, δεν ειναι αδυναμια. Αδυναμια ειναι να μην εχεις τα κοτσια να πεις σε καποιον πως νιωθεις επειδη φοβασαι την απαντηση. Πρεπει να παιρνουμε ρισκα στη ζωη. Και πιστεψτε οταν σας λεω οτι αυτο το ρισκο μονο σε καλο μπορει να σας βγει.

Αν εχετε βρει αυτο το ατομο... Πειτε το. Γιατι υπαρχουν πολλοι που οταν μπορουσαν να το πουν δεν το εκαναν. Και πιστέψτε με...αυτο ποναει πολυ περισσοτερο απ’ την απαντηση που τοσο πολυ φοβαστε να ακουσετε.

sillageee

Εγώ που λατρεύω την ποίηση, τους ποιητές, τον τρόπο που σκέφτονται, τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο, τον συναισθηματισμό τους, τον ρομαντισμό τους, τον τρόπο που εκφράζονται, το πώς αγαπούν από μακριά…υποθέτω πως κάπως έτσι κι εγώ θα μείνω για πάντα ερωτευμένη με τα πάντα ή με το τίποτα… Με το κοντά ή το τελείως μακριά σου…Με εσένα να σε μετατρέπω σε ποίηση ή όταν δεν μου δίνεις την έμπνευση που χρειάζομαι να προσπαθώ και πάλι να θυμηθώ κάτι από εσένα που θα γεμίσει το χαρτί μου με λέξεις… Με εσένα όταν μου απευθύνεις τις λέξεις σου ή όταν δεν μου απευθύνεις ούτε το βλέμμα σου… Με εσένα ολόκληρο ή με τα κομμάτια σου εκείνα που χαράχτηκαν μέσα μου και έμειναν εκεί αφότου έφυγες… Με εσένα όταν έρχεσαι ή όταν χάνεσαι πάλι… Με εσένα που ενώ σε περιμένω, δεν έρχεσαι ποτέ…

sillageee

Άραγε σκεφτήκατε ποτέ πόσους ανθρώπους «φτιάξαμε», σε πόσους ανθρώπους κολλήσαμε τα σπασμένα τους κομμάτια μόνο και μόνο για να μας αφήσουν και να πάνε ολόκληροι πλέον να γίνουν οι άνθρωποι κάποιον άλλων;

sillageee

Άραγε πού ακριβώς γυρίζουμε όταν γυρίζουμε πίσω; Στον άνθρωπο, στις αναμνήσεις μας μαζί του, στα γνώριμα εκείνα συναισθήματα, στην ασφάλεια που νιώθαμε μαζί του, στην παλιά εκδοχή του εαυτού μας; Σε τι;