seen from Türkiye
seen from Japan

seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from Türkiye
seen from Japan
seen from China

seen from United States
seen from Argentina
seen from China
seen from United States
seen from China

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Dominican Republic
seen from Canada

seen from United States

seen from Australia
Cafe Konditorei Bäckerei
incomunicación
Tienes los sentidos ultra-desarrollados para la productividad y la máscara de cariño. Labia que rezuma insensatez, falsedad, hipocresía.
Bajo tu apariencia de cuidado está sólo el vacío.
Escupimos rabia pero no lo intentas pues, ¿para qué estoy aquí si no es para curarte de tus miedos? -Hace años que siento este eterno traspaso.
¿Para qué estoy aquí si no es para sanar tus heridas?-No vine al mundo para vivir, me criaste para sanarte.
Soy incapaz de hacerlo.
Soy incapaz de querer hacerlo.
Soy cruel y bárbara, contigo.
Me has hecho a tu imagen y semejanza pero yo prefiero morir sola a condenar a otros, como me hiciste tú a mi.
Soy el monstruo que te deja sin curarte, sola, envejeciendo.
Soy el monstruo que vibra de rencor cada vez que te escucha excusarte.
Soy tu hija, cruel, que te abandona en tu oscuridad.
Yo no pedí serlo, sólo has sido la primera herida.
Estoy en una desnutrición que escala los peldaños de mi ceguera consciente.
Poco a poco el desapego crece inconmensurable hacia la paz y armonía con mi entorno.
NO. Lo cierto es que no me importa.
Sí. Lo cierto es que ya no lloro.
La compasión ya no existe, el dolor es maleable y toma formas oscuras de madre.
Viviré para seguir alejándome a patadas.
La silueta de una llama marca las formas de mis pensamientos.
El rencor agujerea mi alma, me aúlla
Pienso en una infancia que no tuve, una inocencia que no duró y adolescencia de paria.
Mis metas se apagan como velas sopladas.
Sigo queriendo para dejar de querer.
Sigo adelante, a pesar de mi misma.
Sigo avanzando, a pesar de mis pies rotos.
Sigo en pie, a pesar de las cadenas.
Sigo adelante para que dejen de quererme.
Quiero vaciar corazones que me aman con dolor. Me dañan con su amor dependiente y obsesivo. Me quieren sin quererme.
Mutilan mis sueños y mis afectos y mis defectos. Deseo olvidarme de que existió alguien que me creó a su cárcel y desesperanza.
Olvidar que alguien me amó rota.
Olvidar que alguien me rompió con su amor.
Mi memoria es un cilicio.
Las heridas me atraviesan.
Y no sanan, no están sanando.
Las consecuencias de mis actos son su propia causa.
Adormecerse en el olvido es estéril.
Quiero alejarme a la muerte del falso compañero.
Matar la compañía de seres inconsolables.
No puedo sanar mi gangrena.
No sé sanar a otros.
No quiero seguir como santa y esclava de las carencias de quienes me rodean.
Prefiero lanzarme al abismo yo sola.
The Late Late Show vids
I was planning to go to my orthopaedic today, as today is the week day where is works in the afternoon. Then I went to confirm online. She does work in the afternoon but takes only children. Man, and I got hyped up and scared for nothing. I’m going there tomorrow. I plan to arrive super early to be done soon. I hate waking up at 6am. I’ll probably nap when I get home.
On the other hand, our new bed was delivered today. It’s nice wood. It was much fun to assemble it together as there was no manual. And as we found out, no slats but an under-bed drawer we didn’t order. I’m gonna call them tomorrow. Meanwhile we borrowed my parents’ old slats, which happened to be the perfect size of our bed.
Most of today revolved around the bed. Getting up early to be awake when the delivery man arrived, cleaning the space where the bed would be, getting it all unpacked, sorting out the resulting mess with the bed frame, the the mess within the flat. Now all is clear and we can sleep on the new bed.
Ein Mädchen aus meiner Klasse ist heute weinend raus gegangen, weil wir über ein Thema geretet haben, was sie offenbar sehr verletz hat. Ich hätte auch fast angefangen zu weinen, aber ich will nicht das die anderen sich um mich sorgen oder wissen wollen was los ist. Die würden das sowieso niemals verstehen. Niemand würde das.
Nhiều lúc chẳng thể hiểu nổi bản thân luôn. Ao ước, chờ đợi, hi vọng cả năm trời, khóc lóc suy sụp đủ cả, mà tới khi cầm trên tay thật rồi lại không thấy phấn khởi vui vẻ gì. Trước cứ hay tưởng tượng nếu mình có được rồi thì sẽ làm gì, lên kế hoạch các kiểu luôn, giờ thì ở ngay trước mặt cũng chẳng biết nên thế nào, bao nhiêu ấp ủ bay biến hết, nguội lạnh cả rồi. Hay giả chăng thứ khao khát lúc trước của mình chỉ là những ngông cuồng tuổi trẻ?