İsimsiz

[venusunruhu]

Kalite takıntım hep oldu.

Doğan görünümlü Sahinleri sevmem mesela,

Efendi markalı terbiyesiz Adamları..

Yüzünün yarısı kadar ,Beyni için endişelenmeyen aptal kadınları...

Vitrinlerinde nezaket satıp,

tezgah arkasına ulaştığınızda,

seviyesi sıfırın altına düşenleri sevmem.

Cünkü azizim, Kalite ; Insan denen mahlukun çok zor sahip olduğu en güzel cazibedir.

[passionessly-deactivated2022111]

İnsanlarla arama mesafe koyduğumdan beri huzurlu, yalnızlığı benimsediğimden beri mutlu, beklentimi azalttığımdan beri rahat, güvenmeyi bıraktığımdan beri endişesizim. Anladım ki kendimle baş baş kalınca her şey çok daha olumlu ve telaştan uzak.

[prachella]

[tasindik-deactivated20250712]

“Birbiri ardına geceler boyunca yıldızları seyredip durmuş ve sonunda, “yıldızların birer sözcük olduklarına” kanaat getirmiştim. Samanyolu'ndaki sayısız diğer dünyalar da, tıpkı bu dünya gibi birer sözcüktü. Sonra anladım ki, nerede olursam olayım, ister düşüncelerle dolu küçücük bir odada, ister dağların ve yıldızların alabildiğine uzayıp gittiği bu evrende, her şey beynimin içinde bitiyordu. Yalnız kalmak bir zorunluluk değil. O yüzden yaşamı olduğu gibi sevmek ve kafamızın içinde önyargılar oluşturmamak zorundayız.”

- Jack Kerouac, Yalnız Gezgin

[tasikardi]

denize uzanan yolların birinde, birisi burada hikayesini unutmuş dediğin yolların birinde, neyi işaret ettiğini asla anlamadan bakıyordum, keşke senin gözlerinle bakabilsem diyordum, öyle büyük, gök gibi gözlerle, sürekli aynı şeyi söylemenin tesadüf olmadığını düşünüyordum, bildiğimi de unutturdun, bana bildiğimi unutturdun diyordun, buna hep gülüyorduk, bir yerim acıyor dediğimde kaç anlamı olduğunu biliyordun, yüzüne yastık izi çıkmıştı, bir sürü uykunun arasında sana dalıyordum çok güzel değil mi, ne diyordum mesela, mesela bir yerim acıyor dediğimde, mesela bence istemiyorum dediğimde, artık yürümesek dediğimde, neden diye sormayışını çok seviyordum, bomboş bir cümle kurmadan sessizce sarılabilmemizi, birbirimizi anlamış gibi yapmamamızı, evde reçellerin kaynadığı o günün tatlı ve sıcak kokusunu, sırtımda elini, elinde elimi, karşıya geçerken birbirimize uzanan kollarımızın emniyetini çok seviyordum, teşekkürler, teşekkürler.

[desertkiss]

[melankoliningunlugu]

iz.

içime paragraf paragraf işledi acın. yokluğun yokluğuma çarptı, varlığın soluğumun anahtarıydı ve fark edememiştim. keskin bir ağıt, enkaz altında ölümü arzulayan bir nefis gibi kursağıma yapıştı. acının haddi, nefes almanın haddini aşmıştı ve bu mutlak ayrılık benim kaldırabileceğim bir hacimde değildi. tekrar etmek gerekirse, yokluğun içime ağdalı bir çam sakızı gibi yapıştı ve ömrüm bu acıya çoban armağanı oldu.

yasın beş evresi vardı. ben en çok pazarlık evresinde kaldım. ayrılık, tedavülden kalkmak için gün sayan bir rejimin kapısına dikilen ihtilal gibi gelip çatmıştı ve ben varlığını bir gün daha muhafaza edebilmek için her türlü pazarlığa hazırdım.

günlere sağır, dünlere dilsiz ve yarınlara kör oldum. günleri baştan sardım. bir ayrılıktan geriye kalan tek iz geride kalan kalan hatıralardı ve ben tarihi geçmiş her günü tekrar tekrar yaşamak için her sabah farklı bir düne uyanmayı öğrendim.

hatıralarıma gömdüğüm hatıralarını haziremden çıkardım. yokluğunun bir yılan gibi göğsüme çöreklendiği her yaz gecesi, simsiyah gökyüzünün altında, kabul olmayacağını bildiğim dualara el açıp amin dedim.

en son sesi silinirmiş bir insanın hatıralarından, okuduğum cümleleri sesinle okuyamadığında anladım benden silindiğini ve artık geriye kalan tek "senin" sesin değil izlerin olduğunu. bitti galiba. yandım, küle döndüm ve yanacak yerim kalmadı. bu son, sondu galiba.

Emre

[egestavia]

“gözlerinden göğüme sayısız yıldız akar. bir gülüşün, içimde binlerce lamba yakar.”

[fecir]

[melankoliningunlugu]

Cezayir Menekşesi

vazgeçmek zorundayım. bir yıldıza ismini verip avuçlarıma geceler çizmeliyim. bir mevsime ismin söyleyip esen rüzgarın peşinden gitmeliyim. bir ağaca ismini yazıp, en çocuksu yanlarımla büyütmeliyim.

toprağım da sensin, suyum da. her çöl susar mutlaka yağmura. yağmurum da sensin, bulutum da. insanım böyle, çıkart beni insanlıktan.

bir ateşe at, yak beni. kemiklerim odun olsun, organlarım kömür. yak beni, öldür.

vazgeçmek zorundayım. yüreğime taş basıp, avcumun arasında bir deve dikeniyle kana susayıp bir çölün ortasına koşmalıyım.

bir kalbin delicesine vurup da hiç atmıyormuş gibi davranması nasıl bir yük, tatmadın hiç. bir yanımda sardunyalar açıyor, bir yanımda cezayir menekşesi… görüp de kör olmayı bilmedin hiç, azap içindeyim.

bakınca gözlerim yuvalarına kenetleniyor, görünce göz bebeklerim titriyor. kalbimin var oluşunu hissediyorum. insanım böyle, çıkart beni insanlıktan. hiç tenine dokunmadan, hiç kokunu bilmeden, sil beni. ne evvelim kalsın, ne geleceğim. yak beni. vazgeçmek zorundayım.

Emre

[hepbensiz]

temas*

[mlooka]

[dilbaz]

"Birini özlüyor olmanız ona dönmeniz gerektiğini göstermez. Bazen özlemeniz gerekir. Bir sabah uyanıp artık özlemediğinizi farkedene kadar."

[msbluesoull]

Sen beni hiç tanımadın. Sadece tanıdığını sandın. Bazı geceler seni düşünmekten nasıl mutluluk duyduğumu bazı gecelerde ise seni düşünmenin bana nasıl acı verdiğini hiç bilmedin. Seni 5 dakika görmek için ya da yanında 5 dakika fazladan kalabilmek için neler yaptığımı hiç bilmedin. Sana nasıl tutkuyla bağlı olduğumu, senden vazgeçmeyi hiç istemediğimi, bana olan o şefkatli bakışların içimde nasıl yeşerdiğini bilemeyeceksin. Beni gördün, bana baktın, bana dokundun. Bunları yaptın. Aynı zamanda hayatıma da dokundun. Bana hayat verdin,nefes aldığımı hissettirdin. O yüzden şimdi her şey bana bir o kadar uzak ve imkansız geliyor. Sana son kez sarıldığımın ve baktığımın farkındaydım. Hayatlarımıza bir daha girmeyeceğimizi hatta belki sonsuza kadar seni göremeyeceğimin farkındaydım. O günden sonra sadece düşüncemde kalacaktın. Bunu biliyordum. Ben senin için sıradan biriydim. Herkesle aynıydım. Bir zamanlar sevdiğin ama çok kısa bir süre sonra senin için sıradanlaşan biriydim. Belki de en çok canımı yakan şey budur. Sen benim için o kadar farklı, anlamlı ve özelken benim senin için herkesle aynı olmamdır en çok beni kanatan şey. Sen beni tanıdın ama aslında hiç tanımadın. Bakışlarımın ardındaki korkuyu, merakı ve düşünceleri hiç bilemedin. Zaten söyleyemezdim de! Hayatında bu kadar olmadığım birinin hayatında kalmaya daha fazla çabalayamazdım. Kendimi daha fazla sana kullandıramazdım. Kalbim artık buna dayanmıyordu. Yine de hayatımdan seni çıkaramadım. Buna gücüm yetmedi. Sana her şeyi anlattığım zaman sen beni hayatından çıkartmayı seçtin ve ben o an bir kere daha yıkıldım. Ben seni bu kadar bırakamazken sen beni bir anda silmeyi seçtin. Bu duruma alışmayı deniyorum ama başarılı olduğum söylenemez. Sensiz olmak istemiyorum lâkin iliklerime kadar da sensizliği tadıyorum. İşte bu yüzden bu satırları beni tanıdığını sanıp aslında hiç tanımamış olan sana adıyorum.

[melankoliningunlugu]

Yaralısın, Hastasın Ve Delisin

yaralısın sen, içindeki korkularla boğuşacaksın ömür boyu.

bir köşeye geçecek ve sokağı izleyip iç çekeceksin. hastasın sen, her ismin anıldığında delicesine acıyacak isimsiz yanların. garip bir mesele bu, isminle bile barışamamışsın. öyle kendine yabancı, öyle kendine karşı, öylesine de çocuksun.

delisin sen. bir saç teline yazılar yazacak, bir kaburganın anatomisini en derinine kadar ezberleyecek ve çoğu kadını kendine hayran bırakacaksın. yine de eninde sonunda akşam olduğu zaman herkes evine bir lokma huzur götürürken sen delicesine bir nefret götüreceksin.

sevmek isteyeceksin. çünkü sevmeye en çok aklı erip sevmeye kalbi ermeyenlerdensin.  açacaksın kollarını, gözlerini kapayacak ve vücuttan vücuda saracaksın kollarını. her defasında huzuru buldum sanacak ve yanılgılarınla çırpınacaksın.

canın ses istemeyecek, bir balkonda bir demlik çaya sığınacaksın; canın nefes almak istemeyecek hiç pençesinden kurtulamadığın ilaçlarına ve ritimsiz şarkılarına sığınacaksın.

güçlüsün, kuvvetlisin, üstelik tehlikeli bir zekan var. kolay kolay yıldırmıyor hiçbir şey seni ama hastasın sen. ruhunda bir kanser var ki, yakana yapışmış, bırakmıyor nefsini. ellerine yapışıyor o kaçıp kurtulamadığın isteklerin ve kuvvetli arzuların. titriyorsun, korkuyorsun, kimlere sığınsan, nerelere kaçsan bilemiyorsun.

dört duvarın arasındaki çaresiz kadın da sensin, bir masada insanları çevresine toplayıp dünyayı kurtarmaya koşan kadın da… bir dağ gibi heybetli bir çöl gibi yakıcısın.

en çok kendine yabancısın. bir keşfetme arzusudur, tutturmuş gidiyorsun. kendini hiç mi hiç tanımıyorsun. öfkelerini sarıyor, sarmalıyor sanki kefenin cebi varmış gibi onları biriktiriyorsun. hafızan nasılda kin ve nefret kokuyor! nasılda rutubetli ömrünün her yanı! adım atmana izin veriyor mu acaba omzundaki yaşanmışlıkların ağırlığı?

derdin kaynağını bilen kadın da sensin, derde hikmet bulan da… derdin dermanını bilende sensin her gönülde derman arayanda… kimsin sen?

EMRE

[fecir]

[l-e-y-d-i-deactivated20230218]

Night love 🖤✨